Πολωνια -Σλοβακια-Αυστρια & Β. Ιταλία 2026

[grigoris gs]

12) Ημέρα 12η. Νιτρα- Αββαείο του Μελκ- Grein- Schwanenstadt.
Ξημέρωμα με ηλιοφάνεια και αναχώρηση 8:30 το πρωί με 20 βαθμούς. Η διαδρομή σημερα 410χλμ. Η διαδρομή μέχρι το Αββαείο του Μελκ είναι περίπου στα 261 χλμ τα οποία βγαίνουν σε σκάρτες 3 ωρες μέσω εθνικής. Η θερμοκρασία γύρω στους 23 με 24 βαθμούς αλλού με συννεφιά & αλλού με ηλιοφάνεια.Ζέστη πάντωςπρος το παρόν δεν αισθανόμαστε όλα μια χαρά.

Το Αββαείο του Μελκ είναι πάρα παρα πολύ εντυπωσιακό καθώς δεσπόζει πάνω από τον απότομο βράχο με το έντονο κιτρινωπό χρώμα και τον τεράστιο όγκο του. Λειτουργεί ως μοναστήρι Βενεδικτίνων μοναχών μέχρι και σημερα τα τελευταία 900 χρονια. Είναι επισκεψιμο αλλά θέλει προεργασία για να μην χάσεις χρονο. Και η ίδια η πόλη του Μελκ είναι όμως πάρα πολύ γραφική & ομορφη με τον Δούναβη να περνά στο πλάι της. Αξίζει τον κόπο μια στάση για φωτό και καφε τουλάχιστον παρκάραμε την μηχανή και περπατήσαμε την γέφυρα κάτω από το Αββαείο και βγάλαμε φωτό και κομμάτια της πόλης.

 

[grigoris gs]

Από εδώ πλέον και μέχρι και το Donarch η διαδρομή έγινε μέσω του επαρχιακού δικτύου που πηγαίνει παράλληλα με τον Δούναβη.Οτι και να πω θα είναι λιγο. Ενα Οδηγικό σκηνικό πραγματικά μοναδικο με πολύ καλή ποιότητα ασφαλτου να μην χορταινει το μάτι σου πράσινο και όμορφα μικρά Αυστριακά χωριουδακια με όριο επι το πληστον τα 70 και μόνο μέσα στο κέντρο τους σε κάποια τα 50. Το δε υπόλοιπο επαρχιακό κομμάτι ανάμεσα στα χωριά εχει όριο τα 100. Εδώ στο Marbach an der Donau, 25 λεπτά μετά το Μελκ έγινε στάση για καφέ με θέα τον Δούναβη σε πάρα πολύ γραφικό καφέ εστιατόριο. Ολη η παραδουνάβια διαδρομή είναι απλά εντυπωσιακή, γραφική, ευχάριστη στο ματι. Αξίζει όμως να κάνετε μια στάση στο Grein που επίσης είναι πάνω στην εν λογω διαδρομή γιατί εκτός από ότι είναι κουκλιστικο φημίζεται για τον επιβλητικό Πύργο του Γκράινμπουργκ (Schloss Greinburg) ο οποίος φαίνεται καθώς πλησιάζεις από μακριά δεσπόζοντας πάνω από την πόλη.Είναι το παλαιότερο οικιστικό κάστρο στην Αυστρία. Διαθέτει μια εντυπωσιακή αναγεννησιακή εσωτερική αυλή, την περίφημη "Sala Terrena" (μια αίθουσα επενδυμένη με βότσαλα του Δούναβη), καθώς και το Ναυτικό Μουσείο της Άνω Αυστρίας. Φτάνοντας στο Dornach για τα τελευταία 117 χλμ μπήκαμε στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο Α1 καθώς δεν είχε κάτι άλλο να δούμε πάνω στον δρόμο και δεν θέλαμε να μπλέξουμε και με την μεσημεριανή κίνηση στο Λινζ και το Wels. Μια ώρα και 20 λεπτά μετά ήμασταν στον προορισμό μας βγαινοντας στην έξοδο 216 "Steyrermühl". Το Schwanenstadt επιλέχθηκε κατά τύχη λόγω χλμ και καθώς πλέον στην Αυστρία δεν θέλω να μένω σε μεγάλες πόλεις μιας και έχουμε πλέον δει τις περισσοτερες αλλά σε μικρές κωμοπόλεις για να μην χάνουμε χρόνο στο μπες και βγες των μεγάλων πολεων.

 

[grigoris gs]

Το Schwanenstadt λοιπόν έιναι ενα μικρό κόσμημα αρχιτεκτονικής μια μικρή ιστορική κομωπολη πάρα πολύ όμορφη στο μάτι. Είναι επίσης γνωστή και ως η Πόλη των Κύκνων καθώς το εν λόγω πτηνό αποτελεί το κεντρικό σύμβολο στο έμβλημά της. Μια όμορφη κεντρική οδός με τα κτήρια της και την επιβλητική πύλη εισόδου στην πόλη καθώς και μαγαζιά στα στενά της για φαγητό και καφέ.

