ducati motorbike documentary

[esel]

 

[apache]

 

[KostasT]

 

[thanosgp]

Στάλθηκε από το MI MAX μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[πυξιδας990]

τα ντουκατι ειναι τα καλυτερα ευρωπαικα αυτη τη στιγμη,ανωτερα απο πολλα γιαπωνεζικα,οσο και αν ακουγεται αυτο καπως
δεν εχουν καμια σχεση την τελευταια 7ετια με οτι ηταν παλια,ποσο μαλλον με εποχες 1970-80-90-2000

 

[gs1100n]

Απο κινητηρα νομιζω ο L2 αεροψυκτος που φορα το μιξερ hyper κτλ 1000 1100 ειναι κυριολεκτικά αθραυστος..
Τα Ηλεκτρολογικά ειναι το μελανό σημείο των Ducati .. Κ δυσυυχως απο αυτα μενεις συνηθως..

 

[karad-geo]

Εγω το 1100 ειχα , το αεροψυκτο ..... μεχρι τα 25.οοο χιλ. που το πουλησα , ρολοι ..... μια φορα που το εσβησα δεν ξαναπηρε και εκανα reset απο τον πολο της μπαταριας ....... ητανε μερα για καλη του τυχη ....fghg.... μου ειπαν αργοτερα πως ειχε κανει ανακληση εγκεφαλου η ducati.

Για τα υδροψυκτα ξερω μονο οτι τα πρωτα μοντελα ειχαν θεμα με τις κεφαλες (φθορα απο σπηλαιωση στον χωρο ψυξης ειπανε ή αστοχια χυτευσεως λεω εγω) , τα επομενα μοντελα τα γνωστα ψιλο-θεματα με ολα αυτα τα χιλιαδες γερμανικα ηλεκτρονικα μπιμπλικια ...... τα οποια και σταματημενο να'ναι αυτα παλι χαλανε .....!

.... αλλα γιατι ρωτας ? αφου ξερεις , αυτα τα μηχανακια θελουν τυφλη αφοσιωση και ........ πολυυυυυυυυυυυ βαθεια τσεπη για να τα κυκλοφορησεις , οπως ολα τα top-model ....... τωρα βεβαια θα με ρωτησεις τι ειναι το top-model , εμ! ......! Middle finger dancing banana

 

[karad-geo]

 

[πυξιδας990]

Απο κινητηρα νομιζω ο L2 αεροψυκτος που φορα το μιξερ hyper κτλ 1000 1100 ειναι κυριολεκτικά αθραυστος..
Τα Ηλεκτρολογικά ειναι το μελανό σημείο των Ducati .. Κ δυσυυχως απο αυτα μενεις συνηθως..

Η πλάκα είναι ότι τα ηλεκτρονικά τους πια δεν κάνουν κιχ

 

[apache]

Η πλάκα είναι ότι τα ηλεκτρονικά τους πια δεν κάνουν κιχ

Ναι βρές νεκρά στην Μούλτι....¨Ασε ρε Μάνο την πήρα σε test drive την 1260 και το καντραν αναβόσβηνε λες και ήταν το panel του Tiesto...

 

[maik900]

Ducati 125 Regolarita ENDURO (1975 - 1979) κινητήρας μονοκύλινδρος δίχρονος διάμετρος 54 Χ 54mm διαδρομή 123,7cc 6 speed συμπίεση 10,5:1 καρμπυρατέρ Dell΄Orto PHB 30mm 21,8hp 108kg 119km/h

