ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ?

[maik900]

Η επιδημία τύφλωσης στην παλιά Αθήνα ‑ Γιατί έχαναν σταδιακά την όρασή τους​

Πώς η Αθήνα του 1840 αντιμετώπισε τη μάστιγα και γέννησε το Οφθαλμιατρείο Αθηνών​

​

Στη δεκαετία του 1840, η Αθήνα, μια μικρή πόλη που προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της μετά την Επανάσταση, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια απρόσμενη και οδυνηρή επιδημία: το τράχωμα. Μια ύπουλη, μεταδοτική ασθένεια που δεν άφηνε απλώς τα σημάδια της στους ανθρώπους, αλλά συχνά τους καταδίκαζε σε μόνιμη τύφλωση.​

Η μάστιγα του τραχώματος​

Το τράχωμα έφτασε στην Αθήνα από την Αίγυπτο, φέρνοντας μαζί του μια σκιά φόβου και απόγνωσης. Επρόκειτο για μια βαριά επιπεφυκίτιδα, που γρήγορα εξαπλωνόταν από άνθρωπο σε άνθρωπο, ειδικά στις φτωχότερες συνοικίες, όπου οι συνθήκες υγιεινής ήταν ανεπαρκείς. Τα θύματά του ήταν συχνά ανήμπορα να εργαστούν, καταλήγοντας να ζητιανεύουν στους δρόμους.

Η κατάσταση δεν άργησε να τραβήξει την προσοχή της Βασίλισσας Αμαλίας, που συγκλονίστηκε από τη θέα των πολλών τυφλών ζητιάνων στους δρόμους της πόλης. Έτσι, με δική της πρωτοβουλία, ξεκίνησαν οι προσπάθειες για τη δημιουργία μιας οργανωμένης δομής που θα αντιμετώπιζε την κρίση.

Η ίδρυση του Οφθαλμιατρείου Αθηνών​

Το 1843, γεννήθηκε το Οφθαλμιατρείο Αθηνών, το πρώτο οφθαλμολογικό ιατρείο της χώρας και ένα από τα πρώτα του κόσμου. Η ίδρυσή του αποτέλεσε σταθμό για την ελληνική ιατρική και κοινωνία, δίνοντας ελπίδα σε χιλιάδες ανθρώπους. Υπό τη μορφή ενός Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, το Οφθαλμιατρείο παρείχε φροντίδα σε ασθενείς, συμβάλλοντας στη μείωση της επιδημίας.
Πέρα από το κλινικό του έργο, το Οφθαλμιατρείο έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη της ελληνικής οφθαλμολογίας, ενσωματώνοντας καινοτόμες πρακτικές και επιστημονικές μεθόδους που εκείνη την εποχή σπάνιζαν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς.

Το Οφθαλμιατρείο στον 21ο αιώνα​

Από την ίδρυσή του, το Οφθαλμιατρείο Αθηνών εξελίχθηκε και εκσυγχρονίστηκε, χωρίς να χάσει τον ανθρωπιστικό του χαρακτήρα. Από το 1985 λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, ενταγμένο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, προσφέροντας πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη.

Σήμερα, με δύο πλήρως εξοπλισμένα Οφθαλμολογικά Τμήματα, λειτουργεί ως διαγνωστικό, θεραπευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο. Εξυπηρετεί χιλιάδες πολίτες κάθε χρόνο και συναγωνίζεται επάξια κορυφαία οφθαλμολογικά κέντρα του εξωτερικού.

 

[maik900]

Το αμαρτωλό χωριό της Ελλάδας οπού οι άντρες ζούσαν με τη σύζυγο και την ερωμένη μαζί​

Η ιστορία μιας μικρής κοινωνίας που έζησε στα όρια της ανεκτικότητας προς το δίκαιο των ανθρώπων​

​

Σε ένα μικρό χωριό της Αρκαδίας, η ζωή με τη σύζυγο και την ερωμένη κάτω από την ίδια στέγη ήταν κάτι που, για δεκαετίες, θεωρούνταν φυσιολογικό. Η Χώρα Γορτυνίας, στα σύνορα με την Ηλεία, έγινε γνωστή στη δεκαετία του ’60 για το μοναδικό το κοινωνικό φαινόμενο που έλαβε χώρο εκεί: η συνυβίωση της νόμιμης πολυγαμίας.​

Η μοιχεία, διαχρονικά, ερμηνεύεται διαφορετικά σε κάθε θρησκεία, κοινωνία ή νομικό πλαίσιο. Σε κάποιες χώρες, όπως τη Σαουδική Αραβία ή την Ινδονησία, η πολυγαμία είναι αποδεκτή. Στην Ελλάδα όμως, η μοιχεία δεν έφτασε ποτέ να θεωρηθεί ποινικό αδίκημα. Έτσι, η Χώρα, με τους δικούς της άγραφους κανόνες, διαμόρφωσε μια μοναδική πολιτισμική προσέγγιση στο θέμα.