 

[grigoris gs]

Ημέρα 13η Schwanenstadt- Unterach am utersee - Strobl -San Gilden- Gosau - Fusch- Grossglockner -Mortschach.

Περίπου 300+χλμ σήμερα δεν με ενδιέφερε κιόλας ότι ώρα φτάσω στον προορισμό μου καθώς πρόκειται για ημέρα αποκλειστικά αφιερωμένη στην οδήγηση και μόνο όπως και σχεδόν όλες οι υπόλοιπες από εδώ και περα. Πρωινό ξύπνημα πρωινό όπως κάθε μέρα και ξεκίνημα κατά τις 8 και κάτι. Η επιλογή σήμερα είναι πλήρης αποφυγή του Αυστριακού Εθνικού οδικού δικτύου οπότε βάζω στο Google maps αποφυγή αυτοκινητοδρόμων κλπ & πάμε να απολαύσουμε για αρχή τις παραλίμνιες διαδρομές των λιμνών της περιοχής του salzburg (Attersee, Wolfgansee και Hallstatter See (Λίμνη Χάλστατ) πανέμορφες στο μάτι, με τα γραφικά χωριουδάκια τους, το υπέροχο αυστριακό ανάγλυφο και φυσικά για κερασάκι στην τούρτα το μοναδικό Grossglocker. Η θερμοκρασία στους 20 βαθμούς με σταδιακή άνοδο στους περίπου 28 βαθμούς λίγο πριν το Fusch (είσοδος προς το Grossglockner ). Τα χλμ βγαίνουν χαλαρά αν και Παρασκευή με όχι ιδιαίτερη κίνηση στο επαρχιακό δίκτυο της Αυστρίας. Οι παραλίμνιες διαδρομές αν και αργές είναι χωρίς κίνηση επειδή είναι σχετικά νωρίς το πρωί και βγαίνουν γρήγορα. Το ότι το μάτι δεν χορταίνει να βλέπει λίμνες πράσινο και όμορφα γραφικά χωριουδάκια είναι ανέλπιστα ευχάριστο. Πολλά τα κάμπινγκ στην εν λόγω λίμνες και αρκετός κόσμος κολυμπάει ή κάνει ηλιοθεραπεία, ή πικνίκ και φυσικά πλέον είναι αρκετοί οι ποδηλάτες όπως και όλες τις υπόλοιπες ημέρες. Τα δε σπίτια πέριξ των λιμνών ένα και ένα φτώχεια καταραμένη λέμε.

 

[grigoris gs]

Το τοπίο εναλλάσσεται από γραφικά χωριά σε ορεινούς όγκους και σχετικά νωρίς και ξεκούραστα με μια στάση στο San Martin για καφεδάκι.

 

[grigoris gs]

Κατηφορίζοντας για το Fusch πριν την είσοδο του Grossglockner.

 

[grigoris gs]

Φτάνουμε στην είσοδο του μαγευτικού Grossglockner κατά της 13:30. Το αντίτιμο πλέον στα 36.50 ευρώ αλλά χαλάλι τους γι'αυτό που προσφέρει την ποιότητα του την οργάνωση του την χάραξη του και και και.....

