Από το Κιργιστάν στο Θιβέτ με R100Gs (ή ό,τι είναι να πάει στραβά θα πάει στραβά...)

[2 travel on motorcycle]

Αύγουστος 2025 . Οι μήνες πέρασαν και έφτασε η ώρα να πετάξουμε στο Κιργιστάν για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας . Ένα ταξίδι που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 24 από Ελλάδα σε Τουρκία , Ιράν , Τουρκμενιστάν , Ουζμπεκιστάν και Κιργιστάν . Εκεί στο Osh είχαμε παρκάρει το R100gs 10 μήνες πριν , και επιτέλους έφτασε η ώρα της επανασύνδεσης .

Για το Osh υπάρχει πτήση από Κωνσταντινούπολη με Pegasus Airlines . Το κόστος Αθήνα – Ος περίπου 200 ευρώ το άτομο αλλά με ανταπόκριση στο παλιό αεροδρόμιο της Πόλης για 10 ώρες . Ευκαιρία λοιπόν για μια βόλτα στο Ταξίμ , για ντονέρ και μπακλαβά .




Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές και να έχουμε πάει στην Κωνσταντινούπολη πάντα βρίσκουμε κάτι να μας μαγεύει .

















Περπατήσαμε αρκετά και τρεις ώρες πριν την πτήση της επιστροφής πήραμε ταξί για το Αεροδρόμιο . Αλλά … μπροστά μας έγινε ένα τροχαίο . Όλα ακινητοποιήθηκαν . Ο ταξιτζής προσπαθούσε να βρει άλλο δρόμο και γκρίνιαζε επειδή είχαμε συμφωνήσει λίγα χρήματα και θα έχανε όλη την ημέρα . Ήθελε να μας κατεβάσει . Εννοείτε δεν δεχτήκαμε . Κανείς δεν θα μας έπαιρνε . Κάναμε plan B . Αν χάσουμε την πτήση θα έπρεπε να μείνουμε 3 μέρες στην Κωνσταντινούπολη για την επόμενη πτήση της Pegasus . Θα συναντήσουμε τον Πάνο και την Τόνια που είναι εδώ λέω στον Κώστα και θα κάνουμε διακοπές μια φορά και εμείς . Δεν ψήθηκε . Νομίζω ότι θα πηγαίναμε αεροδρόμιο με τα πόδια αν ο δρόμος δεν άνοιγε. Με πολύ αγωνία φτάσαμε στο αεροδρόμιο την ώρα που θα άνοιγε η επιβίβαση .

Λίγο μετά τις 4 τα ξημερώματα φτάνουμε στο Osh .







Οι διαδικασίες εισόδου είναι τόσο αργές που χρειάστηκε να περιμένουμε 2 ώρες για μια σφραγίδα και μια βαλίτσα . Για άλλη μια φορά έπρεπε να εξηγήσουμε στον αστυνομικό ότι Hellas is Greece . Greece is in European Union. Δεν το καταλάβαινε . Ευτυχώς ένας άλλος αστυνομικός του το εξήγησε και καταφέραμε να περάσουμε . Καλέσαμε yandex (το uber του Κυργιστάν ) και 7 το πρωί φτάσαμε στο δωμάτιο .Το ταξίδι ξεκίνησε !

 

[2 travel on motorcycle]

Στις 10 ήμασταν κιόλας στο ταξί που μας πήγαινε στον Alatoo . Πως τρεις ώρες ύπνου είναι αρκετές όταν ταξιδεύεις αλλά έξι ώρες είναι λίγες όταν πηγαίνεις στη δουλειά είναι ένα από τα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης .

Φρέσκοι και ορεξάτοι λοιπόν συναντάμε τον Shahru τον έναν ιδιοκτήτη του Alatoo . Του δίνουμε τα δώρα του , λάδι και κουραμπιέδες και πίνουμε μαζί του ένα τσάι . Θέλει κουβέντα αλλά ο Κώστας δεν κρατιέται . Κατεβάζει τη μηχανή από το κοντέινερ και αρχίζει το σέρβις .

Αλλάζει λάδια , βαλβολίνες , μπουζί , φίλτρα , φορτίζει την μπαταρία κάνει ρυθμίσεις . Εγώ πιάνω κουβέντα με άλλους ταξιδιώτες . Είναι εκεί ένα ζευγάρι Ιταλών , η γυναίκα με ένα F700 και ο άντρας με ένα scooter . Μόλις έχουν κατέβει από τα Παμίρ . Κάνουν σέρβις και θα πάρουν τον δρόμο της επιστροφής για την Ιταλία . Είναι και ο Manuel ένας Ισπανός που νοίκιασε ένα CRF300 για να κάνει βόλτες στο Κιργιστάν . Δεν έχει εξοπλισμό , ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο με ένα τζιν , μια βερμούδα και 2 T-SHIRT . O Shah του δανείζει ένα μπουφάν . Κάνει κρύο στα βουνά τον προειδοποιεί . Αντέχω λέει γελώντας . Η αισιοδοξία του είναι μεταδοτική .

Και επειδή το καλό πράγμα αργεί να γίνει ( ρητό που σίγουρα γράφτηκε από άντρα ) 5 ώρες αργότερα ήμασταν έτοιμοι για τη δοκιμή . Για να δούμε αν θα πάρει μπροστά μου λέει ο Κώστας . Με την τρίτη προσπάθεια ακούσαμε τον ήχο ή μήπως να πω τη μελωδία της αναμμένης μηχανής .
Καβαλήσαμε και κάναμε την πρώτη βόλτα μας στο Osh .

 

[2 travel on motorcycle]

To βράδυ γιορτάσαμε την έναρξη του ταξιδιού στο Ναβάτ , το διασημότερο εστιατόριο της πόλης με μπύρες και σχεδιάσαμε το πλάνο των επόμενων ημερών .

