Συμβαίνει τώρα....

[Red Shogun]

Εγώ που μένω στον Βόλο και στο Πήλιο έχουμε ολόκληρο πύργο ΟΤΕ λες να φτάσει 6G?

 

[Σάββας]

Παναγιώτη πολύ στενοχωρήθηκα από αυτά που διάβασα αλλά ένιωσα ανακούφιση όταν είδα ότι το περνάς ελαφριά σαν ασθένεια γιατί η απομόνωση από τους δικούς σου ανθρώπους είναι κάτι τραγικό.

Εύχομαι να περάσεις και αυτή τη σκόπελο όσο το δυνατόν γρηγορότερα και νάσαι ξανά γερός μαζί με τους αγαπημένους σου.

 

[dikoukos]

Τρίτη μέρα καραντίνας, τα όποια συμπτώματα της ασθένειας σταμάτησαν μετά την πρώτη μέρα, πλέον απλά μετράμε μέρες για την ελευθερία ….





Όλα ξεκίνησαν με ένα μικρό, ανεπαίσθητο συνάχι, και την εμμονή της συζύγου να μου κάνει τεστ …





Το πρώτο σόκ ήρθε όταν άκουσα την σύζυγο που μου είχε κάνει το “σελφ τεστ” την Τετάρτη το απόγευμα να φωνάζει αγχωμένη “ο μπαμπάς είναι θετικός, ο μπαμπάς είναι θετικός” …





Δεν ένιωσα φόβο, μόνο μια παγωμάρα …


Φόρεσα διπλή μάσκα και αποσύρθηκα στο γραφείο μου προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη …





Δεύτερο τεστ στο καπάκι αρνητικό, τρίτο το ίδιο, κάνουν τεστ και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, αρνητικά ….





Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το πρώτο τεστ έδειξε λάθος αποτέλεσμα …





Η σύζυγος αναλαμβάνει την επικοινωνία με τον ΕΟΔΥ, καραντίνα, εγώ και τα παιδιά, η σύζυγος δεν χρειάζεται μας ενημερώνουν λόγω εμβολιασμού….


Επίσης μας συνέστησαν να πάμε να κάνουμε ραπιντ τεστ …





Αποφασίζουν να με κλείσουν στο υπνοδωμάτιο μου …


Εκεί θα είναι για τις επόμενες 10 μέρες η απομόνωση μου …





Η σύζυγος ξεκινάει την διαδικασία της απολύμανσης του σπιτιού χωρίς σταματημό μέχρι αργά το βράδυ ….





Εγώ δεν νιώθω κάτι, δεν νιώθω άρρωστος …





Η σύζυγος έχει πείσει τον εαυτό της ότι το τεστ ήταν λάθος, δεν θέλει να το πιστέψει …





Ξημερώνει Πέμπτη, ετοιμάζομαι και πετάγομαι με την μηχανή για να κάνω το τεστ, μου λένε σε κάνα 2ωρο θα σας ενημερώσουμε …





Επιστρέφω σπίτι, και το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι το Himalayan θα μείνει από μπαταρία μέχρι να βγω από την καραντίνα (έχει είδη 2 εβδομάδες σε ακινησία) …





Ότι νάνε ….





Μπαίνω πάλι στην φυλακή μου και περιμένω ….


Κοιτάω το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τουλάχιστον 1 φορά κάθε 5 λεπτά, τίποτα, δεν μου έχει έρθει απάντηση …





Στην ώρα πάνω με καλεί άγνωστο νούμερο στο κινητό …





Το απαντάω, ήταν από το διαγνωστικό που έκανα το τεστ, με ενημερώνουν ότι είμαι θετικός και μου δίνουν ένα κωδικό για να ανοίξω το αρχείο που θα μου στείλουν με το αποτέλεσμα …





Γίνεται και η επίσημη ανακοίνωση στο σπίτι και οι όποιες ελπίδες γκρεμίζονται …





Η σύζυγος αναλαμβάνει εκ νέου την επικοινωνία με τον ΕΟΔΥ και εγώ πρέπει να πάρω τηλέφωνο με όσους ήρθα κοντά τις τελευταίες μέρες …





Δέν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο …


Πώς λες στον άλλο ότι μπορεί να τον κόλλησες …


Να έχει τον νου του, να προσέχει …





Δεν θα ήθελα με τίποτα να είμαι η αιτία που κάποιος αγαπημένος, φίλος, άγνωστος νόσησε εξαιτίας μου …





Οι αντιδράσεις αναμενόμενες …


Από υποστηρικτικές, αδιάφορες, μέχρι χαιρέκακες.