Υπεροχο οδοστρωμα κλειστό περασμα (πάσο) με απίστευτη χάραξη και θεα χώρους για στάσεις σε σημεία για φωτό ή για ξεκούραση και γενικά μια τάξη και πειθαρχεια με προσοχή στην λεπτομέρεια όπως πολλές θέσεις μόνο για μοτό και αλλού για τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεια. Επίσης ειδικός χώρος στον παγετώνα για τους μοτοσυκλετιστες με δωρεάν ερμάρια για τα πράγματα τους και άλλα πολλά όπως εστιατορια και καφέ στρατηγικά επιλεγμένα για την άπλετη θέα τους. Αν θυμάμαι καλά πάντως το 2024 το αντίτιμο ήταν κάπου στα 28 ευρώ. Στην τιμή βέβαια εκτός από το κλασικό στικερ είναι και το προσπέκτους και σου παρέχει την δυνατότητα την ίδια μέρα αν το επιθυμείς να ξαναμπείς αν έχεις ήδη βγει για άλλη μια φορά με δωρεάν διέλευση.
Η εν λόγω διαδρομή οδηγική μαγεία ο καιρός για οδήγηση τέλειος στους 17 βαθμούς με ηλιοφάνεια και παραδόξως όχι τρελή κίνηση αλλά νορμάλ με πολύ καλή ροή δεν κολλήσαμε πουθενά. Κάνουμε το πάσο την πρώτη φορά με αρκετές στάσεις και βγάζοντας αρκετές φωτό. Οι μηχανές αρκετές το ίδιο και τα γρήγορα αμάξια ευτυχώς δεν πετυχαίνουμε αυτοκινούμενα και λεωφορεία. To Edelweißspitze (Εντελβάισπιτσε) το ανεβαίνουμε αρκετά εύκολα και η θέα μας αποζημιώνει καθότι είναι η υψηλότερη κορυφή της διάσημης αλπικής διαδρομής Grossglockner High Alpine Road. Φωτό λίγη ξεκούραση, χάζεμα και κατεβαίνουμε για το Kaiser-Franz-Josefs-Höhe το πιο διάσημο σημείο θέασης της διαδρομής (σε υψόμετρο 2.369 μέτρων) ακριβώς απέναντι από την κορυφή Grossglockner που προσφέρει εκπληκτική και άμεση θέα στον παγετώνα Pasterze, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος στην Αυστρία και σε ολόκληρες τις Ανατολικές Άλπεις. Αυτή είναι η τρίτη φορά από το 2018 που τον επισκέπτομαι και κάθε φορά είναι και πλέον και πιο συρρικνωμένος. Οι ντόπιοι λένε ότι σε 25 χρόνια από τώρα δεν θα υφίσταται πλέον. Η αλήθεια είναι ότι τις 2 προηγούμενες φορές που έκανα το εν λόγω πέρασμα, την πρώτη είχε περάσει βροχή και την δεύτερη έβρεχε αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Σήμερα όμως που είχε ηλιοφάνεια παρατήρησα ότι οι καταρράκτες είχαν ελάχιστο νερό σε σχέση με τις τότε επισκέψεις μου πράγμα που μου έκανε τεράστια εντύπωση και προβληματισμό Αφού φτάνουμε στο τέλος της συνολικής διαδρομής πριν την έξοδο κάνω αναστροφή και πάμε άλλη μια φορά να το ευχαριστηθούμε τώρα χωρίς στάσεις & φωτό αλλά μόνο καθαρή οδήγηση και απόλαυση του τοπίου εν κινήσει.

 

[grigoris gs]

Φτάνοντας στον Παγετώνα

 

[grigoris gs]

Με τα πολλά και αυτά πλέον η ώρα έχει φτάσει 5 παρά όταν βγαίνουμε από το πάσο και έχουμε αλλά 30 χλμ σκάρτα για την αποψινή μας διανυκτέρευση στο Mortschach. Το εν λόγω χωριουδάκι έχει μόνο ξενώνες και φάρμες τίποτα να δεις αλλά είναι τρελό πέρασμα για χάζεμα από το μπαλκόνι του εστιατορίου ή του δωματίου σου των μηχανών και των αυτοκινήτων που πάνε και έρχονται φυσικά με θέα το βουνό και το ποταμάκι που κατεβαίνει και περνά στο πλάι του χωριού. Τελευταία είσοδος στο πέρασμα λέει στο γκισέ στις 8:40. Το ξενοδοχείο καθαρό με πολύ καλό εστιατόριο και παγωμένη βαρελίσια weis μπύρα.

Όπως καταλαβαίνετε μια όμορφη οδηγικά χορταστική μέρα δεν μπορούσε παρά να κλείσει με παγωμένες μπύρες και εξαιρετικό σνίτσελ.

 

[grigoris gs]

Ημέρα 14η Mortshach- San Giovo Pass (Jaufenpass)- Timmelsjoch pass (Rombo pass)- Top mountain Museum- Solden - Oetz.

Πρωινό ξύπνημα και καφεδάκι χαζεύοντας την θέα και βλέποντας τις πρώτες μηχανές να ανηφοριζουν για το Grossglockner. Αναχώρηση κατά τις 8 + καθότι αν και σήμερα τα χλμ είναι περίπου 280 θα γίνουν και πάλι αποκλειστικά από το επαρχιακό δίκτυο τόσο της Αυστρίας αλλά και της Ιταλίας. Πρωινή δροσούλα με 19 βαθμούς και το τοπίο να εναλλάσσεται ευχάριστα. Η ημέρα θα φτάσει τους 28 βαθμούς με ηλιοφάνεια αλλά ευτυχώς ζέστη δεν αισθανθήκαμε ούτε άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες. Η κίνηση στο δικό μας ρεύμα χαλαρή σε αντίθεση με το απέναντι ρεύμα που είναι αυξημένη. Μπαίνοντας στο Ιταλικό κομμάτι η θερμοκρασία ευτυχώς είναι ακόμα στους 24 με 25 Βαθμούς. Η κίνηση έχει ξεκινήσει και τσιμπάει σε ορισμένα κομμάτια λόγω έργων που κάνουν οι Ιταλοί στο Μπρεναρο αλλά όχι κάτι το ανησυχητικό. Πάρα πολλές μηχανές ιδιαίτερα στο αντίθετο ρεύμα. Κατά τις 11:15 πρώτη στάση της ημέρας για καφέ και στρουντελ για την σύζυγό σε όμορφο γραφικό καφέ εστιατόριο Συνεχίζουμε την πορεία μας και φτάνουμε στην διασταύρωση για το πρώτο πάσο της ημέρας που είναι το Jaufenpass ή San Giovo pass στα ιταλικά.

