ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ?

[maik900]

10 αποφθέγματα του Μαρτιν Λούθερ Κίνγκ​

Μια μικρή γεύση από το όνειρό του...​

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πριν από 92 χρόνια. Μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές και κοινωνικές προσωπικότητες που γέννησε ο 20ος αιώνας, με τρομακτική επιρροή στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν και μετά από τον πρόωρο θάνατό του μόλις στα 39 του χρόνια.​

Η πορεία του από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, ο περίφημος λόγος του που επαναλάμβανε τη φράση «Έχω ένα όνειρο...» αλλά και γενικότερα η φιλοσοφία της μη βίας που πρέσβευε και δίδασκε, τον έχουν μετατρέψει σε σύμβολο αντίστασης, αλλαγής και ανθρωπιάς. Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ μια Δευτέρα είναι αφιερωμένη σε αυτόν, κοντά ή πάνω στα γενέθλια του. Φέτος η πιο κοντινή Δευτέρα είναι η 18η Ιανουαρίου, η «Martin Luther King jr Day» για το 2021.

Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από τον χαρακτήρα τους.

Δεν γίνεται να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.

Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό.

Αν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει.

Μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε σύρει τόσο χαμηλά κάνοντας να τον μισήσεις.

Οι ζωές μας αρχίζουν να τελειώνουν την ημέρα που μένουμε σιωπηλοί για πράγματα που έχουν σημασία.

Το πιο επίμονο και επείγον ερώτημα της ζωής είναι «Τι κάνεις για τους άλλους;».

Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί σαν αδέλφια ή να χαθούμε μαζί ως ηλίθιοι.

Στο τέλος, δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά την σιωπή των φίλων μας.

 

[maik900]

Η έχθρα του Λίβερπουλ και του Μάντσεστερ δεν ξεκίνησε από το ποδόσφαιρο​

Ξεκίνησε τουλάχιστον 1,5 αιώνα πριν​

Η έχθρα που υπάρχει ανάμεσα στο Λίβερπουλ και το Μάντσεστερ είναι γνωστή, κυρίως στους ποδοσφαιρόφιλους. Το μεγαλύτερο ντέρμπι της χώρας άλλωστε θεωρείται αυτό ανάμεσα στις γειτόνισσες Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.​

Μπορεί η έχθρα μεταξύ των οπαδών των ομάδων να κορυφώθηκε επειδή οι δυο τους είναι οι πιο επιτυχημένες ομάδες της Αγγλίας, αλλά η κόντρα μεταξύ των κατοίκων των δυο πόλεων προϋπήρχε από τα τέλη του 19ουα αιώνα και απλά το ποδόσφαιρο την έθρεψε ακόμα περισσότερο.
Οι δυο πόλεις βρίσκονται σε απόσταση μόλις 56 χιλιομέτρων. Από την βιομηχανική επανάσταση τον 18ο αιώνα, το Μάντσεστερ είχε πολύ περισσότερο κόσμο και ήταν το εμπορικό κέντρο του βορρά , κυρίως λόγω των εργοστασίων του βαμβακιού. Ωστόσο τα χρόνια που ακολούθησαν το Λίβερπουλ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το μεγάλο λιμάνι του και έγινε απαραίτητο για όλες τις βιομηχανίες βαμβακιού του βορρά, χρεώνοντας αρκετά μεγάλα ποσά για να περάσουν από και προς το λιμάνι του τα προϊόντα.


Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το Λίβερπουλ είχε αναπτυχθεί τόσο που θεωρούνταν η δεύτερη πόλη ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Οι παραγωγοί του Μάντσεστερ είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν, αφού για να εισάγουν πρώτες ύλες μέσω του λιμανιού, έπρεπε να πληρώνουν υπερβολικά ποσά σε τέλη.
Η κόντρα ήδη υπήρχε δηλαδή αλλά το 1894 μετατράπηκε σε έχθρα. Νωρίτερα, οι βιομήχανοι του Μάντσεστερ έκαναν μια σύμπραξη και αποφάσισαν να αγοράσουν μια λωρίδα γης που ξεκινούσε από το Salford και έφτανε μέχρι τον ποταμό Mersey που με την σειρά του κατέληγε στην ανοιχτή θάλασσα. Κατασκεύασαν λοιπόν ένα κανάλι για πλοία το οποίο κατέληγε στο Μάντσεστερ, με αποτέλεσμα να γλιτώνουν τα τέλη του λιμανιού του Λίβερπουλ.

Η ανεργία χτύπησε πολλούς και η κόντρα που προϋπήρχε δεν άργησε να μετατραπεί σε έχθρα, μια έχθρα που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ακόμα και πριν το άνοιγμα του Manchester Ship Canal, οι έμποροι του Λίβερπουλ, μάλλον απεχθάνονταν τους βιομήχανους που βρώμιζαν τα χέρια τους με τις μηχανές. Το ίδιο συνέβαινε και από την αντίθετη πλευρά, όπου οι βιομήχανοι σιχαίνονταν τους εμπόρους επειδή έβγαζαν χρήματα χωρίς να βρωμίζουν τα χέρια τους. Ωστόσο, πάντα η πλειοψηφία των δυο πόλεων αποτελούνταν από εργάτες, οι οποίοι κι αυτοί μεταξύ τους κατηγορούσαν την άλλη πλευρά για την οικονομική τους κατάσταση.
Αυτό συνήθως συμβαίνει μεταξύ γειτόνων. Ο ένας μπορεί να πάρει μερίδιο από τον πλούτο, την ακμή και την ευτυχία του άλλου. Γι’ αυτό άλλωστε στην Αγγλία ο όρος «ντέρμπι» απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε γειτονικές ομάδες.

 

[maik900]

Η τραγική ιστορία της πρώτης γυναίκας που εκτελέστηκε σε ηλεκτρική καρέκλα​

Το 1899​

Η ιστορία της ηλεκτρικής καρέκλας ξεκίνησε ως εναλλακτικός τρόπος εκτέλεσης από τον απαγχονισμό. Χρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ και για κάποιο διάστημα στις Φιλιππίνες. Η ιδέα ανήκε σε έναν οδοντίατρο από την πολιτεία της Νέας Υόρκης, η οποία ξεκίνησε το 1881. Εννέα χρόνια αργότερα, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά.
Χρειάστηκαν άλλα τόσα ώστε μια γυναίκα να εκτελεστεί σε αυτή. Ήταν η Martha M. Place, μια 50χρονη γυναίκα από το Νιου Τζέρσει. Γεννήθηκε ως Martha Garretson στο 1849. Στα 23 της είχε ένα ατύχημα που πιθανόν αργότερα να της κόστισε και την ζωή. Ένα έλκηθρο την χτύπησε στρ. κεφάλι, με τον αδερφό της να ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν συνήλθε από το ατύχημα, το οποίο την άφησε διανοητικά ασταθή. 

Στα 44 της χρόνια, παντρεύτηκε τον William Place, έναν χήρο με μια κόρη από τον πρώτο γάμο του. Η κόρη του τότε ήταν 12 ετών. Ο Place παντρεύτηκε τη Martha με το σκεπτικό ότι θα τον βοηθούσε να μεγαλώσει την κόρη του. Αυτό αποδείχθηκε μεγάλο λάθος.

Η φήμη ότι η martha ζήλευε την κόρη του, Ida, δεν άργησε να βγει στην φόρα. Μάλιστα, ο William Place αναγκάστηκε μια φορά να καλέσει την αστυνομία, όταν η Martha απείλησε να σκοτώσει την Ida. όμως φαίνεται, πως η απειλή δεν ήταν αρκετή για να την απομακρύνουν από την έφηβη θετή κόρη της.
Τον Φεβρουάριο του 1898, ο William Place επέστρεψε στο σπίτι του στο Brooklyn. Μόλις πέρασε το κατώφλί, δέχθηκε επίθεση από την σύζυγό του με ένα τσεκούρι. Κατάφερε όμως να ξεφύγει και κατέφυγε στο αστυνομικό τμήμα. Όταν η αστυνομία έφτασε στο σπίτι, η Martha ήταν έκτα εαυτού. Τα ρούχα της ήταν φορεμένα πάνω από το κεφάλι της και υπήρχε διαρροή γκαζιού από τα μάτια της κουζίνας.

Στον πάνω όροφο, βρήκαν τοπ πτώμα της 17χρονης Ida, πάνω στο κρεβάτι της. Από το στόμα της έτρεχε αίμα, ενώ τα ματιά της είχαν παραμορφωθεί από οξύ. Το συγκεκριμένο οξύ, το χρησιμοποιούσε ο πατέρας της για το αγαπημένο του χόμπι, τη φωτογραφία.

@rarenewspapers.com
Η Martha δήλωσε πως είναι αθώα. Όμως μετά την κατάθεση του συζύγου της, κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τότε, κυβερνήτης της Νέας Υόρκης ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ, Theodore Roosevelt. Κάποιοι του ζήτησαν να της δώσει χάρη, αλλά εκείνος αρνήθηκε.
Οι υπεύθυνοι για την εκτέλεση της δεν είχαν εκτελέσει ξανά γυναίκα σε ηλεκτρική καρέκλα. Αποφάσισαν να την εκτελέσουν με άλλο τρόπο. Να σκίσουν το φόρεμά της και να τοποθετήσουν τα ηλεκτρόδια στον αστράγαλό της. Σύμφωνα με τους μάρτυρες, πέθανε ακαριαία.

