ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ?

[maik900]

Η πιο μικρή διεθνής γέφυρα του κόσμου

Η μικρότερη διεθνής γέφυρα του κόσμου, είναι μια μικρή πεζογέφυρα με μόλις 3,2 μέτρα μήκος η οποία ενώνει την Πορτογαλία με την Ισπανία. Βρίσκεται στην περιοχή Alentejo της Πορτογαλίας και συνδέει το μικρό χωριό Várzea Grande με το γειτονικό ισπανικό χωριό El Marco στην Extremadura.



Τους πιο ζεστούς μήνες, ο ποταμός Arroyo Abrilongo είναι τόσο στενός που θα μπορούσατε να πηδήξετε πάνω από αυτόν χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε τη διάβαση πεζών, μια οπτική υπενθύμιση του πόσο μικρά είναι τα σύνορα μεταξύ δύο χωρών.

​

Με γέφυρα ή χωρίς, τα σύνορα εδώ δεν έχουν χωρίσει ποτέ τα δύο χωριά. Ακόμη και πριν τεθεί σε εφαρμογή Σένγκεν, που κατάργησε τους συνοριακούς ελέγχους μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας, οι ντόπιοι από κάθε πλευρά διέσχιζαν το ποτάμι χρησιμοποιώντας μια αυτοσχέδια γέφυρα από σανίδες. Το λαθρεμπόριο μεταξύ των δύο χωρών ήταν κοινό : οι Πορτογάλοι πουλούσαν καφέ, ενώ οι Ισπανοί πουλούσαν μαχαίρια και κρασί.

​

Η κατάργηση των ελέγχων στα σύνορα σήμαινε ότι η γέφυρα θα μπορούσε να είναι πλέον επίσημη και έτσι, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, προστέθηκαν κιγκλιδώματα για να την καταστήσουν ασφαλέστερη.


Πηγη portugalist.com

 

[dacapo]

Your New Favourite Sport: Motoball | The sport you didn't know you needed ⚽️ | By UNREEL | Facebook

8,6 εκ. views, 42 χιλ. likes, 3,4 χιλ. loves, 4,3 χιλ. comments, 34 χιλ. shares, Facebook Watch Videos from UNREEL: The sport you didn't know you needed ⚽️

fb.watch

 

[maik900]

Το «φαγανό» ζώο που πρωταγωνιστεί στη μάχη εναντίον της κλιματικής αλλαγής​

Τα ζώα θέλουν όμως και συμμάχους...​

Είναι πολύ μαλλιαρές. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο τους χαρακτηριστικό. Γιατί ταυτόχρονα συμβάλλουν τα μέγιστα στη μάχη εναντίον της κλιματικής αλλαγής.​

Οι θαλάσσιες βίδρες δεν έχουν καθόλου λίπος. Έτσι, αναγκάζονται να τρώνε μεγάλες ποσότητες τροφής, όχι μόνο για να χορτάσουν αλλά και να διατηρούνται ζεστές. Οι τροφές που τρώνε καθημερινά φτάνουν σε βάρος το 1/4 του σώματός τους. Η συνήθεια τους αυτή όμως κάνει και κάτι εξαιρετικό για τον πλανήτη, καθώς συντελεί στη διατήρηση του οικοσυστήματος του Βόρειου Ειρηνικού Ωκεανού.
Σύμφωνα με το BBC, οι επιστήμονες προσπαθούν να αποδείξουν όχι μόνο τη βοήθεια τους, αλλά το ότι οι θαλάσσιες βίδρες πρωταγωνιστούν στη μάχη για την κλιματική αλλαγή. Καταναλώνοντας όλη αυτή την ποσότητα τροφής, βοηθούν στα μέγιστα τα θαλάσσια οικοσυστήματα να απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα και να το αποθηκεύουν ως βιομάζα. Με αυτόν τον τρόπο, δεν επιτρέπουν την εκ νέου απελευθέρωσή του στο περιβάλλον.

Οι βίδρες λοιπόν ενισχύουν την ικανότητα των ωκεανών να αιχμαλωτίζουν το διοξείδιο του άνθρακα. Οι βίδρες τρώνε κυρίως αχινούς, κρατώντας υπό έλεγχο τον πληθυσμό τους. Αυτό επιτρέπει στα φαιοφύκη, που απορροφούν τον άνθρακα να αναπτύσσονται. Τα φαιοφύκη αναπτύσσονται γρήγορα, σχηματίζουν θαλάσσια δάση και θεωρούνται εξαιρετικά αποτελεσματικά στην απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα μέσω της φωτοσύνθεσης.
Όταν οι θαλάσσιες βίδρες χαθούν από ένα οικοσύστημα, ο πληθυσμός των αχινών αυξάνεται και προκαλεί ανισορροπία στον θαλάσσιο βιότοπο. Αν επιστρέψουν, οι ισορροπία αποκαθίσταται, με τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα να μειώνονται δραστικά. Δεν θεωρείται καθόλου τυχαίο το ότι στις περιοχές που ζουν οι βίδρες, η απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα είναι μεγαλύτερη κατά 4,4 με 8,7 εκατομμύρια τόνους σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές.

Η ποσότητα αυτή ξεπερνά τις εκπομπές άνθρακα ενός εκατομμυρίου αυτοκινήτων σε έναν ολόκληρο χρόνο. Σε περιοχές όπου ο πληθυσμός των βιδρών είναι μεγάλος, ο βυθός είναι πλούσιος σε φύκια, κάτι που αποδεικνύει τον ρόλο που παίζει το «φαγανό» ζώο στη μάχη εναντίον της κλιματικής αλλαγής.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

44 παιδιά μέχρι να γίνει 40 ετών ‑ Η απίστευτη ιστορία της Mariam Nabatanzi​

Κατέχει ένα ρεκόρ που δύσκολα θα σπάσει​

Η Mariam Nabatanzi είναι, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, η βιολογική μητέρα 44 παιδιών. Και πέρασε μόλις τα 40 έτη. Κατέχει φυσικά το ρεκόρ παγκοσμίως και δεν κινδυνεύει να σπάσει σε κανένα σημείο του πλανήτη.​

Γεννήθηκε και ζει στην Ουγκάντα και στην ηλικία των 12 ετών απέκτησε τα πρώτα 3 παιδιά της. Η Nabatanzi πάσχει από μια σπάνια ασθένεια, που δεν θεραπεύεται, που είναι υπεύθυνη για τον μεγάλο αριθμό των παιδιών που έχει φέρει στον κόσμο.
Διαθέτει μεγάλες ωοθήκες, οι οποίες απελευθερώνουν ταυτόχρονα μεγάλων αριθμό ωαρίων. Επιστημονικά, αν και δεν υπάρχει μεγάλο δείγμα προς μελέτη για αυτήν την ασθένεια, ονομάζεται υπερωορρηξία.

