Από το Κιργιστάν στο Θιβέτ με R100Gs (ή ό,τι είναι να πάει στραβά θα πάει στραβά...)

[2 travel on motorcycle]

Το μυαλό μας είναι στο Ος . Η λύση που βρήκαμε ακούγεται τρελή αλλά είναι η μόνη για να κερδίσουμε χρόνο . Μέχρι να φτάσουμε θα έχει έρθει και ο γιος μας αεροπορικώς για να μας φέρει όχι μία αλλά τις 2 παλιές αναρτήσεις που είχαμε ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε . Ξημερώματα Τρίτης ο Χρήστος φτάνει και πηγαίνουμε στον Shah . Περιμένουμε να ανοίξει για να κάνουμε την αλλαγή .

Καμία από τις 2 αναρτήσεις δεν είναι σε καλή κατάσταση . Η μία είναι η μαμά άρα 35 ετών και την άλλη μας την είχε δώσει ένας φίλος μεταχειρισμένη και την είχαμε πάνω στην μοτοσυκλέτα όταν ταξιδέψαμε στο Μαρόκο . Το ελατήριο της είναι αρκετά μαλακό και ο Κώστας φοβάται ότι θα γίνει ζημιά στον άξονα .Κρατήσαμε και τις δύο και στείλαμε πίσω στην Ελλάδα την Hyperpro μήπως όταν ανοίξει η εταιρία από τις διακοπές του Αυγούστου μπορέσει να την επισκευάσει . Για να βοηθήσουμε λίγο την κατάσταση βάζουμε και εδώ τα ενδιάμεσα κομμάτια από λάστιχο .

Περάσαμε την υπόλοιπη μέρα κάνοντας ξενάγηση στον Χρήστο , σε μία άσχημη πόλη και την επόμενη τον αφήσαμε στο αεροδρόμιο να πάρει την πτήση της επιστροφής .

Πριν φύγει του προτείναμε να μείνει , να νοικιάσει ένα μηχανάκι και να κάνουμε μαζί τα Παμίρ αλλά προτίμησε να περάσει την άδεια του με το κορίτσι του στη Ν. Ιταλία , κάτι που εμένα μου φάνηκε απόλυτα λογικό ενώ του Κώστα το πιο παράλογο που είχε ακούσει .

 

[2 travel on motorcycle]

Οι δύο πρώτες εβδομάδες του ταξιδιού δεν ήταν αυτό που περιμέναμε . Το αμορτισέρ , η γαστρεντερίτιδα , η ταλαιπωρία στο Αφγανιστάν , η επιστροφή στο Ος .Υπάρχει μία ένταση και ένας φόβος ότι κάτι άσχημο θα συμβεί . Μας ματιάσανε λέω . Θα το πάμε από την αρχή . Νέα πλάνα . Ο χρόνος στενεύει , σίγουρα θα κόψουμε αρκετά από αυτά που είχαμε σχεδιάσει .

Ξεκινάμε για τα Παμίρ . Πρώτη στάση στο Peak Lenin. Με ύψος πάνω από 7000 μέτρα είναι η ψηλότερη κορφή του Κιργιστάν και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης . Επιτέλους κάνουμε μια υπέροχη διαδρομή .

Κάνουμε στάση σε ένα χωριό πριν τα σύνορα και γεμίζουμε καύσιμο από μπιτόνια . Εδώ συναντάμε και τον Κάρλος , έναν κολομβιανό που έκανε τον γύρω του κόσμου , και μας διηγήθηκε ιστορίες από τα Παμίρ .

Η θερμοκρασία πέφτει καθώς ανεβαίνουμε . Δίπλα μας τρέχουν άλογα . Χώμα , άμμος , ποτάμια , λίμνες και χιονισμένες βουνοκορφές συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο πριν φτάσουμε σε ένα από τα ομορφότερα μέρη που έχουμε δει .

 

[wheelboy]

Οι δύο πρώτες εβδομάδες του ταξιδιού δεν ήταν αυτό που περιμέναμε . Το αμορτισέρ , η γαστρεντερίτιδα , η ταλαιπωρία στο Αφγανιστάν , η επιστροφή στο Ος .Υπάρχει μία ένταση και ένας φόβος ότι κάτι άσχημο θα συμβεί . Μας ματιάσανε λέω . Θα το πάμε από την αρχή . Νέα πλάνα . Ο χρόνος στενεύει , σίγουρα θα κόψουμε αρκετά από αυτά που είχαμε σχεδιάσει .

Ξεκινάμε για τα Παμίρ . Πρώτη στάση στο Peak Lenin. Με ύψος πάνω από 7000 μέτρα είναι η ψηλότερη κορφή του Κιργιστάν και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης . Επιτέλους κάνουμε μια υπέροχη διαδρομή .

Κάνουμε στάση σε ένα χωριό πριν τα σύνορα και γεμίζουμε καύσιμο από μπιτόνια . Εδώ συναντάμε και τον Κάρλος , έναν κολομβιανό που έκανε τον γύρω του κόσμου , και μας διηγήθηκε ιστορίες από τα Παμίρ .