Μπορεί η Martha M. Place να ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, αλλά δεν ήταν η πρώτη που καταδικάστηκε να πεθάνει με αυτόν τον τρόπο. Πρώτη ήταν η serial killer Lizzie Halliday, η οποία όμως πέρασε όλη την ζωή της στο ψυχιατρείο αν και καταδικάστηκε σε θάνατο για τέσσερις φόνους. Η δεύτερη ήταν η Maria Barbella, η οποία καταδικάστηκε σε θάνατο με ηλεκτρική καρέκλα για τη δολοφονία του εραστή της. Η υπόθεση της ξεσήκωσε μεγάλη αναταραχή στην τοπική κοινωνία, με πολύ κόσμο να υποστηρίζει την αθωότητα της. Τελικά τον επόμενο χρόνο αθωώθηκε. Έτσι, η Martha M. Place έγινε η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε με ηλεκτρική καρέκλα τρία χρόνια αργότερα.

 

[maik900]

Ο γίγαντας με το τραγικό τέλος​

Η ζωή του φέρθηκε άδικα από τη μέρα που γεννήθηκε

Ο ψηλότερος άνθρωπος που έχει ζήσει στον πλανήτη μας θα μπορούσε να έχει μια φυσιολογική ζωή αν είχε γεννηθεί μετά το 1970. Ο Ρόμπερτ Γουάντλοου με μια χειρουργική επέμβαση που δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί το 1930 θα ζούσε μια εντελώς διαφορετική και θα απόφευγε τις δυσκολίες που αντθμετώπισε από τη πρώτη μέρα που γεννήθηκε.​

Ο Γουάντλοου γεννήθηκε το 1918 στο Ιλινόις, αρκετά ψηλός για μωρό αλλά σε φυσιολογικό βάρος. Αλλά σε 6 μήνες φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. 6 μηνών ζύγιζε 10 κιλά και ήταν η πρώτη φορά που η μητέρα του άρχισε να προβληματίζεται με την υγεία του υιού της.
Στην ηλικία των 5 ετών είχε φτάσει το 1.63μ. σε ύψος και στα 8 του είχε περάσει σε ύχος τον πατέρα του. Οι γιατροί ήξεραν ότι κάτι δεν πάει καλά με τον νεαρό, αλλά δεν μπορούσαν να βρούνε ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα.
Το πρόβλημα ήταν στην υπόφυση του εγκεφάλου του, κάτι που σήμερα θεραπεύεται με ορμονοθεραπεία και σε ακραίες περιπτώσεις με χειρουργικές επεμβάσεις. Αλλά εκίνη την εποχή δεν υπήρχε καν στην βιβλιογραφία.

15 ετών ήταν 2,40μ. και τότε τον ανακάλυψαν τα ΜΜΕ που τον έκαναν διάσημο σε όλη τη χώρα. Μετά την δημοσιότητα που κέρδισε ξεκίνησε να εμφανίζεται σε ένα θίασο με "φρικιά" της εποχής αρνούμενος όμως να εμφανίζεται σαν διαφορετικός.
Τα πραγματικά προβλήματα ξεκίνησαν όταν οι μύες του και τα οστά του δεν μπορούσαν να στηρίξουν το βάρος του και το ύψος του. Άρχισε να έχει προβλήματα ακόμα και στο περπάτημα, ενώ οι πόνοι γίνονταν αφόρητοι με τα αναλγητικά της εποχής να μη μπορούν να βοήθησουν.

Προσπάθησε να σπουδάσει αλλά στον πρώτο χρόνο τα παράτησε επειδή δεν χωρούσε καν στα έδρανα του πανεπιστημίου. Μαζί με τον πατέρα του ξεκίνησε περιοδεία σε όλη την Αμερική προκειμένου να μάθει ο κόσμος περισσότερα για αυτόν, κάτι όμως που του στοίχισε την ίδια του τη ζωή, αφού οι αρκετές ώρες που έμενε όρθιος τον ανάγκασαν να βάλει μεταλλικά στηρίγματα.

Από αυτά τα μεταλλικά στηρίγματα έπαθε μια φλεγμονή σε σημείο που δεν ήταν εύκολα ορατό και αυτό οδήγησε μόλυνση, υψηλό πυρετό και τελικά τον πρόωρο θανατό του το 1940.
Τη μέρα που πέθανε είχε ύψος 2.72μ. και αυτό μαθεύτηκε από τη παραγγελιά του φέρετρου για την κηδεία. Μπήκε στο Ρεκόρ Γκίνες ως ο ψηλότερος άνθρωπος στη Γη, ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί ποτέ. Στη κηδεία του έδωσε το παρών 40.000 κόσμου για να του πουν το τελευταίο αντίο.

 

[maik900]

Το θρυλικό μονοπάτι του θανάτου​

100 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους​

Ένα μονοπάτι πανέμορφο που σου δίνει την αίσθηση ότι περπατάς σχεδόν πάνω στη θάλασσα έχει γίνει ο τόπος που πέθαναν τουλάχιστον 100 άνθωποι. Πρόκειται για το Broomway, το μονοπάτι που ξεκινάει από την περιοχή Wakering Stairs και καταλήγει στο Fisherman’s Head, στο νησί Foulness ανατολικά του Έσσεξ.​

Σήμερα το νησί ανήκει στο Υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας, καθώς εκεί γίνονται δοκιμές των πιο δυνατών όπλων του Βρετανικού Στρατού.
Όμως το νησί δεν έχει εγκαταλειφθεί από τις οικογένειες που έμεναν εκεί, ενώ και τα Σαββατοκύριακα είναι προορισμός για εξορμήσεις πολλών κατοίκων των διπλανών πόλεων.
Το συγκεκριμένο μονοπάτι είναι σχεδόν πάνω στη θάλασσα, και όταν η θάλασσα είναι ήρεμη είναι μια καταπληκτική διαδρομή, βγαλμένη από παραμύθι. Όμως οι παλίρροιες είναι αρκετά συχνές, παρασύροντας τους ξένους που δεν ξέρουν τα επικίνδυνα σημεία.
Τα απίκινδυνα νερά έρχονται με ταχύτητα μεγαλύτερη από ότι μπορεί ένας άνθρωπος να τρέξει και έτσι γίνεται παγίδα θανάτου για πολλούς επισκέπτες. Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους είναι περισσότεροι από 100, ενώ υπάρχουν πολλές περιπτώσεις αγνοούμενων.
Ο δεύτερος λόγος που το συγκεκριμένο μονοπάτι είναι επικίνδυνο, είναι οι δοκιμές των όπλων από το στρατό. Πολλές φορές εκτοξεύονται μετά από βολές μεγάλες ποσότητες λάσπης που χτυπούν τους διερχόμενους, ενώ έχουν καταγραφεί και περιπτώσεις όπου χτυπήθηκαν από θραύσματα.

 

[maik900]

Τι συνέβη στον Καναδά όταν η θερμοκρασία έφτασε τους ‑63 βαθμούς Κελσίου​

Ο Καναδάς είναι γνωστό πως έχει αρκετά χαμηλές θερμοκρασίες. Η χαμηλότερη από αυτές καταγράφηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1947 στην πόλη Σνάγκ του Γιούκον. Η θερμοκρασία εκείνη την ημέρα έφτασε τους -63 βαθμούς Κελσίου. Το παράξενο δεν είναι μόνο ότι ο καιρός ήταν καθαρός και δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου άνεμος. Τα παράξενα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα είναι πολλά περισσότερα.​

Οι άνδρες που δούλευαν στον σταθμό που κατέγραφε τον καιρό εκείνη την ημέρα στο αεροδρόμιο του Σναγκ, είδαν μπροστά του μια μέτρηση της θερμοκρασίας που έφτασε σε χαμηλότερα επίπεδα από εκείνη στον πλανήτη Άρη. Το θερμόμετρο που υπήρχε μέσα στον σταθμό, δεν έφτανε μέχρι αυτή τη θερμοκρασία. Τερμάτιζε στους – 80 βαθμούς Φαρενάιτ και αφού μάρκαραν τη μέτρηση με το χέρι, έστειλαν το αποτέλεσμα στο Τορόντο, το οποίο αποφάνθηκε ως η θερμοκρασία ήταν τελικά στους -81,4 βαθμούς Φαρενάιτ.
Μια σειρά από παράξενα γεγονότα συνέβησαν εκείνη την ημέρα, που οφείλονταν στην τόσο χαμηλή θερμοκρασία. Υπήρξαν αναφορές πως οι φωνές των ανθρώπων και τα γαβγίσματα των σκύλων μπορούσαν να ακουστούν μέχρι και 4 μίλια μακριά. Το ίδιο συνέβη και με ένα αεροπλάνο που πετούσε στα 10 χιλιάδες πόδια. Το άκουσαν από απόσταση 20 μιλίων, όχι σαν να είναι μακριά αλλά σαν βρισκόταν μέσα στο σπίτι τους.