Όσοι εμφανίζουν αυτό το γενετικό πρόβλημα, έχουν την τάση να έχουν πολλαπλές κυήσεις.
Η Nabatanzi μόνο μα φορά στη εώς τώρα ζωή της είχε κύηση με ένα έμβρυο. Στις περισσότερες γέννησε 3 παιδιά.

Ο άνδρας της και πατέρας και των 44 παιδιών την εγκατέλειψε πρόσφατα, αφήνοντας το βάρος της ανατροφής των παιδιών στη πλάτη της.
Η ίδια δηλώνει ευτυχισμένη για τη πολυμελή οικογένεια της, αγωνιά για το αν θα καταφέρει να προσφέρει όσα χρειάζονται στα παιδιά της και δεν κρύβει την πικρία της για τον πρώην σύζυγό της και τον άνανδρο τρόπο που εξαφανίστηκε.

"Έχω μεγαλώσει με δάκρυα. Ο άνθρωπος που μου χάρισε πολλά βάσανα με εγκατέλειψε"
Για να βγάλει τα προς το ζην, εργάζεται στην εξόρυξη λίθων, σε αγροτικές δουλειές, αλλά και στη συλλογή και πώληση παλιών σιδερένιων αντικειμένων.
Η οικογένεια ζει σε 3 καλύβες, και για την διατροφή, η οποία είναι ως επί των πλείστον καλαμπόκι, χρειάζεται ημερησίως 20 κιλά.
Μετά την τελευταία της εγκυμοσύνη, οι γιατροί της απαγόρευσαν να κυοφορήσει ξανά, καθώς ο οργανισμός έχει επιδεινωθεί αρκετά.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[stelios62]

Έλεος ....!

 

[Viper1]

44 παιδιά μέχρι να γίνει 40 ετών ‑ Η απίστευτη ιστορία της Mariam Nabatanzi​

Κατέχει ένα ρεκόρ που δύσκολα θα σπάσει​

Η Mariam Nabatanzi είναι, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, η βιολογική μητέρα 44 παιδιών. Και πέρασε μόλις τα 40 έτη. Κατέχει φυσικά το ρεκόρ παγκοσμίως και δεν κινδυνεύει να σπάσει σε κανένα σημείο του πλανήτη.​

Γεννήθηκε και ζει στην Ουγκάντα και στην ηλικία των 12 ετών απέκτησε τα πρώτα 3 παιδιά της. Η Nabatanzi πάσχει από μια σπάνια ασθένεια, που δεν θεραπεύεται, που είναι υπεύθυνη για τον μεγάλο αριθμό των παιδιών που έχει φέρει στον κόσμο.
Διαθέτει μεγάλες ωοθήκες, οι οποίες απελευθερώνουν ταυτόχρονα μεγάλων αριθμό ωαρίων. Επιστημονικά, αν και δεν υπάρχει μεγάλο δείγμα προς μελέτη για αυτήν την ασθένεια, ονομάζεται υπερωορρηξία.

Όσοι εμφανίζουν αυτό το γενετικό πρόβλημα, έχουν την τάση να έχουν πολλαπλές κυήσεις.
Η Nabatanzi μόνο μα φορά στη εώς τώρα ζωή της είχε κύηση με ένα έμβρυο. Στις περισσότερες γέννησε 3 παιδιά.

Ο άνδρας της και πατέρας και των 44 παιδιών την εγκατέλειψε πρόσφατα, αφήνοντας το βάρος της ανατροφής των παιδιών στη πλάτη της.
Η ίδια δηλώνει ευτυχισμένη για τη πολυμελή οικογένεια της, αγωνιά για το αν θα καταφέρει να προσφέρει όσα χρειάζονται στα παιδιά της και δεν κρύβει την πικρία της για τον πρώην σύζυγό της και τον άνανδρο τρόπο που εξαφανίστηκε.

"Έχω μεγαλώσει με δάκρυα. Ο άνθρωπος που μου χάρισε πολλά βάσανα με εγκατέλειψε"
Για να βγάλει τα προς το ζην, εργάζεται στην εξόρυξη λίθων, σε αγροτικές δουλειές, αλλά και στη συλλογή και πώληση παλιών σιδερένιων αντικειμένων.
Η οικογένεια ζει σε 3 καλύβες, και για την διατροφή, η οποία είναι ως επί των πλείστον καλαμπόκι, χρειάζεται ημερησίως 20 κιλά.
Μετά την τελευταία της εγκυμοσύνη, οι γιατροί της απαγόρευσαν να κυοφορήσει ξανά, καθώς ο οργανισμός έχει επιδεινωθεί αρκετά.

Πηγη www.e-radio.gr

Μια τηλεόραση δεν βρέθηκε κάποιος να τους πάρει μετά το 3ο παιδί ?

 

[maik900]

Το έγκλημα που τρέλανε αστυνομικούς και δικαστές​

Ενώ υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία δεν καταδικάστηκαν ποτέ λόγω ενός παράδοξου​

​

Η έκφραση "το τέλειο έγκλημα" στη σύγχρονη εποχή σχεδόν δεν υπάρχει. Η τεχνολογία που διαθέτει η αστυνομία, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους επίδοξους εγκληματίες να την γλυτώσουν. Το βασικότερο όπλο στη διάθεση των ερευνητών είναι το DNA, που όμως στη παρακάτω απίστευτη ιστορία στάθηκε ο λόγος για να αφεθούν ελεύθεροι οι δράστες μια ληστείας με λεία 7 εκατ. ευρώ.​

Το εμπορικό κέντρο του Βερολίνου KaDeWe, είναι το καλύτερα μέρος στη πόλη, καθώς τα μαγάζια που υπάρχουν εκεί έχουν εμπορεύματα αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Τα καλύτερα και ακριβότερα κοσμηματοπωλεία εδρεύουν στο συγκεκριμένο εμπορικό, και τα μέτρα ασφαλείας είναι δρακόντεια.