Ο ρεπόρτερ και το απόρρητο μυστικό​

Η ιστορία έγινε γνωστή το 1960 όταν ένας δημοσιογράφος επισκέφθηκε το χωριό για να καλύψει ένα ατύχημα. Η γυναίκα του τραυματισμένου άντρα αποκαλύπτει: “Εγώ είμαι η δεύτερη γυναίκα του, έχουμε ένα παιδί και είμαι έγκυος στο δεύτερο. Να σας πει η σύζυγος τι έγινε.” Η αφοπλιστική ειλικρίνεια έφερε στο φως ένα κοινωνικό μυστικό που μέχρι τότε κρυβόταν με προσοχή.

Όταν οι άγραφοι κανόνες νικούν τη νομιμότητα​

Το φαινόμενο έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία, όταν δυο γυναίκες θεωρούνταν νόμιμες. Στη Χώρα, οι άντρες που δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά με τη σύζυγό τους, αποκτούσαν παιδιά με μια άλλη, ζώντας όλοι μαζί. Με τα χρόνια, η πρακτική αυτή έγινε αποδεκτή, ακόμη και για άλλους λόγους που αναζητούσαν μια ερωτική "αναβάθμιση".

Τα ερωτικά τρίγωνα χαρακτηρίστηκαν "Ιψενικά" από τον Τύπο της εποχής, με αναφορές στις δραματικές σχέσεις στα έργα του Ερρίκου Ίψεν. Οι τοπικές αρχές δεν αντιδρούσαν, καθώς οι ίδιες οι σύζυγοι δεν διαμαρτύρονταν. Μέσα στις δεκαετίες, όμως, η κοινότητα αποστασιοποιήθηκε από το παρελθόν της, με τη "νομιμοποιημένη" μοιχεία να εξαφανίζεται.

 

[maik900]

Το αποκριάτικο έθιμο που ξεκίνησε ως μνημόσυνο μετά από παιδομάζωμα​

Μια αναδρομή στο παραδοσιακό έθιμο που ενώνει την κοινότητα με τη λαϊκή κουλτούρα και τις ρίζες της Νάουσας​

Το έθιμο των Γενίτσαρων είναι μια ιδιαίτερα τελετουργική και παραδοσιακή γιορτή της Νάουσας, η οποία διακρίνεται για τη αυστηρή πειθαρχία, την τυποποιημένη μορφή και την αισθητική παρουσία των συμμετεχόντων. Κάθε στοιχείο, από την ενδυμασία μέχρι τη μουσική και τους χορούς, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιεροτελεστίας που ακολουθεί απαράλλακτους κανόνες για αιώνες. Ας εξετάσουμε τα κύρια στοιχεία του εθίμου και την τελετουργία του.​

Ο Γιανίτσαρος και η Μπούλα​

Κεντρική φιγούρα του εθίμου είναι ο Γιανίτσαρος, ντυμένος με φουστανέλα και γεμάτος ασημικά στο στήθος και στη φορεσιά του. Κρατάει μια μακριά πάλα (σπαθί) και φοράει το χαρακτηριστικό κέρινο προσωπείο. Παράλληλα, η Μπούλα, αν και άνδρας, υποδύεται τη γυναικεία μορφή με σεβασμό, φορώντας φαρδιά φορέματα και ένα διακοσμημένο με τούλια και λουλούδια κέρινο προσωπείο. Ο ρόλος της Μπούλας είναι σημαντικός στην τελετουργία και συμβολίζει την αρμονία και την ισχυρή παρουσία της γυναικείας μορφής στην παράδοση.

Η συναρπαστική έναρξη και ο ρόλος της μουσικής​

Το έθιμο ξεκινά την πρώτη Κυριακή της Αποκριάς, με το ντύσιμο των Γενίτσαρων. Η μουσική συνοδεία από το ζουρνά και το νταούλι (ο Ζαλιστός) δημιουργεί μια μελαγχολική αλλά και εορταστική ατμόσφαιρα καθώς η πομπή ξεκινά και κατευθύνεται από σπίτι σε σπίτι. Ο ήχος του ζουρνά και του νταουλιού είναι καθοριστικός και σηματοδοτεί τη συγκέντρωση των Γενίτσαρων.