Αν ένα κομμάτι πάγου έσπαγε, ακουγόταν σαν να έσπαγε γυαλί. Όταν ο πάγος στον White River έσπασε, ακούστηκε ένα μίλι μακριά σαν να εκπυρσοκρότησε όπλο. Η αναπνοή των ανθρώπων πάγωνε μέσα σε δευτερόλεπτα κάνοντας ήχο σαν σφύριγμα. Ο ατμός από το στόμα λοιπόν μετά από λίγο μετατρεπόταν σε παγωμένη σκόνη και έπεφτε κατευθείαν στο έδαφος. Ένας άνδρας το παρατήρησε όταν πήρε ένα μονοπάτι και επέστρεψε από τον ίδιο δρόμο έχοντας αφήσει πίσω του τα ίχνη της αναπνοής του!
Για αρκετές ημέρες ένα στρώμα ατμού φαινόταν μόνιμα γύρω από το σώμα των σκύλων. Ο πάγος ήταν χρειάστηκε περισσότερο από πέντε λεπτά για να αρχίσει να λιώνει όταν τοποθετήθηκε μέσα σε ένα ζεστό δωμάτιο. Όταν κάποιος πέταξε στον αέρα ένα ποτήρι κρύο νερό, εκείνο μετατράπηκε σε μικρά παγάκια λίγο πριν φτάσει στο έδαφος, στο μέγεθος ενός κόκκου σιταριού.
Τα μέταλλα έσπαγαν σαν τον πάγο. Αν κάποιος έβγαινε έξω, μετά από δευτερόλεπτα άρχισε να δακρύζει, ενώ δεν μπορούσες να αναπνεύσεις βαθιά, γιατί υπήρχε κίνδυνος να παγώσουν οι πνεύμονες. Το γυμνό δέρμα μπορούσε να παγώσει μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ τα λάστιχα των αυτοκινήτων μπορούσαν να ανοίξουν αν έστριβαν απότομα. Τα μόνα που δεν φάνηκε να έχουν μεγάλο πρόβλημα ήταν τα ζώα, των οποίων η αντοχή στο κρύο (ειδικά των σκύλων που χρησιμοποιούνταν σε έλκηθρα), ήταν αξιοθαύμαστη.

Αυτά και άλλα πολλά συνέβησαν εκείνες τις ημέρες στον Καναδά. Ας ελπίσουμε να μην βρεθεί ποτέ κανείς σε τέτοιες συνθήκες. Όχι μόνο κρύου, αλλά και ζέστης...

 

[maik900]

Ο ξεχασμένος ήρωας που έφτασε μέχρι την απαγωγή για να αποδείξει όσα υποστήριζε​

Πολύ μπροστά από την εποχή του​

Ο Benjamin Lay ήταν ένας άνθρωπος πολύ μπροστά από την εποχή του. Όχι μόνο για όσα υποστήριζε, αλλά και γιατί αυτά που υποστήριζε τα εφάρμοζε στην πράξη. Κουάκερος, ανθρωπιστής και υπέρ της κατάργησης της δουλείας, ο άνδρας που γεννήθηκε στην Αγγλία και πέθανε στην Αμερική, έχει όλα τα χαρακτηριστικά που έχει ένας ήρωας, αν και η ιστορία δεν τον αναφέρει ως τέτοιον.​

Γεννήθηκε το 1682 στην ανατολική Αγγλία. Μέχρι να ενηλικιωθεί είχε κάνει ήδη αρκετές δουλειές. Αγρότης, βοσκός, κατασκευαστής γαντιών, στα 21 του βαρέθηκε τη ζωή της υπαίθρου, το έσκασε για το Λονδίνο όπου μπήκε σε ένα καράβι για να γίνει ναυτικός. Επέστρεψε για λίγο στην Αγγλία για να παντρευτεί τη Sara Smith, και το 1718, πήγε στα Μπαρμπέιντος. Εκεί έγινε έμπορος, αλλά ταυτόχρονα έβλεπε με τα μάτια του τον απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν οι σκλάβοι από την Αφρική και αντέδρασε. Οι θέσεις τους εναντίον της δουλειάς δημιούργησαν πολλούς εχθρούς, ειδικά από δουλεμπόρους που έβγαζαν περιουσίες μέσα από τo λαθρεμπόριο ανθρώπων.

Το 1731 έφυγε για την Πενσυλβάνια και τη Φιλαδέλφεια. Εκεί σε μια από τις πρώτες αποικίες των Κουάκερων, ήταν ο πρώτος και πιο φανατικός υποστηρικτής του τερματισμού της δουλειάς. Όσο μπόι δεν είχε, άλλο τόσο πάθος είχε για όσα πίστευε.

Ήταν αυστηρά vegetarian, έτρωγε μόνο φρούτα, λαχανικά και μέλι, ενώ έπινε μόνο γάλα και νερό. Πίστευε πως οι άνθρωποι δεν ήταν ανώτεροι από τα ζώα και ήταν από τους πρώτους που έθεσαν το ζήτημα της ηθικής συμπεριφοράς απέναντι σε αυτά. Δεν φορούσε και δεν έτρωγε τίποτα που προερχόταν από ζώα ή από χρήματα δουλεμπορίου. Αρνούνταν να συμμετέχει σε οποιαδήποτε διαδικασία μιας υποκριτικής κοινωνίας, όπως έλεγε, και όταν έμεινε χήρος, έζησε μόνο με τα απαραίτητα.
Μετέτρεψε μια σπηλιά σε σπίτι, όπου έθρεφε κατσίκες και καλλιεργούσε φρούτα και λαχανικά. Οι υπόλοιποι τον θεωρούσαν περισσότερο εκκεντρικό παρά ουμανιστή. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που έδειξε στην πράξη πόσο κατά της δουλείας ήταν.
Μια φορά σε μια συνάντηση, στάθηκε έξω χωρίς παλτό, με το ένα πόδι του γυμνό χωμένο μέσα στο χιόνι. Ένας περαστικός του είπε πως μπορεί να πάθει κάτι κι εκείνος του απάντησε πως οι σκλάβοι αναγκάζονταν να δουλέψουν τον χειμώνα έξω, φορώντας ακριβώς τα ίδια. Στην πιο ακραία πράξη του, αλλά θέλοντας να αποδείξει την άποψή του, απήγαγε για λίγο το παιδί ενός ιδιοκτήτη δούλων, για να δείξει πως αισθάνονταν οι Αφρικανοί, όταν τα παιδιά τους πωλούνταν στους δουλεμπόρους.
Αλλά η πιο ξεχωριστή του πράξη έγινε στο Νιου Τζέρσει. Ντύθηκε σαν στρατιώτης, διάβασε μια διατριβή ενάντια στη δουλεία και αναφερόμενος στη Βίβλο, είπε πως όλοι οι άνδρες πρέπει να είναι ίσοι. Τότε έμπηξε ένα μαχαίρι μέσα στη Βίβλο και τρύπησε μια σακούλα με κόκκινο χυμό μαυροστάφυλο, πιτσιλώντας όλους όσους ήταν τριγύρω, σε μια άκρως συμβολική πράξη.

Εξέδωσε πολλά φυλλάδια και ένα βιβλίο. Ο τίτλος του ήταν «All Slave Keepers That keep the Innocent in Bondage, Apostates», όπου καταφερόταν εναντίον της δουλείας. Το βιβλίο αυτό το εξέδωσε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και οι δυο τους ανάπτυξαν μια διαχρονική φιλία. Στα γεράματα του ο Φραγκλίνος επισκεπτόταν πολλές φορές τον Lay, ο οποίος είχε γίνει ερημίτης. Αλλά ακόμα και σε αυτόν, δεν χαρίστηκε. Τον πίεζε να ελευθερώσει τους 3 σκλάβους που είχε. Τελικά, ο Φραγκλινος έγραψε στη διαθήκη του ότι θα τους χαρίσει την ελευθερία τους μετά τον θάνατό τους. Το πορτραίτο του (κεντρική φωτογραφία) ζωγραφίστηκε μετά από πρωτοβουλία της συζυγου του Φραγκλίνου και σήμερα βρίσκεται στην Ουάσιγκτον και το μουσείο Wintethur.
O Benjamin Lay πέθανε το 1759, στα 77 του χρόνια. Η κληρονομία του όμως συνέχισε να δίνει έμπνευση στο κίνημα κατά της δουλειάς για τουλάχιστον δυο αιώνες. Οι Κουάκεροι που ήταν κατά της δουλείας τον 19ο αιώνα, είχαν μια φωτογραφία του Benjamin Lay στα σπίτια τους. Αυτό δεν κάνουν άλλωστε οι ήρωες; Εμπνέουν και φροντίζουν να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους ώστε κανείς να μην υποφέρει πια...