 

[grigoris gs]

Ευχάριστη έκπληξη το εν λόγω πέρασμα και ευτυχώς χωρίς τρελή κίνηση .Είναι ένα πάσο των Άλπεων περίπου 30 χλμ στην Ιταλική επικράτεια παρόλο που όλη η περιοχή είναι καθαρά Γερμανόφωνη. Το υψηλότερο του σημείο βρίσκεσαι στα 2.094 μέτρα. Είναι στα δικά μου μάτια ένα αρκετά σφικτό & στενό πάσο με αρκετές κλειστές φουρκέτες με εντυπωσιακή πανοραμική θέα. Περιττό να πω πως οι περισσότερες μηχανές αλλά και ποδηλάτες κατέβαιναν φυτίλια.

 

[grigoris gs]

Στα περίπου 16 χλμ μετά το τέλος του και ακολουθώντας τον ss44 φτάνουμε στο san leonardo in passiria όπου είναι η αρχή για το επόμενο πάσο το Timmelsjoch ή Passo del Rombo (στα ιταλικά). Δεύτερη φορά για εμένα στο συγκεκριμένο πέρασμα αλλά πρώτη φορά για την σύζυγο. Το εν λόγω πέρασμα βρίσκεται σε υψόμετρο 2.474 μέτρων και αποτελεί το υψηλότερο συνοριακό οδικό πέρασμα ανάμεσα στην Αυστρία και την Ιταλία. Στο τέλος του αν θες να μπεις Αυστρία όπως εμείς καλή ώρα υπάρχει αντίτιμο στα 18 ευρώ μαζί με το ανάλογο αυτοκόλλητο και το προσπέκτους. Με το που περνάμε τα διόδια ακριβώς στο δεξί σου χέρι υπάρχει το Top mountain museum & καφέ ολικά ανακατασκευασμένο πλέον μετά την φωτιά του Ιανουάριου του 2021 και την ολοσχερή καταστροφή του.

 

[grigoris gs]

Το Top mountain museum & καφέ όπως προανέφερα το έχουν ξαναφτιάξει ακριβώς το ίδιο αλλά έχουν προσθέσει ακόμα περισσότερα εκθέματα. Το γεγονός ότι τους πήρε μόλις 10 μήνες για την ανακατασκευή του είναι απλά εντυπωσιακό. Το εισιτήριο είναι στα 15 ευρώ. Στον χώρο λειτουργεί όπως ανέφερα και το panorama restaurant με εντυπωσιακό ντεκόρ, καλό φαγητό αν και πλέον τσιμπημένο ιδιαίτερα σε καφέ και αναψυκτικά για την δική μας Ελληνική τσέπη. Δεύτερη στάση της ημέρας για φωτογραφίες, ελαφρύ φαγητό και αναψυκτικά.

 

[grigoris gs]

Η ώρα πλέον έχει πάει 3 και κάτι αλλά χαλαρά το Oetz για την διανυκτέρευση μας είναι πλέον στα 50 χλμ μακριά. Χορτάτοι από όμορφες εικόνες ωραίες διαδρομές και στροφιλικι από τα δύο Πασσά και την όλη γενικά σημερινή διαδρομή φτάνουμε κατά της 16:30 στο ξενοδοχείο μας. Φρεσκάρισμα και βόλτα στο μικρό αλλά πανέμορφο και γραφικό Oetz. Το χωριό είναι φωλιασμένο στο βάθος της κοιλάδας, περιτριγυρισμένο από τις καταπράσινες πλαγιές των Άλπεων. Διασχίζεται απο τον ποταμό Ötztaler Ache με πολύ ορμητικά νερά που μπορείς να χαζέψεις πάνω από το ξύλινο γεφυράκι. Όσον αφορά τα κτήρια του χωριού εδώ ο χρόνος μοιάζει να έχει επιβραδύνει καθότι μιλάμε για τα παραδοσιακά τιρολεζικα κτήρια ξύλινα και μη με τα μπαλκόνια τους να είναι γεμάτα με τα γνωστά από τις φωτό ή καρποσταλ πολύχρωμα λουλούδια. Πολλά από αυτά τα κτήρια έχουν εντυπωσιακές ζωγραφιστές προσόψεις όπως φαίνεται και στις φωτο. Μια χαρά και απόψε φαγητό περπάτημα και παγωμένη μπύρα και μένουμε με τις καλύτερες των εντυπώσεων αλλά και αρκετά ευρώ λιγότερα στην τσέπη.

 

[grigoris gs]

Ημέρα 15η Oetz- Reshen am see- ofen pass- Umbrailpass - Gavia pass-Valdidentro.