Αφού πέρασε αυτό ήρθε η ώρα να το ανακοινώσω και στην μάνα …


Αγχώθηκε, στεναχωρήθηκε, είναι μακριά …





Το τι έχει περάσει μαζί με τον πατέρα από μένα …





Πόσα χρόνια τους έχω κόψει με τις ανακοινώσεις μου κατα καιρούς;





Πατέρα, Μάνα, ξυπνήστε, χαράματα, πετάξτε με μέχρι το Μ. Πεύκο φεύγω για Κόσοβο …


Πατέρα, Μάνα, ξυπνήστε πάλι χαράματα, Παντρεύομαι ….





Πατέρα, Μάνα, ξυπνήστε την χάσαμε …………………………








Σειρά έχει ό μικρότερος αδερφός ο οποίος προσπαθεί να διακωμωδήσει την κατάσταση, “δεν σου είπε η μάνα ότι κόλλησες επειδή δεν φοράς ζακέτα εκεί που τριγυρνάς με την μηχανή” μου λέει.


Βάλαμε και οι δυο τα γέλια …





Στην συνέχεια έχει σειρά η επικοινωνία με ιατρούς για να δούμε πως θα το αντιμετωπίσουμε και τι να προσέξουμε …





Η μέρα περνάει ήρεμα, αν δεν έκανα το τεστ δεν θα καταλάβαινα ότι είχα νοσήσει με τον τρισκατάρατο …





Δεν έχω αγχωθεί γιατί δεν αισθάνομαι άρρωστος αλλά κατά το απογευματάκι αρχίζω να ανεβάζω δέκατα …





Αρχίζουν διάφορες σκέψεις να περνάνε από το μυαλό μου …


Οι μετρήσεις με το οξύμετρο και το θερμόμετρο δίνουν και παίρνουν …





Η αγωνία και το άγχος αιωρείται σε όλο το σπίτι ..





Ο “πυρετός” δεν πέφτει …


Περνάει 1 ώρα, 2, 3 …


Στην τέταρτη ώρα κατά τις 11 δείχνει νορμάλ θερμοκρασία …





Όλα και όλοι ηρεμούν και θα μπορέσουμε να πάμε όλοι για ύπνο …





Έκτοτε όλα είναι φυσιολογικά εκτός από τον εγκλεισμό μου





Στο σπίτι ζούμε ένα 3χρονο αγοράκι, μια 15χρονη έφηβη, ένας 18χρονο παλικάρι, η σύζυγος, εγώ, δύο σκυλιά, και ένα χελωνάκι ….





Δεν θα μπορέσω να ξεχάσω τα παγωμένα βλέμματα γεμάτα αγωνία όταν το μάθαμε …


Ούτε την αγωνία στα πρόσωπα τους …





Το πέρασα, το περνάω, πιθανών όσο πιο ανώδυνα γίνεται, δεν μπορώ να φανταστώ τι σκέψεις έκαναν και κάνουν και τι νιώθουν οι συνάνθρωποι μας που ζορίζονται, που νοσηλεύονται, που δεν μπορούν να πάρουν ανάσα …





Εγώ το μόνο που έχω να διαχειριστώ είναι τον εγκλεισμό σε ένα δωμάτιο, το δικό μου Κωσταλέξι …





Το οποίο με ζορίζει αφάνταστα όσο περνάνε οι ώρες, οι μέρες …





Είναι πολύ δύσκολο να είσαι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από τους αγαπημένους σου …





Είναι πολύ δύσκολο να ακούς τον μικρό τρίχρονο γιο σου που δεν καταλαβαίνει την κατάσταση να σου χτυπάει την πόρτα να του ανοίξεις να μπεί …





Είναι πολύ δύσκολο να τον βλέπεις να πασχίζει να ανοίξει την σίτα από την μπαλκονόπορτα και να σε κοιτάει με ένα βλέμμα όλο παράπονο …





Είναι πολύ δύσκολο να μην μπορείς να πάρεις μια αγκαλιά τους ανθρώπους που αγαπάς, γιατί θες να τους προστατεύσεις …





Πώς το εξηγείς αυτό σε ένα μωρό;





Είναι πολύ δύσκολο να μην μπορείς να κάτσεις στο τραπέζι μαζί τους να φας ….