Το 2009 ο γερμανικός τύπος μιλάει για το ριφιφί του αιώνα, καθώς από ένα διάσημο κοσμηματοπωλείο λείπουν κοσμήματα αξίας 7 εκατ. ευρώ. Οι ληστές μπήκαν στο κατάστημα με μια ανεμόσκαλα και στη συνέχεια έσκαψαν τον τοίχο, αφού είχαν απενεργοποιήσει τις κάμερες.
Όμως μια κάμερα που δεν είχαν υπολογίσει κατέγραψε τρεις ληστές να εισέρχονται στο εμπορικό. Η πίεση προς την γερμανική αστυνομία να βρεθούν οι ένοχοι, αποδίδει, όταν βρίσκεται ένα γάντι. Στο γάντι βρέθηκε ιδρώτας άρα DNA.

Όμως εκεί ξεκινάει η παράνοια. Το γενετικό υλικό ανήκει όχι σε ένα αλλά σε δύο άτομα. Συγκεκριμένα δύο αδέλφια λιβανέζικης καταγωγής είχαν όμοιο γενετικό υλικό κατά 99,9%.
Η αστυνομία τους συνέλαβε, αλλά ένας πανέξυπνος δικηγόρος, που πιθανότατα αυτή τη στιγμή είναι ζάμπλουτος, βρήκε το κενό στο νόμο και το εκμεταλλεύτηκε ώστε οι πελάτες του να αφεθούν ελεύθεροι.

Ο νόμος λέει ξεκάθαρα, ότι ένα δείγμα DNA, ανήκει σε ένα ένοχο. Άρα αφού η αστυνομία δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιος από τους δύο ήταν ο ληστής που ξέχασε το γάντι, δεν υπάρχει ένοχος.
Πράγματι το δικαστήριο, με δεμένα τα χέρια του δεν προχώρησε σε απαγγελία κατηγοριών και τα αδέλφια αφέθηκαν ελεύθερα. Για δέκα χρόνια, μέχρι και να παραγραφεί το έγκλημα, δεν έγινε καμία αγοραπωλησία των κοσμημάτων και έτσι η αστυνομία σφράγισε τον φάκελο, αποδεχόμενη τη μεγάλη ήττα της.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Οι μόλις 4 άνθρωποι που έχουν κερδίσει πάνω από ένα βραβείο Nobel​

Και οι δυο οργανισμοί​

O Alfred Nobel το 1888, διάβασε σε μια εφημερίδα τον ίδιο του τον επικήδειο. Στην πραγματικότητα, εκείνος που είχε πεθάνει ήταν ο αδελφός του Ludvig, αλλά η εφημερίδα βιάστηκε να γράψει ένα άρθρο για τον ίδιο. Ο τίτλος του άρθρου έλεγε «Ο έμπορος του θανάτου είναι νεκρός». Ο Nobel ήταν ο εφευρέτης δυναμίτη, ο οποίος εκτός από χρήσιμος σε διάφορες εργασίες αποδείχτηκε και πολλές φορές θανατηφόρος. Εκείνο το άρθρο του έδωσε μια ιδέα για το πως θα μείνει στην ιστορία. Και θέλησε να την αλλάξει.​

Επτά χρόνια μετά συνέταξε την διαθήκη του και πέθανε το 1896. Στην διαθήκη του λοιπόν έλεγε πως η περιουσία του θέλει να διατεθεί για την δημιουργία 5 βραβείων που κάθε χρόνο θα απονέμονται σε εκείνους που βοήθησαν την ανθρωπότητα. Οι τομείς ήταν 5: η φυσική, η ιατρική, η χημεία, η λογοτεχνία και η ειρήνη. Αν και η διαθήκη του πήρε έναν χρόνο να εγκριθεί, το 1901 δόθηκαν τα πρώτα βραβεία.

Από τότε μόλις 4 άνθρωποι έχουν πάρει περισσότερα από ένα βραβεία. Οι δυο από αυτούς σε διαφορετικό τομέα κάθε φορά, ενώ οι άλλοι δυο στον ίδιο. Η πρώτη που το κατάφερε ήταν γυναίκα. Η Marie Curie, η πρωτοπόρος χημικός που ασχολήθηκε με τη ραδιενέργεια, κέρδισε το πρώτο βραβείο Nobel το 1903 στη Φυσική και οκτώ χρόνια αργότερα στη Χημεία. Το πρώτο βραβείο ήταν για την συνεισφορά της στην έρευνα για τη ραδιενέργεια, ενώ το δεύτερο για τη συνεισφορά της στην ανακάλυψη των στοιχείων ράδιου και πολωνίου.

Ο δεύτερος επιστήμονας που ζευγάρωσε τα βραβεία ήταν ο Αμερικάνος βιοχημικός, Linus Pauling, ο οποίος τιμήθηκε με Nobel Χημείας το 1954 και με Nobel Ειρήνης το 1962. Το πρώτο το κέρδισε για την συνεισφορά του στην έρευνα γύρω από την Κβαντική Χημεία και την Μοριακή Βιολογία. Το δεύτερο to κέρδισε γιατί επί 16 χρόνια πρωτοστάτησε στο κίνημα κατά των πυρηνικών δοκιμών και της χρήσης πυρηνικών όπλων, αλλά και στο αντιπολεμικό κίνημα γενικότερα.

Ο τρίτος που ζευγάρωσε τα βραβεία του, ήταν οι επίσης Αμερικανός John Bardeen. Σε αυτή την περίπτωση και τα δυο βραβεία Nobel που κέρδισε ήταν και στα δυο στη Φυσική, το πρώτο το 1956 και το δεύτερο το 1972. Το πρώτο το κέρδισε για την συνεισφορά του στην ανακάλυψη του τρανζίστορ και το δεύτερο για την συνεισφορά του στην σύνταξη της θεωρίας της υπεραγωγιμότητας.
Ο τελευταίος μέχρι στιγμής άνθρωπος που ζευγάρωσε τα βραβεία του, ήταν ο Βρετανός βιοχημικός Frederick Sanger, το 1958 και το 1980 και τα δυο στη Χημεία. To πρώτο το κέρδισε για την δουλεία του γύρω από την δομή των πρωτεϊνών και κυρίως της ινσουλίνης, ενώ το δεύτερο για τη συμβολή του στον προσδιορισμό των βασικών αλληλουχιών στα νουκλεϊκά οξέα.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι εκτός από τους 4 ανθρώπους που έχουν πάρει περισσότερα από ένα βραβεία Nobel, υπάρχουν και δυο οργανισμοί. Ο ένας είναι ο Ερυθρός Σταυρός, που κρατάει και το ρεκόρ, με 3 βραβεύσεις, όλες για Nobel Ειρήνης (1917,1944, 1963). Ο δεύτερος οργανισμός που κέρδισε δυο βραβεία Nobel Ειρήνης είναι η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, η οποία τιμήθηκε το 1954 και το 1981.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Ποια ευρωπαϊκή πόλη απαγορεύει να κυκλοφορείς με μπικίνι​