Η θερμοκρασία πέφτει καθώς ανεβαίνουμε . Δίπλα μας τρέχουν άλογα . Χώμα , άμμος , ποτάμια , λίμνες και χιονισμένες βουνοκορφές συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο πριν φτάσουμε σε ένα από τα ομορφότερα μέρη που έχουμε δει .

@D_N_S κράτα σημειώσεις ρε!

Μπράβο σας παιδιά!
Εμείς το σχεδιάζουμε για το 2027 και με αυτές τις εικόνες δεν βλέπω την ώρα να έρθει ο καιρός να τις δω και να τις ζήσω!

 

[2 travel on motorcycle]

@D_N_S κράτα σημειώσεις ρε!

Μπράβο σας παιδιά!
Εμείς το σχεδιάζουμε για το 2027 και με αυτές τις εικόνες δεν βλέπω την ώρα να έρθει ο καιρός να τις δω και να τις ζήσω!

Μαγικά μέρη . Αν έχετε μέρες μην κάνετε μόνο Παμίρ . Να κάνετε και Κιργιστάν . Είναι πανέμορφο .

 

[2 travel on motorcycle]

Φτάνουμε στη λίμνη Tulpar , μια αλπική λίμνη στα 3500 μέτρα .

Εδώ περάσαμε το βράδυ μας σε μια γιούρτα . Οι ανέσεις είναι βασικές . Υπάρχει ένα κρεβάτι με δύο σκεπάσματα και μία σόμπα . Η κοινόχρηστη τουαλέτα είναι πολύ μακριά και δεν υπάρχει ρεύμα . Όμως το μέρος είναι τόσο μαγικό που τίποτα δεν μας ενοχλεί .

Όταν βραδιάζει η θερμοκρασία πέφτει πολύ . Φοράμε τα ισοθερμικά και ανάβουμε τη σόμπα χρησιμοποιώντας κοπριά αγελάδας σαν καύσιμο .

Την νύχτα βγαίνω έξω και αντικρίζω τον πιο έναστρο ουρανό που έχω δει .

 

[2 travel on motorcycle]

Ξυπνάμε νωρίς, φτιάχνουμε τσάι και περιμένουμε να ανέβει η θερμοκρασία πριν ξεκινήσουμε για τα Παμίρ . Έτοιμοι , φορτωμένοι καβαλάμε αλλά η Ντόλι έχει μουλαρώσει . Δεν παίρνει μπροστά . Μάλλον το κρύο και το υψόμετρο λέει ο Κώστας .

Βγάζει τα καλώδια και τον φορτιστή που κουβαλάμε αλλά τζίφος . Στις όχθες της λίμνης υπάρχει ένα camper . Πηγαίνω με τα πόδια και ζητάω καλώδια . Μου δίνουν και τα συνδέουμε με ένα τζιπ που είχε έρθει να παραλάβει τουρίστες από τις γιούρτες . Τίποτα .

Δύο Κιργίζιοι έρχονται και σπρώχνουν . Ευτυχώς πήρε .

Ανέβα μου λέει ο Κώστας , ξεκινάμε και δεν σβήνουμε μέχρι το πρώτο χωριό . Πηγαίνουμε στο Mary Sogul δίπλα στα σύνορα . Κάνουμε στάση , τρώμε 2 αυγά , πίνουμε ένα καφέ , και ψάχνουμε για καινούργια μπαταρία . Πουθενά . Μας στέλνουν στο Shary tash .

Για άλλη μια φορά βάζουμε καύσιμα από μπιτόνι . . Μετά από κάθε στάση πρέπει να σπρώχνω για να πάρει εμπρός . Αν είμαστε τυχεροί και περνάει κάποιος ντόπιος τον βάζω να βοηθήσει .

Μπαταρία δεν βρίσκουμε ούτε στο Σαρι Τας , πρέπει να πάμε στο Ος . Ζητάμε από το Shah να μας αγοράσει μια μπαταρία και να την στείλει με ένα αυτοκίνητο . Δεν μπορεί να βρει μέχρι την επόμενη μέρα . Για άλλη μια φορά γυρνάμε στο Osh για να αλλάξουμε μπαταρία με σκοπό να φύγουμε πολύ πρωί για Παμίρ .

 

[2 travel on motorcycle]

Στο Alatoo μας περιμένουν ,έχουν αγοράσει μία μπαταρία και κάνουμε την αλλαγή αλλά τζίφος .

Τελικά δεν είναι η μπαταρία , είναι η μίζα . Τι να σου κάνει και αυτή . Τριαντα πέντε χρόνια δεν είχε αλλαχθεί ποτέ . Αλλά έπρεπε να συμβεί τώρα ;
Ο Κώστας αρχίζει να τη λύνει αλλά η ώρα περνάει και το συνεργείο πρέπει να κλείσει .

Είναι Πέμπτη 28 Αυγούστου και ξημερώνει αργία . Ελάτε το Σάββατο το πρωί μας λένε . Άλλες δύο μέρες χαμένες .

Εκείνη την ώρα βλέπουμε ένα ζευγάρι να έρχεται . Μας χαιρετάνε . Είσαι η Ειρήνη ;με ρωτάει η κοπέλα με γαλλική προφορά . Είναι η Emma και ο Tibault ένα ζευγάρι ταξιδιωτών που έχουμε γνωρίσει από το instagram και είχαμε επικοινωνήσει κάποιες φορές . Χαρήκαμε τόσο πολύ που βρεθήκαμε από κοντά και κανονίσαμε να φάμε μαζί .