Είναι πολύ δύσκολο να προστατεύεις αυτούς που αγαπάς …





Είναι πολύ δύσκολο να συμπεριφερθεί ως νοήμον άνθρωπος …





Είναι πολύ δύσκολο το να ζεις κλεισμένος σε ένα δωμάτιο λες και είναι απομόνωση σε φυλακή …





Να σου χτυπάνε την πόρτα.


Να αφήνουν τον δίσκο απο έξω.


Να περιμένεις μερικά δευτερόλεπτα να απομακρυνθούν.


Να ανοίγεις την πόρτα δειλά δειλά για να πάρεις τον δίσκο και να ανταλλάξεις ένα βλέμμα …





Και όλα αυτά που μου φαίνονται εμένα βουνό, να είναι πολύ εύκολα για κάποιον που πασχίζει να πάρει μια ανάσα ….





Διάβαζα για το πόσο μοναχική είναι αυτή η ασθένεια …


Αν δεν το ζούσα δεν θα το πίστευα …





Όλες τις ασθένειες τις περνάς μόνος σου εννοείτε, αλλά αυτή έχει μια διαφορά δεν έχεις υποστήριξη, δεν έχεις ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου να σου δώσει δύναμη, δεν έχεις μια αγκαλιά, δεν έχεις κάποιον να κάτσει μαζί σου και να σου κάνει παρέα …





Είσαι μόνος σου …


Όχι απαραίτητα γιατί οι άλλοι φοβούνται αλλά γιατί εσύ φοβάσαι μην τους κάνεις κακό …





Γιατί πρέπει να συμπεριφερθείς υπεύθυνα, να μην σκεφθείς για μια φορά μόνο τον εαυτό σου …





Μου φαίνεται αδιανόητη η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ που παρατηρώ μέσα από τον εγκλεισμό μου με την οποία διάφοροι συνάνθρωποι μου αντιμετωπίζουν το όλο θέμα ….





Εύχομαι σε όλους να το περάσουν πιο εύκολα και πιο ανώδυνα από ότι το περνάω εγώ …





Εύχομαι να παραμερίσουν το εγώ τους και να δουν τα πράγματα πιο λογικά …





Εύχομαι να συμπεριφερθούν όλοι υπεύθυνα, όπως αρμόζει σε αυτή την παλιοκατάσταση που ζούμε…





Εύχομαι σε όλους να είστε καλά …





Εγώ τον πρώτο στόχο τον πέτυχα να περάσω αλώβητος από αυτές τις συμπληγάδες για να μπορέσω να συνεχίσω να φροντίζω αυτούς που με έχουν ανάγκη …








Δώστε μια αγκαλιά και ένα φιλί σε αυτούς που αγαπάτε με την κάθε ευκαιρία που σας δίνετε …


Δώστε ένα φιλί στην σύντροφο σας κάθε πρωί, μεσημέρι, βράδυ, έτσι χωρίς λόγο …


Δείξτε σε όλους πόσο τους αγαπάτε …


Μην αφήνεται κάτι για αργότερα…


Βρείτε χρόνο για τους αγαπημένους σας …


Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο …


Καθίστε και ακούστε με προσοχή τον συνομιλητή σας ακόμα και αν δεν συμφωνείτε μαζί του …


Σφίξτε το χέρι ενός φίλου …


Προστατεύστε τους αγαπημένους σας και όχι μόνο …











Να προσέχετε, αν όχι για σας, για τους ανθρώπους που σας αγαπάνε …

Περαστικά Παναγιώτη

 

[stelios62]

Περαστικά φίλε Παναγιώτη και ... υπομονη.

 

[Λαμπης]

Παιδιά θα υπάρχει ώρα αναχώρησης από Αθήνα γιατί δουλεύουμε να ξέρουμε αν θα πάμε παρέα? Μιλάω για απογευματινό Παρασκευής ευχαριστώ.

πες οτι θες παρεα μη σ αφησει το dct

 

[Iraklis174]

πες οτι θες παρεα μη σ αφησει το dct

Μασπιε θα με πας έννοια σου χαχαχά

 

[Drake Ramore]

Ελάφια και αρκούδες, φίλοι από παλιά...

Στάλθηκε από το RMX3085 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[Georgev]

Καλησπέρα ξέρουμε καμία καλή ταβέρνα στην παλιά Επίδαυρο κοντά; Ο μπατζαβαλης είναι γεμάτος κρατήσεις

 

[tedvj23]

Μύκονος: Στα δίχτυα της Αστυνομίας η συμμορία με τα στρινγκ (thebest.gr)

Bulmont τωρα κανε δουλεια σου ησυχος ...