 

[maik900]

Η «νοοτροπία των καβουριών» που έχει «εξαπλωθεί» και στους ανθρώπους​

Και ποιος δεν την έχει δει γύρω του;​

Πόσες φορές έχετε δει ανθρώπους να ζηλεύουν αυτούς που είναι γύρω τους και να μην προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι από εκείνους αλλά αντίθετα προσπαθούν να τους τραβήξουν μαζί τους προς τα κάτω, υπονομεύοντας τους;​

Αυτό συμβαίνει συχνά και μάλιστα από μικρή ηλικία. Η φράση που σκέφτεται κάποιος «αν δεν μπορώ εγώ, τότε ούτε εσύ θα μπορέσεις», είναι κάτι πολύ εκνευριστικό, κάτι αποκρουστικό, που όταν το βλέπεις να συμβαίνει δεν καταλαβαίνεις γιατί.
Όλη αυτή η νοοτροπία ονομάζεται «νοοτροπία των καβουριών» ή «καβούρια σε κουβά». Γιατί; Έχει παρατηρηθεί πως αν βάλεις πολλά καβούρια σε έναν κουβά, αν κάποιο προσπαθήσει να βγει έξω από αυτόν, τα υπόλοιπα το τραβούν προς τα μέσα για να μη φύγει. Προτιμούν δηλαδή να βρίσκονται όσο περισσότερα από αυτά μπορούν σε άσχημη κατάσταση, παρά κάποιο καβούρι να ξεφύγει από αυτή. ή ακόμα καλύτερα να συνεργαστούν για να βγουν έστω μερικά έξω.
Δυστυχώς, αυτή η ίδια νοοτροπία υπάρχει και στους ανθρώπους. Από το σχολείο ακόμα, πολλές φορές οι καλοί μαθητές περιθωριοποιούνται. Σε διάφορες δουλειές αν κάποιος ξεχωρίζει, μερικοί προσπαθούν να τον υπονομεύσουν, με σκοπό να παραμείνει στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους. Το ίδιο συμβαίνει και σε διαπροσωπικές σχέσεις.

Το πιο εξοργιστικό απ’ όλα αυτά όμως, είναι ότι αυτός που σε τραβάει προς τα κάτω δεν θέλει να ανέβει. Δεν πρόκειται για ανταγωνισμό ή συναγωνισμό. Σε τραβάει προς τα κάτω για να μην ανέβει κανείς, για να έχει όσο περισσότερη «παρέα» μπορεί, στα χαμηλά. Αυτή λοιπόν είναι η «νοοτροπία των καβουριών». Που δεν θα θέλαμε να την βλέπουμε γύρω μας σε καμία περίπτωση...

 

[Pan-dvs]

Συμφωνω με την ουσια του θεματος,αλλα διαφωνω με το παραδειγμα.Τα καβουρια προσπαθουν να πιαστουν απο κατι που ειναι πιο πανω απο αυτα για να ανεβουν και οχι για να κατεβασουν τα αλλα.

 

[maik900]

Γιατί ο David Bowie κουβαλούσε μαζί του μια ελληνική εφημερίδα;​

Ο συγγραφέας και φίλος του, William Boyd διηγήθηκε αυτή την ιστορία με την περίεργη συνήθεια​

Mια λιγότερο γνωστή πτυχή της ζωής του! Ο David Bowie είχε μια απλή και αποτελεσματική ιδέα να περπατά απαρατήρητος στη Νέα Υόρκη, όπως αποκάλυψε ένας στενός φίλος του στον Guardian.
Ο συγγραφέας και φίλος του, William Boyd ανέφερε πως ο Bowie εμφανίστηκε σε μια συνάντησή τους κρατώντας στα χέρια του μία ελληνική εφημερίδα. "Θυμάμαι πως τον περίμενα να έρθει να με βρει σε ένα ξενοδοχείο. Τον είδα λοιπόν να κατεβαίνει από ένα ταξί και να πληρώνει τον οδηγό. Μου έκανε τρομερή εντύπωση γιατί χρησιμοποιούσε ένα απλό μέσο μεταφοράς ενώ ήταν τόσο μεγάλος καλλιτέχνης. Τον ρώτησα τότε, αν είχε πρόβλημα να μετακινείται με τα μέσα μεταφοράς, μέσα στην πόλη. 'Καθόλου', μου απάντησε, 'χρησιμοποιώ με μεγάλη ευχαρίστηση τόσο το μετρό όσο και τα ταξί. Απλά κρατάω μία από αυτές', είπε δείχνοντάς μου μία ελληνική εφημερίδα. Ο κόσμος σκέφτεται 'Αποκλείεται να είναι ο David Bowie, μάλλον είναι κάποιος Έλληνας, που του μοιάζει'.
Bρήκα την ιδέα του και κουλ και αποτελεσματική. Κλασικός David. Οπότε, μπορούμε να προσθέσουμε ακόμα μία κατηγορία στη μακρά λίστα όσων έκανε ο Bowie και θα τα θυμόμαστε για το στυλ τους. Δεν ήταν μόνο ένας αξέχαστος συνθέτης, παραγωγός, μουσικός και ερμηνευτής, αλλά κι ένας καλλιτέχνης, συγγραφέας, ηθοποιός ακόμη και οικονομικός παρατηρητής και όπως αποδεικνύεται - χωρίς να προκαλεί καμία έκπληξη - και μάστερ στις μεταμφιέσεις!".

 

[maik900]

Ο άδοξος θάνατος του Αισχύλου που λίγοι γνωρίζουν​

Από τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγωδούς​

Ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγωδούς, ο Αισχύλος άφησε πίσω του σπουδαία έργα που ακόμη και σήμερα μοιάζουν επίκαιρα και εξυμνούνται σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Οι πιο διαβασμένες τραγωδίες του είναι οι "Επτά επί Θήβας", "Προμηθεύς Δεσμώτης", "Ορέστεια".

Εκτός από τραγωδός ο Αισχύλος ήταν διάσημος και σαν σπουδαίος πολεμιστής, είχε πάρει μέρος και στη Μάχη του Μαραθώνα, αλλά και στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Όμως ενώ είχε συμμετέχει σε μεγάλες μάχες ο θάνατος του ήταν άδοξος και παράξενος. Ένας αετός άφησε μια μεγάλη χελώνα που είχε αρπάξει σαν θήραμα και αυτή έπεσε από μεγάλο ύψος στο κεφάλι του τραγωδού και τον σκότωσε ακαριαία.

 

[maik900]

Ο μπακάλης από την Ήπειρο που έδωσε το όνομά του σε γνωστή περιοχή της Αθήνας​

Ο δαιμόνιος μπακάλης που τη σημάδεψε​

Τα Εξάρχεια είναι από τις περιοχές της Αθήνας που γνωρίζεις ακόμα και αν δεν έχεις πάει ποτέ στην πρωτεύουσα. Μια ιστορία που δεν γνωρίζει ο κόσμος είναι ότι το όνομα της το χρωστάει σε ένα μπακάλη από την Ήπειρο.​

Η περιοχή λεγόταν Πιθαράδικα, επειδή εκεί βρισκόταν η μεγάλη αγορά πυθαριών που αγόραζαν οι Αθηναίοι. Όμως στα τέλη του 1800, ο Βασίλειος Έξαρχος από την Κόνιτσα εγκαταστάθηκε στη περιοχή και άνοιξε ένα παντοπωλείο.

Φτωχός αλλά με μεράκι και επιχειρηματικό δαιμόνιο, κατάφερε να φτιάξει το πιο γνωστό παντοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας αφού όλοι το επέλεγαν για την τρομερή ποιότητα των προιόντων του αλλά και τις χαμηλές τιμές.
Σύντομα η φήμη του ξεπερνούσε τα όρια της Αθήνας και από τις γύρω πόλεις πάντα έκαναν μια στάση για να προμηθευτούν τα φρέσκα μαναβικά του. Καθώς περνούσαν τα χρόνια όλοι έλεγαν θα πάμε στο Έξαρχου και η περιοχή καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου ως Εξάρχεια.

 

[maik900]

Ο λόγος που συνήθως ξυπνάς πριν από το ξυπνητήρι​

Η διαδικασία και η σχέση του σώματος με το ξυπνητήρι​

Ο λόγος που πολλές φορές ξυπνάτε πριν το ξυπνητήρι σας είναι γιατί το εσωτερικό ρολόι του οργανισμού είναι πολύ καλύτερο από αυτό που βάζετε δίπλα σας.​

Στο κέντρο του εγκεφάλου βρίσκεται μια ομάδα νεύρων, γνωστή ως υπερχιασματικός πυρήνας, που επιβλέπει το εσωτερικό ρολόι του οργανισμού σας. Τον κιρκάδιο ρυθμό. Αυτός καθορίζει πότε νυστάζετε και πότε τα μάτια σας είναι ορθάνοιχτα. Ελέγχει ταυτόχρονα την αρτηριακή πίεση, τη θερμοκρασία του σώματος και την αίσθηση που έχουμε για τον χρόνο. Με λίγα λόγια δηλαδή, μετατρέπει το σώμα μας σε μια καλοδουλεμένη μηχανή.
Αυτή η μηχανή λατρεύει την προβλεψιμότητα. Το σώμα μας είναι πιο αποτελεσματικό όταν υπάρχει μια ρουτίνα για να ακολουθήσει. Αν κοιμάστε και ξυπνάτε την ίδια ώρα κάθε ημέρα, το σώμα καταγράφει αυτή τη συμπεριφορά.