Που απαγορεύεται να περπατάς ξυπόλητη​

Είναι η πόλη που βγάζει το καλύτερο και νοστιμότερο λιμοντσέλο. Όπου και αν γυρίσεις το βλέμμα σου θα δεις λεμονιές, που βγάζουν χοντρόφλουδα λεμόνια. Ο λόγος για την ιταλική πόλη Sorrento.​

Όμως το Sorrento δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ για το λιμοντσέλο της, αλλά για την απόφαση του δημάρχου να απαγορεύσει στους τουρίστες να κυκλοφορούν με μπικίνι.
O δήμαρχος Massimo Coppola πήρε αυτή την απόφαση σε μια προσπάθεια, όπως δήλωσε, να σταματήσει τη «διάδοση της ανάρμοστης συμπεριφοράς». Έτσι, πλέον οι γυναίκες που θα παραβιάζουν τον τοπικό κανονισμό θα τιμωρούνται με πρόστιμο 500 ευρώ, που θα έχουν την υποχρέωση να πληρώσουν αμέσως.

Στο νότο της Ιταλίας υπάρχει και άλλη πόλη που έχει πάρει αυτή την απόφαση, η Praia a Mare. Επίσης απαγορεύονται τα "ανάρμοστα" φορέματα και το να περπατάει κάποιος ξυπόλητος.
Παρόμοια απόφαση έχει παρθεί και στην Ισπανία και την πόλη Marbella, όπου όποια γυναίκα φοράει μπικίνι σε ακτίνα 500 μέτρων μακρία από τη παραλία θα πρέπει να πληρώσει 100 ευρώ.


Πηγη www.e-radio.gr

 

[stelios62]

Καποιες χοντρες και .... ασυνουσιαστες τοπικες δημοτικους συμβουλους κρυβονται πισω απο τετοιες αποφασεις , δεν εξηγειται .....!

 

[hobbyist]

O Sanger έχει δώσει το όνομα του και στο πρωτο σύστημα εύρεσης DNA αλληλουχίας πριν έρθουν τα πολύ πιο γρήγορα ΝGS που κάνουν σήμερα. Πολλά εργαστήρια βέβαια ακόμα δουλεύουν με ανίχνευση Sanger,ειδικά για μικρά τμήματα γονιδιώματος.

Sent from my A80Pro using Tapatalk

 

[Neos]

Το έγκλημα που τρέλανε αστυνομικούς και δικαστές​

Ενώ υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία δεν καταδικάστηκαν ποτέ λόγω ενός παράδοξου​

​

Η έκφραση "το τέλειο έγκλημα" στη σύγχρονη εποχή σχεδόν δεν υπάρχει. Η τεχνολογία που διαθέτει η αστυνομία, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους επίδοξους εγκληματίες να την γλυτώσουν. Το βασικότερο όπλο στη διάθεση των ερευνητών είναι το DNA, που όμως στη παρακάτω απίστευτη ιστορία στάθηκε ο λόγος για να αφεθούν ελεύθεροι οι δράστες μια ληστείας με λεία 7 εκατ. ευρώ.​

Το εμπορικό κέντρο του Βερολίνου KaDeWe, είναι το καλύτερα μέρος στη πόλη, καθώς τα μαγάζια που υπάρχουν εκεί έχουν εμπορεύματα αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Τα καλύτερα και ακριβότερα κοσμηματοπωλεία εδρεύουν στο συγκεκριμένο εμπορικό, και τα μέτρα ασφαλείας είναι δρακόντεια.

Το 2009 ο γερμανικός τύπος μιλάει για το ριφιφί του αιώνα, καθώς από ένα διάσημο κοσμηματοπωλείο λείπουν κοσμήματα αξίας 7 εκατ. ευρώ. Οι ληστές μπήκαν στο κατάστημα με μια ανεμόσκαλα και στη συνέχεια έσκαψαν τον τοίχο, αφού είχαν απενεργοποιήσει τις κάμερες.
Όμως μια κάμερα που δεν είχαν υπολογίσει κατέγραψε τρεις ληστές να εισέρχονται στο εμπορικό. Η πίεση προς την γερμανική αστυνομία να βρεθούν οι ένοχοι, αποδίδει, όταν βρίσκεται ένα γάντι. Στο γάντι βρέθηκε ιδρώτας άρα DNA.

Όμως εκεί ξεκινάει η παράνοια. Το γενετικό υλικό ανήκει όχι σε ένα αλλά σε δύο άτομα. Συγκεκριμένα δύο αδέλφια λιβανέζικης καταγωγής είχαν όμοιο γενετικό υλικό κατά 99,9%.
Η αστυνομία τους συνέλαβε, αλλά ένας πανέξυπνος δικηγόρος, που πιθανότατα αυτή τη στιγμή είναι ζάμπλουτος, βρήκε το κενό στο νόμο και το εκμεταλλεύτηκε ώστε οι πελάτες του να αφεθούν ελεύθεροι.

Ο νόμος λέει ξεκάθαρα, ότι ένα δείγμα DNA, ανήκει σε ένα ένοχο. Άρα αφού η αστυνομία δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιος από τους δύο ήταν ο ληστής που ξέχασε το γάντι, δεν υπάρχει ένοχος.
Πράγματι το δικαστήριο, με δεμένα τα χέρια του δεν προχώρησε σε απαγγελία κατηγοριών και τα αδέλφια αφέθηκαν ελεύθερα. Για δέκα χρόνια, μέχρι και να παραγραφεί το έγκλημα, δεν έγινε καμία αγοραπωλησία των κοσμημάτων και έτσι η αστυνομία σφράγισε τον φάκελο, αποδεχόμενη τη μεγάλη ήττα της.

Πηγη www.e-radio.gr

Προφανώς οι συντάκες του e-radio δεν γνωρίζουν την διαφορά μεταξύ κλέφτη και ληστή.

Ληστής είναι αυτός που αποσπά κάτι από το θύμα, εν γνώση του θύματος με απειλή βίας.
Κλέφτης είναι αυτός που αποσπά κάτι από το θύμα, χωρίς το θύμα να το ξέρει, είτε γιατί δεν είναι εκεί, είτε γιατι δεν το αντιλαμβάνεται.

Ο πορτοφολάς στο λεωφορείο είναι ΚΛΕΦΤΗΣ. Ο ενοπλος που σου βάζει το όπλο στην μούρη είναι ΛΗΣΤΗΣ.

Ειδικά αυτός που κάνει ριφιφι, λέγεται και ΔΙΑΡΡΗΚΤΗΣ.