Η Regolarita. Ήταν σε παραγωγή από το 1975 έως το 1979 και ήταν η μεγαλύτερη δίχρονη σε κυβισμό της Ducati
Η εταιρεία είχε μια μακρά ιστορία παρουσίασης των εκδόσεων “Scrambler” σε μονοκύλινδρες και σε δικύλινδρες, τετράχρονες, μοτοσικλέτες σε χωρητικότητα από 49 έως 436cc. Το Regolarita ήταν ωστόσο ένα εντελώς νέο σχέδιο και προοριζόταν να είναι μια αρκετά ικανή μοτοσυκλέτα εκτός δρόμου.
Η μοτοσυκλέτα δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη με παραγωγή κάτω των 3.500 μοτοσυκλετών, το περίεργο είναι ότι περίπου τα μισά πουλήθηκαν στη Γαλλία,
Ο Ιταλός πρωταθλητής μοτοκρός στα 500cc, Italo Forni, χρησιμοποιήθηκε για να βελτιώσει τη σχεδίαση και το αποτέλεσμα ήταν το 125 Six Days. Το πλαίσιο επανασχεδιάστηκε, ενισχύθηκε και τοποθετήθηκε η εξάτμιση σε ψηλότερο επίπεδο. Η χωρητικότητα της δεξαμενής καυσίμου αυξήθηκε στα οκτώ λίτρα, ενώ αύξησαν την ισχύ του κινητήρα σε 25hp στις 10.250rpm. Ένα καρμπυρατέρ Bing 34mm και συμπίεση 14,5: 1 (από 10,5: 1) έπαιξαν το ρόλο τους στην αύξηση της ιπποδύναμης.
Τα πιρούνια μαγνησίου 35 mm Marzocchi ZTi βοήθησαν στη μείωση του ξηρού βάρους της μοτοσυκλέτας στα 97 κιλά. παρ όλο ότι η νέα εκδοχή της Regolarita ήταν πολύ καλύτερη off road μοτοσικλέτα από τον προκάτοχό της, μόνο 1.450 κατασκευάστηκαν από το 1977 έως το 1979, έτσι το 125 Regolarita σηματοδότησε το τέλος των δίχρονων προσπαθειών της Ducati.

 

[stelios62]

.... αυτο παντως το καρμπυρατερ ειναι Dellorto ..... την μιση ζωη μας εχει φαει και συνεχιζει ....!

 

[thanosgp]

.... αυτο παντως το καρμπυρατερ ειναι Dellorto ..... την μιση ζωη μας εχει φαει και συνεχιζει ....!

View attachment 17407

Έτσι είναι οι μεγάλοι έρωτες, συνοδεύεονται πάντα από μεγάλες φρίκες αργότερα....


Στάλθηκε από το MI MAX μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[stelios62]

Έτσι είναι οι μεγάλοι έρωτες, συνοδεύεονται πάντα από μεγάλες φρίκες αργότερα....

..... και τούμπαλιν ..... ξεχασες ....!

 

[maik900]

Ducati MH900e OHC 904 cc 90° V-twin διάμετρος 92 mm Χ διαδρομη 68 mm συμπιεση 9,2:1 74 hp / 8,000 rpm 6 speed, 186 kg
Το Σεπτέμβριο του 1998, το σκίτσοτης Ducati MH900e (ή Evoluzione ) παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό στο Intermot Show στο Μόναχο, η Ducati αποφάσισε να δημοσιεύσει ένα ερωτηματολόγιο στην ιστοσελίδα της για να ελέγξει το ενδιαφέρον των οπαδών του MH900e.
Η ιδέα της μοτοσικλέτας από τον σχεδιαστή της Ducati, Pierre Terblanche, ήταν ένας φόρος τιμής στη μοτοσυκλέτα του Mike Hailwood, που κέρδισε το 1978 το Isle of Man TT, το MH900e είναι τα αρχικά του Mike Hailwood, και το επίθημα e αναφέρεται για την εξέλιξη της μοτοσυκλέτας που η Ducati παρήγαγε. Mια περιορισμένη παραγωγή της MH900e, αρχικά θα προέλθει από τη Bimota με παραγωγή που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2000, αλλά η κατάρρευση της μικρής εταιρείας οδήγησε τη Ducatiνα διατηρήσει την παραγωγή σε χαμηλά επίπεδα. Η μοτοσυκλέτα θα κατασκευαστεί με το χέρι σε μια γωνιά του εργοστασίου της Μπολόνια με ρυθμό 4-5 μοτοσυκλετών την ημέρα. Λόγω των απροσδόκητων αλλαγών σημειώθηκε καθυστερημένη εκκίνηση στην παραγωγή, με την πρώτη μοτοσυκλέτα να παράγεται το Δεκέμβριο του 2000. Η παραγωγή συνεχίστηκε ως το 2002
Το 2001, η Pauline Hailwood, η χηρεύουσα σύζυγος του Mike Hailwood, μήνυσε τη Ducati για τη χρήση του ονόματος του συζύγου της σε σχέση με το MH900e της Ducati. Ισχυρίστηκε ότι ο Mike Hailwood δεν οδήγησε ποτέ το MH900e ενώ η Ducati υποστήριξε ότι η μοτοσυκλέτα "εμπνεύστηκε από τη μοτοσικλέτα Ducati που ο Mike Hailwood οδήγησε στον αγώνα του Isle of Man TT το 1978".
Η Ducati αποφάσισε να πουλήσει τη νέα μοτοσυκλέτα απευθείας στον καταναλωτή αποκλειστικά μέσω του Διαδικτύου.
Η ιστοσελίδα της Ducati άνοιξε για παραγγελίες την 1η Ιανουαρίου 2000 στις 00:01 π.μ. GMT σε τιμή Euro15.000. Οι πρώτες 1.000 μονάδες πωλήθηκαν σε 31 λεπτά. Οι υπόλοιπες πωλήθηκαν τις επόμενες εβδομάδες. Τα άτομα πραγματοποίησαν αγορές από 20 διαφορετικές χώρες. Η εκτιμώμενη κατανομή των πωλήσεων ήταν 30% από την Ευρώπη, 30% από τις ΗΠΑ και 39% από την Ιαπωνία.