Αποφασίζουμε να πάμε πρώτα Τατζικιστάν , να περάσουμε Αφγανιστάν και μετά να γυρίσουμε πάλι Τατζικιστάν και να κάνουμε τα Παμίρ . Εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα . Στο Αφγανιστάν μπορείς να έχεις μέχρι 500 $ το άτομο όταν μπαίνεις η βγαίνεις οδικώς από τη χώρα . Δεν μπορείς να πληρώσεις με κάρτα και ATM υπάρχουν μόνο στην Καμπούλ .Έχουμε μαζί μας παραπάνω . Τι κάνουμε ; Κρύβουμε τα χρήματα μας κάπου στις αποσκευές ; Και αν τα βρουν ; Το τελευταίο που θέλω είναι να μπλέξω με τους Ταλιμπάν . Άσε το Αφγανιστάν για άλλη φορά λέω στον Κώστα . Το θέλει . Τώρα είναι ευκαιρία μου λέει . Λες και θα φύγει … Ρωτήσαμε τον Shah αν υπάρχει κάποια τράπεζα που νοικιάζει θυρίδες για τουρίστες . Δεν ξέρει αλλά προσφέρθηκε να μας τα φυλάξει . Δεχτήκαμε .

Το επόμενο πρωί αφήνουμε τα χρηματά μας στον Shah , βάζουμε στη μηχανή την προβειά που φέραμε από την Ελλάδα και ξεκινάμε . Έχει απίστευτη ζέστη . Έχουμε πάρει τον βαρύ εξοπλισμό και το μετανιώνουμε . Ο δρόμος είναι άσχημος . Κυρίως χωματόδρομος ή με κομμάτια σπασμένης ασφάλτου . Το χειρότερο παντού γίνονται έργα .

Μετά από κάποιες ώρες φτάνουμε στα σύνορα . Τα περνάμε εύκολα και γρήγορα . Το πέρασμα των συνόρων πάντα με αγχώνει . Δεν ξέρεις πόση ώρα θα σου πάρει ή τι μπορεί να προκύψει .

 

[2 travel on motorcycle]

Θέλουμε να φτάσουμε στη Khujand γνωστή ως η Αλεξάνδρεια η Εσχάτη .

Η διαδρομή είναι κάκιστη . Άσφαλτος με τρύπες . Παντού παγίδες που μπορεί να προκαλέσουν ζημιά στους τροχούς και αυτοκίνητα που κάνουν ζιγκ ζαγκ για να τις αποφύγουν και έρχονται προς τα πάνω σου . Ένα Skoda περνάει ξυστά από δίπλα μας και με το ζόρι ισορροπούμε . Σε τέτοιο δρόμο έχουμε οδηγήσει και στην Ζάμπια και στο Τουρκμενιστάν αλλά εκεί δεν είχε κίνηση . Εδώ είναι κόλαση .

Φτάνουμε σε μία πανέμορφη ζωντανή πόλη . Κόσμος κολυμπάει στο ποτάμι , παιδιά κάνουν βόλτες με το τελεφερικ και παντού ακούγεται δυνατή μουσική . Στην πλατεία δύο νύφες φωτογραφίζονται . Καθόμαστε σε ένα μαγαζάκι για φαγητό γεμάτο ντόπιους . Κανείς δεν μιλάει Αγγλικά . Δείχνουμε τα πιάτα των άλλων και παραγγέλνουμε τα ίδια . Από το δίπλα τραπέζι μας κερνάνε φρούτα . Τα δεχόμαστε με χαρά .

Ο κόσμος γελάει , διασκεδάζει , χορεύει πάντα κάτω από το βλέμμα του προέδρου . Σε κάθε τοίχο , πλατεία , κυβερνητικό ή μη κτίριο δεσπόζει μια φωτογραφία του να χαμογελάει , να νουθετεί , να προστατεύει αλλά και να δουλεύει .

Γυρίζοντας στο δωμάτιο βλέπουμε ένα γλέντι γάμου και μπαίνουμε μέσα . Μας υποδέχονται με χαρά . Χορεύουμε μαζί τους και διασκεδάζουμε . Οι γάμοι και σε αυτή τη χώρα είναι μεγάλο γεγονός .Ζευγάρια δουλεύουν χρόνια για να καλέσουν εκατοντάδες ανθρώπους σε ένα γλέντι γάμου που κρατάει λίγες ώρες αλλά κοστίζει μια περιουσία .

 

[2 travel on motorcycle]

Όλη μέρα σκέφτομαι ότι πρέπει να δώσουμε ένα όνομα στη μηχανή . Θα μου πεις είναι 35 ετών τώρα θα τη βαφτίσεις; Ναι τώρα , γιατί τώρα γράφω γι΄αυτή . Έχει συμμετοχή στο ταξίδι , στην πραγματικότητα το ταξίδι εξαρτάται από αυτήν .

Μια φίλη μου έλεγε ότι συζητούσε με τον άντρα της να αλλάξουν το Funduro και το μηχανάκι θύμωσε και χάλασε . Απίθανο μου φαίνεται αλλά δεν το απορρίπτω κιόλας . Μεγαλώνοντας τα δέχομαι όλα . Τα θαύματα , τα υπερφυσικά ,ακόμα και τα μηχανάκια που θυμώνουν . Τέλος πάντων στο θέμα μας . Πως να την πούμε ; Τόσες ώρες πάνω στη μηχανή σπάω το μυαλό μου . Σκέφτομαι τα ονόματα των αλόγων που ξέρω . Μαύρη καλλονή , Βουκεφάλας , Ντόλι . Θα μπορούσε να είναι όλα. Έχει την ομορφιά της καλλονής , το πείσμα του Βουκεφάλα , την Αμερικανιά της Ντόλι . Ο Κώστας είναι αντίθετος με την ονοματοθεσία αλλά το Ντόλι κάτι του λέει . Το μηχανάκι είναι από την Αμερική και συχνά το αναφέρει ως η αμερικάνα . Ο κύβος ερρίφθη , Ντόλι .