Εννοιες δημοτικού, αλλά σώπα μωρέ τώρα, οπως λένε όλοι οι χαζοί, ''αφου καταλάβαμε τι θέλει να πει''

 

[notakos600]

Μερικές χρήσιμες πληροφορίες για τη λίμνη Τσιβλού:

Η γέννηση της λίμνης – Μάρτιος 1913 – Η καταστροφή της Συλίβαινας​

Ο αρχικός τροφοδότης της λίμνης ήταν ο ποταμός Κράθης. Ο Κράθης πηγάζει από το Χελμό.

Μια από τις πηγές του είναι τα περίφημα “Ύδατα Στυγός”, όπου, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, βρισκόταν μια από τις πύλες του Άδη.

Μέχρι το 1913, στο μέρος που βρίσκεται σήμερα η λιμνη, βρισκόταν μια ανοιχτή κοιλάδα που στη μέση της έρεε ήρεμα ο ποταμός.

Στη δυτική πλευρά της κοιλάδας υπήρχε μια ρεματιά με ένα μικρό παραπόταμο του Κράθη. Στη συμβολή των δύο ποταμών υπήρχε ο μικρός γραφικός οικισμός του Τσιβλού.

Στην ανατολική πλευρά της κοιλάδας και αρκετά ψηλά προς το βουνό Γερακάρι (ή Πηλαλίστρα), βρισκόταν το χωριό της Συλίβαινας.

Οι κάτοικοι της Συλίβαινας γνώριζαν ότι το χωριό τους βρισκόταν σε επισφαλές σημείο. Κάθε τόσο πραγματοποιούνταν μικρές κατολισθήσεις και ακούγονταν παράξενοι υποχθόνιοι ήχοι.

Ο χειμώνας του 1912-13 ήταν βαρύς με πολλά χιόνια και βροχές -συνθήκες που ευνοούσαν μια μεγαλη κατολίσθηση.
Το Μάρτιο του 1913, τα ύποπτα φαινόμενα (μικροσεισμοί, θόρυβοι) έγιναν εντονότερα και συχνότερα.

Οι κάτοικοι της Συλίβαινας πήραν τη σοφή απόφαση να εγκαταλείψουν το χωριό. Την Κυριακή 24 Μαρτίου 1913 έγινε μια τεράστια κατολίσθηση όπου ολόκληρη η πλαγιά του βουνού κύλησε, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, από τα 1650 μ. στα 600 μ. διανύοντας διαδρομή μήκους 5 χλμ. και πλάτους 1000 μ.

Τα χώματα κατέληξαν στο βάθος της κοιλάδας του Κράθη, στο σημείο που ήταν ο οικισμός του Τσιβλού.
Ο όγκος των χωμάτων της κατολίσθησης έφραξε τόσο τον Κράθη όσο και τον παραπόταμό του.

Δημιουργήθηκε έτσι ένα φυσικό “φράγμα” και άρχισαν να σχηματίζονται δύο λίμνες: από τη μία μεριά συγκεντρώθηκαν τα νερά του Κράθη, δημιουργώντας τη λίμνη του Κράθη και από την άλλη τα νερά του παραπόταμού του, δημουργώντας τη λίμνη του Τσιβλού.

Τα νερά της λίμνης του Τσιβλού άρχισαν να ανεβαίνουν και σιγά-σιγά κατέκλυσαν αρκετά σπίτια και την πολύπαθη εκκλησία της Αγ. Βαρβάρας.

Τα νερά της λίμνης του Κράθη επεκτάθηκαν προς τα πάνω φτάνοντας, όπως λέγεται, μέχρι το χωριό Αγρίδι, σχεδόν 2 χλμ. ανηφορικά στο ποτάμι.

Όσο για τη Συλίβαινα, αυτή σβήστηκε από το χάρτη. Ακόμη και σήμερα, αν κοιτάξει κανείς ψηλά στο σημείο όπου υπήρχε το χωριό, βλέπει ότι λείπει ένα μεγάλο τμήμα από το βουνό, αφού οι απότομες κλίσεις και το σαθρό έδαφος δεν άφησαν μέχρι σήμερα τη βλάστηση να αναπτυχθεί.

Αρκετοί κάτοικοι της Συλίβαινας εγκαταστάθηκαν στο μέρος που μέχρι τότε διαχείμαζαν, κοντά στην Ακράτα, στο φερώνυμο χωριό Συλίβαινα.
Το καλοκαίρι του 1913 όλη η παραλιακή περιοχή της Ακράτας υπέφερε από έλλεψη νερού αφού τα νερά του Κράθη, που χρησίμευαν για πότισμα, είχαν μείνει αποκλεισμένα στο βουνό.

Το φθινόπωρο ήρθε πολύ βροχερό και η λίμνη του Κράθη συνέχιζε να μεγαλώνει, συγκεντρώνοντας όλο και μεγαλύτερο όγκο νερού.

Οι κάτοικοι των περιοχών κάτω από το “φράγμα” άρχισαν να διαισθάνονται ότι πάνω από τα κεφάλια τους υπήρχε μια “ωρολογιακή βόμβα”.

Τα χώματα της κατολίσθησης ήταν πολύ χαλαρά για να αντέξουν την τεράστια πίεση από τα νερά της λίμνης του Κράθη που ολοένα μεγάλωνε.Οι φόβοι τους επαληθεύτηκαν.

Τη νύχτα της 5ης Ιανουαρίου 1914 το “φράγμα” υποχώρησε και η λίμνη του Κράθη άδειασε μέσα σε λίγα λεπτά.

Το τεράστιο υδάτινο ρεύμα παρέσυρε και κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμα του, συμπεριλαμβάνοντας και το παλιό, ιστορικό γεφύρι του Κράθη κοντά στην Ακράτα με τα επτά τόξα.

Οι κορμοί των ελάτων, τα δοκάρια και τα έπιπλα των σπιτιών της Συλίβαινας βρέθηκαν να ταξιδεύουν στα νερά του Κορινθιακού κόλπου.
Στη θέση που για 10 μήνες ήταν ο βυθός της λίμνης του Κράθη, έμειναν μικρές λίμνες που σταδιακά γέμισαν με τα φερτά υλικά του ποταμού.

Σήμερα υπάρχει ένα όμορφο ορεινό υγρό λιβάδι όπου στη μέση κυλάει δαντελωτά το ποτάμι.

Λίγο πιο κάτω, στο σημείο όπου υπήρχε το “φράγμα”, φαίνεται ακόμη καθαρά το φαράγγι που δημιούργησαν τα νερά της λίμνης, όταν βίαια άνοιξαν δίοδο τη νύχτα της 5ης Ιανουαρίου 1914.