 

[maik900]

Ducati 900 Super Sport Desmo (1975) 864.00 cc V2,- 90° four-stroke 5-speed Power: 70hp

(ένα πολύτιμο κομμάτι της ιταλικής μοτοσικλέτας) Η Ducati προσέφερε τη σχεδίαση 900SS με βάση το750ss μεταξύ 1975 και 1982, ενώ τα μοντέλα του πρώτου έτους ήταν τα πιο σπάνια, καθώς μόλις 246 παρήχθησαν. Οι 75 πρώτες μοτοσυκλέτες είχαν τον επιλογέα ταχυτήτων στη δεξιά πλευρά, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό. Για πολλούς οπαδούς της Ducati, αυτό είναι το καλύτερο έτος της γραμμής 900SS.

 

[stelios62]

... σαν στραγάλια έτρωγε τα ρουλεμάν μπιελας το αφιλοτιμο .... αλλά τραίνο όταν τ' άλλα ούτε ευθεία δεν μπορούσαν .

 

[maik900]

Ducati De Luxe 250 (1962 – 1974) συμπίεση 10:1 27hp / 8,500rpm. 118 kg./ 140 Km/h.
Η Ducati De Luxe 250 ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή μοντέλα στην κατηγορία των μοτοσικλετών που θεωρήθηκαν υψηλής απόδοσης στη δεκαετία του '60, το De Luxe έγινε επιτυχία και στην πραγματικότητα κατέληξε να είναι το μοντέλο που κατασκευάστηκε σε μεγαλύτερη ποσότητα από την Mototrans καθ 'όλη τη διάρκεια των 12 χρόνων παραγωγής της, δεδομένου ότι ήταν σε πώληση μέχρι το 1974. Στα χρόνια της παραγωγής της, επίσης η Mototrans ξεκίνησε το 24 Hours, ένα πιο σπορ μοντέλο με τον ίδιο κινητήρα κατασκευάζοντας το Road and Scrambler.

Η MotoTrans είναι μια ισπανική εταιρεία που παρήγαγε μοτοσικλέτες και σκούτερ μεταξύ του 1957 και του 1983 όταν αγοράστηκε από την Yamaha .

 

[maik900]

DUCATI ΜΙΝΙ 3 (1976)
Κινητήρας. δίχρονος μονοκύλινδρος.
Διάμετρος Χ διαδρομή 38 x 42 mm. Κυβισμός 47,6 cc συμπίεση 11,2 : 1 τρεις ταχύτητες στο χέρι
Μέγιστη ταχύτητα 40 km/h / 5.800 σ.α.λ. Βάρος 55kg

 

[maik900]