Ο κύκλος ύπνου και ξυπνήματος ρυθμίζεται από μια πρωτεΐνη που ονομάζεται PER. Τα επίπεδα της αυξάνονται και πέφτουν μέσα στην ημέρα, με την κορύφωσή της να είναι το απόγευμα και η χαμηλότερη τιμή της το βράδυ. Όταν λοιπόν πέφτει, ο καρδιακός ρυθμός επιβραδύνεται, η αρτηριακή πίεση πέφτει και η σκέψη γίνεται πιο θολή. αυτό σημαίνει ότι νυστάζετε.
Αν ξυπνάτε κάθε μέρα την ίδια ώρα, το σώμα μαθαίνει να ανεβάζει τα επίπεδα της PER εγκαίρως πριν το ξυπνητήρι. Μια ώρα πριν ξυπνήσετε, τα επίπεδα PER αυξάνονται σταδιακά, για να προετοιμαστεί για το άγχος της αφύπνισης, το σώμα απελευθερώνει μια σειρά ορμονών, όπως η κορτιζόλη. Έτσι, σταδιακά ο ύπνος σας γίνεται ελαφρύτερος.
Το σώμα μισεί το ξυπνητήρι. Είναι αγχωτικό για αυτό. Γιατί υπερνικά τον στόχο της σταδιακής αφύπνισης. Για να αποφύγει αυτή τη βίαιη διακοπή το σώμα αρχίζει να αυξάνει τις ορμόνες PER και το στρες νωρίτερα. Έτσι η σταδιακή αφύπνιση δεν χάνεται, με το ρολόι να είναι τόσο ακριβές που τα μάτια σας ανοίγουν λογά λεπτά πριν το ξυπνητήρι.

Αν δεν ξυπνάτε πριν το ξυπνητήρι, είναι πιθανό να μην κοιμάστε όσο θα έπρεπε ή το πρόγραμμα ύπνου σας δεν είναι σταθερό. Αν ξυπνάτε διαφορετική ώρα τις καθημερινές και το Σαββατοκύριακο, το εσωτερικό ρολόι σας είναι εκτός λειτουργίας. Χωρίς συνέπεια στον ύπνο, ο οργανισμός μπορεί να μην ξέρει πότε να σηκωθεί. Έτσι όταν το ξυπνητήρι χτυπάει, είστε λίγο ζαλισμένοι και λίγο πιο νευριασμένοι.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Το μεγαλύτερο πυρηνικό όπλο που δοκιμάστηκε ποτέ​

Η βόμβα υδρογόνου RDS-220 ή αλλιώς Tsar Bomba​

Αν μόλις διαβάσατε τoν τίτλο σκεφτήκατε τις ατομικές βόμβες στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα, τότε κάνατε λάθος. Γιατί στις 30 Οκτωβρίου του 1961, η σοβιετική βόμβα υδρογόνου Tsar Bomba, ήταν μακράν το πιο ισχυρό πυρηνικό όπλο που κατασκευάστηκε και δοκιμάστηκε από άνθρωπο.
Οι ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι ήταν 15 και 21 Κιλοτόνων αντίστοιχα. Η Tsar Bomba ή αλλιώς RDS-220, ήταν 50 Μεγατόνων. Παρήγαγε δε, τη μεγαλύτερη έκρηξη που προήλθε από άνθρωπο η οποία έχει καταγραφεί ποτέ.
Η βόμβα κατασκευάστηκε από μια ομάδα Σοβιετικών επιστημόνων το 1961. Εκείνη την εποχή, ο Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ βρισκόταν σε κρίσιμη φάση. Η συγκεκριμένη βόμβα προοριζόταν να δείξει τη σοβιετική δύναμη και όντως δεν έχει υπάρξει ξανά κάποια παρόμοια που να την πλησιάσει σε ισχύ.

Είχε αρχικά δύναμη 100 Μεγατόνων, αλλά οι επιπτώσεις από μια τέτοια έκρηξη κρίθηκαν πολύ επικίνδυνες. Έτσι, τροποποιήθηκε στους 50 Μεγατόνους, 3.800 φορές τη δύναμη της βόμβας που έπεσε στη Χιροσίμα. Το όπλο που τελικά προέκυψε ζύγιζε 27 τόνους, είχε μήκος 8 μέτρα και διάμετρο περίπου 2 μέτρων. Το όνομα Tsar Bomba, της δόθηκε από τη Δύση.


Ένα βομβαρδιστικό αεροσκάφος τροποποιήθηκε για να τη μεταφέρει, ενώ ήταν εξοπλισμένη με ένα αλεξίπτωτο ώστε να επιβραδυνθεί η πτώση της και να επιτρέψει στο αεροπλάνο να απομακρυνθεί έγκαιρα. Στις 30 Οκτωβρίου του 1961, το αεροσκάφος απογειώθηκε και έριξε τη βόμβα στον κόλπο Mityushikha στο έρημο νησί της Novaya Zemlya.
Εξερράγη περίπου 4 χιλιόμετρα πάνω από το έδαφος, προκαλώντας ένα «μανιτάρι» ύψους περίπου 60 χιλιομέτρων! Η λάμψη που προκλήθηκε από την έκρηξη ήταν ορατή σε απόσταση 1.000 χιλιομέτρων. Ένα ακατοίκητο χωριό σε απόσταση 55 χιλιομέτρων ισοπεδώθηκε, ενώ όλα τα κτίρια σε απόσταση 160 χιλιομέτρων είχαν ζημιές. Επιπλέον, υπολογίστηκε πως η θερμότητα που προέκυψε από την έκρηξη θα μπορούσε να προκαλέσει εγκαύματα τρίτου βαθμού σε όποιων βρισκόταν σε απόσταση έως και 100 χιλιομέτρων.

Η δοκιμή κρίθηκε επιτυχημένη, αλλά ποτέ δεν υπήρξε η σκέψη για υπηρεσιακή χρήση. Υπήρχε άλλωστε δυσκολία και στη μεταφορά αλλά και στην εκτόξευσή της. Έτσι χρησιμοποιήθηκε καθαρά ως προπαγανδιστικό όπλο.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Πώς ο χρυσός προστατεύει την υγεία μας​

Ότι λάμπει είναι χρυσός...​

Οι περισσότεροι ξέρουν ότι αξίζει πολλά χρήματα και ότι είναι η πιο ασφαλής επένδυση. Όμως ο χρυσός είναι ένα μέταλλο με πολλές ιατρικές εφαρμογές που χρόνια τώρα έχει βοήθησει την επιστημονική κοινότητα να αντιμετωπίσει ασθένειες που ταλαιπωρούσαν τον άνθρωπο.
Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο χρυσός για θεραπεία, ήταν το 1897 όταν χρησιμοποιήθηκε για αντιμετώπιση του βάκιλου που προκαλούσε την φυματίωση.
Σήμερα η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο πολύ που ο χρυσός χρησιμοποιείται σε πρωτοποριακές θεραπείες και διαγνωστικά τεστ.

Πιο εξειδικευμένα:

• Πολλές μορφές καρκίνου είναι τόσο ισχυρές που αντιστέκονται σε πολλά φάρμακα. Όταν οι γιατροί χρησιμοποιήσαν για πρώτη φορά νανοσωματίδια χρυσού ενδοφλέβια είδαν εντυπωσιακά αποτελέσματα. Λόγω της βιοσυμβατότητας του χρυσού, τα νανοσωματίδια μπορούν να εγχυθούν ενδοφλεβίως και να συσσωρευτούν σε συγκεκριμένη περιοχή, όπως είναι οι καρκινικοί όγκοι. Αυτή τη στιγμή γίνονται κλινικές δοκιμές για να πάρει έγκριση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και να αρχίσει να δοκιμάζεται σε ανθρώπους με επιθετικούς καρκίνους.
• Το AIDS αν και πλέον αντιμετωπίζεται, είναι πολύ σημαντικό να ανιχνευθεί εγκαίρως. Σε αυτή τη κατεύθυνση κινούνται οι επιστήμονες που έχουν βρει ένα διαγνωστικό τεστ με νανοσωματίδια χρυσού, που μπορεί να ανιχνεύσει τον ιό από τις πρώτες ημέρες.
• Πλέον έχουν βγει πιο αποτελεσματικά φάρμακα, αλλά για δύο δεκαετίες για την ρευματοειδή αρθρίτιδα χρησιμοποιούνταν το φάρμακο τύπου DMARD, όπου περιείχε χρυσό και είχε τρομερά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[stelios62]

Τοσα πειραματα και ακομα να βρουν μια απλη μεθοδο μετατροπης του σιδερου σε χρυσο οι αλχημιστες ... να δεις χαρα μετά, ολοι μας ...!

 

[patsavour]

αυτοματως η χαρα θα γινοταν λυπη γιατι η αξια του θα ηταν οση του σιδερου πια.

