Σαν σήμερα

[KostasT]

Η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση του 1821​

Η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση του 1821​

Κανείς δεν το περίμενε​

Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ Δημοσίευση 15/1/2021 | 00:21​

Σχολιάστε

Λίγο μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι Έλληνες έκπληκτοι άκουσαν πως το πρώτο κράτος που αναγνώρισε τους επαναστατημένους Έλληνες και το δικαίωμα τους για αυτοδιάθεση, ήταν μια χώρα της Καραϊβικής. Η χώρα, που σήμερα είναι η πιο φτωχή χώρα της αμερικανικής ηπείρου, έστειλε στις 15 Ιανουαρίου μια επιστολή, μέσω του τότε προέδρου Ζαν Πιερ Μπουαγέ. Η χώρα αυτή ήταν η Αϊτή, το Χαΐτιον, όπως το έλεγαν τότε οι Έλληνες. Όσοι το γνώριζαν βέβαια.​

Η επιστολή είχε έρθει ως απάντηση σε μια άλλη του Αδαμάντιου Κοραή, αλλά και άλλων επιφανών Ελλήνων που βρίσκονταν στο Παρίσι, με την οποία ζητούσε βοήθεια. Η Αϊτή ήταν ανέκαθεν μια φτωχή χώρα που η γεωγραφική της απόσταση δεν της επέτρεπε έμπρακτη βοήθεια. Όμως ο Μπουαγέ απάντησε με έναν ένθερμο και συγκινητικό τρόπο, δείχνοντας σεβασμό και πίστη στην μακρινή ελληνική εξέγερση.
Η επιστολή έγραφε:
Ζαν Πιερ Μπουαγέ, πρόεδρος του Χαϊτίου, προς τους Πολίτας της Ελλάδος Α. Κοραήν, Κ. Πολυχρονιάδην, Α. Βογορίδην και Κ. Κλωνάρην.
Εις τα Παρίσια

Πριν ή δεχθώμεν την επιστολή υμών, σημειουμένην εκ Παρισίων τη 20η παρελθόντος Αυγούστου, έφθασεν ενταύθα η είδησις της επαναστάσεως των συμπολιτών υμών κατά του δεσποτισμού, του επί τρεις περίπου διαρκέσαντος εκατονταετηρίδας. Μετά μεγάλου ενθουσιασμού εμάθομεν ότι η Ελλάς αναγκασθείσα τέλος πάντων εδράξατο των όπλων, ίνα κτήσηται της ελευθερίαν αυτής και την θέσιν, ήν μεταξύ των εθνών του κόσμου κατείχε.

Μία τόσον ωραία και τόσον νόμιμος υπόθεσις, και προ πάντων αι συνοδεύσασαι ταύτην πρώται επιτυχίαι, ουκ εισίν αδιάφοροι τοις Χαϊτίοις, οίτινες, ως οι Ελληνες επί πολύν καιρόν έκλινον τον αυχένα υπό ζυγόν επονείδιστον και δια των αλύσεων αυτών συνέτριψαν την κεφαλήν της τυραννίας.

Ευχηθέντες προς τον ουρανόν, όπως υπερασπισθή τους απογόνους του Λεωνίδου , εσκέφθημεν ίνα συντρέξωμεν τας γενναίας δυνάμεις τούτων, ει μη διά στρατευμάτων και πολεμοφοδίων, τουλάχιστον διά χρημάτων, ως χρησίμων εσομένων διά προμήθειαν όπλων, ών έχετε ανάγκην. Συμβεβηκότα όμως, επιβαλόντα τη πατρίδι ημών μεγάλην ανάγκην. επησχόλησαν όλον το χρηματικόν, εξ ού η Διοίκησις ηδύνατο καταβάλει μέρος. Σήμερον έτι η επανάστασις, η κατά το ανατολικόν μέρος της νήσου επικρατούσα, υπάρχει νέον προς την εκτέλεσιν αυτού του σκοπού κώλυμα. Επειδή το μέρος όπερ ηνώθη μετά της Δημοκρατίας, ής προεδρεύω, υπάρχει εν μεγίστη ενδεία και προκαλεί δικαίως μεγάλην του ταμείου ημών την δαπάνην. Εάν δ’ επέλθωσι κατάλληλοι, ως επιθυμούμεν, αι περιστάσεις, τότε βοηθήσωμεν προς τιμήν ημών τοις τέκνοις της Ελλάδος, όσον δυνηθώμεν.

Πολίται, διερμηνεύσατε προς τους συμπατριώτας υμών τας θερμοτέρας ευχάς, άς λαός του Χαϊτίου αναπέμπει υπέρ της ελευθερώσεως αυτών. Οι μεταγενέστεροι Ελληνες ελπίζουσιν εν τη αναγεννωμένη ιστορία τούτων άξια της Σαλαμίνος τρόπαια. Είθε παρόμοιοι τοις προγόνοις αυτών αποδεκνυόμενοι και υπό των διαταγών του Μιλτιάδου διευθυνόμενοι, δυνηθώσιν εν τοις πεδίοις του νέου Μαραθώνος τον θρίαμβον της ιεράς υποθέσεως, ήν επεχείρησαν υπέρ των δικαιωμάτων αυτών, της θρησκείας και της πατρίδος. Είθε, τέλος, διά των φρονίμων διατάξεων αυτών μνημονευθώσιν εν τη ιστορία οι κληρονόμοι της καρτερίας και των αρετών των προγόνων.
Τη 15η Ιανουαρίου 1822 και 19η της Ανεξαρτησίας
Μπoυαγέ...

Για να δείξει και έμπρακτα την στήριξη της υπερέβαλλε εαυτόν και έστειλε συμβολικά 45 τόνους καφέ ως ένα μέσο ανταλλαγής και 100 Αϊτινούς στρατιώτες. Δυστυχώς, κανένας απ’ αυτούς δεν έφτασε ποτέ στην Ελλάδα, αφού όλοι πεθάναν κατά την διάρκεια του μακρινού ταξιδιού.