DUCATI 350 DESMO 1970-72 340,2cc 24hp/ 8500 rpm 5 Speed
Ο αρχιμηχανικός Fabio Taglioni πρωτοστάτησε στη χρήση των Desmodromic βαλβίδων σε μοτοσικλέτες αγώνων για τη Ducati στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αλλά μόλις δέκα χρόνια αργότερα οι μοτοσυκλέτες δρόμου Ducati ήταν εξοπλισμένες με κινητήρες Desmo.
Η λέξη Desmodromic δεν προέρχεται στην πραγματικότητα από την ιταλική διάλεκτο αλλά από δυο ελληνικές ρίζες το desmos και το dromos. Το σύστημα Desmodromic Ducati είναι μοναδικό στο γεγονός ότι οι βαλβίδες κλείνουν και ανοίγουν με σύστημα έκκεντρων και μοχλών αντί να βασίζονται σε τυποποιημένα ελατήρια βαλβίδων η ίδια βασική διάταξη Desmodromic συνεχίζει να κερδίζει σήμερα παγκόσμια πρωταθλήματα και είναι βαθιά ριζωμένη στο ανταγωνιστικό σήμα της DUCATI
Το 1968 ήταν η ταχύτερη παραγωγή στα 350cc της DUCATI με167km/h και με ποιο ελεύθερη εξάτμιση έφτανε τα 182km/h

 

[maik900]

Ducati 750 GT
Κινητήρας δικύλινδρος αερόψυκτος V 90° Διάμετρος Χ Διαδρομή 80 Χ 74,4 748 cc Συμπίεση 8,5:1, 5 ταχύτητες, 57 hp/7700 rpm 185 kg 200 km /h
Η Ducati 750 GT ήταν ένα μοντέλο της Ducati από το 1971 έως το 1974. Επιπλέον, κατασκευάστηκαν το 1978 40 750GTs. Η συνολική παραγωγή του 750GT για όλα τα έτη κατασκευής ήταν 4.133 μοτοσυκλέτες. Σχεδιασμένη από τον Fabio Taglioni , η μοτοσικλέτα ήταν η πρώτη Ducati που είχε διαμόρφωση κινητήρα 90° V-twin , η οποία έγινε χαρακτηριστικό των μοτοσυκλετών Ducati που ακολούθησαν.

 

[stelios62]

.... και μας κοψανε οι κατακτητες τον ομφαλιο λωρο τωρα .....!

http://www.italian.sakura.ne.jp/bad_toy ... ine05.html

 

[maik900]

Το μηχανάκι του μισού εκατομμυρίου​

Μια κλασική Ducati του 1965 που έμεινε σε στάδιο concept​

Θέλοντας να επιδείξει την αγωνιστική ανωτερότητα των δίτροχών της, η Ducati κάλεσε το 1954 τον Fabio Taglioni, τον θρυλικό μηχανικό, αρχισχεδιαστή, τεχνικό διευθυντή μεταξύ 1954-1989 και «πατέρα» του δεσμοδρομικού συστήματος, να φτιάξει ένα νέο μηχανάκι που να τα βάζει άνετα με τα δίτροχα που έρχονταν από Ιαπωνία μεριά.
Και το όνομα αυτού, 125/4 Grand Prix, ένα ατσάλινο αγωνιστικό 125 κυβικών που αρθρωνόταν γύρω από έναν αερόψυκτο 4κύλινδρο εν σειρά με 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο και 8ταχυτη μετάδοση.

Ο εξοπλισμός περιλάμβανε ακόμα αναρτήσεις Ceriani και φρένα Oldani και η μηχανή πέρασε πάνω από μια δεκαετία στο σχεδιαστήριο και τις τεχνικές βελτιώσεις.

Όταν ολοκληρώθηκε επιτέλους το 1965, οι εποχές την είχαν ξεπεράσει, κι έτσι η Ducati αποφάσισε να μην τη ρίξει στην αγορά.

Την αγόρασε όμως η οικογένεια Morbidelli, η οποία στα επόμενα χρόνια την εκσυγχρόνισε ώστε να εναρμονίζεται με τα σύγχρονα δεδομένα της κίνησης σε δύο τροχούς.

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας της μοτοσικλέτας που εξασφάλισε ο οίκος Bonhams για την ανοιξιάτικη δημοπρασία του στα τέλη Απριλίου.