Αντίθετα από τη λίμνη του Κράθη, η λίμνη του Τσιβλού παρέμεινε στη θέση της. Φαίνεται πως ο όγκος των νερών που μαζεύτηκαν ήταν μικρός, για να μπορέσει να σπάσει τον τεράστιο όγκο από τα υλικά της κατολίσθησης -τα οποία εν τω μεταξύ έχουν δασωθεί και σταθεροποιηθεί.

Έτσι η λίμνη του Τσιβλού παραμένει να μας θυμίζει ένα από τα εντυπωσιακότερα, μεγαλύτερα και πιο δραματικά φαινόμενα κατολίσθησης που έγιναν στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

https://lh3.googleusercontent.com/-4liMzTeihj0/Vj8JPO27JSI/AAAAAAAAF0Y/_GmLbmZDf8Y/s1152-Ic42/06.JPG

Ο Τσιβλός σήμερα​

Το αρχικό βάθος της λίμνης έφτανε τα 77 μ. και, παρά τις προσχώσεις και την αυξομείωση της στάθμης ανάλογα με τη χρονιά, ο Τσιβλός παραμένει και σήμερα μια ιδιαίτερα βαθιά λίμνη με απότομες όχθες.

Τα νερά της τροφοδοτούνται από τουλάχιστον δύο πηγές που υπάρχουν κάτω από την επιφάνεια και τρία ρέματα που έρχονται από τα γύρω δάση.

Το υψόμετρο της λίμνης είναι 780 μ., η έκταση 83 στρ. περίπου και η ακτογραμμή της 1800 μ. Ωστόσο η έκταση και η ακτογραμμή συνεχώς αυξομειώνονται, καθώς η στάθμη της λίμνης ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με την εποχή και το ύψος των βροχοπτώσεων κάθε χρονιά.

Το εύρος των μεταβολών της στάθμης της λίμνης μπορεί να ξεπεράσει τα 10 μ., δημιουργώντας μια χαρακτηριστική ζώνη χωρίς βλάστηση κατά μήκος της όχθης.

Είναι η ζώνη που άλλοτε είναι πλημμυρισμένη, εμποδίζοντας την ανάπτυξη στεριανών φυτών και άλλοτε είναι στεγνή, αποτρέποντας και τα υδρόβια φυτά να ριζώσουν.
Χωρίς να έχει κλείσει τα 100 της χρόνια, η λίμνη Τσιβλού είνα από τις νεαρότερες λίμνες της Ευρώπης. Έτσι δεν έχει ακόμη αναπτύξει πλούσια υδρόβια βλάστηση.

Έχει μόνο μερικά καλάμια στα πιο ρηχά σημεία, ενώ στο βυθό της επικρατεί μόνο ένα ιδιόμορφο υδρόφυτο.

Μέσα στα νερά της λίμνης εγκλωβίστηκαν και μερικοί κέφαλοι του γλυκού νερού που υπήρχαν στο ποτάμι και αποτελούν το μόνο αυτόχθον ψάρι της λίμνης.

Τα τελευταία 20 χρόνια με πρωτοβουλία κατοίκων της περιοχής, και χωρίς μελέτη, έχουν εισαχθεί κυπρίνοι, κουνουπόψαρα, μερικές πέστροφες και καραβίδες.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια τα δάση άρχισαν να αναπτύσσονται και να καλύπτουν τα χώματα της κατολίσθησης.

Σήμερα γύρω από τη λίμνη επικρατούν δάση με μαυρόπευκα, έλατα και χαλέπια πεύκα. Καθώς το τοπίο γύρω από τη λίμνη σιγά-σιγά έβρισκε το φυσικό του χαρακτήρα, όλοι άρχισαν να διαπιστώνουν ότι η λίμνη, ανεξάρτητα από το βίαιο τρόπο με τον οποίο γεννήθηκε, ήταν πλέον ένα πολύ όμορφο μέρος και έγινε δημοφιλής χώρος για αναψυχή.

Το χρονικό της καταστροφής της Συλίβαινας​

Αρχές 1913: Συλίβαινα, ένα χωριό γεμάτο ζωή. Οι κάτοικοι έχουν συνηθίσει τις μικρές κατολισθήσεις. Ωστόσο, ο χειμώνας 1912-13 είναι πολύ βροχερός.

Φεβρουάριος 1913: Γίνεται μια μικρή κατολίσθηση στην άκρη του χωριού που απογυμνώνει το στήριγμα ενός τμήματός του χωρίς να προκαλέσει πάλι ανησυχία.

22 Μαρτίου 1913, ημέρα Παρασκευή: Οι κάτοικοι της Συλίβαινας ακούν δυνατούς, υποχθόνιους κρότους, οι οποίοι τους φοβίζουν, αλλά δεν εγκαταλείπουν το χωριό. Οι θόρυβοι ακούστηκαν μέχρι την Ακράτα και τα Καλάβρυτα. Άλλοι του απέδωσαν σε πτώση μετεωρίτη, άλλοι σε βομβαρδισμό των Πατρών ή της Κορίνθου από το τουρκικό καταδρομικό “Χαμιδιέ” και άλλοι υπέθεσαν ότι ο αεροπόρος Μουτούσης, ο οποίος καταγόταν από το γειτονικό χωριό Τσιβλός και “μετέφερε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας”, πέρασε πάνω από το χωριό του και για να χαιρετίσει τους συμπατριώτες του έριξε μερικές χειροβομβίδες…

24 Μαρτίου 1913, ημέρα Κυριακή, πρωινές ώρες: Τα φαινόμενα γίνονται πυκνότερα, οι κρότοι και οι δονήσεις του εδάφους επαναλαμβάνονται και οι κάτοικοι αρχίζουν να μεταφέρουν σε πιο ασφαλείς τοποθεσίες, εκτός του χωριού, ό,τι μπορούν από τις περιουσίες και τα ζώα τους.

Κυριακή μεσημέρι: Κατολίσθηση της πλαγιάς εκεί που είναι τα σπίτια του χωριού, προς την κοίτη του Κράθη ποταμού. Τα σπίτια παρασύρονται, τα χώματα σκεπάζουν το ποτάμι, περνούν απέναντι και καλύπτουν τα σπίτια της κάτω γειτονιάς του χωριού Τσιβλός μετακινώντας σε ψηλότερο σημείο την Αγ. Βαρβάρα, την εκκλησία του χωριού.