Η Αϊτή ιστορικά ήταν η πρώτη χώρα που κατήργησε την δουλεία και κυβερνήθηκε από μαύρους. Ήταν ανεξάρτητη από την Γαλλία μόλις από το 1804. Όμως ακόμα και σήμερα, σχεδόν 220 χρόνια μετά, παραμένει η πιο φτωχή χώρα του δυτικού ημισφαιρίου.
Η Ελλάδα φαίνεται πως δεν ξέχασε αυτήν την πράξη. Το 2010, όταν ένας ισχυρός σεισμός βύθισε την Αϊτή στην καταστροφή, έστειλε πρώτη βοήθεια, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο την γενναία και δίκαιη πράξη της Αϊτής στις 15 Ιανουαρίου του 1822.

 

[maik900]

Ο φονικότερος σεισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας​

Οι νεκροί έφτασαν τους 830.000​

Τα ξημερώματα της 23ης Ιανουαρίου του 1556, στο Shaanxi της Κίνας έγινε ο φονικότερος σεισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο σεισμός, ο οποίος υπολογίζετε πως είχε μέγεθός μεταξύ 8 και 8,3 της κλίμακας Ρίχτερ, κόστισε τη ζωή σε 830.000 ανθρώπους.​

Μπορεί να μην ήταν ο πιο ισχυρός σεισμός που έχει καταγραφεί στην ιστορία, αλλά ήταν με διαφορά ο πιο φονικός. Κράτησε μόλις για λίγα δευτερόλεπτα και η συνέπειές του ήταν καταστροφικές. Οι υπολογισμοί των νεκρών φτάνουν τους 830.000, με την επαρχία Shaanxi και την γειτονική Shanxi, να χάνουν περίπου το 60% του συνολικού πληθυσμού τους.

Αμέσως μετά τον σεισμό, ο οποίος προκάλεσε ζημιές σε απόσταση σχεδόν 500 χιλιομέτρων, ξεκίνησαν οι κατολισθήσεις, οι πλημμύρες, ενώ δεν έλειψαν και οι πυρκαγιές. Οι καταγραφές από εκείνη την περίοδο (οι οποίες υπάρχουν από το 1177 μ.Χ.) κάνουν λόγο για βουνά που ισοπεδώθηκαν, για ποτάμια που εξετράπησαν, για πυρκαγιές που έκαιγαν για ημέρες, ενώ δρόμοι κόπηκαν κυριολεκτικά στα δυο.

Μετά από αυτόν τον φονικό σεισμό, οι ντόπιοι προσπάθησαν να βρουν τρόπους ώστε να μειώσουν στο μέλλον τις ζημιές. Άλλωστε στην περιοχή, είχαν καταγραφεί τουλάχιστον άλλοι 26 καταστροφικοί σεισμοί. Πολλοί από τους ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους, καταπλακώθηκαν από την κατάρρευση κτιρίων. Έτσι, μετά τον σεισμό του 1556, πολλά από τα κτίρια που ήταν χτισμένα με πέτρα και καταστράφηκαν, αντικαταστάθηκαν με κτίρια κτισμένα από πιο μαλακά υλικά που θα μετρίαζαν τις απώλειες. Όπως μπαμπού και ξύλο.

Ο φονικότερος σεισμός στην ανθρώπινη ιστορία που έγινε το 1556, καθώς και υπόλοιποι 26 σεισμοί, σχετίζονται με τρία ρήγματα στα όρια του ποταμού Wei, όπου βρισκόταν το επίκεντρο. 420 χρόνια αργότερα, στην επαρχία Tangshan της Κίνας συνέβη και ο δεύτερος φονικότερος σεισμός στην ιστορία, με 700.000 νεκρούς.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Η τραγωδία στα Ίμια​

Στις 31 Ιανουαρίου του 1996​

Ίμια

Το χρονικό της κρίσης των Ιμίων ξεκίνησε ήδη από τα Χριστούγεννα του 1995, όταν ένα τουρκικό φορτηγό πλοίο προσάραξε στα Ίμια. Ακολούθησαν εκατέρωθεν απειλές, με την κορύφωση να έρχεται στις 31 Ιανουαρίου του 1996.​

Ο δήμαρχος Καλύμνου είχε υψώσει την ελληνική σημαία στα Ίμια στις 25 Ιανουαρίου, ενώ την επόμενη μέρα δυο δημοσιογράφοι της «Χουριέτ», υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική. Δυο μέρες αργότερα, το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού «Αντωνίου», κατέβασε ξανά την τουρκική σημαία και ανέβασε την ελληνική.

Η τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας,Τανσού Τσιλέρ, δήλωσε στην βουλή της Τουρκίας στις 30 Ιανουαρίου, ότι την επόμενη κιόλας μέρα η ελληνική σημαία θα έχει κατέβει από τα Ίμια. Στις 1.40 της 31ης Ιανουαρίου, οι τουρκικές ειδικές δυνάμεις αποβιβάζονται στη Μικρή Ίμια. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, συγκαλείται σύσκεψη στο γραφείο του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, με τον υπουργό Εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο να καθυστερεί, επειδή βρισκόταν σε τηλεοπτική εκπομπή.

Στις 4.30, ένα ελικόπτερο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, απονηώνεται από την φρεγάτα «Ναυαρίνο», για να επιβεβαιώσει την πληροφορία ότι οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στη βραχονησίδα. Το πλήρωμα είναι τριμελές και αποτελείται από τον υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και τον αρχικελευστή, Έκτορα Γιαλοψό.

20 λεπτά αργότερα το πλήρωμα του ελικοπτέρου αναφέρει πως εντόπισε 10 Τούρκους κομάντος και την σημαία τους. Λαμβάνει σήμα να επιστρέψει, αλλά λίγη ώρα αργότερα και ενώ βρίσκεται ανάμεσα στις βραχονησίδες, Πίτα και Καλόλιμνο, αναφέρει βλάβη και χάνεται από τα ραντάρ.