Και περιμένει να πιάσει κάπου μεταξύ 460.000-690.000 ευρώ, θέτοντας νέο ρεκόρ τιμής για δίτροχο…

 

[maik900]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: DUCATI SCRAMBLER 250, 350, 450 1962 – 1976​

Οι “αμερικάνικες” Ducati που πήγαιναν και στο χώμα​

Μπορεί στις μέρες μας το όνομα Scrambler για τη Ducati να είναι συνδεδεμένο με σύγχρονες νεορετρό μοτοσυκλέτες με αερόψυκτους V-2 Desmo κινητήρες, ωστόσο όλα άρχισαν πολλά χρόνια πριν, με μια γκάμα μονοκύλινδρων μοτοσυκλετών που σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία στην αγορά των ΗΠΑ. Κείμενο: Κώστας Γαμβρούλης
Η ιστορία ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Οι ουγγρικής καταγωγής αδερφοί Berliner, που είχαν αναλάβει την αντιπροσώπευση και διανομή των Ducati, Zundapp, Norton, Μatchless και Moto Guzzi στις HΠΑ, είναι σε συνεχή επαφή με τις εταιρίες αυτές, ζητώντας τους να κατασκευάσουν μια μικρού κυβισμού, πολυχρηστική μοτοσυκλέτα.

Πιστεύουν ότι η τεράστιας δυναμικής αγορά των ΗΠΑ αποζητά ένα μοντέλο αυτού του είδους και οι εμπορικές προοπτικές είναι πολύ μεγάλες. Η εταιρία που ανταποκρίνεται πιο άμεσα στο αίτημα αυτό, είναι η Ducati, η οποία την εποχή εκείνη είχε στη γκάμα της αποκλειστικά μονοκύλινδρα μοντέλα, με τον εμβληματικό L2 (όπως λένε οι Ιταλοί τον V-2 τους) Desmo, να παρουσιάζεται μια δεκαετία αργότερα (1972) .

O «μικρού κυβισμού κινητήρας» ήταν ήδη έτοιμος, ένας μονοκύλινδρος αερόψυκτος 249 cc με μονό εκκεντροφόρο οδηγούμενο από άξονα και κωνικά γρανάζια, ο οποίος τοποθετούνταν στο μοντέλο Diana 250 ή Daytona 250 όπως ήταν γνωστό στη Βρετανία. Το θέμα ήταν πώς θα αποκωδικοποιούσε η Ducati την «πολυχρηστική» απαίτηση των Berliner.

Τα On–Off ακόμα… δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα ως κατηγορία, για την ακρίβεια, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τα πράγματα ήταν πολύ περιορισμένα και συγκεκριμένα σε ό,τι αφορούσε τις μοτοσυκλέτες παραγωγής.

Μια κατηγορία που συγκέντρωνε ωστόσο τις περισσότερες πολυχρηστικές αρετές, ήταν τα Scrambler, με την έννοια του ότι αποτελούσαν μοτοσυκλέτες δρόμου κατά βάση, με διάφορες μετατροπές για να επιτρέπουν την εκτός δρόμου κίνηση.

H Ducati πάτησε πάνω σε αυτό και το 1962 παρουσίασε το Scrambler 250, το οποίο έμοιαζε –και ήταν – ένα street μοντέλο με τρακτερωτά ελαστικά για χώμα, όρθια θέση οδήγησης και ψηλό τιμόνι με έντονο “U” στο κέντρο του.

Λανσαρίστηκε σαν μια μοτοσυκλέτα “4 σε 1”, με τη Ducati να ισχυρίζεται ότι με ελάχιστες μετατροπές μπορούσε από Scrambler να μετατραπεί σε αμιγώς street μοντέλο, short tracker (μικρού κυβισμού flat track δηλαδή) και endurο. Mη σας προκαλεί εντύπωση το enduro, αφού καμία σχέση δεν είχαν οι enduro μοτοσυκλέτες του 1960 με τα σημερινά καθαρόαιμα.
Στο πρώτο αυτό Scrambler, ο κινητήρας του Diana μοντέλου έφερε ορισμένες μετατροπές, όπως πιστόνι υψηλής συμπίεσης με 4 ελατήρια, εκκεντροφόρο διαφορετικού χρονισμού και μεγαλύτερης διαμέτρου καρμπιρατέρ.

