Περιπέτεια στον Δρόμο του Μεταξιού στην Τουρκία

[R.E.H]

Το μεσημεριανό μας ήταν μερικά μπισκότα και μετά η μικρή ξανά έπεσε για ύπνο και εγώ έφτιαξα ένα καφε και άραξα στην βεράντα και προσπαθούσα να βάλω σε τάξη το μυαλό μου και τα θέλω μου.

Πότε πότε έριχνα και μια ματιά στην μικρή που είχε ξεραθεί στον ύπνο, είχε αρχίσει η κούραση να μαζεύεται …

Μέχρι στιγμής είχαμε δει τα 2 από τα 3 μέρη που ήθελε να δει η μικρή, έμενε η Κωνσταντινούπολη για να ολοκληρωθούν τα μέρη που ήθελε να επισκεφτεί …

Από την άλλη εγώ ήθελα να συνεχίσω για να δώ και μέρη που δεν είχα ξαναδεί όπως το όρος Νεμρούτ να πάμε και στο ντάρκ κάνυον …

Έχω χαθεί μέσα στους χάρτες και να υπολογίζω αποστάσεις χρόνους και τις διαθέσιμες μέρες αλλά και χρήματα που είχαμε …

Είχα και μια επικοινωνία με την βάση και για πρώτη φορά είχε αρχίσει να μου λείπει το σπίτι και οι αγαπημένοι τόσο η καλή μου αλλά και ο τζούνιορ …

Δεν άργησα να πάρω την απόφαση ότι θα έπρεπε να αρχίσουμε την επιστροφή μας και να κάτσουμε για τρεις διανυκτερεύσεις στην Πόλη …

Επικοινωνία εκ νέου με την βάση για να μας βρει κατάλυμα για τα επόμενα τρία βράδια στην Πόλη …

Αυτό το ταξίδι δεν έγινε για μένα, οπότε υποσχέθηκα στο εαυτό μου ότι σύντομα θα ξαναέρθω και θα πάω να δώ όλα αυτά τα μέρη που θέλω …

Με αυτά και με αυτά είχε γίνει απόγευμα, ξύπνησα την μικρή και κατέβηκα κάτω στο Himalayan για ένα έλεγχο, να δώ πιέσεις να λαδώσω την αλυσίδα για να είναι έτοιμο για αύριο το πρωί που θα έπρεπε να μας πάει χωρίς σταματημό μέχρι την Κωνσταντινούπολη …

Καθόταν εκεί ατάραχο και απολάμβανε την φροντίδα και τα χάδια, δεύτερη φορά που πατάνε οι ρόδες του σε αυτά τα μέρη …

Ότι και να πώ για αυτό το μηχανάκι είναι λίγο με έχει ταξιδέψει απροβλημάτιστα σε απόμερες και μακρινές διαδρομές στην Ελλάδα αλλά και 2 φορές στην Τουρκία, με τον δικό του χαλαρό και ράθυμο ρυθμό …

Αν και δεν δένομαι συνήθως με τα σίδερα το συγκεκριμένο κατέχει μια συγκεκριμένη γωνιά στην καρδιά μου και δεν πρόκειται να την χάσει ποτέ ακόμα αν χρειαστεί κάποια στιγμή να χωρίσουν οι δρόμοι μας …

Αφού ετοιμάστηκε και η Μαρία βγήκαμε τσάρκα και το ηλιοβασίλεμα μας βρίσκει σε ένα ύψωμα να χαζεύουμε την πόλη του Γκιόρεμε από ψηλά …

 

[R.E.H]

Επιστρέψαμε και αφήσαμε το μηχανάκι και συνεχίσαμε με τα πόδια ..

 

[R.E.H]

Η πόλη έχει αλλάξει αρκετά μέσα σε 4 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα έρθει το καλοκαίρι του 2019, έχει μεγαλώσει και έχει αρχίσει να χάνει το χρώμα της …

Έχουν ανοίξει κάθε λογής μαγαζιά από ινδικά εστιατόρια μέχρι κινέζικα πολυκαταστήματα, καφετέριες με δυνατή μουσική σε κάθε γωνιά …

Και ο κόσμος έχει αλλάξει, η νέα γενιά είναι πιο απελευθερωμένη και αναφέρομαι κυρίως στις γυναίκες ….