Μετά από τόση κούραση μια βραδιά γεμάτη αστείες ταξιδιωτικές ιστορίες μας έφτιαξε τη διάθεση . Μάλιστα συναγωνιζόμασταν στις αναποδιές . Μέχρι εκείνη τη στιγμή κερδίζανε . Περίμεναν 3 εβδομάδες τις μοτοσυκλέτες τους , οι οποίες είχαν κολλήσει στη Λευκορωσία , στο Bishkek . Όταν τις παρέλαβαν ξεκίνησαν για τα Pamir και τη δεύτερη μέρα κιόλας χάλασε ο δίσκος του συμπλέκτη στο Honda που οδηγούσε η Emma . Παγιδεύτηκαν λοιπόν πάλι στο Ος περιμένοντας το ανταλλακτικό για δέκα μέρες . Όταν συναντηθήκαμε μόλις το είχαν πάρει και ήταν ευτυχισμένοι .

Ξημέρωσε Παρασκευή , δηλαδή άλλη μια άπραγη μέρα στο Ος . Δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα , έχουμε γυρίσει την πόλη τόσες φορές , μπαίνουμε σε ένα καφέ δίπλα από το ξενοδοχείο με καλό internet και κάνουμε βιντεοκλήσεις στους δικούς μας .

 

[2 travel on motorcycle]

Σάββατο πρωί ο Κώστας με τον γιο του Shah για διερμηνέα πηγαίνει στην αγορά για να βρει μίζα . Καινούργια εννοείτε δεν υπάρχει και πηγαίνουν στο παζάρι των μεταχειρισμένων .

Βρίσκουν κάποιον ηλεκτρολόγο που αναλαμβάνει να ανοίξει τη δικιά μας και να την ταιριάξει με μία άλλη .

Εγώ όλες αυτές τις ώρες καθόμουν στο συνεργείο και έκανα γνωριμίες . Εδώ γνωρίσαμε τον Felix ένα παιδί 20 ετών που είχε ξεκινήσει πριν 3 μήνες από Γερμανία και σε 2 ημέρες θα έμπαινε Κίνα . Αμέσως ταιριάξαμε και δώσαμε ραντεβού στο Νεπάλ σε ένα μήνα


Αργά το μεσημέρι ο Κώστας γυρνάει με την επισκευασμένη βίζα στο χέρι .

Την τοποθετεί , την δοκιμάζει και δουλεύει . Όταν γυρίσουμε θα βάλεις μανιβέλα του λέω . Θα είχαμε γλυτώσει από μεγάλη ταλαιπωρία .

Έχει πια σκοτεινιάσει και αποφασίζουμε να μείνουμε στο Ος και άλλο ένα βράδυ . Ο Shah βλέπει ότι είμαστε στεναχωρημένοι και μας κλείνει δωμάτιο στο πεντάστερο ξενοδοχείο της πόλης με ελάχιστα χρήματα . Λίγη χλιδή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν …

 

[2 travel on motorcycle]

Η διάσχιση των Παμίρ πλέον έχει απομακρυνθεί . Δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε βιαστικά με πίεση .Στην αρχή ονειρευόμασταν wakhan valley και bartang valley . Με την καθυστέρηση της ανάρτησης κόψαμε το bartang . Τώρα έχουμε μόνο 8 μέρες μέχρι το ραντεβού μας στα σύνορα Καζακστάν - Κίνας . Άρα ή κάνουμε μόνο 1-2 διανυκτερεύσεις στην Wakhan και μετά τρέχουμε κάνοντας διάσχιση μέχρι την Κίνα ή το αφήνουμε για την επόμενη φορά .Θα το αφήσουμε . Θα κάνουμε διαδρομές στο Κιργιστάν .
Είναι 31 Αυγούστου και ξεκινάμε για το Καζαρμάν .

Η πρώτη μας στάση είναι στην Uzgen μία από τις πιο παλιές πόλεις στο Κιργιστάν με ιστορία πάνω από 2000 χρόνια και τρία καλοδιατηρημένα μαυσωλεία .

Κάνουμε μία στάση για παραδοσιακό ψωμάκι γεμιστό με συκωτάκια και πιάνουμε τον επαρχιακό .

Η οδήγηση στο Κιργιστάν δεν είναι εύκολη . Το αντίθετο . Είναι απαιτητική , με δυσκολίες και με απρόβλεπτα οδοστρώματα . Η φύση είναι μαγική αλλά δυστυχώς παντού γίνονται έργα .

Η διαδρομή είναι υπέροχη δίπλα σε ποτάμια και λίμνες κυρίως χωμάτινη .

Μας εντυπωσιάζουνε τα απομεινάρια μιας Ural που έχουν τοποθετηθεί σαν ταφικό μνημείο στο σημείο που έχασε κάποιος τη ζωή του .

 

[2 travel on motorcycle]

Φτάνουμε στο Καζαρμάν .

Χρειάστηκαν δέκα ώρες για τα 350 χλμ. της ημέρας . Είμαστε κουρασμένοι .

