Γιατί να πληρώνουν διόδια οι μοτοσυκλέτες;
Σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες οι μοτοσυκλέτες δεν πληρώνουν διόδια πουθενά
Παρόλο που εδώ στην Ελλάδα θεωρούμε πλέον «φυσιολογικό» το να πληρώνουμε διόδια με τη μοτοσυκλέτα μας,
οι περισσότεροι Ευρωπαίοι θα μας κοιτάξουν με γνήσια απορία και ίσως λύπη όταν τους πούμε ότι
χρειαζόμαστε 23,5 ευρώ για να διανύσουμε μια απόσταση περίπου 500 χιλιομέτρων (Αθήνα – Θεσσαλονίκη). Υπάρχουν πολλές χώρες της Ε.Ε. όπου
κανένα όχημα δεν πληρώνει διόδια, όπως η
Φινλανδία και η
Κύπρος, ενώ υπάρχουν άλλες χώρες στις οποίες
μόνο τα βαρέα οχήματα (άνω συγκεκριμένων τόνων)
υποχρεούνται να πληρώσουν διόδια (όπως στην Εσθονία ή το Λουξεμβούργο). Τέλος, πολλές χώρες της Ε.Ε.
έχουν εξαιρέσει τις μοτοσυκλέτες γενικά από οποιαδήποτε πληρωμή διοδίων, όπως η Σλοβακία ή η Τσεχία.
Βινιέτες: Πληρώνεις μια φορά το χρόνο και το χρησιμοποιείς όσο θες
Ένα άλλο αρκετά διαδεδομένο σύστημα στην Ευρώπη είναι η λεγόμενη
βινιέτα. Αυτή είναι ένα αυτοκόλλητο (πλέον στις περισσότερες χώρες ιντερνετικό), το οποίο αγοράζει ο οδηγός ή αναβάτης
και έχει περιορισμένη χρονική διάρκεια. Μπορείς να το αγοράσεις για διάφορα διαστήματα,
από μια μέρα μέχρι ένα χρόνο και σου δίνει
απεριόριστα περάσματα στις εθνικές οδούς της συγκεκριμένης χώρας. Τα νούμερα εν τω μεταξύ είναι αποκαλυπτικά.
Στην Αυστρία η ΕΤΗΣΙΑ βινιέτα για μοτοσυκλέτα κοστίζει μόλις 38,5 ευρώ! Πληρώνεις δηλαδή λιγότερα από ένα Αθήνα – Θεσσαλονίκη και πίσω και μπορείς να χρησιμοποιείς τους αυτοκινητόδρομους της Αυστρίας για όλο το χρόνο,
όσες φορές θες! To ίδιο ισχύει και σε άλλες χώρες, όπως η
Σλοβενία (58,7 ευρώ η ετήσια βινιέτα για μοτοσυκλέτες) ή την
Ουγγαρία, όπου μπορείς να αγοράσεις βινιέτες που είτε καλύπτουν μια συγκεκριμένη περιφέρεια είτε όλο το κράτος. Σε κάθε περίπτωση το κόστος τους είναι αρκετά χαμηλό και οι διαδρομές που μπορείς να κάνεις απεριόριστες.
Αλλού υπάρχουν ειδικά διόδια μόνο για γέφυρες και τούνελ
Aλλες χώρες
δεν έχουν διόδια στις εθνικές οδούς (είτε για όλους είτε για τις μοτοσυκλέτες), αλλά εφαρμόζουν ένα καθολικό σύστημα διοδίων
σε συγκεκριμένα σημεία, όπως γέφυρες ή τούνελ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η
Σουηδία, που δεν έχει κανένα σύστημα διοδίων στις εθνικές οδούς και η μόνο περίπτωση που καλείσαι να πληρώσεις είναι η γέφυρα Øresund, που συνδέει τη χώρα με την Δανία. Aλλα παραδείγματα είναι η
Γερμανία (δωρεάν οι εθνικές για οχήματα κάτω των 7,5 τόνων και διόδια μόνο στα τούνελ Herren και Warnow) και η
Ολλανδία (πληρωμή στα τούνελ Kiltunnel και Westerscheldetunnel).
Χειρότερη στην Ευρώπη η Πορτογαλία, χρεώνει το ίδιο μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα
Και μετά υπάρχουν οι περιπτώσεις όπως η
Ελλάδα. Διόδια παντού και δεν εξαιρείται κανείς. Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτή την κατηγορία (αν και έχουμε από τους περισσότερους σταθμούς διοδίων). Η Ιρλανδία επίσης ακολουθεί αυτό το παράδειγμα, όμως έχει πραγματικά ελάχιστους σταθμούς διοδίων και για τις μοτοσυκλέτες το κόστος είναι πολύ χαμηλό.
Ιταλία και Γ
αλλία είναι δύο
«τσουχτερά» παραδείγματα, θεωρούμενες
από τις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης όσον αφορά τα διόδια. Τα πρωτεία όμως τα έχει η Πορτογαλία.
Ενώ η γείτονάς της Ισπανία,
βρίσκεται σε μια πορεία εθνικοποίησης δρόμων, τους οποίους απαλλάσσει από διόδια, η Πορτογαλία έχει ένα σύστημα με το οποίο
χρεώνει μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα με τον ίδιο τρόπο στα διόδια. Έτσι, μια διαδρομή από τη Λισαβόνα στο Πόρτο (λίγο πάνω από 300 χιλιόμετρα)
μπορεί να κοστίσει σε έναν μοτοσυκλετιστή 22-24 ευρώ, ανάλογα ποια από τις δύο διαθέσιμες οδούς θα επιλέξει. Κλείνουμε λοιπόν με μια νότα αισιοδοξίας. Είμαστε κακοί, κάκιστοι, αλλά υπάρχουν και χειρότεροι.