Καταλήγουμε για φαγητό σε ένα Burger King και εκεί που καθόμαστε ξαφνικά ακούμε ελληνική μουσική απο τα μεγάφωνα, πλάκα είχε …

Αφού φάγαμε περάσαμε το τελευταίο βράδυ περπατώντας στα σοκάκια της πόλης συζητώντας και βγάζοντας φωτογραφίες …

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, τους ενημερώσαμε ότι την επομένη θα φεύγαμε αξημέρωτα και αφού μαζέψαμε και ετοιμάσαμε τα πράγματα μας κάναμε ένα ντουζάκι και την πέσαμε για ύπνο.

Αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα να μας ταξιδέψει πίσω στους αγαπημένους μας μέσα από τα όνειρα μας ….

 

[R.E.H]

 

[karad-geo]

Και ξεκινάει σιγά σιγά η εξιστόρηση του ταξιδιού ....

Εννοείτε ότι ο τίτλος ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα και είναι clickbait

Super!!!

 

[R.E.H]

Έβδομη ημέρα ταξιδιού (Κυριακή 20 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που διανύσαμε 735.

Το ξυπνητήρι χτυπά και μετά από ελάχιστες ώρες ύπνου σηκώνομαι πρώτος εγώ, φτιάχνω ένα καφέ και βγαίνω έξω στην βεράντα να τον απολαύσω και να ξυπνήσω ταυτόχρονα, το ρολόι δείχνει 4 και κάτι το πρωί !!!

Αφού έχω πιει μερικές τζούρες καφέ που έχουν βοηθήσει τα μέγιστα ώστε να ανοίξουν τα μάτια, το μυαλό να αρχίσει να παίρνει στροφές και να υπάρχει ένας υποτυπώδης συγχρονισμός κινήσεων ξυπνάω την μικρή και αφού τρώμε για πρωινό μερικά μπισκότα για άλλη μια φορά, ξεκινάμε να μαζεύουμε τα πράγματα μας …

Έχουμε φορτώσει το πιστό μας άτι, έχουμε παραδώσει τα κλειδιά και το ρολόι δείχνει 05:29, πατάμε μίζα και ξεκινάμε …

Πρώτη στάση το ύψωμα πάνω από την πόλη ώστε να δούμε για μια τελευταία φορά τα αερόστατα και την ανατολή του ήλιου στην Καππαδοκία …

Έχει αρκετό κόσμο που έχει κάνει το ίδιο, κάποιοι έχουν κάτσει όλο το βράδυ εκεί ώστε να πιάσουν μια καλή θέση …

Το θέαμα μαγευτικό! Καθίσαμε και το απολαύσαμε …

Επί της ουσίας σήμερα ξεκίναγε το ταξίδι της επιστροφής, σύντομη στάση στο Νεβσεχίρ για ανεφοδιασμό του Himalayan…

 

[R.E.H]

Στάσεις μόνο για ανεφοδιασμό και για να ξεμουδιάσουμε, που και πού τρώμε και κάποιο σνακ που θα μας δώσει λίγο ενέργεια …

Τα αποτελέσματα του λιγοστού ύπνου της προηγούμενης νύχτας αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους όσο περνούν οι ώρες, ειδικά η μικρή είναι χώμα …

Σφίγγουμε τα δόντια και προχωράμε …

Οι ώρες μαζί με τα χιλιόμετρα περνούν, άλλες αργά και βασανιστικά και άλλες πιο γρήγορα ή έτσι το αισθανόμαστε …

Περνάμε από έρημα και αχανή τοπία μέχρι να φτάσουμε στην Άγκυρα και τους ουρανοξύστες της και στην συνέχεια αρχίζει ή άνοδος στις Ποντιακές Άλπεις όπου το ερημικό τοπίο δίνει την θέση του σε καταπράσινα βουνά …

Η μία ανηφόρα διαδέχεται την άλλη και αυτό συνεχίζεται για πολύ ώρα, το Himalayan τέρμα γκάζι να δίνει ότι έχει και δεν έχει και να κρατάει μια σταθερή ταχύτητα 90 κάτι …

Με αυτήν την ταχύτητα δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να προσπεράσουμε οποιοδήποτε φορτηγό η λεωφορείο συναντάμε και την πλειονότητα των αυτοκινήτων …

Κάποια στιγμή τελειώνουν οι ανηφόρες και αρχίζει η κάθοδος, εκεί ποιος μας πιάνει !!!