Το ελικόπτερο κατέπεσε στο Αιγαίο με αποτέλεσμα οι τρεις Έλληνες αξιωματικοί του πληρώματος να χάσουν τη ζωή τους.
Η επίσημη άποψη του ελληνικού κράτους αναφέρει ότι τα αίτια της πτώσης ήταν η κακοκαιρία και μια κάποια απώλεια του προσανατολισμού του πιλότου. Όμως, υπάρχουν πολλές εκδοχές για τα αίτια τις πτώσης του μοιραίου ελικοπτέρου.

Στην Ελλάδα υπάρχει η διαδεδομένη άποψη πως το ελικόπτερο καταρρίφθηκε, είτε από το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό, είτε από τους κομάντος που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στα Ίμια. Η ίδια άποψη υποστηρίζει πως η αλήθεια δεν βγήκε ποτέ στο προσκήνιο με σκοπό να εκτονωθεί η κρίση των Ιμίων, αφού Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν ένα βήμα πριν από τη γενικευμένη σύρραξη και τον πόλεμο.

Στις 6 τα ξημερώματα, οι Αμερικανοί, που θεωρείται ότι έπαιξαν καταλυτικό ρόλο ως προς την έκβαση των εξελίξεων, δια στόματος του υφυπουργού Εξωτερικών Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, επιβάλλουν τη θέληση τους «No ships, no troops, no flags», που σημαίνει «Όχι πλοία, όχι στρατιώτες, όχι σημαίες». Μέχρι το μεσημέρι της ίδιας μέρας, τα πάντα είχαν αποσυρθεί από την περιοχή των Ιμίων, ακόμα και οι σημαίες.

Η κρίση των Ιμίων, που διήρκησε περισσότερο από έναν μήνα, δεν έφερε αλλαγές στο καθεστώς των νησιών, αλλά έδωσε την αφορμή που ζητούσαν οι Τούρκοι για τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο. Αμφισβήτησαν έτσι την κυριαρχία της Ελλάδας σε πολλά νησιά του Αιγαίου. Η ελληνική πλευρά, επικαλούμενη διεθνείς συνθήκες, απέρριψε κατηγορηματικά την ύπαρξη ζητήματος.

 

[maik900]

Το αεροπορικό δυστύχημα του ελληνικού C‑130 με 63 νεκρούς​

Στις 5 φεβρουαρίου του 1991​

​

To C-130 που συνετρίβη στο όρος Όθρυς

Φέτος συμπληρώνονται 33 χρόνια από την τραγωδία του C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας που κατέπεσε στο όρος Όθρυς, στοιχίζοντας τη ζωή σε 63 ανθρώπους.​

Ήταν 5 Φεβρουαρίου του 1991, όταν το αεροσκάφος απογειώθηκε λίγο πριν το μεσημέρι από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας με προορισμό τη Νέα Αγχίαλο. Είκοσι λεπτά αργότερα, το στίγμα του χάθηκε από τα ραντάρ. Οι έρευνες άρχισαν σχεδόν αμέσως, αλλά οι διασώστες δεν μπόρεσαν να το βρουν παρά μόνο ύστερα από τρεις ημέρες.

Στις 8 Φεβρουαρίου, ο πιλότος ενός στρατιωτικού ελικοπτέρου που συμμετείχε στην έρευνα, εντόπισε και αναγνώρισε τα συντρίμμια του. Βρισκόταν στην κορυφή Τσατάλι του όρους Όθρυς, σε υψόμετρο 1.520 μέτρων. Κανένας από τους 63 επιβάτες, αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και σμηνίτες δεν επέζησε από το δυστύχημα.

Το αεροσκάφος χάθηκε από τα ραντάρ, σε απόσταση περίπου 38 χιλιόμετρων από την Αγχίαλο. Ο κυβερνήτης δεν είχε αναφέρει μέχρι τότε κάποιο πρόβλημα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν στα στρατιωτικά δικαστήρια, η τελευταία επικοινωνία ήταν 5 λεπτά πριν από τη 1 το μεσημέρι.

Ο πιλότος είχε ξεκινήσει ήδη την διαδικασία της προσγείωσης δια οργάνων, λόγω της κακοκαιρίας που επικρατούσε στην περιοχή. Ο τελικός προορισμός του ήταν η Κρήτη, αλλά έπρεπε πρώτα να πάρει προσωπικό από την Αγχίαλο.

Το αεροσκάφος βρέθηκε σε απόσταση 60 χιλιομέτρων από εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται. Η δίκη ξεκίνησε ύστερα από 3 χρόνια και 9 μήνες, τον Νοέμβριο του 1994. Τα αίτια του αεροπορικού δυστυχήματος δεν έγιναν ποτέ γνωστά.

 

[maik900]

Σαν Σήμερα...έφυγε...

..

...​

Μια φορά κι έναν καιρό ένας φτωχός και μόνος καουμπόης....​

 

[maik900]

Το φιάσκο στην πρεμιέρα μιας από τις πιο διάσημες όπερες όλων των εποχών​

Η πρεμιέρα δεν πήγε καλά αλλά τελικά κατάφερε να γίνει διαχρονική​

Η διάσημη όπερα του Τζοακίνο Ροσίνι «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» έκανε πρεμιέρα στη Ρώμη στις 20 Φεβρουαρίου του 1816. Η υπόθεσή της λαμβάνει χώρα στη Σεβίλλη τον 17ο αιώνα. Ο κουρέας της Σεβίλλης είναι ο Φίγκαρο, ο οποίος βοηθά τον κόμη της πόλης να κερδίσει την καρδιά της Ροζίνας.​

Από την άλλη, ο μεγαλογιατρός, προστάτης και κηδεμόνας της, Μπάρτολο, την πολιορκεί και σε συνεργασία με τον δάσκαλο μουσικής Μπαζίλιο, προσπαθεί να την κερδίσει για λογαριασμό του. Μετά από πολλές κωμικές καταστάσεις, εξουδετερώνονται όμως από τον κουρέα και τον κόμη και η Ροζίνα παντρεύεται τον Αλμαβίβα με χαρές και πανηγύρια.