Το Khujand δεν είναι γνωστό μόνο για τον Μ. Αλέξανδρο , είναι επίσης γνωστό για το τεράστιο άγαλμα του Λένιν που δεν καταστράφηκε, όπως στις περισσότερες πόλεις αλλά μεταφέρθηκε στην άκρη της πόλης ,σε ένα μέρος γεμάτο εγκατάλειψη και φτώχια.

Ακόμα έχει ένα όμορφο παζάρι και ένα εντυπωσιακό τζαμί τα οποία επισκεφτήκαμε το πρωί πριν ξεκινήσουμε για τη Dushambe την πρωτεύουσα του Τατζικιστάν .

 

[apache]

Μήπως μπορείς να ανεβάσεις έναν συνοπτικό χάρτη του ταξιδιού;

 

[2 travel on motorcycle]

Μήπως μπορείς να ανεβάσεις έναν συνοπτικό χάρτη του ταξιδιού;

Φυσικά . Θα ανεβάσω

 

[2 travel on motorcycle]

Η διαδρομή δεν είναι άσχημη . Κάποια κομμάτια του δρόμου είναι καλά , κάποια λιγότερο αλλά τα χιλιόμετρα φεύγουν .

Από χτες είχαμε προσέξει ότι μόλις γυρίσαμε στη ρεζέρβα η μοτοσυκλέτα έκανε διακοπές . Βάλαμε γρήγορα καύσιμο και το πρόβλημα λύθηκε . Σήμερα όμως έκανε πάλι το ίδιο . Αυτό μας ανησύχησε . Ο Κώστας σκέφτηκε να μην γεμίσουμε , να το αφήσουμε να δουλέψει στη ρεζέρβα για να δούμε τι θα γίνει . Και έγινε … Μετά από πολλές μικρές διακοπές η Ντόλι έμεινε σε μια ανηφόρα ευτυχώς κοντά σε μια πόλη .

Κάτι πείραξε από εδώ , κάτι από εκεί , έσπρωξα και λίγο και ευτυχώς πήρε εμπρός και φτάσαμε στο βενζινάδικο . Ο Κώστας ήθελε να προσπαθήσει εκεί να βρει τι φταίει αλλά μαζεύτηκε κόσμος και πολλά παιδιά που μας έπαιρναν τα εργαλεία για να γελάσουν και ταυτόχρονα ζητούσαν πιεστικά λεφτά που απλά γεμίσαμε και συνεχίσαμε ανήσυχοι το δρόμο μας

Επόμενος στόχος η Iscandar Lake ή λίμνη του Μ. Αλέξανδρου . Μία παράκαμψη 30 περίπου αρκετά δύσκολων χιλιομέτρων , τα περισσότερα σε κακό χωματόδρομο , μας οδήγησε σε 1 ώρα σε μία πανέμορφη λίμνη στα 2200 μέτρα .

Ο μύθος λέει ότι η λίμνη δημιουργήθηκε όταν ο Μ.Αλέξανδρος έκανε εκτροπή στον ποταμό για να τιμωρήσει τους κατοίκους ενός χωριού που αρνιόταν να παραδοθεί . Αλήθεια η όχι ποιος ξέρει , τώρα το μέρος είναι τουριστικό με ένα camping , ένα εστιατόριο και λίγες πολυτελείς κατοικίες . Μία από αυτές είναι του προέδρου και αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει έλεγχος πριν φτάσεις στο σημείο .

Μετά από μια μέρα με απίστευτη ζέστη εδώ επιτέλους είχε δροσιά και καταφέραμε να ξεκουραστούμε λίγο . Επιστρέψαμε από τον ίδιο δρόμο όπου σε μια στροφή γεμάτη χαλίκι ένα αυτοκίνητο εμφανίστηκε μπροστά μας και για να το αποφύγουμε αναγκαστήκαμε να βγούμε από τον δρόμο και να πέσουμε .

 

[2 travel on motorcycle]

Βγαίνουμε στον εθνικό δρόμο και συναντάμε τα πρώτα διόδια .Οι μοτοσυκλέτες δεν πληρώνουν και περνάνε από το πλάι . Αλλά υπάρχει το εξής παράδοξο . Πέρασμα υπάρχει ή δεξια ή αριστερα όχι και στις 2 κατευθύνσεις . Έτσι αναγκάζεσαι να διασχίσεις τον δρόμο ανάποδα και κάθετα …

Η υπόλοιπη διαδρομή που μας οδηγεί στην Ντουσαμπέ είναι όμορφη . Σε ορεινά περάσματα , με στροφές και συχνά καλή άσφαλτο . Έχει όμως απίστευτη κίνηση και αμέτρητες νταλίκες .

Υπάρχει ένα σημείο που διασχίζεις τα βουνά , γεμάτο τούνελ . Το πιο διάσημο είναι το Τούνελ του Θανάτου . Ονομάστηκε έτσι γιατί εκατοντάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέσα σε αυτό τα προηγούμενα χρόνια . Το τούνελ τώρα πια έχει ανακαινιστεί , έχει πλέον άσφαλτο και λίγα φώτα αλλά εξακολουθεί να είναι επικίνδυνο αφού έχει πολλά νερά και το κυριότερο δεν έχει εξαερισμό .

Κράτα την αναπνοή σου μου λέει ο Κώστα πριν μπούμε . Πως να το κάνω αυτό για τόσα χιλιόμετρα ;

Βγαίνουμε έξω , κάνουμε μια στάση να χαλαρώσουμε και συνεχίζουμε . Έχει πλέον νυχτώσει . Φτάνουμε στην Ντουσάμπε αργά , πονάει το σώμα μας , και ευτυχώς βρίσκουμε δωμάτιο και μια πιτσαρία ακριβώς απέναντι . Τα δύσκολα ή καλύτερα τα όμορφα έχουν ξεκινήσει .