Βρίσκουμε ένα δωμάτιο σε ένα όμορφο σπίτι ντόπιων έχοντας συγκάτοικους τρεις Κινέζες .

Βγαίνουμε για φαγητό σε μία έρημη πόλη που έχει ένα εστιατόριο που σερβίρει σούσι . Το δοκιμάζουμε και μας εκπλήσσει .

Όπως και το γεγονός ότι σε αυτή την επαρχία σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα είναι Audi 100 .

 

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα ξεκινάμε για το Τας Ραμπάτ . Στο Google maps βλέπουμε 2 δρόμους .

Ρωτάμε τους ντόπιους και μας λένε να πάρουμε την ασφάλτινη διαδρομή που είναι 60 χλμ μεγαλύτερη αλλά γρηγορότερη . Παίρνουμε την χωμάτινη . Αλλά σε κάποιο σημείο κάνουμε λάθος και μπαίνουμε σε άλλο δρόμο . Όταν το καταλάβαμε ήταν πια αργά .

Κάναμε μια παράκαμψη 100 επιπλέον χιλιομέτρων σε ένα δρόμο πραγματικό εργοτάξιο . Παντού νταλίκες , φορτηγά και τζιπ ανεβοκατέβαιναν γεμίζοντας μας σκόνη . Πολλές φορές δεν είχαμε ορατότητα ούτε για λίγα μέτρα .

Μόλις περνάμε τα έργα συναντάμε 2 γκρουπ με off road μηχανές . Για πάρα πολλά χιλιόμετρα μας προσπέρναγαν γεμίζοντας μας σκόνη , σταματούσαν για να μαζευτούν όλοι και να τους φτάσει το όχημα συνοδείας και μετά μας προσπερνούσαν ξανά . Κόλαση …

Ανεβαίνουμε σε ένα πάσο και συναντάμε κάποιους . Αρχίσουμε την κουβέντα . Από που είστε ; Από Ελλάδα . Εσείς ; Από Αυστραλία , Γερμανία , από διάφορες χώρες . Κάποιος μας περιγράφει την εμπειρία του από την Ελλάδα . Από που είσαι ; τον ρωτάμε . Από τη Μέση Ανατολή . Από ποια χώρα ; Από το Ισραήλ μας λέει χαμηλόφωνα . Πόσο κρίμα να ντρέπεσαι για τη χώρα σου . Με πόσο καμάρι έχουμε πει ότι είμαστε Έλληνες σε εκατοντάδες ανθρώπους που μας έχουν ρωτήσει .

Τώρα που το σκέφτομαι θυμάμαι μια φορά την περίοδο της κρίσης είχαμε πάει στο Νεπάλ να ενισχύσουμε ένα Θιβετιανό μοναστήρι και ο μοναχός μας λυπήθηκε . Μαθαίνουμε για εσάς και προσευχόμαστε μας είπε . Και μια άλλη φορά στη Ν. Αφρική ένας Γερμανός ιδιοκτήτης ξενοδοχείου μας είπε μουτρωμένος ότι ταξιδεύουμε και ξοδεύουμε τα λεφτά των Γερμανών .. Αλλά αυτά είναι εξαιρέσεις . Όταν λες Ελλάδα σχεδόν πάντα βλέπεις χαμόγελα .

Η διαδρομή προς το Τας Ραμπάτ είχε κάποια κομμάτια απίστευτα όμορφα . Ορεινά πάσα , ποτάμια , άλογα , αγελάδες , λιβάδια και βουνοκορφές .

Φτάνουμε μετά από 10 ώρες σχεδόν χωρίς στάση και κοιμόμαστε σε μια όμορφη γιούρτα .

Το πρωί επισκεπτόμαστε το διατηρητέο χάνι του Τας Ραμπάτ . Χτισμένο πού κοντά στην Κίνα ,πάνω στο δρόμο του Μεταξιού αποτελούσε σταθμό για τα καραβάνια . Το χάνι διατηρείται άριστα και είναι επισκέψιμο .

 

[2 travel on motorcycle]

Συνεχίζουμε τις απίστευτες διαδρομές στο Κιργιστάν .

Πρέπει πάντα να ελέγχεις που υπάρχει βενζινάδικο και περνάμε από την περιοχή της Ναρίν για ανεφοδιασμό . Παλιά σοβιετικά κτίρια και σκόνη περιγράφουν τις μικρές πόλεις που συναντάμε . Για φαγητό για άλλη μια μέρα αγοράζουμε ψωμί και τυρί από ένα μικρό μπακάλικο .

Φτάνουμε στην αλπική λίμνη Songkul σε υψόμετρο πάνω από 3000 μέτρα . Είναι από τα ομορφότερα μέρη να μείνεις , να περπατήσεις και να ηρεμήσεις . Φυσάει πάρα πολύ και έχει αρκετό κρύο .

Η γιούρτα που βρίσκουμε είναι τουριστική και μας χαλάει λίγο . Αλλά τουλάχιστον το φαγητό είναι καλό και πολύ γιατί τις προηγούμενες μέρες το φαγητό που μας σέρβιραν ήταν μετρημένο . Έχει ρεύμα αλλά όχι ντουζ και ίντερνετ .