Ο Ροσίνι ήταν μόλις 24 ετών τότε. Ξεκίνησε να γράφει την όπερα στο τέλος Ιανουαρίου του 1816. Στις 16 Φεβρουαρίου είχε ήδη συνθέσει την πρώτη πράξη και τέσσερις μέρες αργότερα, η όπερα ήταν έτοιμη για πρεμιέρα. Ακόμα και σήμερα, το γεγονός ότι την τελείωσε σε περίπου 24 ημέρες, αποτελεί μυστήριο και ένα εξωπραγματικό γεγονός.

Το έργο παρουσιάστηκε με τον τίτλο «Αλμαβίβα ή Η περιττή προφύλαξη». Έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Αρτζεντίνα» της Ρώμης. Αλλά η πρεμιέρα δεν πήγε καθόλου καλά. Ο Ροσίνι ήταν διευθυντής της ορχήστρας, με το κοινό να τον αποδοκιμάζει έντονα και την παράσταση να καταλήγει σε φιάσκο. Οι αποδοκιμασίες προέρχονταν κυρίως από τους οπαδούς του συνθέτη Τζιοβάνι Παϊζιέλο, ο οποίος είχε συνθέσει τον δικό του «Κουρέα της Σεβίλλης» λίγα χρόνια νωρίτερα. Ξεσήκωσαν το κοινό και η παράσταση δεν είχε την κατάληξη που θα περίμενε ο δημιουργός της.

Στις 10 Αυγούστου του ίδιου έτους, η ίδια όπερα με τον τίτλο που τη γνωρίζουμε σήμερα και κάποιες αλλαγές ανέβηκε στην Μπολόνια. Εκεί το κοινό αποθέωσε τον συνθέτη και με την πάροδο των χρόνων, «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» έγινε μια από τις διασημότερες όπερες στον κόσμο, ένα από τα 10 πιο πολυπαιγμένα έργα του λυρικού θεάτρου.

Στην Ελλάδα παίχτηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον Μάρτιο του 1942. Αν και νωρίτερα έχουν αναφερθεί παραστάσεις στην Κέρκυρα, τη Σύρο και το Φάληρο.

 

[maik900]

Σαν σήμερα: Μια από τις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου​

Στις 5 Μαρτίου του 1956​

Ήταν 5 Μαρτίου του 1956, όταν ο Νίκος Κούνδουρος παρουσίασε στο ελληνικό κοινό μια από τις πιο σημαντικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. «Ο Δράκος» είναι μια ταινία διαχρονική, ένα αριστούργημα που στην εποχή του δεν βρήκε την αναγνώριση και την επιτυχία που είχε τις δεκαετίες που ακολούθησαν.​

Η υπόθεση της διαδραματίζεται την παραμονή των Χριστουγέννων. Ο Θωμάς, ένας ασήμαντος υπάλληλος ανακαλύπτει ότι μοιάζει πολύ με έναν αδίστακτο κακοποιό που τον αποκαλούν «ο Δράκος της Αθήνας». Στην αρχή φαίνεται να τα έχει χαμένα, αλλά αργότερα δέχεται να παίξει τον ρόλο του δράκου και να εισχωρήσει σε μια συμμορία του υποκόσμου.

Η συμμορία ετοιμάζει μια μεγάλη «δουλειά». Την ληστεία ενός στύλου από τον ναό του Ολυμπίου Διός, τον οποίο και θα πουλήσει αργότερα σε ξένους. Όταν καταλαβαίνουν ότι ο Θωμάς δεν είναι αυτός που πίστευαν, η κατάσταση αλλάζει δραματικά.

Όπως είπε ο ίδιος ο Κούνδουρος, όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία, λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο, το ελληνικό κοινό δεν ήταν έτοιμο να καταλάβει τους συμβολισμούς και τα υπονοούμενα της ταινίας. Πράγματι, η ταινία ήταν μια εμπορική αποτυχία και αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από μεγάλη μερίδα του τύπου και του κόσμου. Μάλιστα κατηγορήθηκε έως και ανθελληνική.

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να αναγνωριστεί και συγκεκριμένα μετά την δικτατορία. Σήμερα, συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά και είναι αδιαμφησβήτητα μια από τις πιο σημαντικές του.

Το 1956 εκπροσώπησε επίσης την Ελλάδα στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρισκόταν ο πάντα εξαιρετικός Ντίνος Ηλιόπουλος, ενώ το καστ συμπληρωνόταν από τους Ανέστη Βλάχο, Θανάση Βέγγο, Μαρίκα Λεκάκη, Γιάννη Αργύρη και Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Ανάμεσα στα αμέτρητα προτερήματά της είναι πως τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο Μάνος Χατζιδάκις.

 

[maik900]

Αριστοτέλης Ωνάσης: Σαν σήμερα η ταφή του δίπλα στον γιο του Αλέξανδρο​

Το σπάνιο βίντεο και η τελευταία του επιθυμία​

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ένας από τους διασημότερους «κροίσους» του 20ού αιώνα, γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1906, πέθανε στις 15 Μαρτίου του 1975 και κηδεύτηκε σαν σήμερα 19 Μαρτίου το 1975.​

Λένε ότι πέθανε από τον καημό του για τον χαμό του γιου του Αλέξανδρου, δύο χρόνια νωρίτερα – ο Αλέξανδρος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ηλικία μόλις 25 ετών, στις 24 Ιανουαρίου 1973.

Η τελευταία του επιθυμία​

Σύμφωνα με την επιθυμία του, στις 19 Μαρτίου του 1975, ο Αριστοτέλης Ωνάσης ετάφη δίπλα στο εκκλησάκι της Παναγίτσας, στον Σκορπιό, όπου αναπαύονταν ήδη ο γιος του και η αδελφή του, Άρτεμις.