Η σημασία της τελετουργίας​

Όταν ο Γενίτσαρος ετοιμαστεί, ακολουθεί μια σειρά από τελετουργικές κινήσεις: τινάζεται τρεις φορές και πηδάει τρεις φορές στα δύο του πόδια, συμβολίζοντας τον αποχαιρετισμό. Στη συνέχεια, κάνει το σταυρό του και χαιρετά τους συμμετέχοντες. Η πομπή συνεχίζεται με τους συμμετέχοντες να κατευθύνονται στο Δημαρχείο, όπου πραγματοποιείται το συμβολικό προσκύνημα. Ο αρχηγός του μπουλουκιού, μαζί με την Μπούλα, εισέρχεται στο Δημαρχείο και ζητά την άδεια από τον Δήμαρχο για την τέλεση του εθίμου. Αυτή η διαδικασία αναδεικνύει τη συμμετοχή του Δήμου στην παράδοση και τη σημασία της ενσωμάτωσης του πολιτικού στοιχείου στην εορτή.

Ο χορός και οι πατινάδες​

Ακολουθεί η πομπή στους δρόμους της πόλης, όπου οι συμμετέχοντες χορεύουν σε ζεύγη και σταυρώνουν τις πάλες τους ως αναπαράσταση μάχης. Η πορεία ακολουθεί συγκεκριμένη διαδρομή, με στάσεις σε επτά προκαθορισμένα σημεία (τριόδια), όπου οι Γενίτσαροι χορεύουν κυκλικά ως φόρο τιμής στην οικογένειά τους. Οι συγγενείς και φίλοι προσφέρουν χρήματα στους οργανοπαίκτες, και καθ' όλη τη διάρκεια του εθίμου, οι θεατές δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν στο χορό ή να τραγουδούν, καθώς ηγετικά ρόλο έχουν οι Γενίτσαροι.

Η κορύφωση και ο τελικός χορός​

Η κορύφωση του εθίμου έρχεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας, όταν όλα τα μπουλούκια συγκεντρώνονται στην περιοχή Σπηλαίου για ένα μεγάλο γλέντι. Με παραδοσιακές πίτες, γλυκά του ταψιού και ντόπιο κρασί, η γιορτή συνεχίζεται με την κοινή συμμετοχή των Γενίτσαρων και του πλήθους σε έναν χορό χαράς και γιορτής. Το έθιμο ολοκληρώνεται την Καθαρή Δευτέρα, όπου οι συμμετέχοντες συνεχίζουν την πορεία τους χωρίς τα «πρόσωπα», ακολουθώντας ωστόσο την ίδια διαδρομή και τελετουργία.
Το έθιμο των Γενίτσαρων παραμένει ζωντανό και ενισχύει τη σύνδεση της τοπικής κοινωνίας με την παράδοση και τον πολιτισμό της Νάουσας. Μέσα από τις τελετουργικές κινήσεις, τη μουσική και τον χορό, οι Γενίτσαροι διατηρούν ζωντανές τις ρίζες και τις αξίες του τόπου τους, γιορτάζοντας με σεβασμό και ευλάβεια τα έθιμα των προγόνων τους.

 

[maik900]

Όταν οι Έλληνες κοιμήθηκαν στις 15 Φεβρουαρίου και ξύπνησαν στη… 1 Μαρτίου!​

Η «χαμένη» περίοδος των 13 ημερών στην ελληνική ιστορία​

Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη από ανατροπές, γεγονότα και αλλαγές που σφράγισαν τη ζωή των Ελλήνων. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι πιο παράξενο και μυστηριώδες από αυτό που συνέβη το 1923, όταν οι κάτοικοι της χώρας ξύπνησαν και διαπίστωσαν ότι είχαν χάσει 13 ολόκληρες μέρες από το ημερολόγιο τους.​

Η ιστορία αυτή ξεκινά με την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να ευθυγραμμίσει το ημερολόγιο της χώρας με το Γρηγοριανό, το οποίο είχε καθιερωθεί από τον Πάπα Γρηγόριο τον 13ο αιώνα για να διορθώσει τα σφάλματα του Ιουλιανού ημερολογίου. Μέχρι τότε, η Ελλάδα ακολουθούσε το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο είχε πολλές ατέλειες, οι οποίες σταδιακά προκαλούσαν τη μετατόπιση των εποχών και των θρησκευτικών εορτών.