Τα χιλιόμετρα περνούν κάτω από τις ρόδες μας πιο εύκολα και σχετικά πιο γρήγορα ….

Μετά από αρκετές ώρες που μας φανήκαν αιώνες καταφέρνουμε και φτάνουμε στην Κωνσταντινούπολη, ήμαστε και οι δύο κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι που φτάσαμε στον προορισμό μας.

Είναι μέσα στο καταμεσήμερο και πρέπει πρώτα να διασχίσουμε την ανατολική πλευρά της να περάσουμε κάτω από τον Βόσπορο μέσα από το τούνελ και στην συνέχεια να χαθούμε στα στενά πίσω από την Αγία Σοφία ψάχνοντας να βρούμε το ξενοδοχείο μας …

Τα καταφέραμε μετά από αρκετούς κύκλους μιας και το tomtom gps όσο και το google maps μας καθοδηγούσαν στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου που δεν είχε ούτε είσοδο ούτε ταμπέλα …

Μετά από κάποιους κύκλους τυχαία περάσαμε μπροστά του και το είδαμε …

Σταματάμε μπροστά στην είσοδο όπου ο πορτιέρης μας υπέδειξε που να αφήσουμε το μηχανάκι μας …

Αφήνουμε το μηχανάκι με τα πράγματα μας να τα προσέχει ο πορτιέρης και μπαίνουμε μέσα στο ξενοδοχείο για να κάνουμε τσεκ ιν αλλά και για να δροσιστούμε …

Κατά το τσεκ ιν μας έδωσαν αρκετές πληροφορίες για το τι να δούμε και πότε και αν θέλουμε να κλείσουμε με κάποιο τουριστικό οδηγό …

Αφού αρνηθήκαμε ευγενικά επιστρέψαμε στην μηχανή μας που μας περίμενε καρτερικά για να την ξεφορτώσουμε …

Το αφήσαμε παρκαρισμένο δίπλα από την είσοδο και ανεβήκαμε με όλα τα μπαγκάζια μας στο δωμάτιο …

Μετά από ένα ντουζάκι πέσαμε για ύπνο και ξεραθήκαμε για αρκετές ώρες …

Ξυπνήσαμε περισσότερο από τον θόρυβο που έκαναν τα στομάχια μας από την πείνα μιας και δεν είχαμε φάει σχεδόν τίποτα όλη την ημέρα.

Ντυνόμαστε και κατεβαίνουμε για βόλτα και για αναζήτησή τροφής …

Παίρναμε πολλά μαγαζάκια και χωρίς να το καταλάβουμε φτάνουμε στην Αγία Σοφία και στην συνέχεια επιστρέφουμε πίσω προς το ξενοδοχείο και σταματάμε σε ένα ταβερνάκι …

Το φαγητό ή ήταν καταπληκτικό ή ήμασταν πολύ πεινασμένοι, μιας και το καταβροχθίσαμε με συνοπτικές διαδικασίες …

Στην συνέχεια επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο όπου καταστρώσαμε το πλάνο της επόμενης μέρας και πέσαμε ξεροί σε ένα βαθύ ύπνο που τόσο τον είχαμε ανάγκη ….

 

[R.E.H]

Όγδοη ημέρα ταξιδιού (Δευτέρα 21 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που περπατήσαμε 18,2.