2-3 ώρες μετά: Γίνεται η μεγάλη κατολίσθηση. Πέφτει όλη η βορειοδυτική πλευρά του βουνού Γερακάρι (εκεί που ήταν η Συλίβαινα) και τεράστιοι όγκοι χωμάτων καλύπτουν την κοίτη του Κράθη διακόπτοντας τη ροή των νερών. Στην αρχή η κατολίσθηση γίνεται αργά, αλλά μετά με μεγάλη ταχύτητα παρασύροντας ό,τι είχε απομείνει από σπίτια και δέντρα.

Την επόμενη μέρα η περιοχή της Συλίβαινας παρουσίαζε όψη βιβλικής καταστροφής. Το μόνο που είχε απομείνει απ’ το χωριό ήταν μια καρυδιά και ένα ερειπωμένο σπίτι με τον αχυρώνα του, τα οποία βρέθηκαν περίπου 150 μ. πιο ψηλά και πιο μακριά από την αρχική τους θέση.

Πηγή
https://hikingexperience.gr/tsivlou-istoria/

 

[notakos600]

Συνέχεια και τέλος της παρένθεσης:

Δραματικά στιγμιότυπα​

– Ο Αθαν. Νιάνιαρης έσερνε την ώρα της κατολίσθησης τη γυναίκα του, που από την κούραση καΙ την αγωνία είχε αποκάμει και παρακαλούσε τον άνδρα της να την αφήσει και να σωθεί αυτός για χάρη των παιδιών τους. Τελικά σώθηκε και αυτή.

– Η γυναίκα του Ν. Χρύση, που προσπαθούσε να βρει το βιβλιάριο καταθέσεων τραπέζης με εμβάσματα του γιου της από την Αμερική, κινδύνευσε γιατί άρχισαν να πέφτουν οι τοίχοι του σπιτιού και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Η κόρη της είχε φορτώσει σε δέμα τα πολυτιμότερα από τα προικιά της, όταν όμως το δέμα περιπλέχθηκε στα κλαδιά ενός δέντρου, εγκατέλειψε το δέμα και σώθηκε.

– Ο Κ Αλέφαντος επέστρεφε από τα Καλάβρυτα το βράδυ της ίδιας μέρας και τον έπιασε πανικός που δεν έβλεπε ούτε τα φώτα του χωριού ούτε τίποτε άλλο.

– Ο Γ. Πάκιος (χάθηκε η γυναίκα του και το παιδί του) αντίκρισε τους αλλόφρονες κατοίκους της Συλίβαινας να κατεβαίνουν προς τη Βαλιμή για να σωθούν καθώς ανέβαινε προς το χωριό.

– Άγνωστος οδοιπόρος με το ζώο του παρασύρθηκε από την κατολίσθηση και παρακαλούσε να τον βοηθήσουν (χάθηκε).

– Θύματα: (4) Η Αντιόπη Πάκιου (σύζυγος του Γ. Πάκιου) με τον τεσσάρων ετών γιο της Δημήτριο, η χήρα Αικατερίνη Δημ. Νιάνιαρη και ένας οδοιπόρος αγνώστων στοιχείων.

– Ένας αυτόπτης μάρτυρας της δεύτερης, μεγάλης κατολίσθησης ανέφερε ότι, καθώς η πλαγιά κατρακυλούσε, είδε τα έλατα να κινούνται προς τα κάτω με πολύ μεγάλη ταχύτητα, “όπως βλέπουμε τα δέντρα να περνούν όταν είμαστε μέσα στο τρένο”.

Πηγή
https://hikingexperience.gr/tsivlou-istoria/

 

[notakos600]

Τώρα που είμαστε διαβασμένοι, μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.
Απομνημονεύστε γεγονότα και ημερομηνίες γιατί θα παίξει τεστ στις όχθες της λίμνης.

 

[maik900]

Μία από τις πιο σκληρές σφαγές αμάχων στη σύγχρονη ιστορία​

5000 νεκροί σε 100 ώρες​

​

Ένας πόλεμος που ονομάστηκε ο "πόλεμος του ποδοσφαίρου", έγινε μία από τις μαύρες ιστορίες της Λατινικής Αμερικής, που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν ξεχνιέται και περνάει σαν ιστορία από γενιά σε γενιά.​

Το Ελ Σαλβαδόρ και η Ονδούρα δεν είχαν πάει ποτέ μαζί σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 1969 οι δύο τους θα διεκδικήσουν το χρυσό εισιτήριο σε αγώναν μπαράζ μεταξύ τους.

Ο πρώτος αγώνας λήγει 1-0 με νικητή την Ονδούρα και ο επαναληπτικός γίνεται εθνικό θέμα για το Ελ Σαλβαδόρ, με τον κόσμο να ζητάει την πρόκριση από τους ποδοσφαιριστές.
Το δεύτερο ματς λήγει 3-0 υπέρ του Ελ Σαλβαδόρ, και οι τότε κανονισμοί στέλνουν την πρόκριση σε τρίτο αγώνα.

Ο αγώνας θα διεξαγόταν σε ουδέτερο γήπεδο, με το Μεξικό να αναλαμβάνει να φιλοξενήσει την αναμέτρηση. Και ως εδώ θα απορείτε που είναι η σφαγή των αμάχων και θα έχετε δίκιο.
Όμως στην Ονδούρα και συγκεκριμένα στις φυτείες με τις μπανάνες δούλευαν φτωχοί μετανάστες από το Ελ Σαλβαδόρ. Οι μετανάστες ζούσαν χρόνια εκεί και είχαν κάνει οικογένειες.
Και στα δύο πρώτα ματς έγιναν σοβαρά επισόδια στους δρόμους με τους κατοίκους στην Ονδούρα με καταγωγή από το Ελ Σαλβαδόρ να δέχονται βίαιες επιθέσεις.
Όμως η κατάσταση στο τρίτο ματς ξέφυγε πέρα από κάθε λογική. Οι μετανάστες εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και όσοι έμειναν πίσω ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα, με κάποιους από αυτούς να καταλήγουν μάλιστα από τα χτυπήματα.

Μετά το τρίτο ματς που νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ, οι δύο χώρες διέκοψαν κάθε επικοινωνία και διπλωματικό δρόμο για να λύσουν το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί.
Αεροπλάνα από το Ελ Σαλβαδόρ πιάνουν στον ύπνο την Ονδούρα και βομβαρδίζουν τη χώρα ενώ παράλληλα χερσαίες δυνάμεις αναπτύσσονται στην Ονδούρα με τις μάχες στους δρόμους να αφήνουν πίσω περισσότερους από 5000 νεκρούς σε 100 ώρες.