 

[esel]

Παναγιωτη περαστικα κι απο μενα

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[esel]

Γιατί ....και τα απολλώνια κορμιά θελουν και το spa τους...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[User V]

Γιατί ....και τα απολλώνια κορμιά θελουν και το spa τους...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Η Ιερά Σύνοδος τα βλέπει αυτά;

 

[Caesarsk]

Η Ιερά Σύνοδος τα βλέπει αυτά;

Ειναι χορηγία της Ι. Μ. Βατοπέδιου

 

[Σάββας]

Καλησπέρα ξέρουμε καμία καλή ταβέρνα στην παλιά Επίδαυρο κοντά; Ο μπατζαβαλης είναι γεμάτος κρατήσεις

ΙΠΠΟΚΑΜΠΟΣ (λινκ)

 

[Lepanto]

Γιατί ....και τα απολλώνια κορμιά θελουν και το spa τους...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Πάρε με τώρα!!! 6969696969

 

[apache]

Μύκονος: Στα δίχτυα της Αστυνομίας η συμμορία με τα στρινγκ (thebest.gr)

Bulmont τωρα κανε δουλεια σου ησυχος ...

Πήγα Μύκονο αλλά δεν τις πέτυχα..Πλυμμένος παρφουμαρισμένος, έτοιμος για βιασμό...

 

[Timos_Tsamis]

Μετά το μπανάκι πρέπει να γεμίσεις ενέργεια, αγαπημένος Μύτικας!

 

[giamar]

Μετά το μπανάκι πρέπει να γεμίσεις ενέργεια, αγαπημένος Μύτικας!
View attachment 35918

Ρε φίλε ,τι έκανες εκεί;
Εκμέκ καταιφι και μπάλα σοκο επάνω;

 

[tedvj23]

Πήγα Μύκονο αλλά δεν τις πέτυχα..Πλυμμένος παρφουμαρισμένος, έτοιμος για βιασμό...

Μάστορα κρατα το δολωμα στην τσέπη γιατί ξέχασες να φορτώσεις χρυσαφικο-λοροι-πιστωτικη πάνω σου και τα κορίτσια αυτα έκαναν γουστο...

 

[Timos_Tsamis]

Ρε φίλε ,τι έκανες εκεί;
Εκμέκ καταιφι και μπάλα σοκο επάνω;

Γιατί τι έχω ζάχαρο?

 

[enterprise-psi]

Η δίαιτα φέρνει αποτελέσματα

 

[apache]

Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη...

Στάλθηκε από το M2007J3SY μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[stelios62]

Βρε πως περνανε ετσι τ'ατιμα τα ...... Km απο την ζωη μας , πριν 5 μηνες πρωτοπερπατησε στα χερακια μου ....!

 

[Red Shogun]

Όντας βαρεμένος σπίτι πριν (κατά τις 12-παρά) λέω άντε ας πάω μια βόλτα να βάλω και βενζίνη....πάω Λαρίσης, γεμίζω, βγαίνω περιφερειακό για να γυρίσω σπίτι.

Σταματημένος σε φανάρι, κρύφτο-Χ δίπλα, μανίσιο...μαρσάρει αυτός. Πάλι όντας βαρεμένος, λέω άντε δεν βαριέσαι, πλάκα θα έχει. Ανάβει πράσινο, ανοίγουμε....το κρυπτονάκι λίγο πιο μπροστά εγώ ακολουθώ προσπαθώ να το φτάσω, τέρμα γκάζια και οι δύο...

Και έτσι όπως είμαστε σαν βλαμμένα με 10 και 12.5 άλογα αντίστοιχα μας περνάει ένα Hayabusa λες και όχι απλά να ήμασταν σταματημένοι...λες και πηγαίναμε ανάποδα. Είχε τουλάχιστον 200 km/h αυτό το πράμα στο κοντέρ.

Κοιταζόμαστε σαν χαζοί, πατάμε ένα γέλιο, "άστο γ@μα το μου λέει, πάμε σπίτια μας καλύτερα"

 

[ThanosP]

Βρε πως περνανε ετσι τ'ατιμα τα ...... Km απο την ζωη μας , πριν 5 μηνες πρωτοπερπατησε στα χερακια μου ....!

View attachment 35973

20κ χλμ σε 5 μήνες Στέλιο ; Τι στο καλό ;