Το 1923, και ενώ η ελληνική κοινωνία βρισκόταν σε μία περίοδο κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών, η κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμόσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Η αλλαγή αυτή όμως δεν ήταν καθόλου εύκολη. Η ημερολογιακή αναδιάρθρωση απαιτούσε να «χαθούν» 13 ημέρες από το ημερολόγιο για να επιτευχθεί ο εναρμονισμός. Έτσι, την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 1923, η επόμενη μέρα που ξημέρωσε ήταν η 1η Μαρτίου 1923.

Αυτός ο «χαμένος χρόνος» έγινε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ιστορικά φαινόμενα για τους Έλληνες. Κανένας από τους κατοίκους της χώρας δεν γεννήθηκε, δεν πέθανε, δεν παντρεύτηκε ή δεν υπέγραψε κανένα συμβόλαιο κατά τη διάρκεια αυτών των 13 ημερών. Ένα κενό στο χρόνο που προκαλούσε απορίες και ερωτήματα για τη συνειδητοποίηση της χρονικής απώλειας.

Αυτή η μετάβαση στην αλλαγή του ημερολογίου δεν ήταν μια απλή πολιτική απόφαση. Απαιτούσε την αποδοχή της από την Εκκλησία και τις άλλες θρησκευτικές και πολιτικές αρχές. Αν και οι αρχικές αντιδράσεις από την Εκκλησία ήταν αρνητικές, τελικά το νέο ημερολόγιο έγινε αποδεκτό για τη χρήση του σε πολιτικό επίπεδο και, αργότερα, σε θρησκευτικό, αλλά με την εξαίρεση της ημερομηνίας του Πάσχα, που παρέμεινε σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο.


Η αλλαγή αυτή είχε συνέπειες που επηρέασαν και τις θρησκευτικές εορτές. Για παράδειγμα, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, που γιορτάζεται στις 25 Μαρτίου, επηρεάστηκε, καθώς η ημερομηνία αυτή τώρα διαχωριζόταν από την εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου. Οι αλλαγές όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Το 1924, η Εκκλησία προχώρησε στην υιοθέτηση του Αναθεωρημένου Ιουλιανού ημερολογίου, το οποίο συμβαδίζει με το Γρηγοριανό για το μεγαλύτερο διάστημα της μελλοντικής ιστορίας.

Η αλλαγή του ημερολογίου στην Ελλάδα το 1923 είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο οι πολιτικές αποφάσεις και οι θρησκευτικές αντιφάσεις μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή των ανθρώπων και τις καθημερινές τους συνήθειες. Ήταν μια μεταμόρφωση που επηρέασε τόσο την εθνική συνείδηση όσο και την καθημερινότητα, αφήνοντας πίσω της μια περίοδο χαμένων ημερών, που παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια στην ελληνική ιστορία.

 

[maik900]

Ποια είναι η ελληνική λέξη με τα περισσότερα γράμματα​

Δεν είναι το «τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα», αλήθεια!​

​

Αν αναρωτιέσαι ποια είναι η μεγαλύτερη λέξη στη γλώσσα μας, μιας και δεν είμαστε Γερμανοί να κολλάμε τη μια λέξη πάνω στην άλλη, σου έχουμε την απάντηση ...​

Στην ελληνική γλώσσα, σύμφωνα με τις καταγραφές του Ρεκόρ Γκίνες, ισχύει το εξής ....

Η λέξη
«λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιοκαραβομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοκεφαλλιοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερύγων» και είναι γεύμα που αναφέρεται στην κωμωδία Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη. Τώρα το πώς μπορείς να τη διαβάσεις αυτή τη λέξη είναι άλλο θέμα ...