 

[2 travel on motorcycle]

Σήμερα είχαμε στόχο να μπούμε στο Αφγανιστάν . Ευτυχώς για εμάς μάθαμε ότι ήταν εθνική γιορτή και δεν θα μπορούσαμε να μπούμε .
Περάσαμε λοιπόν το πρωινό κάνοντας χαλαρές βόλτες στην πόλη .

Είχαμε και χρόνο να επισκεφτούμε την αρχαία πόλη της Hisor με το εντυπωσιακό φρούριο , ένα από τα κομβικά σημεία στο δρόμο του μεταξιού .

Το μεσημέρι προχωρήσαμε προς την Boxstar μια πόλη λίγα χλμ μακριά από τα αφγανικά σύνορα .
. Στη διαδρομή η Ντόλι άρχισε πάλι τις διακοπές . Πήραμε στο viber τον Νίκο , ένα φίλο μηχανικό σε BMW και μας πρότεινε να φυσήξουμε στον διακόπτη του ρεζερβουάρ μήπως έχει κολλήσει κάποιο σκουπίδι . Βρήκαμε ένα βουλκανιζατέρ και ο Κώστας άρχισε να μαστορεύει στους 45 βαθμούς . Ο ιδιοκτήτης μας βοήθησε δίνοντας μας εργαλεία . Ευκαιρία να φτιάξω και τη ντίζα του γκαζιού μου λέει ο Κώστας . Ψηθήκαμε για 2 ώρες αλλά τελικά όλα δούλευαν καλά .

Η διαδρομή ήταν ωραία μέσα από μικρές πόλεις με πολύβουες αγορές .

Φτάσαμε σε μία αδιάφορη πόλη γεμάτη σκόνη

και βγήκαμε για φαγητό . Γίδα βραστή και κεμπάπ .

Το εστιατόριο ήταν γεμάτο . Κάθε τραπέζι ήταν χωρισμένο με κουρτίνες από το διπλανό αλλά μας εντυπωσίασαν τα πριβέ δωμάτια όπου έμπαιναν παρέες αντρών και τους σέρβιραν τεράστια μπουκάλια βότκας .

 

[2 travel on motorcycle]

Πρωί πρωί ξεκινήσαμε για τα σύνορα . Περιμέναμε να ανοίξουν από τη μεριά του Τατζικιστάν , για να πάρουμε τη σφραγίδα εξόδου , μαζί με έναν Αυστριακό και έναν Αφγανό .Περίπου 20 λεπτά κράτησε η διαδικασία σε αυτή την πλευρά των συνόρων . Να προσέχετε … μας λέει η αστυνομικός που μας σφράγισε τα διαβατήρια . Μαζί με τον Γιόχαν τον Αυστριακό περάσαμε τον πρώτο έλεγχο . Αυτός είχε βγάλει βίζα στο Μπίσκεκ και προχώρησε . Συμφωνήσαμε να συναντηθούμε το απόγευμα στην Κουντούζ και να πηγαίναμε μαζί την επόμενη στην Καμπούλ.

Εμείς βίζα δεν είχαμε , θα την παίρναμε στα σύνορα . Εδώ ισχύει το εξής απίστευτο . Η αφγανική πρεσβεία της Ντουσάμπε διοικείται από ανθρώπους του προηγούμενου καθεστώτος . Παρόλα αυτά εκδίδουν βίζα για να μαζεύουν χρήματα . Όταν όμως πας στα σύνορα οι Ταλιμπάν δεν δέχονται τη βίζα και σε διώχνουν . Όταν αυτό το πρόβλημα πολλαπλασιάστηκε αποφάσισαν μόνο για αυτό το σύνορο με το Τατζικιστάν να δίνουν visa on arrival . Είχαμε διαβάσει για τον τρόπο .Πρέπει να πας αρκετά νωρίς , να κάνεις αίτηση , ένα ταξί σε συνοδεύει στην τράπεζα , πληρώνεις για βίζα , γυρίζεις , περνάς συνέντευξη κάνεις τον σταυρό σου ( εννοείτε κρυφά) και ελπίζεις να μην πάει η ώρα δώδεκα . Στις 12 ακριβώς σταματάνε όλες οι εργασίες για προσευχή και φαγητό . Επανέρχονται στις 2 αλλά στις 4 κατεβάζουν ρολά . Αρκετά διαβασμένοι , κάτω από την πίεση του χρόνου στις 9.00 χαμογελούσαμε ευγενικά στον άνθρωπο της ασφάλειας που μας πήρε την πρώτη συνέντευξη .

Εκεί πριν από εμάς ήταν ένας Ρώσος με ένα ΚΤΜ και ένας Γερμανός με ένα Africa και οι δύο εγκλωβισμένοι από την προηγούμενη μέρα λόγω της αργίας της εθνικής γιορτής .

Ο Ρώσος δεν μιλούσε καθόλου . Είχε ξαπλώσει στο χαλί έξω από το ¨δωμάτιο ανακρίσεων ¨ αφού καρέκλα δεν υπήρχε και κοιτούσε βλοσυρά . Αντιθέτως ο Γερμανός ήταν λαλίστατος . Έβριζε ασταμάτητα , περιγράφοντας της άθλιες συνθήκες διαμονής το προηγούμενο βράδυ στον ξενώνα των συνόρων . Και οι δύο είχε χρειαστεί να περάσουν εκεί τη νύχτα με πολλές δυσκολίες .