Η χήρα του, Τζάκι Κένεντι με το δυο της παιδιά από τον πρώτο γάμο της με τον δολοφονημένο πρόεδρο της Αμερικής ήταν εκεί, όπως και η κόρη του, Χριστίνα.

 

[stelios62]

Το οτι ολοι θα αποβιωσουμε ειναι δεδομενο , η διαφορα εγκειται στο να αποβιωσεις ... μία φορά στην ζωη σου.

 

[maik900]

Σαν σήμερα 19 χρόνια πριν όταν πανηγύρισε όλη η χώρα το ημερολόγιο έγραφε 4 Ιουλίου 2004.



Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004, ή αλλιώς Euro 2004, διεξήχθη στα γήπεδα της Πορτογαλίας, από τις 12 Ιουνίου ως τις 4 Ιουλίου 2004. Ήταν η 12η διοργάνωση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της UEFA και πήραν μέρος 16 εθνικές ομάδες. Απo αυτές, η Πορτογαλία προκρίθηκε αυτόματα ως διοργανώτρια χώρα, ενώ οι υπόλοιπες 15 πέρασαν από την προκριματική φάση, στην οποία μετείχαν 50 ομάδες.

Το τρόπαιο κατέκτησε η Ελλάδα, ενάντια σε όλα τα προγνωστικά. Μετείχε μόλις για δεύτερη φορά σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (μετά το 1980) και ήταν ένα από τα αουτσάιντερ του τουρνουά. Έκανε την πρώτη έκπληξη στην πρεμιέρα, νικώντας με σκορ 2-1 τη διοργανώτρια Πορτογαλία.

Στη συνέχεια, υπό την καθοδήγηση του Ότο Ρεχάγκελ και με όπλο την πολύ καλή άμυνα προκρίθηκε στα προημιτελικά, απέκλεισε διαδοχικά τη Γαλλία και την Τσεχία και έφτασε στον τελικό της 4ης Ιουλίου. Εκεί, συνάντησε πάλι την Πορτογαλία, την οποία κέρδισε με 1-0, με σκόρερ τον Άγγελο Χαριστέα.

Το γκολ σημειώνει στο 56ο λεπτό ο Άγγελος Χαριστέας βγάζοντας τους Έλληνες στους δρόμους για να πανηγυρίσουν.

 

[KostasT]

Σαν σήμερα 19 χρόνια πριν όταν πανηγύρισε όλη η χώρα το ημερολόγιο έγραφε 4 Ιουλίου 2004.

View attachment 58472View attachment 58473

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004, ή αλλιώς Euro 2004, διεξήχθη στα γήπεδα της Πορτογαλίας, από τις 12 Ιουνίου ως τις 4 Ιουλίου 2004. Ήταν η 12η διοργάνωση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της UEFA και πήραν μέρος 16 εθνικές ομάδες. Απo αυτές, η Πορτογαλία προκρίθηκε αυτόματα ως διοργανώτρια χώρα, ενώ οι υπόλοιπες 15 πέρασαν από την προκριματική φάση, στην οποία μετείχαν 50 ομάδες.

Το τρόπαιο κατέκτησε η Ελλάδα, ενάντια σε όλα τα προγνωστικά. Μετείχε μόλις για δεύτερη φορά σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (μετά το 1980) και ήταν ένα από τα αουτσάιντερ του τουρνουά. Έκανε την πρώτη έκπληξη στην πρεμιέρα, νικώντας με σκορ 2-1 τη διοργανώτρια Πορτογαλία.

Στη συνέχεια, υπό την καθοδήγηση του Ότο Ρεχάγκελ και με όπλο την πολύ καλή άμυνα προκρίθηκε στα προημιτελικά, απέκλεισε διαδοχικά τη Γαλλία και την Τσεχία και έφτασε στον τελικό της 4ης Ιουλίου. Εκεί, συνάντησε πάλι την Πορτογαλία, την οποία κέρδισε με 1-0, με σκόρερ τον Άγγελο Χαριστέα.

Το γκολ σημειώνει στο 56ο λεπτό ο Άγγελος Χαριστέας βγάζοντας τους Έλληνες στους δρόμους για να πανηγυρίσουν.

Καποιοι ειπαν οτι μας το "εδωσαν" λογω Ολυμπιακων αγωνων!

 

[maik900]

Σαν σήμερα: Η μάχη που τερμάτισε την περσική απειλή​

Το 479 π.Χ.​

Τον Αύγουστο του 479 π.Χ. (στις 27 Αυγούστου, κατά μία εκδοχή) οι Έλληνες νικούν του Πέρσες στην πεδιάδα των Πλαταιών και εξαφανίζουν οριστικά την περσική απειλή από τον ελλαδικό χώρο.​

Ο Περσικός στρατός υπό τον Μαρδόνιο, αφού ξεχειμώνιασε στη Θεσσαλία, ετοιμάσθηκε την άνοιξη του 479 π.X. να επιτεθεί εκ νέου κατά της Αθήνας. Προτού όμως ξεκινήσει, ο Μαρδόνιος έστειλε στην Αθήνα το σύμμαχό του και υποτελή βασιλέα της Μακεδονίας, Αλέξανδρο Α', με συγκεκριμένες προτάσεις ειρήνης. Πρότεινε στους Αθηναίους να γίνουν σύμμαχοί του κι αυτός θα αναλάμβανε όχι μόνο να ανοικοδομήσει την κατεστραμμένη πόλη και τους ναούς της, αλλά θα τους καθιστούσε ηγεμόνες της Ελλάδας.