 

[maik900]

Η λίμνη που σκότωσε 1.700 ανθρώπους σε μια νύχτα​

Κανείς δεν κατάλαβε γιατί ακριβώς έγινε​

Εκείνη η νύχτα της 21ης Αυγούστου του 1986 έμελλε να είναι θανατηφόρα για 1.700 ανθρώπους που κατοικούσαν κοντά στην λίμνη Nyos του Καμερούν. Ακόμα και σήμερα, 33 χρόνια μετά, κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί έγινε κάτι τέτοιο.
Η λίμνη Nyos είναι μια βαθιά λίμνη στην κορυφή ενός ανενεργού ηφαιστείου. Το μάγμα στο βυθό της διαρρέει διοξείδιο του άνθρακα στο νερό και το μετατρέπει σε ανθρακικό οξύ. Αυτό ήταν το γνωστό μέρος. Γιατί εκείνο που έγινε το 1986, ήταν παράξενο και μη αναμενόμενο.
Εκείνο το βράδυ, η λίμνη απελευθέρωσε χιλιάδες τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Το σύννεφο απλώθηκε πάνω από τις γύρω περιοχές σκορπώντας τον θάνατο. Οι περισσότεροι άνθρωποι που κατοικούσαν στην γύρω περιοχή, πέθαναν στον ύπνο τους. Τα θύματα; Περισσότερα από 1.700. Το διοξείδιο του άνθρακα έκαψε ότι βρήκε μπροστά του σε ακτίνα 25 χλμ.

Λίγοι γλίτωσαν, κι αυτό από τύχη, αφού έτυχε να βρίσκονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Όσοι ξύπνησαν υγιείς, βρήκαν μόνο πτώματα παντού και τίποτα άλλο. Πρόκειται για μια από τις πιο παράξενες φυσικές καταστροφές και από τις πιο θανατηφόρες. Οι επιστήμονες ακόμα δεν γνωρίζουν τι ακριβώς την προκάλεσε.
Οι λίμνες δεν συνηθίζουν να εκρήγνυνται ξαφνικά. Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν πως το μάγμα ήρθε με κάποιο τρόπο στην επιφάνεια απελευθερώνοντας το διοξείδιο του άνθρακα. Από την άλλη, κάποιοι άκουσαν θόρυβο λίγο πριν το μοιραίο γεγονός και πίστεψαν πως προηγήθηκε κατολίσθηση. Κάποιοι άλλοι πάλι μίλησαν για σεισμό.

Το διοξείδιο του άνθρακα παρέμενε στα κρύα βαθιά νερά της λίμνης, χωρίς να ανεβαίνει προς την επιφάνεια. Κάτι ανέτρεψε αυτή την κατάσταση. Η πιο πιθανή εκδοχή είναι πως τα λασπώδη νερά της βροχής που συσσωρεύονται στην λίμνη, ανέτρεψε τα υποβρύχια στρώματά της. Αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις.

Και όταν δεν υπάρχουν αποδείξεις, οι θεωρίες συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν. Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι επρόκειτο για μια δοκιμή βόμβας που έκαναν οι κυβερνήσεις Ισραήλ και Καμερούν.
Η Nyos είναι μια από τις τρεις λίμνες στον κόσμο που έχουν εκραγεί. Η δεύτερη βρίσκεται κι αυτή στο Καμερούν, ενώ η τρίτη βρίσκεται στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το 2001 μηχανικοί εγκατέστησαν σωλήνες στον βυθό της λίμνης, οι οποίοι απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα και το απελευθερώνουν σιγά σιγά στον αέρα, ενώ εγκαταστάθηκε και φράγμα στις όχθες της λίμνης, που όμως υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να καταρρεύσει.

Πηγη www.e-daily.gr

 

[maik900]

Οι ψαράδες που άλλαξε η ζωή τους όταν βρήκαν θησαυρό στη κοιλιά μιας φάλαινας​

Από τις ιστορίες που βλέπεις μόνο στο σινεμά​

Ο τίτλος του ρεπορτάζ στο BBC, ήταν η φάλαινα που άλλαξε τη ζωή των πάμπτωχων ψαράδων. Και πράγματι η ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω είναι από αυτές που βλέπεις μόνο στο σινεμά.​

Στη Νότια Υεμένη που είναι από τα φτωχότερα μέρη στο κόσμο, 35 ψαράδες είδαν τη ζωή τους να αλλάζει όταν μια νεκρή φάλαινα πιάστηκε στα δίχτυα τους.
Από τη μία στιγμή στην άλλη έγιναν κατά 1,5 εκατ. δολάρια πλουσιότεροι, αφού στο εσωτερικό της κοιλιάς της φάλαινας βρέθηκε τεράστια ποσότητα άμβρας.
Το 1,5 εκατ. δολάρια είναι αστρονομικό ποσό για τα δεδομένα της Υεμένης, όταν το μεροκάματο στη χώρα είναι σχεδόν όσο ένα δολάριο.

Η άμβρα είναι μια σπάνια, παράξενη σκουρόχρωμη ουσία που εκκρίνεται από την φάλαινα φυσητήρα και χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία για την διατήρηση της έντασης του αρώματος ¨Ομως στη συγκεκριμένη φάλαινα η άμβρα διατηρήθηκε σε εξαιρετική ποιότητα και σε ποσότητα που θα αντιστοιχούσε σε δεκαπέντε φάλαινες..
Μάλιστα μόνο το 5% των φαλαινών παράγουν αυτή την ουσία.

Το κυνήγι φαλαινών φυσητήρων όπως αυτή που βρέθηκε νεκρή απαγορεύεται όπως και σε πολλές χώρες η πώληση όμβρας είναι παράνομη.
«Εάν βρεις άμβρα φάλαινας, έχεις βρει θησαυρό» λέει ένας από τους τυχερούς αλιείς. «Ένας από τους ψαράδες, από την Σεριάχ, μας φώναξε και μας είπε: Είναι μια φάλαινα και μπορεί να έχει άμβρα»
Υπογραμμίζεται ότι το 80% του πληθυσμού της Υεμένης ζεί κάτω από το όριο της φτώχειας και οι συγκεκριμένοι ψαράδες θα συνεχίσουν να εξασκούν το επάγγελμά τους, απλά θα αλλάξουν λίγο τη ζωή τους και τη ζωή της κοινότητός τους.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Η γυναίκα που σκότωσε όσους την αγαπούσαν και παραλίγο να τη γλιτώσει​

Μια έκρηξη βόμβας έστρεψε το βλέμμα της αστυνομίας πάνω της​

​

Όχι ένα, όχι δυο αλλά 20 χρόνια κυκλοφορούσε ελεύθερη ύστερα από τρις φόνους. Η Judy Buenoano σκότωσε τον συζύγους, εραστή και τον γιο της για να βάλει στο χέρι τα λεφτά από τις ασφαλιστικές. Η αστυνομία την υποπτεύθηκε όταν έβαλε βόμβα στο αυτοκίνητο του τελευταίου της εpαστή. Η κατηγορία εναντίον της ήταν αυτή της κατά συρροή δολοφόνου. Κι αυτό γιατί σκότωνε μόνο κοντινούς της ανθρώπους.​

Μετά από κάθε φόνο, ο προσωπικός της λογαριασμός φούσκωνε και εκείνη έκανε πλούσια ζωή. Ένας μηχανισμός όμως που εξερράγη στο αυτοκίνητο του αρραβωνιαστικού της το 1983, την έβαλε στη λίστα των υπόπτων. Μέσα στα επόμενα δυο χρόνια οι αποκαλύψεις έπεσαν βροχή, με τα ΜΜΕ να την ονομάζουν «Μαύρη Χήρα».

Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1943 στο Τέξας. Έχασε τη μητέρα της μόλις στα 4 και πέρασε τα παιδικά της χρόνια με συγγενείς και ανάδοχους γονείς. Μάλιστα η ίδια ισχυριζόταν πως είχε υποστεί σeξουαλική κακοποίηση σε κάποιες από αυτές. Στα 10 άρχισε να μένει με τον πατέρα της και τη νέα σύζυγό του. Η ζημιά όμως είχε γίνει.
Στα 17 έμεινε έγκυος. Το 1961 γέννησε τον γιο της Michael, ένα παιδί αγνώστου πατρός όπως δηλώθηκε. Τότε παντρεύτηκε έναν αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας. Λίγα χρόνια αργότερα έκανε άλλα 2 παιδιά και η οικογένεια ζούσε στο Ορλάντο της πολιτείας της Φλόριντα.
Ο σύζυγός της υπηρέτησε για έναν χρόνο στον πόλεμο του Βιετνάμ. Επέστρεψε υγιής, αλλά λίγο καιρό αργότερα η υγεία του περιέργως επιδεινώθηκε. Τα συμπτώματα ήταν περίεργα και 4 μήνες μετά πέθανε. Η χήρα του πήρε 28 χιλιάδες δολάρια από την ασφάλεια ζωής και 64 χιλιάδες από το ταμείο βετεράνων του Βιετνάμ.
Με τα 92 χιλιάρικα η Judy Buenoano μετακόμισε και το 1972 βρήκε νέο σύζυγο, τον Bobby Morris. Τον ακολούθησε στο Κολοράντο, όπου ο Bobby εμφάνισε τα ίδια ανατριχιαστικά συμπτώματα με τον πρώτο της σύζυγο. Κι αυτός βρέθηκε νεκρός. Ο ιατροδικαστής έφτασε στο συμπέρασμα πως έφταιγε η ανακοπή καρδιάς. Εισέπραξε 3 ασφάλειες ζωής και μετακόμισε πίσω στη Φλόριντα.