Τρίτοι λοιπόν στην σειρά και ο ανακριτής -φρουρός να μας ρωτάει τα ίδια και τα ίδια μήπως μας μπερδέψει .Κάποια στιγμή μας φωνάζουν για συνέντευξη στον leader (όπως τον αποκαλούσαν οι ίδιοι ) . Γιατί ήρθατε ; Που θα πάτε ; Πόσες μέρες ; Τραβάνε φωτογραφίες και σε εμάς και στη μηχανή και μας λένε να περιμένουμε . Δώδεκα παρά είκοσι μας λένε να πάρουμε το ταξί τους να μας πάει στην τράπεζα να προλάβουμε πριν κλείσει . Ο ταξιτζής κάνει πραγματικό αγώνα ταχύτητας αλλά μας σταματάνε σε ένα μπλόκο . Ο στρατιώτης θυμώνει που δεν είμαι ντυμένη κατάλληλα . Δεν θέλει να μας αφήσει να μπούμε στον οικισμό . Τελικά περνάμε αλλά μένω στο αυτοκίνητο . Πρώτη στάση για να κάνουμε συνάλλαγμα και στη συνέχεια απέναντι στην τράπεζα .

Κλείσαμε λένε στον Κώστα μόλις μπαίνει στην πόρτα . Έλα ξανά στις 2 . Τους παρακαλάει και δέχονται την πληρωμή . 85 $ ο καθένας από εμάς και 35$ για τη μοτοσυκλέτα . Όταν γυρίζουμε το διάλλειμα έχει ξεκινήσει .

Εντωμεταξύ έρχεται κόσμος , 3 Ινδονήσιοι , 1 Αυστραλή και ένας Ουζμπέκος . Ο ταξιτζής προσφέρεται να φέρει νερό και φαγητό από τον οικισμό με αντάλλαγμα φυσικά . Όλοι δεχόμαστε . Έχει 40 βαθμούς και διψάμε αφάνταστα . Ο φρουρός βρίσκει νέα θύματα . Μας αφήνει ήσυχους . Πρώτα ρωτάει την Αυστραλή .Του λέει ότι έχει ξεναγό που θα την παραλάβει και αυτό κάνει ευκολότερες τις διαδικασίες . Μετά ο Ουζμπέκος . Δεν μιλάει Αγγλικά , δεν καταλαβαίνει τίποτα , όλη η συνεννόηση πάει στράφι , o Αφγανός σεκιουριτάς θυμώνει . Τότε αρχίζει την ανάκριση στους Ινδονήσιους . Ο ένας μιλάει Αγγλικά , έχουν ξεκινήσει από την Java και πηγαίνουν στη Μέκκα με τα πόδια . Αυτό ενθουσιάζει τον Αφγανό . Για να σιγουρευτεί όμως τους βάζει να απαγγείλουν το Κοράνι . Ξανά και ξανά μέχρι που πάει 2 και αρχίζουν να επιστρέφουν οι εργαζόμενοι . Ο Ρώσος και η Αυστραλή τα καταφέρνουν και παίρνουν βίζα . Οι υπόλοιποι όμως … Έχει έρθει στην παρέα και ένας Αμερικανός . Είχε έρθει ξανά πριν 3 ημέρες με βίζα από την πρεσβεία στο Ντουσάμπε , για την οποία είχε πληρώσει 120 ευρώ , και του αρνήθηκαν την είσοδο , ζητώντας του να βγάλει νέα . Ως γνήσιος Αμερικανός θέλησε να διεκδικήσει τα χρηματά του γυρνώντας στην πρεσβεία . Χάνοντας 3 ημέρες κατάφερε να πάρει πίσω 50 ευρώ και τώρα προσπαθεί απλά να μπει για να προλάβει την προγραμματισμένη του πτήση από Καμπούλ για Ελλάδα σε 5 ημέρες . Στις 4 βγαίνει κάποιος από το δωμάτιο και μας λέει . Πηγαίνετε στο ξενοδοχείο . Αύριο στις 9 ελάτε πάλι . Ο Γερμανός και οι Ινδονήσιοι αντιδρούν . Ας κοιμηθούμε εδώ στις σκηνές μας , λένε . Δεν ξαναμπαίνω σε αυτό το αχούρι φωνάζει ο Γερμανός . Ζητάει πίσω το διαβατήριο του για να γυρίσει στο Τατζικιστάν αλλά του αρνιούνται . Όπως τα αρνιούνται όλα . Ένας – ένας υποχρεωτικά με τον ταξιτζή ( που είναι ο μόνος κερδισμένος αφού ζητάει ότι θέλει σε κάθε μεταφορά )πηγαίνουμε στον συνοριακό ξενώνα . Ο Αμερικάνος πιστεύει ότι διαμονή και φαγητό θα είναι πληρωμένα αφού από δικιά τους καθυστέρηση δεν πήραμε βίζα . Εμείς είμαστε Έλληνες . Ούτε που μας πέρασε από το μυαλό .

Ο ξενώνας ήταν αυτό που περιμέναμε .Πολλά μικρά δωματιάκια με 2-3 ράντζα και έναν ανεμιστήρα και 2 κοινόχρηστες παν βρώμικες τουαλέτες . Εκτός από εμάς ήταν και 5 Κινέζοι οδηγοί φορτηγών που επίσης είχαν ξεμείνει .Πληρώσαμε 10 $ το άτομο και μας απαγόρευσαν να βγούμε στον οικισμό . Μάλιστα κάθε λίγο οι ιδιοκτήτες του ξενώνα άνοιγαν την πόρτα μας -που δεν κλείδωνε – και κοίταζαν μέσα .

Το μόνο θετικό στη διαμονή μας ήταν το φαγητό που μας έφεραν . Κεμπάπ , ρύζι και ζεστό ψωμί . Φάγαμε, με τα χέρια εννοείτε, ένα τρομερά νόστιμο φαγητό με κόστος 5 $ περίπου . Βάλαμε όλες τις αποσκευές μας πίσω από την πόρτα σαν αντίσταση , μήπως καταφέρουμε να κοιμηθούμε λίγο όμως αυτό δεν τους εμπόδισε να τις σπρώχνουν και να κρυφοκοιτάζουν μέσα τη νύχτα .

