Ξημερώνει η 21η Σεπτέμβρη . Σημερινός προορισμός είναι η Λάσα και όλοι είμαστε ενθουσιασμένοι που φτάσαμε μέχρι εδώ . Ύστερα από τα χτεσινά ο Ντόρζι είναι απόλυτος , θα πάμε όλοι μαζί .
Η θερμοκρασία έχει πέσει πολύ , φοράμε όλα τα ρούχα που έχουμε μαζί μας και ξεκινάμε μια πανέμορφη διαδρομή όταν ξαφνικά ακούω τη φωνή του Κώστα .
ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΤΟΥ …
Γυρίζω το κεφάλι μου βλέπω ένα γιακ και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα βρίσκομαι στον αέρα και να σέρνομαι στο οδόστρωμα για πολλά πολλά μέτρα .
Αυτά που ακολούθησαν τις επόμενες ώρες δεν νομίζω ότι μπορώ να τα περιγράψω . Βρεθήκαμε με τον Κώστα στην άκρη του δρόμου να πονάμε και να κρυώνουμε . Ο Πίτερ που ακολουθούσε και κατάφερε να περάσει οριακά από το δεύτερο γιακ που βγήκε στο δρόμο σταμάτησε και ειδοποίησε τους υπόλοιπους . Όλη η ομάδα γύρισε πίσω και ο Ντόρζι κάλεσε ασθενοφόρο .
Ο πόνος που ένιωθα στο στήθος μου ήταν τόσο έντονος που ήμουν σίγουρη ότι είχα κάποια πολύ σοβαρή ζημιά και δεν θα τα κατάφερνα . Και εδώ ήταν που τρομοκρατήθηκα . Γιατί είναι αλλιώς να φοβάσαι ότι θα πεθάνεις στον τόπο σου και αλλιώς χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά . Άρχισα να δίνω στον Κώστα οδηγίες για τα παιδιά , τη δουλειά … Τώρα που το σκέφτομαι δεν βρίσκω καμία λογική σε αυτό .
Ευτυχώς για μένα ήρθε κοντά μου ο David που είχε κάνει μαθήματα πρώτων βοηθειών . Με ηρεμία μου εξηγούσε βήμα βήμα τι έκανε , με ψηλάφισε , μου έκοψε τα ρούχα με ψαλίδι , με σκέπασε με κουβέρτες . Ο Κώστας είχε σηκωθεί αν και είχε φρικτούς πόνους και έβγαλε το κράνος του . Το δικό μου το αφήσαμε μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο .
Το πρώτο ασθενοφόρο ήρθε μισή ώρα αργότερα και μας πήγε στο κοντινότερο νοσοκομείο . Εκεί αν και είχαν όλα τα διαγνωστικά μηχανήματα υπήρχε μόνο ένας γιατρός . Αφού μας έκανε τις πρώτες εξετάσεις αποφάσισε ότι έπρεπε να πάμε στη Λάσα όπου το νοσοκομείο ήταν μεγαλύτερο και υπήρχαν γιατροί πολλών ειδικοτήτων . Αλλά πρώτα το ασθενοφόρο μας πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να πληρώσουμε το γιακ … Μόλις μας είπαν ότι έπρεπε να περιμένουμε 1 ώρα περίπου μέχρι να έρθουν οι χωρικοί ο Κώστας άρχισε να φωνάζει . Ο Ντόρζι ανέλαβε αυτός να εγγυηθεί ότι θα πληρώσουμε μόλις βγούμε από το νοσοκομείο και καταφέραμε να φύγουμε .
Ο Ντόρζι γύρισε στους άλλους και συνέχισαν τη διαδρομή . Σε εμάς η αστυνομία έδωσε μία ειδική άδεια για να δείξουμε σε περίπτωση ελέγχου αφού ήμασταν ασυνόδευτοι . Δυόμιση ώρες αργότερα φτάσαμε σε ένα τεράστιο , πεντακάθαρο και με απίστευτο εξοπλισμό νοσοκομείο . Εκεί όμως υπήρχε πρόβλημα . Χωρίς συνοδό δεν μπορούσαν να μας εξετάσουν και το γραφείο έψαχνε κάποιον διαθέσιμο να μας στείλει . Έτσι περνούσαν οι ώρες και δεν είχαμε ιδέα τι μας περιμένει .
Κάποια στιγμή φάνηκαν οι άνθρωποι του γραφείου και ξεκίνησαν οι εξετάσεις .
Τελικά όλα ήταν λιγότερο σοβαρά από αυτό που περιμέναμε . Ο Κώστας είχε σπάσει την ωμοπλάτη του και 2 πλευρά , ενώ εγώ το χέρι μου σε 3 σημεία και ένα πλευρό . Ο πόνος στο στήθος ήταν από το χτύπημα και κανένα ζωτικό όργανο δεν είχε πειραχτεί .
Αργά το απόγευμα βγαίνουμε από το νοσοκομείο και πηγαίνουμε σε ένα ξενοδοχείο έξω από το κέντρο της πόλης όπου η οδική είχε κιόλας φέρει την στραπατσαρισμένη Ντόλι .
Η διάθεση μας ήταν η καλύτερη που θα μπορούσε να έχει κάποιος που πονάει τόσο . Ήμασταν τόσο τυχεροί γιατί το γιακ ήταν μεσαίου μεγέθους και πετάξαμε από πάνω του . Αν ήταν μεγαλύτερο ποιος ξέρει πως θα εξελισσόταν η σύγκρουση .
Πριν πάμε στο δωμάτιο μαζί με τον εκπρόσωπο του γραφείου και τον ξενοδόχο που μιλούσε Θιβετιανά καλέσαμε τους χωρικούς να διαπραγματευτούμε για την τιμή του γιακ . Ξεκίνησαν από τα 2000 $ και καταλήξαμε στα 500 .
Δώσαμε τα χρήματα και πογράψαμε την συμφωνία με δακτυλικό αποτύπωμα για να την στείλουν στην αστυνομία .
Αν δεν κάναμε όλα τα παραπάνω απλά δεν θα μπορούσαμε να βγούμε από την χώρα .
Τα παυσίπονα που μας έδωσαν έκαναν δουλειά και καταφέραμε να κοιμηθούμε 3-4 ώρες .