Άλλη μια μέρα απλά αφιερωμένη στην οδήγηση και μόνο. Ξεκίνημα κατά τις 8:30 με 19 βαθμούς και ηλιοφάνειας συνέχεια. Απενεργοποίηση στο google maps των αυτοκινητοδρόμων για άλλη μια μέρα και φύγουμε με κατεύθυνση το landek και το nauders (σύνορα με Ιταλία) το οποίο από την τελευταία φορά που έμεινα εκεί το 2018 ή 2019 είναι πλέον αγνώριστο έχει επεκταθεί τρέλα καθότι πλέον έχει μετατραπεί σε χιονοδρομικό κέντρο. Μιάμιση ώρα μετά φτάνουμε στην πρώτη στάση της ημέρας το βυθισμένο καμπαναριό στο Reshen am see. Σημείο ενδιαφέροντος πλέον με πολύ κόσμο λόγω ότι σήμερα είναι και Κυριακή. Το εν λόγω μισοβυθισμένο καμπαναριό είναι το μόνο μέρος του χωριό που διασώθηκε μετά την δημιουργία τεχνίτης λίμνης το 1949 λόγω κατασκευής υδροηλεκτρικού εργοστασίου. Η θερμοκρασία σε καλά επίπεδα στους 22 βαθμούς με ένα ελαφρύ δροσερό αεράκι. Φωτό χάζεμα λίγη ξεκούραση και από εκεί φεύγουμε με κατεύθυνση για τα κοντινά σύνορα με την Ελβετία και το πρώτο πάσο της ημέρας το Ofen pass.

 

[grigoris gs]

Σκάρτα 20 λεπτά μετά από μια όμορφη διαδρομή φτάνουμε στο taufers τον συνοριακό σταθμό Ελβετίας -Ιταλίας και χωρίς κανέναν έλεγχο στο φυλάκιο μπαίνουμε σε Ελβετικό έδαφος και ξεκινάμε την ανάβαση προς το πάσο. Εδώ να πω ότι αν δεν κάνεις χρήση του Εθνικού δικτύου στην Ελβετία δεν χρειάζεσαι βινιέτα. Εμείς στα μέρη που κινηθήκαμε σήμερα στην Ελβετία ήταν μη εθνικό οδικό δίκτυο. Το εν λόγω πάσο στα 2149 μέτρα δεν μας έκανε καθόλου κλικ γενικά κατά την προσωπική μου άποψη ήταν ένα αδιάφορο οδηγικά πάσο δεν μας έδωσε κάτι.

 

[grigoris gs]

Γυρνάμε πάλι προς τα πίσω για το δεύτερο πάσο της ημέρας το umbrail pass το οποίο & εύχομαι να μην είναι σαν το Ofen pass. Στο κέντρο του χωριού santa maria val mustair στρίβουμε αριστερά και μετά από λίγο ξεκινά η ανάβαση ενός πραγματικά εξαιρετικού και αδικημένου Πάσου λόγω της εγγύτητας του με το Στελβιο κατά την γνώμη μου. Αν και μόνο 13 χλμ μέχρι την κορφή του από το σημείο που στρίψαμε, πρόκειται για ένα σφιχτό στενό με αρκετό πράσινο και αρκετές στενές φουρκέτες μέχρι τα μέσα του πέρασμα. Όσο ανηφορίζουμε το πράσινο εξαφανίζεται σταδιακά και όσο πλησιάζουμε προς την κορφή και τον παλιό συνοριακό σταθμό Ελβετίας -Ιταλίας την θέση του πράσινου έχει πάρει η πέτρα και το Αλπικό τοπίο. Το εν λόγω πάσο για τα δικά μου θέλω είναι απλά εξαιρετικό. Η δε θερμοκρασία τέλεια η κίνηση ελάχιστη και φτάνουμε στην κορφή του στα 2501 μέτρα. Να αναφέρω ότι το συγκεκριμένο πάσο είναι το υψηλότερο ασφαλτοστρωμένο οδικό πέρασμα στην Ελβετία. Με το που περνάμε το παλιό ελβετικό τελωνείο, ο δρόμος ενώνεται αμέσως με την κεντρική οδό SS38 (Strada dello Stelvio). Στρίβοντας αριστερά στα 4 χλμ είσαι στην κορυφή του Stelvio Pass .Εμείς σήμερα όμως στρίβουμε δεξιά με κατεύθυνση προς το Bormio της Ιταλίας. Και αυτό διότι έχω προγραμματίσει για αύριο το πρωί το Στελβιο για να αποφύγω τον πανζουρλισμο της Κυριακής.