 

[2 travel on motorcycle]

8 και 30 το πρωί είμαστε έξω από το γραφείο . Σήμερα είναι η μέρα μας λέω στον Γερμανό που είναι έξαλλος . Τελικά στις 10 περίπου παίρνει τη βίζα και μια ώρα αργότερα την παίρνουμε και εμείς .

Λίγο πριν φύγουμε καταφθάνουν ένας Ιταλός και ένας Ινδός αλλά είναι Πέμπτη – ημιαργία και αύριο αργία άρα εγκλωβίστηκαν για 2 μέρες στα σύνορα . Το ακούνε και θέλουν να γυρίσουν πίσω αλλά δεν τους αφήνουν .

Εμείς χαρούμενοι με τη βίζα στα χέρια ξεκινάμε για την Kunduz την κοντινότερη πόλη στην επαρχία που είμαστε .

Εκεί πρέπει να πάμε στο υπουργείο Πολιτισμού για να μας σφραγίσουν το travel permit που θα μας επιτρέψει να ταξιδέψουμε στις πόλεις που έχουμε δηλώσει στην άφιξή μας . Κάνουμε έναν αγώνα μέσα από άσχημους δρόμους και φοβερή κίνηση και 1 παρά τέταρτο είμαστε στην πόρτα του υπουργείου .

Αλλά λόγω της ημιαργίας της Πέμπτης δεν μας δέχονται . Ελάτε Σάββατο πρωί μας λένε . Εδώ ο χρόνος μετράει διαφορετικά . Και τώρα τι κάνουμε ; Δεν θέλουμε να μείνουμε εδώ , δεν προλαβαίνουμε να πάμε στην Καμπούλ , χρειάζονται τουλάχιστον 8 ώρες , αποφασίζουμε να πάμε στην Μαζάρι Σαρίφ . Ένας αρχαιολογικός χώρος και ένα μεγάλο τζαμί έχουν κάνει αυτή την πόλη προορισμό . Είναι μια απόσταση 200 χλμ . Υπάρχουν δύο διαδρομές . Επιλέγουμε στην τύχη τη μία και ξεκινάμε .

Ο δρόμος είναι εφιαλτικός . Χώμα , ξανά χώμα και πέτρα . Πέτρα μεγάλη , μικρή , μυτερή . Ο Κώστας θέλει να γυρίσουμε πίσω αλλά εγώ ελπίζω ότι σε λίγο θα φτιάξει . Αλλά δεν φτιάχνει . Αντίθετα είναι σπαστήρι . Η θερμοκρασία κοντεύει τους 48 βαθμούς και στον ορίζοντα βλέπουμε μόνο καμήλες .

Έχουμε μόνο μισό μπουκαλάκι νερό . Δίπλα μας περνάνε αυτοκίνητα με απίστευτη ταχύτητα γεμίζοντας μας με λίγο ακόμα χώμα . Έχουν περάσει δύο ώρες και έχουμε κάνει 30 χλμ. Τότε αποφασίζουμε να γυρίσουμε .

 

[dkamzelas]

Πραγματικά τριτοκοσμικές συνθήκες... Μπράβο για το πείσμα σας!

Στάλθηκε από το 2306EPN60G μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[2 travel on motorcycle]

Πραγματικά τριτοκοσμικές συνθήκες... Μπράβο για το πείσμα σας!

Στάλθηκε από το 2306EPN60G μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Δημήτρη , δεν είναι οι τριτοκοσμικές συνθήκες που το κάνουν δύσκολο . Έτσι και χειρότερα ίσως από θέμα υγιεινής είναι στην Αφρική αλλά εκεί δεν είχαμε κανένα πρόβλημα . Το πρόβλημα σε αυτές τις χώρες όπως το Αφγανιστάν είναι κυρίως η έλλειψη ελευθερίας και το αίσθημα του φόβου . Ήταν κάτι που το περιμέναμε αλλά μάλλον δεν γίνεται να είσαι προετοιμασμένος για κάτι τόσο ακραίο .

 

[Gabri]

Χαρά στο κουράγιο σας βρε παιδιά!
Πάντως πολύ έντονη εμπειρία!

 

[2 travel on motorcycle]

Μόλις βλέπουμε ένα μικρό μαγαζάκι με νερά σταματάμε . Είμαι στα όρια της θερμοπληξίας . Βλέπω αστράκια και ψευδίζω . Μου δίνουν ένα μπουκάλι νερό και το ρίχνω στο κεφάλι μου . Ο Κώστας κατεβαίνει από τη μηχανή και βλέπει ότι από τη ζέστη έχουν ξεκολλήσει και οι δύο σόλες από τις μπότες . Οι άντρες στο μαγαζί του δίνουν παντόφλες και πηγαίνουν και αγοράζουν κόλλα . Μας βάζουν να καθίσουμε και κάνουν όλη τη δουλειά . Είναι ευγενικοί , φιλόξενοι , πρόθυμοι . Μας καλοσωρίζουν .

Καθίσαμε μαζί τους μία ώρα για να συνέλθουμε και μετά ψάξαμε για ξενοδοχείο . Μείναμε στο πρώτο που είχε τουαλέτα μέσα στο δωμάτιο και βγήκαμε για την πρώτη μας βόλτα .

Μας κοιτάνε περίεργα και περισσότερο εμένα . . Φοράω φουστάνι , παντελόνι , μαντήλι αλλά όχι μπούρκα και κάποιους τους ενοχλεί .Οι γυναίκες έξω είναι ελάχιστες . Που και που βλέπουμε κάποια μαυροντυμένη σαν σκιά να τρέχει ή να ζητιανεύει . Περπατάμε και μας ακολουθούν . Παντού κινητά μας φωτογραφίζουν .

Μπαίνουμε στο εστιατόριο της πόλης . Πάλι νόστιμο κεμπαπ και ψωμί . Γυρίζουμε στο δωμάτιο αλλά δεν μπορούμε να κοιμηθούμε . Νιώθω ότι κάποιος είναι συνέχεια εξω από την πόρτα . Ιδέα μου ; Ίσως .