Η θέση των Αθηναίων, που επιστρέφοντας από τη Σαλαμίνα μετά την περίφημη ναυμαχία (480 π.Χ.) βρήκαν την πόλη και τους ναούς τους ερείπια, ήταν απελπιστική. Εξ άλλου, οι Σπαρτιάτες, φοβούμενοι μήπως οι Αθηναίοι δελεασθούν από τις προτάσεις του Μαρδονίου και υποκύψουν, έστειλαν κι αυτοί πρέσβεις στην Αθήνα, με εντολή ν’ αποτρέψουν την παραδοχή των προτάσεων του Μαρδονίου από τους Αθηναίους.
Οι Αθηναίοι τότε αναδείχθηκαν άξιοι των περιστάσεων. Ανέθεσαν στον Αριστείδη να δώσει την πρέπουσα απάντηση και στις δυο αντιπροσωπείες. Στον μεν Αλέξανδρο είπε: «Όσο ο ήλιος εξακολουθεί τον δρόμο του, οι Αθηναίοι δεν πρόκειται να γίνουν σύμμαχοι των Περσών.

Κι επειδή έχουν τις ελπίδες στους θεούς, που τα ιερά και τα αγάλματά τους εμόλυναν και κατέστρεψαν οι Πέρσες, θα εξακολουθήσουν να πολεμούν για την ελευθερία τους». Στους δε Σπαρτιάτες απάντησε: «Ούτε τόσο χρυσάφι υπάρχει στη γη, ούτε χώρες τόσο πλούσιες, για να δεχθούμε να προδώσουμε την πατρίδα μας και να γίνουμε φίλοι των Περσών. Βιαστείτε μόνο να στείλετε βοήθεια, γιατί ο Μαρδόνιος γρήγορα θα έλθει εναντίον μας.»

Όταν ο Μαρδόνιος πληροφορήθηκε την απόρριψη των προτάσεών του, ξεκίνησε αμέσως από τη Θεσσαλία, εισέβαλε στην Αττική, που την κατέλαβε και τη λεηλάτησε. Έπειτα, αφού προχώρησε ως την Αθήνα, που τη βρήκε πάλι έρημη από κόσμο, κατάστρεψε ό,τι είχε απομείνει από την πρώτη καταστροφή κι επέστρεψε και στρατοπέδευσε στη Βοιωτία.

Οι Έλληνες με αρχηγό το βασιλιά της Σπάρτης Παυσανία και με την καθοριστική συμμετοχή των Αθηναίων υπό τον Αριστείδη, στην αρχή φοβήθηκαν και παρατάχθηκαν στις υπώρειες του Κιθαιρώνα. Ο Μαρδόνιος έστειλε εναντίον τους το Ιππικό του, αλλά οι Έλληνες απέκρουσαν την επίθεσή του και σκότωσαν τον αρχηγό του Μασίστιο. Το γεγονός αυτό τους έδωσε θάρρος, κατέβηκαν στην πεδιάδα κοντά στις Πλαταιές και στρατοπέδευσαν απέναντι από τους Πέρσες.

Πολύτιμες πληροφορίες για τις πολεμικές προετοιμασίες των Περσών έδωσε ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Αλέξανδρος Α’, σε μυστική του συνάντηση με τους Αθηναίους στρατηγούς τις παραμονές της μεγάλης μάχης. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αφού διακήρυξε ότι είναι Έλληνας από παλιά γενιά, τους είπε ότι δεν θέλει να δει την πατρίδα του να πέφτει από τη λευτεριά της στη δουλεία.

Στην πεδιάδα των Πλαταιών έγινε μάχη φοβερή (στις 27 Αυγούστου 479 π.Χ. κατά μία εκδοχή), στην οποία οι Πέρσες έπαθαν μεγάλη καταστροφή. Όλος ο στρατός του Μαρδονίου κατανικήθηκε και διαλύθηκε και ο ίδιος σκοτώθηκε από πέτρα, που του πέταξε ο Σπαρτιάτης Αρίμνηστος και τον χτύπησε στο κεφάλι. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, από τις 300.000 των Περσών και των Ελλήνων συμμάχων τους μόνο 40.000 γλίτωσαν και εγκατέλειψαν τον ελλαδικό χώρο με επικεφαλής τον Αρτάβαζο. Από τους 110.000 Έλληνες, έπεσαν στο πεδίο της μάχης 1360 στρατιώτες, που τάφηκαν επί τόπου με μεγάλες τιμές.

Τα άφθονα λάφυρα που κυρίευσαν οι Έλληνες στις Πλαταιές, τα μοιράσθηκαν μεταξύ τους, αφού αφιέρωσαν μεγάλο μέρος από αυτά στους θεούς. Μετά τη νίκη τους, οι Έλληνες τιμώρησαν του Θηβαίους, που είχαν συμμαχήσει με τους Πέρσες και διέλυσαν τη Βοιωτική Ομοσπονδία, στην οποία η Θήβα είχε ηγετική θέση.

Η απόκρουση και η εκμηδένιση και της δεύτερης περσική εισβολής (480-479 π.Χ.) είναι ένα γεγονός με πολύ μεγάλη σημασία για τον ελληνικό κόσμο, αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο. Οι ελληνικές πόλεις εξασφάλισαν την ελευθερία τους, δηλαδή την απαραίτητη προϋπόθεση για την οικονομική, πολιτική, και πολιτιστική τους ανάπτυξη. Μπόρεσαν, έτσι, στα χρόνια που ακολούθησαν, να δημιουργήσουν ένα λαμπρό πολιτισμό, τα επιτεύγματα του οποίου έγιναν κτήμα ολόκληρης της ανθρωπότητας.

 

[maik900]

Σαν Σήμερα 7 Δεκεμβρίου​

• 1941​

  Οι Ιάπωνες με 200 αεροσκάφη καταστρέφουν την αμερικανική ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη. Χιλιάδες οι νεκροί και οι τραυματίες.

• 1965​

  Με ταυτόχρονες λειτουργίες στην Κωνσταντινούπολη και στη Ρώμη από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και τον Πάπα Παύλο ΣΤ’ γίνεται αμοιβαία άρση του αλληλοαφορισμού.

• 1972​

  Οι ΗΠΑ εκτοξεύουν το διαστημόπλοιο Apollo 17, στην τελευταία αποστολή του προγράμματος Apollo στη Σελήνη.