Το 1979 ο γιος της μπήκε στον στρατό. Αλλά σύντομα άρχισε να υποφέρει από τα ίδια συμπτώματα. Αρρώστησε βαριά, αλλά οι γιατροί πρόλαβαν να καταλάβουν ότι είχε δηλητηριαστεί με αρσενικό. Αποσύρθηκε από τον στρατό και μπορούσε να περπατήσει μόνο με μεταλλικά υποστηρίγματα. Η μητέρα του ανέλαβε να τον φροντίσει και τον επόμενο χρόνο τον πήγε μια βόλτα με κανό. Το κανό ανατράπηκε, εκείνη έζησε αλλά όχι ο Michael.
Οι φόνοι της μέχρι τότε γίνονταν μελετημένα, με υπομονή και ψυχραιμία. Αλλά η αλλαγή του τρόπου στην επόμενη έφερε και την αστυνομία στα ίχνη της. Το νέο της φλερτ λεγόταν John Gentry. Τον έπεισε να κάνουν ασφάλειες ζωής και να βάλουν δικαιούχους ο ένας τον άλλο. Έτσι θα εισέπραττε μισό εκατομμύριο.

Αφού προσπάθησε να τον σκοτώσει με χάπια, έβαλε βόμβα στο αυτοκίνητο του. Τη γλίτωσε. Μια βομβιστική απόπειρα δεν πέρασε όμως απαρατήρητη σε μια μικρή πόλη. Ο τοπικός επιθεωρητής έκανε προσωπική του υπόθεση την εξιχνίαση της απόπειρας και σύντομα έφτασε στα ίχνη της. Πριν τη συλλάβει πήρε άδεια για εκταφή των προηγούμενων θυμάτων της και αποδείχθηκε ότι είχαν δηλητηριαστεί.
Κρίθηκε ένοχη και όσο ο καιρός προχωρούσε αποκαλύπτονταν και άλλοι φόνοι. Καταδικάστηκε σε τρεις διαφορετικές ποινές. Η μια ήταν σε θάνατο. Η ίδια δεν παραδέχθηκε τίποτα ποτέ, ενώ δεν έδειξε ίχνος μεταμέλειας.
Άσκησε έφεση αλλά δεν κέρδισε. Τον Μάρτιο του 1998 την οδήγησαν σε ηλεκτρική καρέκλα. Τη ρώτησαν αν είχε κάτι να πει, εκείνη απάντησε αδιάφορα «Όχι, κύριε». Έγινε η πρώτη θανατοποινίτισσα που εκτελούνταν στη Φλόριντα εδώ και 150 χρόνια, αλλά και η πρώτη γυναίκα που πέθανε στην πολιτεία σε ηλεκτρική καρέκλα.

Πηγη www.e-daily.gr

 

[maik900]

Η απίστευτη απόδραση ενός πλοίου που μεταμφιέστηκε σε νησί​

Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου​

Το καμουφλάρισμα των πλοίων χρησιμοποιήθηκε πολύ και στον Α’ και στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως το πλήρωμα ενός ολλανδικού ναρκαλιευτικού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήγε το καμουφλάζ ένα βήμα παραπέρα. Κι αυτό γιατί μετέτρεψε το πλοίο σε νησί και ξεγέλασε το αυτοκρατορικό πολεμικό ναυτικό της Ιαπωνίας.​

Για να γίνει αυτό, είχε προηγηθεί η μάχη της Ιάβας τον Φεβρουάριο του 1942. Ο συμμαχικός στόλος υπέστη οδυνηρή ήττα και μόνο 4 ολλανδικά πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν, όμως το ιαπωνικό ναυτικό κατάφερε να εντοπίσει και να βυθίσει τα τρία από αυτά.
Το μόνο που επέζησε ήταν το Crijnssen, ένα ναρκαλιευτικό 56 μέτρων. Ήταν αργοκίνητο, μια εύκολη λεία για την ιαπωνική αεροπορία ή το ναυτικό αν μπορούσε να το εντοπίσει.

Η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα επιβίωσης του πληρώματος θα ήταν να μπει στα ασφαλή χωρικά ύδατα της Αυστραλίας. Ωστόσο το αργό Crijnssen δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει σε ταχύτητα κανένα ιαπωνικό πλοίο. Η μονη εφικτή λύση ήταν το καμουφλαζ. Το πλήρωμα συμφώνησε σε μια τρελή ιδέα. Να μεταμορφώσει το πλοίο σε νησί.
Αν λάβουμε υπόψιν κάποιες παραμέτρους, η ιδέα δεν ήταν όμως και τόσο τρελή. Η θάλασσα της Ιάβας γύρω από Μαλαισία και Ινδονησία είναι γεμάτη από νησιά. Ο αριθμός τους ξεπερνά τα 18 χιλιάδες. Κι ενώ το Crijnssen δεν ήταν και πολύ μεγάλο πλοίο, το μέγεθός του ήταν αρκετό ώστε να το περάσει κάποιος για νησί.

Το πλήρωμα σταμάτησε σε ένα νησί και άρχισε να κόβει ότι μπορούσε από την γύρω βλάστηση. Η κύρια απειλή του εντοπισμού ήταν από τον αέρα και για να καλύψουν αποτελεσματικά τους εαυτούς τους, χρειάζονταν να καλύψουν ολόκληρη την επιφάνεια του πλοίου με φυλλώματα.
Τα κατάφεραν με αρκετή προσπάθεια, καλύπτοντας όλο το κατάστρωμα του πλοίου με βλάστηση και τακτοποιώντας την όσο πιο πειστικά μπορούσαν. Κάθε μεταλλικό σημείο που έμεινε εκτεθειμένο το έβαψαν γκρι, ώστε να μοιάζει με πέτρωμα. Μόλις η δουλεία ολοκληρώθηκε, το πλοίο έμοιαζε από μακριά (αυτό ήταν και το ζητούμενο) με νησί.

Βέβαια, συνέχιζε να κινείται. Αλλά μόνο τη νύχτα. Την ημέρα αγκυροβολούσε δίπλα σε νησιά και παρέμενε ακίνητο. Το βράδυ προσπαθούσε να φτάσει σιγά σιγά στην Αυστραλία. Το έκανε αυτό για 8 αγωνιώδεις ημέρες και τελικά τα κατάφερε.
Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, το πλοίο κατάφερε να ξεφύγει από τον εχθρό και να πλεύσει προς την ασφάλεια. Το Crijnssen έγινε με αυτόν τον τρόπο το μοναδικό ολλανδικό πλοίο που ξέφυγε από τη Θάλασσα της Ιάβας και το τελευταίο που ξέφυγε γενικά από την περιοχή, η οποία στη συνέχεια τέθηκε υπό τον έλεγχο της Ιαπωνίας.
Η ιστορία του όμως δεν σταμάτησε εκεί. Μόλις έφτασε στην Αυστραλία έγινε μέρος του Βασιλικού Ναυτικού της Αυστραλίας και μεταμορφώθηκε για ακόμα μια φορά. Αυτή τη φορά όμως σε συνοδευτικό πλοίο υποβρυχίων. Μετά τον πόλεμο, ο Crijnssen επανήλθε στο Βασιλικό Ναυτικό της Ολλανδίας και περιπολούσε τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, μέχρι να επιστρέψει στην Ευρώπη και να παροπλιστεί το 1960. Παραμένει το μόνο πλοίο που είχε αποφύγει τον εχθρό μεταμφιεσμένο σε νησί κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Ο ματωμένος γάμος που ανάγκασε ένα ολόκληρο χωριό να μετακομίσει​

Μέσα σε μια νύχτα ξενιτεύθηκαν όλοι οι κάτοικοι​

Οι ιστορίες από την ελληνική παράδοση που σώθηκαν από στόμα σε στόμα και σώθηκαν χάρη στο μεράκι ανθρώπων που ήθελαν να σωθεί η ελληνική ιστορία, είναι αμέτρητες.​

Μια τέτοια ιστορία έρχεται από το χωριό Λούκοβο, στη περιοχή των Ιωαννίνων και συγκεκριμένα τη περιοχή του Πωγωνίου.
Το χωριό Λούκοβο τώρα ανήκει στην Αλβανία, αλλά παλαιότερα βρισκόταν ανάμεσα στα χωριά Λάβδανη και Δημόκορη του Πωγωνίου.
Τον 18ο αιώνα ένα νεαρό ζευγάρι αποφάσισε να παντρευτεί όμως εκίνη την εποχή η περιοχή ανήκε στους Οθωμανούς. Ο αγάς της περιοχής είχε δικαίωμα να κοιμηθεί με τη νύφη τη πρώτη νύχτα του γάμου.