 

[grigoris gs]

Μισή ώρα μετά κατεβαίνοντας φτάνουμε Bormio και στα 6 χλμ είναι ο τελικός προορισμός μας για διανυκτέρευση το μικρό χωριό Valdidendro. Η ώρα είναι 3 παρά. Χωρίς πολλά βλέπω ταμπέλα για Gavia pass και παίρνω την απόφαση και στρίβω για το εν λόγω πέρασμα. Δεύτερη φορά για μένα και πρώτη για την σύζυγό στο εν λόγω πάσο και για άλλη μια φορά το βρίσκω εξαιρετικό. Το πάσο είναι σφιχτό στενό με πολλές κλειστές φουρκέτες και πράσινο το οποίο ανεβαίνοντας δίνει την θέση του πάλι σε ένα πιο άγριο αλπικό τοπίο αλλά γρήγορο οδηγικά πλέον χάρη στα συνεχόμενα ανοιχτά εσακια που έχει. Πριν την κορφή συναντάμε το μνημείο των πεσόντων στρατιωτών του Α' Παγκοσμίου πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1918. Είναι μια πυραμίδα από γρανίτη, στην κορυφή της οποίας υπάρχει ένας μεγάλος χάλκινος αετός με τα φτερά του ανοιχτά. Η περίφραξη γύρω από το μνημείο στηρίζεται σε πραγματικά μεγάλα βλήματα πυροβολικού της εποχής, ενωμένα με αλυσίδες. Επίσης προς την κορφή συναντάμε και τον εσταυρωμένο τον οποίο έφτιαξε ως τάμα ένας άντρας που επέζησε σαν από θαύμα μιας σφοδρής χιονοθύελλας με την οικογένειά του όταν τους εγκλώβισε στο Gavia. Τέλος στην κορφή βρίσκουμε και την Lago Bianco (Λευκή Λίμνη) να καθρεφτίζει τις γύρω βουνοκορφές. Στάση λοιπόν επιβεβλημένη στο Rifugio Bonetta για να ξεδιψάσουμε και να χαζέψουμε την θεά.

 

[grigoris gs]

Η ώρα έχει πάει 4 και κάτι οπότε περαιτέρω σκέψη για κατέβασμα του Πάσου προς την πιο άγρια και πραγματικά στενή μεριά του που πραγματικά βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμού με κατεύθυνση προς ponte di legno δεν παίζει γιατί πόσο να αντέξει η ενθουσιασμένη μεν σύζυγος σε μια μέρα όταν στο ξενοδοχείο της διανυκτέρευσης ξέρει ότι την περιμένει σπα. Οπότε κατέβασμα ξανά προς Βormio και 5 και κάτι χαλαρά άφιξη στο ξενοδοχείο. Το χωριό γεμάτο από ξενώνες και με αρκετές μηχανές παρκαρισμένες σε αυτά. Αν και Κυριακή σήμερα ήμουν τυχερός όσον αφορά τον καιρό δεν βιώσαμε τρομερή ζέστη με τις θερμοκρασίες από 17 έως 27 βαθμούς στα πεδινά και 15 με 17 στα πάσα Επίσης η κίνηση στο δικό μας ρεύμα ελάχιστη σε αντίθεση με το απέναντι ρεύμα που γινόταν χαμός επιστροφή προφανώς + ότι εμείς κάναμε τις διαδρομές ανάποδα από ότι προτείνεται από τους ταξιδιώτες συνήθως.

 

[grigoris gs]

Ημέρα 16η Valdidendro- Stelvio pass- Prato allo Stelvio-Merano(A22)-Trento(A22)-Rovereto -(ss46 ) passo Pian della Fugazze-Vizenza.

Σήμερα το κυρίως μενού είναι το Στελβιο ανέβασμα από το Βormio και κατέβασμα προς Prato allo Stelvio.Ο καιρός ιδανικός ξεκίνημα 8:30 το πρωί με ηλιοφάνεια για να το βρούμε χωρίς ιδιαίτερη κίνηση και να το ευχαριστηθούμε η θερμοκρασία είναι στους 20 βαθμούς αν αυτό μας λέει κάτι. Κίνηση ιδιαίτερη δεν βρίσκω άλλωστε ανεβαίνω από την μεριά του Bοrmio και 40 λεπτά μετά βγάζω φωτό και χαζεύω τις φουρκέτες του Πάσου μετά από ένα όμορφο και χωρίς πολύ κίνηση οδηγικο ανέβασμα. Πάνω παραδόξως έχει ήδη κάμποσο κόσμο και αρκετές μηχανές παρκαρισμένες αλλά όχι τραγικά πράγματα. Ξεκινάω χαλαρά χωρίς να βιάζομαι το κατέβασμα χωρίς να βρίσκω ιδιαίτερη κίνηση και έτσι ολοκληρώνω το πέρασμα του Stelvio για 2 φορά γεμάτος χαμόγελο. Γενικά είναι ένα πάσο που αξίζει τον κόπο να το οδηγήσεις έστω και μια φορά είναι απαιτητικό και θέλει προσοχή στις 48 φουρκέτες του όταν έχει πάρα πολύ κίνηση με αμάξια και ποδηλάτες μπροστά σου. Σε αποζημιώνει όμως με την θεά που σου προσφέρει από την κορφή του και το αίσθημα της ολοκλήρωσης που σου αφήνει. Καλό είναι αν μπορείτε να το αποφύγετε Σάββατο και Κυριακή.