Όταν σκοτεινιάζει η θερμοκρασία πέφτει τόσο που φοράμε όλα μας τα ρούχα . Ανάβουμε τη σόμπα , πάλι με κοπριά , και κάπως ζεσταινόμαστε .

 

[2 travel on motorcycle]

Σηκωνόμαστε νωρίς για να δούμε την Ανατολή και έχουμε κατεύθυνση προς το Bishkek . Όλες οι διαδρομές είναι χωμάτινες . Δεν θέλουμε να κάνουμε τον ίδιο δρόμο και βρίσκουμε μια εναλλακτική .

12 ώρες σε χώμα , πέτρα , λάσπη , άμμο και σκόνη από τα φορτηγά ήταν εφιάλτης .

Δεξιά και αριστερά μας εντυπωσιακά νεκροταφεία .

Σε όλη τη διαδρομή μας συντρόφευαν σμήνη από κοράκια . Κακός οιωνός σκέφτηκα .

Η ανάρτηση που φοράμε δεν είναι για τέτοιους δρόμους . Σε κάθε ανωμαλία του δρόμου τερματίζει . Κάποια στιγμή ο Κώστας σταματάει . Ακούγεται ένας θόρυβος . Μάλλον πρόβλημα στον άξονα μου λέει . Άξονα κουβαλάμε αλλά ακόμα και αν τον αλλάξουμε με αυτή την ανάρτηση μπορεί να καταστραφεί πάλι . Έχουμε μπροστά μας ακόμα 5 εβδομάδες ταξιδιού . Αποκλείεται να τις βγάλουμε έτσι . Είμαστε στη μέση του πουθενά .

Περιμένουμε μήπως περάσει κάποιο αυτοκίνητο να πάρει εμένα και τις αποσκευές αλλά μάταια . Θέλουμε 120 χλμ. μέχρι την άσφαλτο .


Συνεχίζουμε σιγά- σιγά σε ένα δρόμο που χειροτέρευε . Ξαφνικά ο θόρυβος σταμάτησε . Τι ήταν δεν ξέρουμε . Σημασία έχει να βρούμε λύση με την ανάρτηση .

 

[2 travel on motorcycle]

Μένουμε 2 ημέρες στο Μπισκεκ .Ευκαιρία να πλύνουμε τη μοτοσυκλέτα .

Ψάχνουμε κάποιο συνεργείο που να βοηθήσει με την ανάρτηση αλλά παίρνουμε συνέχεια αρνητικές απαντήσεις . Μας προτείνουν ένα συνεργείο έξω από την πόλη . Το βρίσκουμε με δυσκολία . Όταν μας βλέπει ο Ντιμίτρι ο ιδιοκτήτης χαίρεται απίστευτα .

Μας βάζει μέσα και μας δείχνει με καμάρι το δικό του R100GS του 1995 με 13.000 χλμ !!! .

Δεν έχει λύση για την ανάρτηση αλλά μας ζητάει να κάνει μια βόλτα με τη Ντόλι και να της κάνει έναν έλεγχο .

Αλλάζει τα μπουζί , κάνει ρυθμίσεις και δεν θέλει να φύγουμε . Δεν θέλει χρήματα μόνο κουβέντα . Φεύγουμε και αποφασίζουμε να περάσουμε την υπόλοιπη μέρα σαν τουρίστες .

Περπατάμε στην πόλη και βγάζουμε φωτογραφίες .

 

[2 travel on motorcycle]

Εδώ και καιρό έχουμε επικοινωνήσει στο Almaty με ένα συνεργείο για μηχανές enduro και μας προτείνει να πάμε και να βάλουμε ένα σκληρότερο ελατήριο . Ίσως αυτή να είναι η λύση που θέλουμε .

Την επόμενη μέρα μετά από ένα εύκολο σε διαδικασίες αλλά χρονοβόρο πέρασμα συνόρων μπαίνουμε στο Καζακστάν . Αμέσως φάνηκε μια τεράστια διαφορά . Και στην οργάνωση και στους ανθρώπους . Στα σύνορα έβρισκες ότι χρειαζόταν ένας ταξιδιώτης . Συνάλλαγμα , κάρτα sim , ασφάλεια για το όχημα , καύσιμα . Οι άνθρωποι είχαν περισσότερο Ρώσικα χαρακτηριστικά και οι γυναίκες δεν φορούσαν μαντήλι στο κεφάλι .

Φτάσαμε μεσημέρι στο Αλμάτι και πήγαμε αμέσως στο συνεργείο . Μας περίμενε ο Ιβάν ο μηχανικός .

Άρχισε να δοκιμάζει ελατήρια που είχε αλλά δεν έβρισκε κάποιο αρκετά σκληρό . Η μόνη λύση ήταν ένα από 1200 GS το οποίο είχε όμως μεγαλύτερη διάμετρο και σίγουρα θα έβρισκε στο λάστιχο .

Αφού για ώρες προσπάθησε με ένα σβουράκι και άνοιξε το δαχτυλίδι της βάσης για να εφαρμόσει το ελατήριο στο δικό μας αμορτισέρ έφτασε η ώρα της δοκιμής .

Όπως φοβόμασταν το ελατήριο έβρισκε και αναγκαστήκαμε να κόψουμε το τακούνι από το λάστιχο .