Όμως ο γαμπρός σκότωσε τον αγά και οι Οθωμανοί κάλεσαν στρατό για να εκδικηθούν και τιμωρήσουν όλους τους κατοίκους του χωριού. Για αυτό όλοι οι κάτοικοι μάζεψαν όσα υπάρχοντά τους μπορούσαν να κουβαλήσουν και έφυγαν το ίδιο βράδυ, και εγκαταστάθηκαν στη σημερινή τοποθεσία, όπου τότε ήταν εκτός δικαιοδοσίας του αγά.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Η ιστορία εκδίκησης των γειτόνων που τελικά έγινε για το τίποτα​

Κράτησε πάνω από 3 δεκαετίες​

​

O Nicolas Yung μετανάστευσε από τη Γερμανία στις ΗΠΑ το 1848. Μια εποχή που δεν ήταν καθόλου εύκολο εγχείρημα. Δούλεψε σκληρά και τελικά τα κατάφερε να γίνει ιδιοκτήτης νεκροτομείου και να ζει μια άνετη ζωή. Η δουλειά του τού επέτρεψε να αγοράσει ένα όμορφο σπίτι στην κορυφή του λόφου του Σαν Φρασκίσκο, όπου φύτεψε έναν όμορφο κήπο.​

Η ζωή του έμοιαζε ειδυλλιακή. Αλλά όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Και τότε εμφανίστηκε ένας καινούργιος γείτονας. Ο Charles Crocker, ένας πλούσιος αλλά και μικροπρεπής άνθρωπος, ένας από τους τέσσερις που κατάφερε να πλουτίσει από τους σιδηροδρόμους της Καλιφόρνια. Ο Crocker έχτισε γύρω από το σπίτι του γείτονά του έναν φράχτη ύψους 12 μέτρων (στην κεντρική φωτογραφία διακρίνεται ανάμεσα από τις δυο μεγάλες επαύλεις), σε μια θρυλική ιστορία εκδίκησης που έγινε μέχρι και τουριστικό αξιοθέατο. Αλλά κι ένα μάθημα για όσους ρισκάρουν να παρατραβούν το σκοινί.

Τη δεκαετία του 1870, ο Crocker μπορούσε να αγοράσει ότι επιθυμούσε. Κι αυτό που επιθυμούσε ήταν να απλώσει τα δίχτυα του πάνω από το Σαν Φρανσίσκο. Μαζί με τους συνεργάτες τους περιεργάζονταν τον λόφο και την ειδυλλιακή του θέα. Ο πρώην κυβερνήτης της Καλιφόρνια και μελλοντικός ιδρυτής του Πανεπιστημίου Stanford, Leland Stanford, πρότεινε να προστεθεί ένα τελεφερίκ προς τον λόφο, κάτι που ανέβαζε την αξία της περιοχής.
Ο Stanford το κανόνισε και ειδοποίησε τους φίλους του. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Crocker. Άρχισαν λοιπόν να αγοράζουν όλα τα σπίτια στα γύρω τετράγωνα. Όταν τελείωσε είχε φτιάξει μια έπαυλή περίπου 1.100 τετραγωνικών.
O Charles Crocker

@wikipedia.org
Το σχέδιο πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του. Μόνο που υπήρχε ένα αγκάθι. Ο Yung δίσταζε να πουλήσει το σπίτι του. Το μικρό του σπίτι πλέον έστεκε παράταιρο δίπλα στις επαύλεις των πλουσίων, αλλά συνέχιζε να αγαπάει τη γειτονιά του. Κάποιοι λένε πως ο Crocker του πρόσφερε 6.000 δολάρια, ο Yung ζήτησε 12.000 και η δεύτερη προσφορά ήταν στα 9 χιλιάρικα, με τον Yung τελικά να αρνείται. Ένα άλλο σενάριο θέλει τον Yung να έχει συμφωνήσει αρχικά για 3.000 δολάρια, αλλά αργότερα να ανεβάζει την τιμή σταδιακά στα 12.000, με τον Crocker να αποχωρεί από τις διαπραγματεύσεις.
Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ο Yung παρέμεινε σπίτι του. Κι ο Crocker δεν το πήρε πολύ καλά. Είπε αρχικά στους εργάτες του να τοποθετήσουν τους δυναμίτες με τέτοιο τρόπο, ώστε τα συντρίμμια να πέσουν πάνω στο σπίτι του Yung. Αλλά και ο τελευταίος πείσμωσε, αρνούμενος να φύγει. Κι αφού ο Crocker δεν ανέβασε ποτέ την προσφορά, η όλη ιστορία τράβηξε σε βάθος χρόνου.

Ο Crocker πλήρωσε τους εργάτες 3.000 δολάρια για να χτίσουν έναν ξύλινο φράχτη ύψους 12 μέτρων γύρω από το σπίτι του Yung, κόβοντας του τον καθαρό αέρα του λόφου και βυθίζοντας τον στο σκοτάδι. Ο κήπος του Crocker ήταν ηλιόλουστος, ενώ εκείνος του γείτονά του μαράζωνε συνεχώς. Και παρόλο που ήταν ενοχλητικός για τον Yung, ο φράχτης της εκδίκησης ήταν καθόλα νόμιμος.
Ο Yung απείλησε να βάλει μια τεράστια πειρατική σημαία στην αυλή του. Επίσης, ήταν έτοιμος να εγκαταστήσει ένα φέρετρο στην οροφή του σπιτιού του. Και τα δυο για να εκνευρίσει τον γείτονά του. Τα ΜΜΕ πάντως ήταν στο πλευρό του, τα οποία χαρακτήρισαν έγκλημα τον φράχτη και άσκησαν κριτική στον Crocker πως χρησιμοποιούσε τον πλούτο του για να κάνει bullying στους γείτονες.
Ο φράχτης έμενε στη θέση του. Ο Crocker πίστεψε πως με τον θάνατο του Yung το 1880, το θέμα θα έληγε. Αλλά η χήρα του, Rosina, υσνέχισε να αρνείται τις προσφορές για πώληση. Οκτώ χρόνια μετά πέθανε και ο Crocker. Αλλά η Rosina παρέμεινε ανένδοτη στις προσπάθειες των κληρονόμων του.

Το 1895 αποτάθηκε στον δήμο, υποστηρίζοντας πως ο φράχτης εκτός από ενόχληση, αφαιρούσε αξία από την ιδιοκτησία της. Ο δήμος συμφώνησε αλλά όχι και οι νομικοί του σύμβουλοι, που είπαν ότι δεν υπήρχε καμία αιτιολογία ώστε οι Crocker να αφαιρέσουν τον φράχτη, ο οποίος είχε πλέον φτάσει στα 7,5 μέτρα λόγω των ανέμων που επανειλημμένα απειλούσαν να τον κατεδαφίσουν.
Η Rosina πέθανε το 1902. Οι τέσσερις κόρες του ζεύγους Yung συμφώνησαν να παραχωρήσουν την έκταση το 1904. Η διαμάχη κράτησε πάνω από 3 δεκαετίες. Κι απ' ότι αποδείχθηκε για το τίποτα. Ο φράχτης γκρεμίστηκε το 1905, αλλά το 1906 ο μεγάλος σεισμός του Σαν Φρανσίσκο δεν άφησε τίποτα όρθιο στην περιοχή. Μαζί και την έπαυλη των Crocker, με την οικογένεια να μην την ξαναχτίζει αλλά να χαρίζει την έκταση σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Στη θέση του φράχτης της εκδίκησης λοιπόν, χτίστηκε ο ναός Grace Cathedral, ένα μέρος που η εκδίκηση μάλλον απουσίαζε σαν έννοια.

Πηγη www.e-daily.gr

 

[stelios62]

Μαυρη ζωη ... περνανε και στο Σαν Φραντσισκο τελικα , καλα το υποψιαζομουν ....!

 

[maik900]

Ο ηρωικός Μαγκάουα.
Ο Μαγκάουα είναι ένας αρουραίος, στον οποίο απονεμήθηκε χρυσό μετάλλιο για τον ηρωισμό του, να εντοπίζει νάρκες ξηράς.
Στην πενταετή καριέρα του, ο Μαγκάουα μύρισε 71 νάρκες ξηράς και δεκάδες ακόμη μη εκραγόμενα είδη σε έκταση 225 χιλιάδων τετρ.μέτρων στην Καμπότζη.
Αλλά καθώς η απόδοση του λόγω γήρατος πέφτει, η εκπαιδευτής του σεβόμενη της ανάγκες του, αλλά και τα επιτέυγματα του, αποφάσισε να αποσύρει από την ενεργό δράση τον επτάχρονο αφρικανικό γίγαντα αρουραίο.
Θεωρείται ότι υπάρχουν έως και έξι εκατομμύρια νάρκες ξηράς στη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Ο Μαγκάουα εκπαιδεύτηκε από την Βέλγικη φιλανθρωπική οργάνωση Apopo, η οποία εδρεύει στην Τανζανία και εκτρέφει τα ζώα γνωστά ως HeroRATs για να εντοπίσει νάρκες ξηράς από τη δεκαετία του 1990.
Τα ζώα πιστοποιούνται μετά από ένα χρόνο εκπαίδευσης.



Ο Μαγκάουα ήταν σε θέση να ψάξει μία έκταση όσο ένα γήπεδο τένις σε μόλις 20 λεπτά, ενω ένα άτομο με ανιχνευτή μετάλλων θα χρειαζόταν από μία έως τέσσερις ημέρες.