• 1975​

  Ο Βασίλης Χατζηπαναγής κάνει το ντεμπούτο του στον αγώνα Ηρακλή - Ατρόμητου στη Βέροια. Θα αγωνιστεί στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 281 φορές και θα πετύχει 61 γκολ.

• 1994​

  Ο υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας πραγματοποιεί την πρώτη επίσκεψη έλληνα υπουργού στο χωριό «Μπελογιάννης», στη Βουδαπέστη, όπου οι κάτοικοι είναι κυρίως ελληνικής καταγωγής, πολιτικοί πρόσφυγες.

• 2008​

  Επεκτείνονται σε όλη τη χώρα τα επεισόδια για το θάνατο του 16χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από σφαίρα ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια. Πυρπολούνται καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας. Δεν γίνονται αποδεκτές από τον πρωθυπουργό οι παραιτήσεις του Υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου και του υφυπουργού του, Παναγιώτη Χηνοφώτη.

Πηγή: www.sansimera.gr

 

[maik900]

Η δολοφονία της πρώτης γυναίκας πρωθυπουργού ισλαμικής χώρας​

Στις 27 Δεκεμβρίου του 2007​

Η Μπεναζίρ Μπούτο καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ήταν κόρη του πρωθυπουργού Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο, ενός από τους λίγους μη στρατιωτικούς κυβερνήτες του Πακιστάν τη δεκαετία του ’70. Γεννήθηκε στο Πακιστάν στις 21 Ιουνίου του 1953.​

Από μικρή ήταν ανήσυχο πνεύμα και σπούδασε στο Χάρβαρντ φιλοσοφία, νομικά και οικονομικά, ενώ συνέχισε τις σπουδές της και στην Οξφόρδη. Όταν επέστρεψε στο Πακιστάν, αρχικά δεν θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική. Όμως αναγκάστηκε να το κάνει μετά το πραξικόπημα του Ζια Ουλ Χακ το 1977, που με εντολή του τελευταίου ο στρατός συνέλαβε και εκτέλεσε τον πατέρα της. Η ίδια συνελήφθη και κρατήθηκε για καιρό στη φυλακή.

Όταν ελευθερώθηκε έφυγε για την Αγγλία και έγινε ηγέτης του κόμματος που είχε ιδρύσει ο πατέρας της, το «Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν». Το 1986, ο Χακ σκοτώνεται όταν ανατινάχθηκε το αεροπλάνο του. Η Μπούτο επιστρέφει στο Πακιστάν και έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Δύο χρόνια αργότερα θα εκλεγεί πρωθυπουργός και θα γίνει η πρώτη γυναίκα που θα εκλεγεί πρωθυπουργός σε ισλαμική χώρα.

Όμως έμεινε σε αυτή τη θέση για δύο χρόνια, όταν και πάφθηκε από τον πρόεδρο τις χώρας με τις κατηγορίες για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας. Έχασε τις επόμενες εκλογές αλλά επανεκλέχθηκε ως πρωθυπουργός το 1993. Αυτή την φορά κυβέρνησε την χώρα για τρία χρόνια, και το 1996 εκδιώχθηκε για τις ίδιες κατηγορίες.

Μέχρι και το 2007 έζησε εξόριστη στο Λονδίνο και το Ντουμπάι. Τότε η κυβέρνηση του Πακιστάν απέσυρε τις κατηγορίες σε βάρος της και της επέτρεψε να επιστρέψει στην χώρα και να συμμετάσχει στις εκλογές. Έφτασε στο Καράτσι στις 18 Οκτωβρίου του 2007, την ίδια μέρα που έγινε βομβιστική επίθεση στην πόλη και είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 140 άτομα.

Αλλά στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου δε γλίτωσε. Καμικάζι επιτέθηκε σε προεκλογική συγκέντρωσή της και αφού την πυροβόλησε τρεις φορές, έθεσε σε λειτουργία τα εκρηκτικά, σκοτώνοντας συνολικά 16 άτομα. Σύμφωνα με την έρευνα της Scotland Yard ο θάνατός της προήλθε από τραύμα στο κεφάλι μετά την έκρηξη και όχι από σφαίρα.

Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός της. Η Κυβέρνηση θεώρησε υπεύθυνους τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Κάτι που απέρριψαν οι ΗΠΑ και η ίδια η Αλ Κάιντα. Η Μπεναζίρ Μπούτο ήταν το τέταρτο μέλος της οικογένειάς της που ασχολήθηκε με την πολιτική και δολοφονήθηκε, μετά τον πατέρα της και τα δύο αδέρφια της.

 

[maik900]

Σαν σήμερα: Πέθανε η γυναίκα που άλλαξε για πάντα την εκπαίδευση​

Στις 6 Μαΐου του 1952​

Η Ιταλίδα γιατρός και παιδαγωγός έμεινε στην ιστορία για το σύστημα εκπαίδευσης που δημιούργησε και φέρει το όνομά της. Τα μοντεσοριανα σχολεία και οι μοντεσοριανές σχολές υπάρχουν παντού, με το πρωτοπόρο σύστημα της Μαρίας Μοντεσόρι να αλλάζει για πάντα την εκπαίδευση.​

Η Μαρία Μοντεσόρι γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1870 στο Κιαρανάλε, ένα χωριό κοντά στην Άνκόνα. Ο πατέρας της δούλευε στο υπουργείο Οικονομικών και διηύθυνε ένα καπνεργοστάσιο, ενώ η μητέρα της ήταν ιδιαίτερα μορφωμένη αν και νοικοκυρά.​

Στα 3 μετακόμισε στη Φλωρεντία και στα 5 στη Ρώμη. Μετά το δημοτικό σχολείο, γράφτηκε στο Τεχνικό Σχολείο «Μικελάντζελο Μπουοναρότι», όπου διδάχθηκε μαθηματικά, ιστορία και γεωγραφία, ενώ τρία χρόνια αργότερα γράφτηκε στο Τεχνικό Σχολείο «Λεονάρντο Ντα Βίντσι», όπου εκτός από τα προηγούμενα διδάχθηκε και ιταλικά, φυσική, χημεία, ζωολογία, φυτολογία και ξένες γλώσσες.