Είχαμε ανάρτηση !!! Αισιόδοξοι πλέον για την Κίνα και την συνέχεια του ταξιδιού σε Νεπάλ και Μπουτάν περάσαμε 2 ημέρες στο Αλματι .

Η πόλη έχει όμορφα κτίρια , μνημεία και έναν εντυπωσιακό ναό .

Επίσης έχει μια τεράστια κλειστή αγορά τροφίμων . Σταθήκαμε στους αμέτρητους πάγκους που πουλούσαν κρέας αλόγου και σε ένα μαγαζί που πουλούσε ελληνικά προιόντα .

Το βράδυ φάγαμε κρέας αλόγου σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο . Η γεύση του έμοιαζε με το μοσχάρι μας φάνηκε όμως λίγο πιο ξινό .

Μας στέλνουν μήνυμα οι Γάλλοι φίλοι μας . Έσπασε η ανάρτηση του Tenere στα Παμίρ και χρειάστηκε να το φορτώσουν σε ένα τζιπ και να γυρίσουν πάλι Osh . Στέλνω μήνυμα σε μια θεία μου να τους ξεματιάσει .

 

[2 travel on motorcycle]

Αφήσαμε την πόλη και συνεχίσαμε στο Sharyn Canyon .

Είναι ένα από τα μεγαλύτερα φαράγγια στον κόσμο και ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα του Καζακστάν .

Πλήθος κόσμου το επισκέπτεται καθημερινά .

Υπάρχει ένα μονοπάτι 5 χλμ εύκολα προσβάσιμο με τα πόδια και υπάρχουν και μικρά φορτηγά που μεταφέρουν τον κόσμο . Εμείς κάναμε το κατέβασμα περπατώντας αλλά για την επιστροφή πήραμε το φορτηγάκι .

Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε μια καλύβα στην άκρη του φαραγγιού και το πρωί μας ξύπνησε μια μαγική ανατολή .

 

[esel]

θα το πω ...
Αξιζε ολη αυτη η ταλαιπωρια για το Αφγανισταν ;;;
Για ποιο λογο σε ενα τοσο επικινδυνο περιβάλλον ;;;;
Μπραβο σας μεν αλλά διερωταμαι...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[2 travel on motorcycle]

θα το πω ...
Αξιζε ολη αυτη η ταλαιπωρια για το Αφγανισταν ;;;
Για ποιο λογο σε ενα τοσο επικινδυνο περιβάλλον ;;;;
Μπραβο σας μεν αλλά διερωταμαι...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Στέλιο δεν ξέρω να σου απαντήσω αν άξιζε . Η αλήθεια είναι ότι λόγω της ατυχίας με την ανάρτηση είδαμε ελάχιστα πράγματα από την χώρα και ξέρω σίγουρα ότι έχει αρκετά να δεις . Τώρα για το υπόλοιπο σε κανέναν δεν αρέσει να αισθάνεται ανασφάλεια ή φόβο και να πρέπει να δέχεται τον παραλογισμό κυβερνήσεων , καθεστώτων και θρησκειών .
Πάντως θα το ξαναέκανα αλλά όχι σύντομα . Τώρα θέλω να πάω σε μια χώρα όσο πιο ελεύθερη γίνεται .

 

[2 travel on motorcycle]

Μήπως μπορείς να ανεβάσεις έναν συνοπτικό χάρτη του ταξιδιού;

Αυτό είναι περίπου το ταξίδι από Αθήνα εως Κίνα
Στην Κίνα δεν δουλεύει το google maps και δεν μπορεσα να σχεδιάσω κάτι καλύτερο
Ελπίζω να σε καλύπτει

 

[apache]

Αυτό είναι περίπου το ταξίδι από Αθήνα εως Κίνα
Στην Κίνα δεν δουλεύει το google maps και δεν μπορεσα να σχεδιάσω κάτι καλύτερο
Ελπίζω να σε καλύπτει

Ωραίος ευχαριστώ.

 

[2 travel on motorcycle]

Τελευταίος σταθμός στο Καζακστάν ήταν το Ζαρκέντ η τελευταία πόλη πριν τα σύνορα με την Κίνα . Το αξιοθέατο της πόλης είναι ένα τζαμί με αρχιτεκτονική παγόδας , κάτι που δεν έχουμε συναντήσει πουθενά αλλού . Κάνουμε μια βόλτα στο τζαμί και στο μουσείο και ψάχνουμε να βρούμε ένα συνεργείο για να αλλάξουμε λάδια .

Περνάμε από ένα καλό ξενοδοχείο ( το δικό μας ήταν χάλια ) και βλέπουμε παρκαρισμένα 2 Τenere ένα GS 1150 και ένα 1200 .
Σταματάμε και γνωρίζουμε τον David και τον Fabio , 2 Αυστριακούς που ετοίμαζαν τα μηχανάκια τους για την επόμενη μέρα . Θα μπαίναμε μαζί στην Κίνα . Σε λίγο κατεβαίνει και ο Peter , Γερμανός , ο ιδιοκτήτης του 1100 κρατώντας στα χέρια του μια μπύρα . Νόμιζα ότι θα έχω το πιο παλιό στο group μας λέει γελώντας .Είναι στη Ζαρκέντ εδώ και μία εβδομάδα . Η μηχανή του είχε μία βλάβη 15 μέρες πριν και έμεινε εκεί περιμένοντας το ανταλλακτικό για να μην τη ζορίσει . Πηγαίνουμε μαζί του σε ένα κοντινό συνεργείο αυτοκινήτων και αγοράζουμε λάδι . Εμείς τα αλλάζουμε , αυτός απλά συμπληρώνει .