Χαλαρό πρωινό ξύπνημα, και μετά από λίγο χουζούρι κατεβήκαμε για ένα πλούσιο πρωινό …

Αφού φάγαμε το πρωινό μας ήπιαμε και τον καφέ μας ανεβήκαμε στο δωμάτιο και ετοιμαστήκαμε για την πρωινή εξόρμηση στα αξιοθέατα της Πόλης …

Ξεκινάμε την βόλτα μας και μετά από ένα σύντομο περίπατο κατά τις 09:30 είχαμε φτάσει έξω από την Αγία Σοφία και η ουρά για να μπείς μέσα ήταν τεράστια δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένουμε τόση ώρα στον ήλιο για να μπούμε μέσα …

Μας πήρε λίγη ώρα να συνδέσουμε τα γεγονότα, οι διάφορες εταιρίες που έχουν πακέτα ξενάγησης μαζεύουν τον κόσμο κατά τις 09:00 και ο πρώτος σταθμός είναι η Αγία Σοφία, οπότε αν θες να μπείς πρέπει να πας πριν από αυτούς …

 

[R.E.H]

Αφήνουμε πίσω μας την Αγιά Σοφιά και πάμε να δούμε το υδραγωγείο του Ιουστινιανού μία από τα ίδια και εκεί …

Συνεχίζουμε για την επόμενη στάση στο Τοπ Κάπι Σαράι και ευτυχώς σταθήκαμε τυχεροί μιας και οι ορδές των τουριστών δεν είχαν φτάσει ακόμα εκεί ….

Βέβαια και εκεί δεν έλειψαν οι καθυστερήσεις μιας και μπροστά μας ήταν δύο κοπέλες που προσπαθούσαν να βγάλουν εισιτήριο από τον αυτόματο πωλητή …

Πρέπει να δοκίμασαν τουλάχιστον 10 φορές για να τα καταφέρουν και κάπως έτσι βγαίνουν τα ανέκδοτα …

Αφού βγάλαμε τα εισιτήρια μας περιηγηθήκαμε μέσα στο παλάτι για αρκετές ώρες καθώς και στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης που βρίσκεται μέσα στον χώρο και λειτουργεί ώς μουσείο …

Περάσαμε κάμποσες ώρες, είδαμε όσα μπορούσαμε να δούμε, όχι όλα γιατί η κούραση και η ζέστη είχε αρχίσει να μας καταβάλει και ο κόσμος είχε αρχίσει να συρρέει …

 

[R.E.H]

 

[R.E.H]

 

[R.E.H]

Η Αγία Ειρήνη ...

 

[R.E.H]

Κατευθυνθήκαμε στην έξοδο και από εκεί στο διπλανό πάρκο για αναζήτησή λίγου ίσκιου και ενός χώρου να κάτσουμε και να ξεκουραστούμε λίγο …

Αφού πήραμε κάποιες ανάσες και δροσιστήκαμε με παγωμένο νερό ξεκινήσαμε την επιστροφή μας προς το ξενοδοχείο …

Περάσαμε πάλι από την Αγιά Σοφιά αλλά η ουρά ήταν ακόμα μεγάλη …

Τόσο το πρωί όσο και το μεσημέρι ήταν να λυπάσαι όλο αυτόν τον κόσμο που περίμενε υπομονετικά μέσα στον ήλιο για να μπεί …

Τις ώρες της προσευχής σταμάταγαν την ουρά από τους τουρίστες και έμπαιναν οι πιστοί για να προσευχηθούν μιας και πλέον δεν είναι μουσείο αλλά Μουσουλμανικό τέμενος ….

Καθήσαμε σε ένα ίσκιο, πήραμε 2 παγωμένα νερά από ένα πλανόδιο πωλητή καθώς και 2 κουλούρια που έμοιαζαν σαν τα δικά μας της “Θεσσαλονίκης” αλλά λίγο πιο μπαμπάτσικα με cream cheese τα οποία αποδείχτηκαν αρκετά χορταστικά μιας και αυτά ήταν το μεσημέριανο μας .