Η απόδοση του κινητήρα ήταν 18 ίπποι και το κιβώτιο τετρατάχυτο, ενώ εντυπωσιακό στοιχείο αποτελούσε η εξάτμιση, που ήταν ένας απλός σωλήνας με κοντή απόληξη λίγο κάτω από το μέσο του ψαλιδιού.
Oι Aφοί Berliner δεν είχαν κάνει λάθος στις προβλέψεις τους και το Scrambler 250 έτυχε πολύ θερμής υποδοχής στην αγορά των ΗΠΑ, με τη Ducati να παρουσιάζει σε πολύ σύντομο χρονικά διάστημα (για τα δεδομένα της εποχής) ανανεώσεις του μοντέλου.

Το 1964 και το 1965, το Ducati Scrambler 250 απέκτησε διαδοχικά νέα σέλα και ρεζερβουάρ, αναδιπλούμενα μαρσπιέ, φυσούνες στο πιρούνι, προστατευτική ποδιά, εξάτμιση με απόληξη ψηλά, καθώς και κιβώτιο 5 σχέσεων.
Το 1967 παρουσιάζεται το Ducati Scrambler 350 με κινητήρα 340,2 cc και απόδοση 24 ίππων. Η βασική αρχιτεκτονική του μοτέρ δεν έχει αλλάξει, με έναν εκκεντροφόρο οδηγούμενο από άξονα και δύο βαλβίδες, ωστόσο τα κάρτερ είναι νέας σχεδίασης, πιο πλατιά και με νέες βάσεις/συνδέσμους στο πλαίσιο, ένα στοιχείο που προέρχεται από αγωνιστικά μονοκύλινδρα της Ducati.

Σημειώνεται εδώ, ότι το δεσμοδρομικό σύστημα οδήγησης των βαλβίδων, έχει για πρώτη φορά χρησιμοποιηθεί από την Ducati το 1967 στο αγωνιστικό πεδίο, με τα 250 και 350 SCD (Sport Corsa Desmo), ωστόσο δεν έχει περάσει ακόμα σε κανένα μοντέλο παραγωγής, με τα Scrambler να χρησιμοποιούν ελατήρια για την επαναφορά των βαλβίδων τους.
Ένα νέο Ducati Scrambler 250 λανσάρεται το 1968, χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές, πέραν του ότι ο κινητήρας έφερε τα νέα, ευρύτερα κάρτερ του 350. Για την ιστορία, όλα τα Scrambler αλλά και γενικά τα μονοκύλινδρα παραγωγής της Ducati προ του 1967 ονομάζονται «narrow case», ενώ μετά το 1967, χαρακτηρίζονται ως «wide case», με βάση πάντα τη σχεδίαση των κάρτερ τους.



Συνεχιζεται.......

Πηγη https://motorbike.gr

 

[maik900]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: DUCATI SCRAMBLER 250, 350, 450 1962 – 1976​

Το μεγαλύτερο σε κυβισμό Ducati Scrambler, παρουσιάζεται το 1969, με κινητήρα 435,7 cc , 27 ίππους και ενισχυμένο πλαίσιο.
Στις ΗΠΑ, το μοντέλο αυτό λανσαρίστηκε ως 450 Jupiter, ωστόσο ποτέ δεν κατάφερε να έχει την εμπορική επιτυχία των μικρότερων εκδόσεων. Πάντως σχεδιαστικά έχει τη μεγαλύτερη συγγένεια με τις σύγχρονες Scrambler της Ducati και η ιταλική εταιρία «πάτησε» πάνω στη Jupiter για να προσδώσει τη νεορετρό αύρα στη σημερινή γκάμα.


Μπαίνοντας στη δεκαετία του 1970, η Ducati επιχειρεί έναν εμπλουτισμό της γκάμας με νέες, διαφορετικού είδους εκδόσεις. Παρουσιάζεται το Scrambler 125, με τις πωλήσεις του να είναι όμως απογοητευτικές και σύντομα να αποσύρεται από την παραγωγή. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι για πρώτη φορά τα Scrambler αποκτούν δεσμοδρομικό σύστημα στους κινητήρες τους αλλά αυτό, τουλάχιστον αρχικά, δεν αφορά τις συμβατικές εκδόσεις.
Τα Ducati Scrambler 350 & 450 Desmo R/T (εκ του Road / Trail) είναι «ψηλόφτερα» μοντέλα με διευρυμένες εκτός δρόμου δυνατότητες, τα οποία αποτελούν και πάλι μια παραγγελία των αδερφών Berliner προς την Ducati.