 

[grigoris gs]

Έχοντας πίσω μας την κορφή του Στελβιο κατηφορίζουμε προς Prato allo stelvio με κατεύθυνση το Merano. Παίρναμε μέσα από την κοιλάδα val Venosta που είναι γεμάτη από εκτάσεις με Μηλιές (το έψαξα γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτά τα 2 μέτρα λεπτά δενδρύλλια σε κάθετες σειρές όσο βλέπει το μάτι σου σε πεδιάδες και πλαγιές προστατευμένα με αεριζόμενα δίχτυα και πράσινους άγουρους για την εποχή καρπούς). Η εν λόγω κοιλάδα λοιπόν αποτελεί τον μεγαλύτερο ενιαίο οπωρώνα παραγωγής πράσινου μήλου στην Ευρώπη. Το θέαμα εντυπωσιακό όπως προ είπα από λεπτά δενδρύλλια μέχρι 2 μέτρα σε κάθετες συστοιχίες προστατευμένα με δίχτυα και γεμάτα μικρούς άγουρους πράσινους στρογγυλούς καρπούς. Στα 25 χλμ πριν το Merano ξεπροβάλει μπροστά μας το επιβλητικό Κάστρο Καστέλμπελο (Schloss Kastelbell), το οποίο είναι χτισμένο πάνω σε βράχο δίπλα ακριβώς από τον δρόμο και φαίνεται από αρκετά μακριά. Πολύ όμορφο και εντυπωσιακό . Εν τω μεταξύ σήμερα έχει πολύ κίνηση και πλέον η ώρα είναι 11 & κάτι και η θερμοκρασία έχει ανέβει αισθητά πλέον στους 34 βαθμούς σε αντίθεση με τις προηγούμενες μέρες που δεν ξεπέρασε μάξιμουμ τους 28. Αποφασίζω πλέον να μπω αυtostrada στον Α22 να μαζέψω κάνα χιλιόμετρο γιατί κακά τα ψέματα καλά μας είχε πάει από θερμοκρασίες τις προηγούμενες 13 από τις 15 ημέρες του ταξιδιού μέχρι τώρα. Παράπονο λοιπόν κανένα καθότι έχω πετύχει πολύ καλές δροσερές θερμοκρασίες. Έτσι λοιπόν ακολουθούμε τον ss38 από merano προς Bolzano και μπαίνουμε κάποια στιγμή που βρισκω ταμπέλα με έξοδο στον Α22. Παίρνω το κλασικό απόκομμα και μπαίνω στην autostrada όπου επικρατεί από κίνηση ο Κακός χαμός και από ταχύτητα με το ζόρι καταφέρνω και ξεπερνάω τα 100 με όριο τα 130. Πάρα πολλά μποτιλιαρίσματα και σταματά ξεκινά. Σε κάποια σημεία του όμως υπάρχει και καλή ροή. Με τα πολλά αφού πλέον βλέπω 36 βαθμούς στο καντράν και κανένα φως στο τούνελ όσο αφορά την αποκλιμάκωση της κίνησης και αφού ροή καλή να μας χτυπά ο αέρας δεν υπάρχει πλέον αποφασίζω να βγω μετά το trento στην έξοδο προς Rovereto και να πάω από τον επαρχιακό για να γλιτώσω την τρελή κίνηση της Εθνικής. Εδώ στάθηκα πολύ τυχερός καθότι, το εν λόγω κομμάτι που είναι ο ss46 είναι ένα πανέμορφο Πάσο το Pιan della Fugazze ή απλά Fugazze το οποίο περνά ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Pasubio και του Carega.

 

[grigoris gs]

Η ανάβαση έχει φανταστική ροή με συνεχόμενα μικρά ανοιχτά εσάκια μέσα σε δάσος του οποίου μάλιστα πολλά σημεία ευτυχώς για μας είναι εντελώς σκιερά. Πλησιάζοντας προς την κορφή βλέπουμε πλέον θερμοκρασία στους 25 Βαθμούς και αισθανόμαστε την εν λόγω δροσιά για τα καλά στο δέρμα μας. Το εν λόγω πάσο περνάει και αρκετά μικρά γραφικά χωριουδάκια με γραφικά καφέ για στάση και ο δρόμος πριν την κορυφή λέγεται ( Strada degli Eroi) ο Δρόμος των Ηρώων. Από κίνηση βρήκα 6 μηχανές στο αντίθετο ρεύμα 2 αυτοκινούμενα & 5 με 6 αυτοκίνητα και καμία δεκαριά ποδηλάτες. Έτσι ξεκινάμε την κατάβαση και πλέον τα εσακια και το δάσος έχουν δώσει την θέση τους σε αρκετές φουρκέτες. Το τέλος του πασου σηματοδοτεί η ταμπέλα του χωριού Sant'Antonio. Όπως είπα τυχεροί ήμασταν δεν το είχα στο πρόγραμμα και μας βγήκε λίρα εκατό τόσο λόγω οδηγικής ευχαρίστησης, κίνησης και θερμοκρασίας.