Αφού φάγαμε το λιτό μεσημεριανό μας κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο και μετά από ένα μπανάκι πέσαμε ξεροί για ύπνο …

 

[R.E.H]

Το απόγευμα αφού ήπια ένα καφέ στην ταράτσα του ξενοδοχείου κατευθυνθήκαμε προς την γέφυρα του Γαλατά η οποία δεν ήταν και ιδιαίτερα κοντά …

 

[R.E.H]

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις μια πόλη από το να την περπατήσεις …

Αφού κάναμε την βόλτα μας στην γέφυρα και αφού είδαμε τους ψαράδες να πιάνουν και να πετούν ψάρια στον αέρα για να τα πιάσουν οι γλάροι ξεκινήσαμε την επιστροφή μας …

Πρώτα όμως κέρασαμε τους εαυτούς μας λουκουμάδες και λίγο αργότερα από ένα κεμπάπ (το οποίο δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα πιο φθηνό από το χθεσινό φαγητό στην ταβέρνα)

Αφού φάγαμε επιστρέψαμε μετά από τον βραδινό πλέον περίπατο μας στο ξενοδοχείο όπου πέσαμε ξεροί για ύπνο μετά από τόσο περπάτημα …

Είχαμε αποφασίσει να ξεκινήσουμε πιο νωρίς την επόμενη ημέρα για να μπορέσουμε να δούμε την Αγιά Σοφιά …

Αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα και τα άνετα στρώματα των κρεβατιών μας ανέλαβαν να μας ξεκουράσουν …

 

[R.E.H]

 

[R.E.H]

Ένατη ημέρα ταξιδιού (Τρίτη 22 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που περπατήσαμε 12.

Σήμερα είχε πρωινό πρωινό ξύπνημα, φάγαμε το πρωινό μας και στις 08:30 ήμασταν έξω από την Αγιά Σοφιά.

Πήραμε μια μαντήλα από ένα περίπτερο και ο περιπτεράς την φόρεσε στην Μαρία για να δούμε πως την φοράνε, μιας και πλέον δεν είναι μουσείο αλλά ναός οι γυναίκες πρέπει να φοράνε μαντήλα για να μπούν μέσα.

Ο κόσμος που περίμενε ήταν ελάχιστος και μπήκαμε κατευθείαν μέσα …

Οι αλλαγές σχετικά με το πριν που ήταν μουσείο είναι άμεσα εμφανείς, με το που μπείς βγάζεις τα παπούτσια σου και τα περίτεχνα μωσαϊκά έχουν καλυφθεί από μοκέτα, επίσης οι χριστιανικές τοιχογραφίες έχουν καλυφθεί με υφάσματα ….

Ένα δέος σε πιάνει στην Αγιά Σοφιά όχι μόνο λόγω της ιστορίας της για εμάς τους Έλληνες αλλά και για το μέγεθος της, τίποτα δεν σε προϊδεάζει για αυτό παρόλο που φαίνεται μεγάλη εξωτερικά με το που μπείς και δεις τον τρούλο να αιωρείται μαγεύεσαι ….

Βγήκαμε όταν είχαν αρχίσει να καταφθάνουν οι ορδές από τους τουρίστες (σαν και εμάς) και η ουρά από έξω ήταν τεράστια και σήμερα …

 

[R.E.H]

 

[R.E.H]

 

[R.E.H]

Κατευθυνθηκαμε προς το υδραγωγείο του Ιουστινιανού και ευτυχώς πάλι είχαμε προλάβει τον πολύ κόσμο μιας και μπήκαμε άμεσα μέσα.
Άλλος ένας μαγευτικός χώρος, είναι πολύ ενδιαφέρον ότι παρόλο που είχε σχεδιαστεί για να είναι γεμάτος νερό είχαν δώσει πολύ προσοχή και στο να είναι και όμορφος …

 

[R.E.H]

 

[R.E.H]

Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε στο μεγάλο παζάρι και αφεθήκαμε να χαθούμε στους διαδρόμους του …
Μία στάση για ένα ζεστό τσάι για εμένα και ένα παγωμένο για την Μαρία ήταν ότι έπρεπε για να πάρουμε δυνάμεις και να ξεκουραστούμε λίγο …
Αφού περιπλανηθήκαμε αρκετά μέσα στο παζάρι και έξω από αυτό ξεκινήσαμε την επιστροφή μας προς το ξενοδοχείο αφού πρώτα κάναμε άλλη μια στάση έξω από την Αγιά Σοφιά για το μεσημεριανό μας κουλούρι …