Είχε προηγηθεί η νίκη της Ducati στον rally αγώνα Baja 500 το 1969, με ένα αγωνιστικό Scrambler 350 Desmo, προετοιμάζοντας το έδαφος για κάτι πραγματικά off–road με τη σφραγίδα της Μπολόνια.
Ενώ όλα έδειχναν στρωμένα, τα Desmo R/T Scrambler δεν τα πάνε καθόλου καλά στην αγορά και οι λόγοι είναι δύο. Κατά πρώτον, τα δίχρονα off–road μοντέλα της εποχής κερδίζουν συνεχώς έδαφος, όντας ελαφριά και πολύ ισχυρά και κατά δεύτερον, τα «σκληροπυρηνικά» Scrambler αποδεικνύονται κατώτερα των προσδοκιών στα απαιτητικά και δύσκολα εκτός δρόμου τερέν των HΠΑ. Έτσι, έναν μόλις χρόνο μετά την παρουσίασή τους, η παραγωγή των R/T Scrambler διακόπτεται.

Πέραν όμως των R/T, έχει αρχίσει επίσης η «δύση» για την υπόλοιπη γκάμα των Scrambler, αλλά και όλης της γκάμας των μονοκύλινδρων για τη Ducati. Η Honda έχει ήδη παρουσιάσει το CB750 Four το 1969, αλλάζοντας τον μοτοσυκλετιστικό χάρτη για πάντα.
Οι επιδόσεις πλέον μπορούσαν να είναι προσιτές και το ενδιαφέρον του κόσμου στρέφεται στον δρόμο και στα superbike της εποχής εκείνης. H Ducati θα παρουσιάσει το 1972 το 750GT, την πρώτη μοτοσυκλέτα με τον πιο θρυλικό κινητήρα της ιστορίας της, L2 Desmo, και κάπως έτσι, το παιχνίδι του ανταγωνισμού θα μεταφερθεί σε άλλο επίπεδο.

Tα Scrambler συνεχίζουν να πωλούνται σε εκδόσεις 250, 350 και 450, χωρίς όμως η Ducati να επενδύει πλέον σε αυτά, εγκαταλείποντας την εξέλιξη και την ανανέωσή τους.
Δεν ήταν απλά το ότι οι πωλήσεις τους μειώνονταν, ήταν περισσότερο το ότι η παραγωγή των μονοκύλινδρων κινητήρων τους κόστιζε για την Ducati, περίπου το ίδιο με αυτή των μοντέλων με τους κινητήρες V-2.
Έτσι, το 1975 πέφτουν οι τίτλοι τέλους για τις εκδόσεις 250 και 350. Ο «τελευταίος των Μοϊκανών» για τα Scrambler της εποχής εκείνης, είναι το 450, το οποίο είχε αποκτήσει desmo βαλβίδες και στη βασική του έκδοση από το 1972. Θα συνεχίσει για μια ακόμη χρονιά και το 1976 θα σημάνει την λήξη της παραγωγής του, κλείνοντας αυτό το πρώτο κεφάλαιο των Scrambler για την Ducati.
Όσο και αν το τέλος των Scrambler φαντάζει άδοξο, η συμβολή τους ήταν πολύ σημαντική για την ανάπτυξη της Ducati, αφού η εμπορική τους επιτυχία κατά την δεκαετία του 1960, «άνοιξε τις πόρτες» για την ιταλική εταιρία σε μια δύσκολη αλλά και τεράστια σε δυναμική αγορά, όπως αυτή των ΗΠΑ.
Δεκαετίες αργότερα, τα Scrambler έχουν επανέλθει και παρά το ότι η Ducati βασίζεται πλέον σε L2 και V4 κινητήρες, έχοντας μάλιστα χτίσει ένα ακριβοθώρητο προφίλ συνδεδεμένο κυρίως με το lifestyle και τις χωμάτινες πίστες, η φιλοσοφία τους δεν παύει να είναι επίκαιρη και στο σήμερα: εμφάνιση ρετρό, διασκέδαση και γνήσια μοτοσυκλετιστική απόλαυση!

Πηγη https://motorbike.gr