 

[grigoris gs]

Τα τελευταία χλμ προς Βιτσέντσα γίνονται με αρκετή ζέστη πλέον με 33 /34 βαθμούς και αρκετή κίνηση πριν και μέσα στην πόλη της Βιτσέντσα με την κούραση πλέον να κάνει την εμφάνιση της. Τελικά κατά τις 4 παρά κάνουμε chech in στο αποψινό ξενοδοχείο. Απαραίτητη ξεκούραση, τακτοποίηση και βγαίνουμε κατά της έξι για την γνωριμία με την πόλη μιας και δεν έχουμε ξαναέρθει. Κατευθυνόμαστε στο ιστορικό της κέντρο όπου έχει αρκετά εντυπωσιακά κτήρια και σοκάκια γεμάτα μπαρ καφέ και μαγαζιά. Το σημείο ενδιαφέροντος με ανυπέρβλητη θέα και ωραία περατζαδα είναι το κέντρο της piazza di signiori της εμβληματικής πλατείας του ιστορικού κέντρου της πόλης η οποία είναι μεγάλη σε έκταση και δεν χορταίνεις την αισθητική της καθότι είσαι περιτριγυρισμένος από μερικά από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης όπως: την Βασιλική του Παλλάντιο, τον πανύψηλο Πύργου του Μπισαρα ο οποίος είναι ένα μνημείο του 12 αιώνα με το εντυπωσιακό του ρολόι, το παλάτι του Καπιτανιατο και φυσικά τις δύο ψηλές στήλες από τις οποίες, η μία φέρει στην κορυφή της το Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου σύμβολο κυριαρχίας της Δημοκρατίας της Βενετίας και η άλλη το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή προς τιμήν της πόλης της Βιτσέντσα. Εκεί λοιπόν καθίσαμε και εμείς μετά το φαγητό μας και απολαύσαμε παγωμένη βαρελίσια μπύρα βαυαρικής ζυθοποιίας εν ονόματι Ayinger η οποία ήταν εξαιρετική ότι έπρεπε. Μια ακόμα ωραία μέρα έφτασε στο τέλος της.

 

[grigoris gs]

Ημέρα 17η. Vicenza- Bassano di grappa-semonzo-sacrario militare di cima grappa- trichiana -san boldo pass -tovena - combai -valdebiaddene- mestre.

Συννεφιά σήμερα και ξεκίνημα με 21 βαθμούς και 266 χλμ μπροστά μας. Επειδή δεν θέλω να μπλέξω με την πρωινή κίνηση παίρνω την autostrada μέχρι την έξοδο του Bassana. Από εκεί σύντομα φτάνουμε στην είσοδο του χωριό Semonze όπου ανεβαίνουμε ένα μικρό σφιχτό δρόμο (paso) το del monte grappa μέσα από υπέροχο δάσος με 27 φουρκέτες και θερμοκρασία στους 22 βαθμούς μια χαρά για να φτάσουμε στον πρώτο προορισμό της ημέρας ένα μνημείο του Α Παγκοσμίου πολέμου το Cima di Grappa και το καταφύγιο του Bassano όπου κάνουμε στάση στα 1775 μέτρα για καφέ και ξεκούραση αφού πρώτα επισκεφτήκαμε το επιβλητικό μνημείο το οποίο είναι απίστευτα εντυπωσιακό και τεράστιο και το διαχειρίζεται ο ιταλικός στρατός. Είναι ελεύθερο χωρίς είσοδο και μπορείς να τραβήξεις φωτογραφίες. Στην είσοδο του υπάρχουν στρατιωτικοί ευγενέστατοι που σε καλωσορίζουν. Στην ουσία πρόκειται για ένα οβάλ στρατιωτικό νεκροταφείο - μνημείο της Ευρώπης. Είναι αφιερωμένο στους στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους στις σφοδρές μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο Μόντε Γκράπα, το οποίο αποτέλεσε το τελευταίο προπύργιο άμυνας των Ιταλών απέναντι στα αυστροουγγρικά στρατεύματα. Τα δε μαύρα κουτιά που φαίνονται ως παράθυρα είναι πινακίδες με χαραγμένα ονόματα των στρατιωτών που έχασαν την ζωή τους Στην ουσία φιλοξενεί τα οστά 22.950 στρατιωτών. Είναι χωρισμένο σε δύο τομείς: τον ιταλικό τομέα (με 12.615 πεσόντες) και τον αυστροουγγρικό τομέα (με 10.295 πεσόντες). Στην τεράστια πλειονότητά τους (πάνω από 20.000), οι στρατιώτες αυτοί παραμένουν ανώνυμοι .Το στρογγυλό κτήριο με το σταυρό είναι ένα εν ενέργεια εκκλησάκι. Μας έκανε τρομερή εντύπωση η τάξη η καθαριότητα και η προσοχή που έχουν δώσει στην διαμόρφωση του εν λόγω χώρου.

 

[grigoris gs]

Μνημείο Cima di Grappa.