 

[R.E.H]

Το μεσημέρι μας βρήκε να ξεκουραζόμαστε στο ξενοδοχείο κάτω από την δροσιά του κλιματισμού …

 

[R.E.H]

Αφού ξυπνήσαμε το απόγευμα ξεκινήσαμε πάλι για την γέφυρα του Γαλατά για να φάμε πάλι λουκουμάδες και με την ευκαιρία επισκεφτήκαμε και το Αιγιπτιακό παζάρι που είναι κοντά.

Η νύχτα μας βρίσκει και πάλι στην ταβέρνα που είχαμε κάτσει και την πρώτη μας μέρα στην Πόλη και αφού χορτάσαμε τα στομάχια μας που είχαν αρχίσει τις διαμαρτυρίες κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο όπου είχαμε να ετοιμάσουμε και να μαζέψουμε τα πράγματα μας για την επιστροφή μας στην Ελλάδα την επόμενη μέρα …

 

[R.E.H]

Δέκατη ημέρα ταξιδιού (Τετάρτη 23 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που διανύσαμε 1113.

Με το πρώτο χτύπημα από το ξυπνητήρι πεταχτήκαμε και με γρήγορες κινήσεις ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε για πρωινό …

Η σημερινή ημέρα προμηνύονταν ότι θα ήταν πολύ μεγάλη, συζητήσαμε το πλάνο κατά την διάρκεια του πρωινού, επικοινωνήσαμε με την σύζυγο για να δούμε αν είναι ανοιχτός ο δρόμος και αφού επικοινώνησε με τις αρχές μας ενημέρωσε ότι για την ώρα είναι ανοιχτός αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει …

Φορτώνουμε την μηχανή κάνουμε check out και 9 παρά είμαστε στον δρόμο και κατευθηνόμαστε προς τα σύνορα, τα συναισθήματα ανάμικτα απο την μία χαρά που γυρνάμε πίσω στους αγαπημένους μας απο την άλλη λύπη που το ταξίδι τελειώνει …

Φθάνουμε στα σύνορα και μας ενημερώνουν να έχουμε υπομονή γιατί με τις φωτιές τα πράγματα είναι δύσκολα …

Μπήκαμε Ελλάδα πιάνουμε την Εγνατία και λίγο πριν φτάσουμε στην Αλεξανδρούπολη η αστυνομία μας στέλνει όλους στην πόλη μιας και ο δρόμος είχε κλείσει από την φωτιά …

Μην έχοντας τι να κάνουμε καθόμαστε με τους υπόλοιπους στην έξοδο προς την Εγνατία και περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει …

Κανένας δεν μπορεί να μας πει ποτέ και άν θα ανοίξει ο δρόμος και η παλιά εθνική οδός είναι κλειστή λόγω της φωτιάς οπότε δεν υπάρχει γνωστός τρόπος να συνεχίσουμε …

Μετά από κάνα 2ωρο πεινάσαμε και μιας και είχε μεσημεριάσει για τα καλά πήγαμε στην Αλεξανδρούπολη όπου σταματήσαμε σε ένα σουβλατζίδικο και χορτάσαμε την πείνα μας …

Εκεί συναντήσαμε έναν Ιταλό μοτοσικλετιστή που είχαμε γνωριστεί όταν μπαίναμε στην Τουρκία σε έξαλλη κατάσταση …

Είχε σταματήσει σε ένα καφέ περιμένοντας να ανοίξει ο δρόμος και ξέχασε όλα τα έγραφα του πάνω στην μηχανή και κάποιος του τα βούτηξε …

Είχε πάει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και ζητούσε να του εκδώσουν νέα ταξιδιωτικά έγραφα λες και ήταν στην Ιταλία …

Με τα πολλά του εξηγήσαμε ότι δεν μπορούν οι Ελληνικές αρχές να του εκδώσουν νέα ταξιδιωτικά έγραφα και ότι θα έπρεπε να απευθυνθεί στο Ιταλικό προξενείο …

