Αντί επιλόγου...
Δεν είχα σκοπό να γράψω ταξιδιώτικο. Θέλεις απο γινάτι, θέλεις γιατι βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω μαλακίες. Θέλεις γιατί όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο περίεργος και δεν ανέχομαι μαλακίες. Χτες το βράδυ στον Αθηναϊκο Καφέ, μίλησα λίγο με τον
@R.E.H . Με τον Παναγιώτη έχουμε ανταλλάξει δυο κουβέντες στους καφέδες, δεν έτυχε να πάμε πουθενά μαζί. Πάντα όταν ανεβάζει μια βόλτα του την θαυμάζω απεριόριστα. Κινείται με τον δικό του τρόπο και τα δικά του θέλω, στα ίδια πνευματικά μονοπάτια με τα δικά μου. Ο καθένας με τον τρόπο του. Αυτός με τις υπέροχες φωτογραφίες του, και τις περιγραφές αυτών, εγώ με τις ιστορίες μου...το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Και οι δυο φεύγουμε με ότι έχουμε, όταν θελήσουμε απλά και μόνο για να φύγουμε. Αν δεν γυρνούσαμε θα ήταν πρόβλημα. Φεύγουμε τόσο όσο χρειάζεται να γυρίσουμε και να ξαναφύγουμε άλλη μια φορά. Χάρηκα τόσο πολύ που μιλήσα μαζί του, που ανταλλάξαμε τις ελάχιστες σκέψεις μας, που ταυτιστηκαμε χωρίς να έχουμε πολλά κοινά, παρά μόνο την αγάπη για την μοτοσυκλέτα και την βόλτα με την μοτοσυκλέτα, που πήρα κουράγιο. Θα μου πείτε "Στ'αρ#$@## μας ρε ΣΟΦ" και καλά θα κάνετε. Δεν θα μπω ποτέ στο τριπάκι όμως να ψάχνω συνεχώς το ακατόρθωτο, να σκέφτομαι πως μου συμπεριφέρθηκε κάπου καποτε καποιος σε μια έκθεση, ή να ψάχνω να βρω να μηδενίσω καθε χαρά κάποιου γιατι ΚΑΠΟΤΕ πριν από 30 χρόνια "ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ..."
Κάπως έτσι και με αυτές τις σκέψεις γράφτηκε αυτό το ταξιδιωτικό...Αρα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