Δίνουμε ραντεβού σε ένα εστιατόριο το βράδυ και στέλνουμε μήνυμα στην ομαδική την τοποθεσία ώστε να έρθει όποιος από το γκρουπ ήταν στην πόλη .

Πράγματι στις 8 το βράδυ σε ένα μεγάλο τραπέζι γνωρίζουμε τους ανθρώπους που θα ήταν η παρέα μας και οι συνταξιδιώτες μας για τις επόμενες εβδομάδες .

Ο David και o Fabio με τα Tenere ( 29 χρονοι ) , o Peter ο Γερμανός με το 1150 GS( 63 ) , ο Peter ο Νεοζηλανδός με Triumph 900 ( 67 ), ο Έρικ ο Καναδογερμανός με 1200 GS ( 73 !)και εμείς θα ζούσαμε μαζί εμπειρίες αξέχαστες . Η πρώτη μας βραδιά όλοι μαζί ήταν γεμάτη ιστορίες από ανθρώπους που έχουν κάνει πολλά χιλιόμετρα και έχουν μπροστά τους ακόμη περισσότερα .

Το γκρουπ είχε ακόμα 5 Πολωνούς με 4 μοτοσυκλέτες ( 2 1200 GS , 1 1300 GS και ένα Versys ) και έναν Ινδό παρέα με 2 ισπανομεξικανόαμερικάνους με ένα τζιπ lexus .

 

[2 travel on motorcycle]

Είχαμε οδηγίες να είμαστε στα σύνορα για την έξοδο από το Καζακστάν στις 8 το πρωί ακριβώς όταν ανοίγουν γιατί στην Κίνα μας περίμενε μεγάλη καθυστέρηση και έπρεπε να υπολογίσουμε και την 3ωρη αλλαγή ώρας μόλις περνούσαμε τα σύνορα . Μας είχαν δωθεί οδηγίες . Έπρεπε να μην κουβαλάμε κάποια εικόνα του Δαλάι Λάμα , κάποιον χάρτη που να έδειχνε το Θιβέτ σαν ανεξάρτητο μέρος από την Κίνα ή κάποιο αυτοκόλλητο με τη σημαία του Θιβέτ γιατί θα μπορούσε να μας απαγορευτεί η είσοδος . Όλοι είχαμε ακούσει για το γκρουπ που δεν μπήκε επειδή ένας είχε ένα αυτοκόλλητο στη βαλίτσα του . Σε αυτό το ταξίδι είμαστε όλοι για έναν και ένας για όλους αφού είχαμε ένα travel permit και αν σε κάποιον απαγορευόταν η είσοδος δεν θα έμπαινε κανείς .

Όποιος είχε κάνιστρο έπρεπε να το είχε άδειο και ιδανικά να μη φαίνεται .

Τέλος ξέραμε ότι απαγορεύεται οι μοτοσυκλέτες να μεταφέρουν μαχαίρι ή σουγιά κάτι που μας δυσκόλευε όλους . Αποφασίσαμε και βάλαμε τα μαχαίρια στις θήκες με τα εργαλεία για να τα περάσουμε .

9 Σεπτεμβρίου και η έξοδος από το Καζακστάν ήταν πανεύκολη παρά τα όσα αντίθετα είχαμε ακούσει . Συγκεντρωθήκαμε όλοι έξω από τα κινεζικά σύνορα και περιμέναμε να μας φωνάξουν . Πράγματι μετά από λίγο μας φώναζαν έναν – έναν για να κάνουμε τεστ για κόβιντ και άλλες ιώσεις . Η απάντηση ήρθε μισή ώρα αργότερα , την ώρα που ήρθε και ο Ντόρζι που θα ήταν ο συνοδός μας για τις επόμενες μέρες .

Στη συνέχεια ήρθε το ψάξιμο των αποσκευών . Κράτησε ώρα και έγινε με τυπικότητα αλλά ήταν πιο γρήγορο από ότι περιμέναμε . Μπήκαμε μέσα για τον πρώτο έλεγχο των χαρτιών μας . Ο χώρος του τελωνίου ήταν σαν ένα υπερσύγχρονο αεροδρόμιο , κάτι που δεν είχαμε δει ποτέ ξανά . Οι συνεπιβάτες περάσαμε έλεγχο διαβατηρίων και αφού απαντήσαμε σε κάποιες τυπικές ερωτήσεις πήραμε τη στάμπα εισόδου . Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν χρειάζονται βίζα για να μπουν στην Κίνα . Δίπλα από κάθε έλεγχο που περνούσα ένας υπολογιστής μετάφραζε τα λόγια του Κινέζου τελωνειακού στα Ελληνικά . Μάλιστα μπορούσα να απαντάω και στα Ελληνικά και να γίνεται αυτόματα μετάφραση .