Αφού δεν μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε με κάποιο τρόπο τον χαιρετίσαμε και επιστρέψαμε να περιμένουμε πότε θα ανοίξει ο δρόμος …

Υπήρχε κόσμος που ήθελε να φτάσει Ηγουμενίτσα να προλάβει καράβι άλλοι που ήθελαν να πάνε Καβάλα στο Αεροδρόμιο ένας χαμός …

Από ότι κατάλαβα κανένας δεν ήθελε να πάρει την ευθύνη να ανοίξει τον δρόμο, κάποια στιγμή 2 αστυνομικοί έκαναν την διαδρομή για να δουν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος από φωτιά και μόλις επέστρεψαν μετά από λίγο μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε τον δρόμο μας, 4 ώρες περιμέναμε …

Η φωτιά είχε περάσει πάνω από τον δρόμο, είδαμε ξένους πυροσβέστες να κάθονται στην άκρη του δρόμου να προσπαθούν να πάρουν μια ανάσα μετά την μάχη που έδωσαν με τις φλόγες ..

Η άσφαλτος κάπνιζε ακόμα όταν περνάγαμε, είδαμε καμμένα φορτηγά, καπνοί παντού και στα βουνά τριγύρω διάσπαρτες εστίες.

Δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλη καταστροφή !!!

Οδηγούσαμε στα καμμένα για πολύ ώρα ….

Φτάνοντας στην Καβάλα μπαίνουμε μέσα στην πόλη για να βρούμε βενζινάδικο να ξεδιψάσουμε το διψασμένο μας άτι, έχει να πιει Ελληνική βενζίνη αρκετό καιρό, έδειξε να προτιμά την Τούρκικη μιας και έβγαζε κατα μέσο όρο 50-70 χλμ παραπάνω μέχρι την ρεζέρβα …

Συνεχίζουμε μιας και έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας και τα χιλιόμετρα δείχνουν ατελείωτα …

Το κακόμοιρο το Himalayan τέρμα γκάζι πασχίζει να κρατήσει τα 120 χλμ στο κοντέρ …

Οι ώρες δείχνουν να περνούν πιο γρήγορα από ότι τα χιλιόμετρα !!!

Φτάνουμε Θεσσαλονίκη, ούτε σκέψη να μπούμε μέσα ….

Συνεχίζουμε από τον περιφερειακό και στα πρώτα ΣΕΑ σταματάμε για ανεφοδιασμό, η ώρα είναι 22:30 περίπου ο σταθμός είναι άδειος, αφήνω την μικρή στο μηχανάκι και πάω και παίρνω 2 σάντουιτς και 2 αναψυκτικά και καθόμαστε δίπλα από το μηχανάκι και τα μοιραζόμαστε με τα αδέσποτα σκυλιά που είχαν έρθει να μας κάνουν παρέα …

Συνεχίζουμε και η κούραση έχει αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της …

Σταματάγαμε άν όχι σε κάθε ΣΕΑ σε κάθε δεύτερο συμπληρώναμε καύσιμα κοιτάμε τα λάδια και πίναμε καφέ και που και που και κάνα redbull …

Το Himalayan χρειάστηκε 350 ml συμπλήρωμα λάδι για σχεδόν 4000 χλμ …

Τεσσερις παρά φτάνουμε έξω από το σπίτι, αφού πρώτα είδαμε τις φωτιές στην Πάρνηθα να καίνε …

Ξεφορτώνουμε το μηχανάκι το παρκάρουμε και σερνόμαστε και πέφτουμε ξεροί για ύπνο …

Ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι, ζήσαμε πρωτόγνωρες εμπειρίες μαζί, κουραστήκαμε, πονέσαμε, εξαντληθήκαμε, συζητήσαμε, γελάσαμε πολύ, ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανά πλησιάσουμε ό ένας τον άλλο μετά την απομάκρυνση της εφηβείας και να ξεκινήσουμε ένα καινούριο κεφάλαιο στην σχέση μας,…

Το ταξίδι και αυτά που ζήσαμε μας έφεραν πιο κοντά και δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν μια ζωή ….