Στις 7 το πρωί μας φέρνουν ένα δίσκο με τσάι ψωμί και βραστά αυγά .

Μία ώρα αργότερα ήμασταν φορτωμένοι και έτοιμοι να πάμε στην Καμπούλ . Όμως ο Κώστας παρατηρεί ότι το αμορτισέρ έχει βγάλει λάδια . Δεν το πιστεύαμε . Η ανάρτηση είναι Hyperpro την είχαμε αγοράσει με ειδικά ενισχυμένο ελατήριο για φορτίο και έχει δουλέψει μόνο 5 εβδομάδες . Και τώρα τι κάνουμε ; Πρέπει να αλλάξουμε το δρομολόγιο μας .Είναι 22 Αυγούστου . Αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι να είμαστε στα σύνορα Καζακστάν - Κίνας στις 8 Σεπτεμβρίου με ένα λειτουργικό αμορτισέρ . Λύση μέσα στο Αφγανιστάν δεν υπάρχει . Επικοινωνούμε με τον Shah αλλά δεν ξέρει κάποιον στο Osh που θα μπορούσε να το φτιάξει . Μας προτείνει έναν μηχανικό στη Ντουσάμπε αλλά και αυτός μας απαντάει αρνητικά . Η λύση είναι να μας στείλουν από Ελλάδα την παλιά μας ανάρτηση . Πρέπει να φύγουμε από το Αφγανιστάν αλλά δεν μπορούμε γιατί ακόμα δεν έχουμε σφραγίδα εισόδου στο permit .

 

[2 travel on motorcycle]

Προς το παρόν πρέπει να ενισχύσουμε λίγο την ανάρτηση ώστε να γυρίσουμε Κιργιστάν χωρίς να γίνει μεγαλύτερη ζημιά . Κάνουμε βόλτες στην πόλη και βρίσκουμε ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα λάστιχα . Με τη βοήθεια του ιδιοκτήτη κόβουμε λεπτές λωρίδες και τυλίγουμε το ελατήριο και μεγαλύτερα κομμάτια που τα τοποθετούμε ανάμεσα στις σπείρες για να μην τερματίζει .

Όσο ο Κώστας φτιάχνει την ανάρτηση μαζεύεται κόσμος και προσπαθώ να επικοινωνήσω .

Κάποιες γυναίκες έρχονται και μου ζητάνε φωτογραφία . Μου κάνουν δώρο ένα μαντήλι . Το δέχομαι και το φοράω αμέσως .
Ο αδελφός της μίας μιλάει Αγγλικά και μου ζητάει να τις ακολουθήσω στο σπίτι τους για τσάι . Δέχομαι και φεύγω μαζί τους . Ξαφνικά οι άντρες από το βουλκανιζατέρ άρχισαν νε φωνάζουν και με τράβηξαν πίσω . Δεν κατάλαβα αν ήθελαν να προστατεύσουν εμένα ή τις γυναίκες γιατί απαγορεύεται να καλούν ξένους στο σπίτι τους .

Στο ξενοδοχείο προσπαθούμε να βρούμε λύση . Επικοινωνούμε με DHL . Χρειάζονται 4 μέρες μέχρι το Bishkek αλλά δεν ξέρουν πόσο θα κρατήσει ο εκτελωνισμός . Ίσως είναι πιο γρήγορο αν ο ένας από τους 2 γυρίσει αεροπορικώς Αθήνα και το φέρει . Σκεφτόμαστε μια λύση .

Το απόγευμα περιπλανιόμαστε στο παζάρι της πόλης . Οι εικόνες είναι πραγματικά όμορφες . Άλλοι μας χαιρετάνε φιλικά , άλλοι μας βλέπουν με μισό μάτι . Είστε μουσουλμάνοι μας ρωτάει κάποιος . Όχι του απαντάμε . Γύρισε το πρόσωπό του και έφυγε . Πάλι καλά που δεν μας έφτυσε λέω στον Κώστα .

Δοκιμάζω παγωτό . Το μετάνιωνα κάθε στιγμή τις επόμενες μέρες .

 

[Πάρης]

Aπολαυστική περιγραφή!!!

 

[2 travel on motorcycle]

Aπολαυστική περιγραφή!!!

Sent from my iPhone using Tapatalk

 

[2 travel on motorcycle]

Χαρά στο κουράγιο σας βρε παιδιά!
Πάντως πολύ έντονη εμπειρία!

Κουράγιο έχουμε ακόμα ( ευτυχώς )… Το Αφγανιστάν είναι μια ιδιαίτερη χώρα και αν και περάσαμε λίγες μέρες μας έμεινε αξέχαστο


Sent from my iPhone using Tapatalk

 

[esel]

Με αυτα που γραφεις με κανεις πιο σταθερο στις αποψεις μου περι ταξιδιων σε συγκεκριμενες χωρες ...εγω ειδικά θα πεθαινα της πεινας ...κεμπαπ και παλι κεμπαπ σκετο αρνι μυρωδατο....μπρρρρ και μονο απ την μυρωδια και την σκεψη....ολα τ αλλα τα υπομενω ...


Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[2 travel on motorcycle]

Με αυτα που γραφεις με κανεις πιο σταθερο στις αποψεις μου περι ταξιδιων σε συγκεκριμενες χωρες ...εγω ειδικά θα πεθαινα της πεινας ...κεμπαπ και παλι κεμπαπ σκετο αρνι μυρωδατο....μπρρρρ και μονο απ την μυρωδια και την σκεψη....ολα τ αλλα τα υπομενω ...


Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Το καταλαβαίνω Στέλιο αλλά υπάρχει λύση . Στην Κίνα είχαμε μαζί μας έναν Πολωνό που κουβαλούσε μαζί του αποξηραμένη τροφή σε σακουλάκια . Έριχνε λίγο ζεστό νερό και είχε έτοιμο φαγητό ...
Από την άλλη βέβαια το κεμπάπ δεν το λες και βασανιστήριο ...