Τι περιλαμβάνει αυτό το περίφημο γεύμα; Εκτός από 78 συλλαβές, 172 γράμματα και 27 συνθετικά , περιλαμβάνει τα εξής

• Γαλέος: ψάρι
• Κάραβος: καβούρι
• Κίχλη: τσίχλα (πτηνό)
• Φάττα: φάσσα (πτηνό)
• Πέλεια: περιστέρι
• Κρανίον: κρανίο ψαριού
• Μέλι
• Λαγώος: λαγός
• Σέλαχος: σελάχι
• Λείψανον: ψαροκόκαλα
• Σίλφιον: είδος χόρτου που τρωγόταν στην αρχαία Ελλάδα
• Κόσσυφος: κοτσύφι
• Αλεκτρυών: κόκορας
• Κίγκλος: πάπια
• Σίραιον: βραστό κρασί
• Πτέρυξ: πτερύγιο ψαριού

 

[giamar]

Ποια είναι η ελληνική λέξη με τα περισσότερα γράμματα​

Δεν είναι το «τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα», αλήθεια!​

​

Αν αναρωτιέσαι ποια είναι η μεγαλύτερη λέξη στη γλώσσα μας, μιας και δεν είμαστε Γερμανοί να κολλάμε τη μια λέξη πάνω στην άλλη, σου έχουμε την απάντηση ...​

Στην ελληνική γλώσσα, σύμφωνα με τις καταγραφές του Ρεκόρ Γκίνες, ισχύει το εξής ....

Η λέξη
«λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιοκαραβομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοκεφαλλιοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερύγων» και είναι γεύμα που αναφέρεται στην κωμωδία Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη. Τώρα το πώς μπορείς να τη διαβάσεις αυτή τη λέξη είναι άλλο θέμα ...

Τι περιλαμβάνει αυτό το περίφημο γεύμα; Εκτός από 78 συλλαβές, 172 γράμματα και 27 συνθετικά , περιλαμβάνει τα εξής

• Γαλέος: ψάρι
• Κάραβος: καβούρι
• Κίχλη: τσίχλα (πτηνό)
• Φάττα: φάσσα (πτηνό)
• Πέλεια: περιστέρι
• Κρανίον: κρανίο ψαριού
• Μέλι
• Λαγώος: λαγός
• Σέλαχος: σελάχι
• Λείψανον: ψαροκόκαλα
• Σίλφιον: είδος χόρτου που τρωγόταν στην αρχαία Ελλάδα
• Κόσσυφος: κοτσύφι
• Αλεκτρυών: κόκορας
• Κίγκλος: πάπια
• Σίραιον: βραστό κρασί
• Πτέρυξ: πτερύγιο ψαριού

Πάντως ένα είναι σίγουρο , πρέπει να τους πηγε αίμα μετά

 

[stelios62]

Οι αρχαιοι ημων εγραφαν με κεφαλαια γραμματα ( δεν υπηρχαν τα μικρα ακομη) και τις λεξεις συνεχομενες (κολλητα) προφανως για οικονομια στο ... μαρμαρο ή στον παπυρο ....!
Ετσι με ειπανε σε κατι σεμιναρια που παρακολουθω διαδικτυακως τωρα τελευταια ... οτι ακουσα σας λεω ...!

 

[Onlymusic]

Πάντως ένα είναι σίγουρο , πρέπει να τους πηγε αίμα μετά

στην καλύτερη περίπτωση, Σερπαντινα

 

[maik900]

 

[maik900]

Τον Μάρτιο του 1978, δύο μήνες
μετά τον θάνατο του Τσάρλι Τσάπλιν,

τυμβωρύχοι από το Βεβέ της Ελβετίας
έκλεψαν τη σορό του
απαιτώντας 400.000 στερλίνες για λύτρα.

Η ελβετική αστυνομία χρειάστηκε σχεδόν
τρεις μήνες για να τους εντοπίσει.

Οι ένοχοι ήταν δύο άνεργοι Βούλγαροι
μηχανικοί αυτοκινήτων που το είδαν
σαν ευκαιρία να βγάλουν λεφτά.

Μετά τη σύλληψή τους
κατηγορήθηκαν για απόπειρα
εκβιαστικής απόσπασης χρημάτων
και διατάραξη της ησυχίας των νεκρών.

Ο ''εγκέφαλος'' καταδικάστηκε σε
τέσσερα χρόνια καταναγκαστικών έργων.

Η αστυνομία χρησιμοποίησε
ανιχνευτή ναρκών για να βρει το φέρετρο,

επειδή οι αδέξιοι κακοποιοί είχαν ξεχάσει
πού το έβαλαν.

Τον ξαναέθαψαν τον επόμενο Μάιο
σε τάφο υψηλής ασφαλείας
χτισμένο με μπετόν.

Η σύζυγος του Τσάπλιν, Ούνα, συνόψησε
εύστοχα, την όλη μακάβρια περιπέτεια:
''Ο Τσάρλι θα το έβρισκε γελοίο...''