Εμείς , οι μη οδηγοί , περάσαμε γρήγορα και καθίσαμε να περιμένουμε σε ένα παγκάκι έξω από τα σύνορα .

Όσο περιμέναμε πήγα σε ένα μικρό μαγαζάκι να πάρω λίγο νερό και κάτι να φάω. Όμως δεν είχα ακόμα συνάλλαγμα και στην μη τουριστική Κίνα Visa και mastercard δεν δουλεύουν . Χρησιμοποιούν δικούς τους τρόπους ηλεκτρονικής πληρωμής μέσω Alipay και We chat . Αυτά γίνονται δεκτά παντού ακόμα και στις υπαίθριες αγορές ή στα απομακρυσμένα χωριά . Ευτυχώς από το γραφείο μας είχαν στείλει λίστα εφαρμογών που δουλεύουν στην Κίνα και είχαμε κατεβάσει από πριν και έτσι κατάφερα να πληρώσω .

Οι οδηγοί με τις μοτοσυκλέτες και τα αυτοκίνητα χρειάστηκε να μείνουν 5 ώρες ακόμα .

Ακολούθησε σκανάρισμα του οχήματος και των αποσκευών , διαδικασία έκδοσης κινέζικης πινακίδας και κινέζικου διπλώματος .

Μετά από 7 συνολικά ώρες στα κινεζικά σύνορα , τα οχήματα βγήκαν και μπορούσαμε να πάμε στο ξενοδοχείο που είχαμε δηλώσει και στο οποίο την επόμενη μέρα θα μας έφερναν τα απαραίτητα έγγραφα .

Η Κίνα έχει ανοίξει τον τελευταίο χρόνο και πλέον μπορείς να ταξιδέψεις και χωρίς συνοδό σε κάποιες επαρχίες . Στο Ξιγιάνγκ και στο Θιβέτ όμως που θα ταξιδεύαμε εμείς ο συνοδός είναι απαραίτητος . Υπάρχουν 2 τρόποι να περάσεις αυτές τις επαρχίες . Ο ένας είναι με κάποιο οργανωμένο γκρουπ με κλεισμένα ξενοδοχεία , αξιοθέατα και όχημα υποστήριξης με τρέιλερ . Ο δεύτερος που διαλέξαμε εμείς και που είναι σαφώς οικονομικότερος είναι ημι -οργανωμένος . Υπάρχει ο απαραίτητος συνοδός αλλά ταξιδεύει ως επιβάτης σε κάποιο όχημα . Στην περίπτωση μας αφού υπήρχε μόνο ένα αυτοκίνητο ήταν πάντα με τους Αμερικανούς . Αν χαλάσει η μοτοσυκλέτα και δεν έχει φτιαχτεί μέχρι το επόμενο πρωί το γκρουπ συνεχίζει κανονικά και εσύ πρέπει να φύγεις από τη χώρα ή να βγάλεις νέα άδεια και να πληρώσεις ξανά άλλο συνοδό . Το ίδιο και αν συμβεί κάποιο ατύχημα . Το γραφείο μας είχε στείλει μία λίστα ξενοδοχείων που είχαν άδεια να δέχονται ξένους αλλά έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας την κράτηση για τα δωμάτια ή τα αξιοθέατα . Θα ταξιδεύαμε ανεξάρτητα αλλά θα ξεκινούσαμε όλοι την ίδια ώρα ώστε να περνούσαμε μαζί τα μπλόκα και τα σημεία ελέγχου για τα οποία μας έστελναν ενημέρωση στην ομαδική το προηγούμενο βράδυ .



Βγήκαμε την πρώτη μας βόλτα έξω από το ξενοδοχείο , κάναμε συνάλλαγμα , αγοράσαμε κάρτα sim και φάγαμε το πρώτο μας αυθεντικά κινέζικο φαγητό . Είμαστε Κίνα και η χαρά μας είναι απερίγραπτη .Με όσα συνέβησαν τις προηγούμενες μέρες φοβόμασταν ότι δεν θα τα καταφέρουμε .

 

[wheelboy]

Ελπίζω να δοκιμάσατε πάπια Πεκίνου και Hot Pot στην Κίνα!

 

[2 travel on motorcycle]

Ελπίζω να δοκιμάσατε πάπια Πεκίνου και Hot Pot στην Κίνα!

Hot Pot φάγαμε μία φορά . Πάπια Πεκίνου όχι . Σε αυτές τις περιοχές της Κίνας δεν τρώνε πάπια . Εδώ οι άνθρωποι είναι αρκετά φτωχοί . Το φαγητό τους είναι κυρίως noodles με κοτόπουλο και σούπες . Αυτά τρώγαμε και εμείς .

 

[wheelboy]

Hot Pot φάγαμε μία φορά . Πάπια Πεκίνου όχι . Σε αυτές τις περιοχές της Κίνας δεν τρώνε πάπια . Εδώ οι άνθρωποι είναι αρκετά φτωχοί . Το φαγητό τους είναι κυρίως noodles με κοτόπουλο και σούπες . Αυτά τρώγαμε και εμείς .

Ναι λογικό…

Πάντως αυτά τα μέρη για ανθρώπους που δεν είναι λίγο open mind στο φαγητό είναι δύσκολα!