 

[patsavour]

Σ αυτές τις χώρες το κεμπάπ είναι το τελευταίο που πρέπει να σκεφτείς.Υπαρχουν άλλα σοβαροτερα πραγματα που πρέπει να υπολογίσεις.Προσωπικα θα απέφευγα να πάω.Βεβαια δεν μπορώ να πω ότι είμαι άνθρωπος τολμηρός και της περιπέτειας.Μ αρέσει όπου πάω να έχω τις ανέσεις μου,και να μην κινδύνεψω από τίποτα .Είμαι αυτό που λένε καλοπερασακιας.
Θαυμάζω απεριόριστα όμως αυτούς που το τολμούν..

 

[2 travel on motorcycle]

Το πρωινό μας ήταν αυγά με ντομάτα . Εγώ αν και φαίνονται νόστιμα δεν μπορώ να τα αγγίξω .

Το μόνο που μπορώ να πιω είναι Αφγανισταν κολα .

Πρωί – πρωί ξεκινάμε για το υπουργείο Πολιτισμού . Πρέπει να πάρουμε την σφραγίδα εισόδου για να μπορέσουμε μετά να πάρουμε για την έξοδο .

Ο υπεύθυνος αργούσε και είχαμε αγωνία να προλάβουμε τα σύνορα πριν το διάλλειμα . Όταν έφτασε κάλεσε τον Κώστα στο γραφείο του και του έκανε ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις . Γιατί θέλετε να φύγετε ; Γιατί δεν πηγαίνετε στην Καμπούλ με ταξί ; Τι δεν σας άρεσε ; Στο τέλος έβαλε την υπογραφή του .

Θέλουμε 100 χλμ μέχρι τα σύνορα και μας σταματάνε σε μπλόκο . Στρατιώτες και πολίτες με καλάσνικοφ στα χέρια θέλουν να μάθουν για εμάς , να περάσουν την ώρα τους και να φωτογραφηθούν . Το βλέμμα μου πέφτει σε ένα παιδί που κρατάει ένα όπλο . Δεν θα ήταν 15 χρονών .

Η κίνηση για άλλη μια φορά είναι ασύλληπτη .

Μπαίνουμε στον συνοριακό χώρο . Ο πρώτος έλεγχος ήταν εύκολος , τυπικός . Λίγα μέτρα όμως αργότερα μας σταματάει ένας άλλος στρατιώτης . Αρχίζει να ψάχνει τα πράγματά μας και να τα πετάει έξω από τις τσάντες με θυμό . Ψάχνουν για κρυφές τσέπες με χρήματα . Ευτυχώς έχουμε πάνω μας περίπου 300 $ ο καθένας και δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα .

Σειρά έχει ο σωματικός έλεγχος . Του Κώστα ήταν γρήγορος . Εμένα με έβαλαν σε ένα δωμάτιο με παραβάν όπου 2 γυναίκες κυριολεκτικά με έγδυσαν . Όλο αυτό ήταν περίεργο αφού φεύγαμε , ενώ στην είσοδο δεν είχε τέτοιο έλεγχο .

Εν τω μεταξύ έχω πάθει την πιο άσχημη δηλητηρίαση που είχα ποτέ σε ταξίδι και νιώθω να καταρρέω . Θέλω να φύγω από αυτή τη χώρα όσο γρηγορότερα γίνεται .

Παίρνουμε την πολυπόθητη σφραγίδα εξόδου και περνάμε στο Τατζικιστάν .

Στο Αφγανιστάν δεν νομίζω ότι θα επιστρέψω σύντομα . Ο Κώστας θέλει να πάμε του χρόνου και να το συνδυάσουμε με Πακιστάν . .Δεν ξέρω . Δεν ήταν τα βρώμικα δωμάτια , οι κοινόχρηστες τουαλέτες , η άσχημη γαστρεντερίτιδα ή η σπασμένη ανάρτηση . Ήταν οι άνθρωποι που δεν μου άρεσαν . Όχι όλοι . Κάποιοι .

 

[2 travel on motorcycle]

Οι γυναίκες αστυνομικοί των συνόρων στο Τατζικιστάν με άφησαν να χρησιμοποιήσω το δωμάτιο τους και να αλλάξω τα ρούχα μου με πιο ελαφριά . Τις αποσκευές μας δεν τις έψαξαν καθόλου , πέρασαν όμως τη Ντόλι από Scanner . Το σύνορο έχει κίνηση ,κυρίως από Αφγανούς εργάτες . Μας εντυπωσίασε ότι περνώντας άφηναν κάποιο φιλοδώρημα στους τελωνιακούς , άλλοτε κρυφά , άλλοτε μέσα στο διαβατήριο και άλλοτε ξεδιάντροπα πάνω στο γραφείο ..Εμείς δώσαμε μόνο 10 $ για τα οποία πήραμε και απόδειξη .

Με προσοχή για να μη ζορίσουμε την ανάρτηση φτάσαμε αργά το βράδυ στη Ντουσάμπε .

Αναγκαστικά κάνουμε τον ίδιο δρόμο για την επιστροφή μας .

Ψάχνουμε εναλλακτικές διαδρομές αλλά δεν υπάρχει άλλο σύνορο ανοιχτό για τους ξένους .

Έτσι την επόμενη περάσαμε πάλι τον δρόμο με τα τούνελ , διασχίσαμε άλλη μια φορά το τούνελ του Θανάτου - αυτή τη δεύτερη φορά μας φάνηκε δυσκολότερο – και κάνοντας μικρές παρακάμψεις φτάσαμε στη Khujad .

Η πόλη μας εκπλήσσει για δεύτερη φορά . Μπαίνουμε στο κάστρο , τριγυρνάμε στα μνημεία , φωτογραφίζουμε το τζαμί , διασκεδάζουμε με ντόπιους .