Όταν αποφοίτησε στα 20 της χρόνια, προσπάθησε να γραφτεί στην Ιατρική Σχολή της Ρώμης, κάτι που δεν συνηθιζόταν από γυναίκα εκείνη την εποχή. Δεν έγινε όμως δεκτή αμέσως και για τρία χρόνια παρακολούθησε διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα. Όταν πλέον πληρούσε τις προϋποθέσεις γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή της ιταλικής πρωτεύουσας.

Οι συμφοιτητές της στην αρχή της φέρονταν εχθρικά, αλλά σιγά - σιγά οι επιδόσεις της κέρδισαν τον σεβασμό τους. Τρία χρόνια αργότερα αποφοίτησε με ειδικότητα της παιδιάτρου και της ψυχιάτρου και έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε πτυχίο ιατρικής στην Ιταλία.
Διορίστηκε στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου της Ρώμης, όπου έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα εκπαιδευτικά προβλήματα των παιδιών με νοητική υστέρηση. Από το 1900 μέχρι και το 1907 δίδαξε παιδαγωγική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Στα τέλη του 1906, κλήθηκε να αναλάβει την εκπαίδευση των παιδιών σε μια φτωχή γειτονιά της Ρώμης, το Σαν Λορέντζο.

Η Μοντεσόρι θεώρησε πως κάτι τέτοιο θα ήταν μια χρυσή ευκαιρία να δοκιμάσει στην πράξη τη μέθοδο εκπαίδευσής της και σε παιδιά χωρίς νοητική υστέρηση. Στις αρχές του 1907, άνοιξε το πρώτο Σπίτι των Παιδιών (Casa dei Bambini), δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα εποπτικά διδασκαλίας δικής της εμπνεύσεως και κατασκευής, για να γίνονται μέσω των αισθήσεων κατανοητά τα μαθήματα του σχολείου.

Η συγκεκριμένη τάξη, ήταν ένα πείραμα, με τη Μοντεσόρι να παρακολουθεί τις αντιδράσεις των παιδιών και να διαμορφώνει το εκπαιδευτικό της σύστημα. Αυτό αποτυπώθηκε στο βιβλίο της «Η μέθοδος της επιστημονικής παιδαγωγικής», το οποίο εκδόθηκε το 1909. Η Μοντεσόρι εμπνεύστηκε τη μέθοδό της από τα νηπιαγωγεία του Φρέμπελ, την ψυχολογία των αισθήσεων των Ιτάρ και Σεγκέν και τις εκπαιδευτικές θεωρίες του Πεσταλότσι.

Η μέθοδος Μοντεσόρι, το παιδί θα πρέπει να συμμετέχει στην εκπαίδευση και με τις 5 αισθήσεις του και να μην υπάρχει κανένας σχολικός καταναγκασμός. Αντικείμενα βοηθούν το παιδί να κατανοήσει διάφορες έννοιες, όπως τα σχήματα και το βάρος, ενώ πιο περίπλοκες κατασκευές πυροδοτούν την καλλιτεχνική του έφεση. Ο παιδαγωγός δεν πρέπει να επιβάλλεται ποτέ με τη φωνή ή προκαλώντας φόβο. Ένα «μάθημα σιωπής» ασκεί στον αυτοέλεγχο και την αυτοσυγκράτηση τα παιδιά.

Το σύστημα της αναγνωρίστηκε αρχικά στη χώρα της αλλά και σε όλον τον κόσμο. Για 4 δεκαετίες, ταξίδεψε σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία, ανοίγοντας παντού σχολεία. Το πρώτο μοντεσοριανό σχολείο στην Ελλάδα άνοιξε το 1936 στην Αθήνα από την ελληνορωσίδα εκπαιδευτικό Μαρία Εντελστάιν-Γουδέλη.

Η Μαρία Μοντεσόρι διορίστηκε κυβερνητικός επιθεωρητής σχολείων το 1922, αλλά το 1934 εγκατέλειψε τη χώρα εξαιτίας της ανόδου του Μουσολίνι. Μετακόμισε αρχικά στην Ισπανία αλλά μετά την επικράτηση του Φράνκο, πήγε για λίγο στην Ολλανδία, για να φύγει το 1939 για την Ινδία όπου έμεινε μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1949 επέστρεψε στην Ολλανδία, όπου έζησε τα επόμενα τρία χρόνια. Στις 6 Μαΐου του 1952, άφησε την τελευταίας της πνοή στα 81 της χρόνια, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Το παιδαγωγικό της έργο άλλαξε για πάντα της εκπαίδευση και της έδωσε εφόδια να εξελιχθεί προς το καλύτερο.

 

[maik900]

Σαν Σήμερα «Σίγησε» η φωνή του θρύλου της κάντρι μουσικής Κρις Κριστόφερσον..

... .​

Ο Kris και η Sinead...

.....​

Τότε, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, που τη γιούχαρε ένα ολόκληρο θέατρο γιατί αυτή είχε καταγγείλει ανοιχτά τις σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών από μέλη της Καθολικής Εκκλησίας.​

Διέταξαν τον Kristofferson να την κατεβάσει από τη σκηνή στη συναυλία για τον Bob Dylan.​

Και εκείνος απάντησε ότι δεν πρόκειται να το κάνει.​

Την αγκάλιασε και της είπε "Γάμησε τους τους μπάσταρδους. Παίξε".​

Και εκείνη ούρλιαξε από τα μεγαλύτερα βάθη της ψυχής της το "Everywhere is War", ενός άλλου Bob, του Bob Marley.​

Παντού υπάρχει πόλεμος.​

Μια περφορμανς που δεν θα την ξεχάσει ποτέ κανένας....​

Ο Kris Kristofferson και η Sinead O' Conor...​

Αυτοί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες...

.......​