Ο πόλεμος τελειώσε με την παρέμβαση των ΗΠΑ και την αποστολή στρατιωτών που ήθελαν να σώσουν το καθεστώς της Ονδούρας που είχαν εγκαταστήσει οι ίδιες.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Πες μου ποιο σημείο στίξης χρησιμοποιείς περισσότερο, να σου πω ποιος είσαι​

Πώς η χρήση των σημείων στίξης φανερώνει στοιχεία της προσωπικότητάς μας​

Ο Πάτρικ Γιανέλλο στο βιβλίο του «Η πραγματικότητα της προσωπικότητας» καταγράφει πώς το σημείο στίξης που χρησιμοποιείτε περισσότερο όταν γράφετε δείχνει τον τρόπο που σκέφτεστε!
Ερωτηματικό:

Είστε σκεπτικιστής – σας αρέσει ο διάλογος και θέλετε να μαθαίνετε τι σκέφτονται οι γύρω σας. Έχετε υπομονή και περιέργεια. Έχετε τη δυνατότητα να επηρεάζετε τους γύρω σας. Είστε, ωστόσο, αναποφάσιστοι.

Θαυμαστικό: Είστε ενθουσιώδης και αισιόδοξος. Μεταδίδετε στον κόσμο τη θετικότητά σας και έχετε δυναμικό χαρακτήρα. Έχετε όμως κα το ελάττωμα πως είστε αυθόρμητος και πολλές φορές αντιδράτε χωρίς να σκεφτείτε.

Αστερίσκος: Χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση σε κάτι, το οποίο θα ξεχωρίσει από το υπόλοιπο κείμενο. Αν χρησιμοποιείτε τον αστερίσκο, τότε σημαίνει πως έχετε την επικοινωνία με τους άλλους εύκολη, σας αρέσει να συζητάτε και έχετε υψηλά αναπτυγμένη την διαίσθησή σας. Βασικό μειονέκτημά σας είναι οι συχνές συναισθηματικές μεταπτώσεις που έχετε.

Τελεία: Το τέλος της συζήτησης. Αν τη χρησιμοποιείτε στα κείμενά σας, τότε αυτό σημαίνει πως δίνετε σημασία στη λεπτομέρεια και είστε τελειομανείς. Είστε όμως επικριτικοί και δεν αποδέχεστε εύκολα διαφορετικές απόψεις.

Παύλα: Αν χρησιμοποιείτε παύλες, σημαίνει πως σας ενδιαφέρει η σύνδεση – όχι στις προτάσεις απαραίτητα. Η χρήση της παύλας δείχνει άνθρωπο που νοιάζεται για τους ανθρώπους που έχει γύρω του και προσπαθεί να γεφυρώνει τις διαφωνίες. Πολλές φορές όμως δείχνετε να καταπιέζετε τον εαυτό σας και τα συναισθήματά σας και σας εκμεταλλεύονται.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Ο οδηγός τρένου που παράτησε 109 επιβάτες και πήγε σπίτι​

Τι θα κάνατε στη θέση του;

Το 2016 η εταιρεία που διευθύνει τα δρομολόγια των τρένων στην Ισπανία, ξεκίνησε έρευνα για ένα περιστατικό που απλά το έχρισε ως «ασυνήθιστο». Ζήτησε συγχρόνως συγνώμη από τους 109 επιβάτες, ενώ η Ένωση των οδηγών τρένων εξέδωσε και ανακοίνωση. Τι ακριβώς συνέβη;​

Το τρένο ξεκίνησε στις 7 το απόγευμα από την πόλη της Σανταντέρ και ήταν προγραμματισμένο να φτάσει στη Μαδρίτη 23 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Αλλά γύρω στις 9.15 ο οδηγός σταμάτησε τη μηχανή και έφυγε, αφήνοντας το τρένο στο χωριό Οσόρνο.
Εκεί υποτίθεται ότι ο οδηγός θα άλλαζε. Αλλά η εταιρεία δεν βρήκε αντικαταστάτη. Ωστόσο ο οδηγός δεν είχε καμία διάθεση να συνεχίσει για ακόμα δυο ώρες και κάτι, καθώς όπως είπε «οι ώρες της βάρδιας του είχαν τελειώσει».
Σύμφωνα με τον ισπανικό νόμο, οι οδηγοί τρένων δεν επιτρέπεται να δουλεύουν περισσότερο από έξι συνεχόμενες ώρες, για να μην κουραστούν και να αποφευχθούν τα ατυχήματα. Και έτσι ο οδηγός έχοντας συμπληρώσει αυτές τι ώρες, αποφάσισε να πάει σπίτι του.
Ο εκπρόσωπος της Ένωσης Οδηγών δήλωσε πως «Ένας οδηγός τρένου, ή λεωφορείου ή ένας πιλότος, δεν μπορεί να ξεπεράσει το μέγιστο των ωρών που επιτρέπονται. Λειτούργησε βάσει του νόμου και δεν ήταν απλά ότι αποφάσισε ξαφνικά να πάει σπίτι».
Η εταιρεία ναύλωσε δυο λεωφορεία και μερικά ταξί για να μεταφέρει τους 109 επιβάτες. Ο οδηγός ανακρίθηκε και είπε ότι δεν μπορούσε να δουλέψει άλλο, γιατί είχαν περάσει οι ώρες της βάρδιας του. Δεν πήρε λοιπόν το ρίσκο να μεταφέρει τους επιβάτες με τον κίνδυνο της κούρασης αλλά και του νόμου.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[stelios62]

Σωστος ... και τυπικοτατος , ας ειχε μεριμνησει η εταιρεια να υπαρχει εξτρα εκτακτος οδηγος ....!
Υποθετω δημοσια επιχειρηση θα ειναι οι σιδηροδρομοι ....!

 

[maik900]

Πώς έβγαλε ο Ωνάσης 80.000.000 μέσα σε μισό χρόνο​

Μια αληθινή ιστορία της μεγάλης επιχειρηματικής ιδιοφυΐας.​

​

Το 1958 ο Ωνάσης πιστός στην αρχή του ότι οι καλύτερες συμφωνίες και το καλύτερο σeξ γίνονται έξω από τα καθιερωμένα, ετοιμάζεται να κλείσει το deal του αιώνα.​

Το παράτολμο σχέδιο του, που θα έφερνε τα πάνω – κάτω στο χώρο των πετρελαϊκών, άρχισε να εκπονείται τη μέρα που συνειδητοποίησε ότι οι μεγάλες πετρελαϊκές, (οι Επτά Αδελφές, όπως τις έλεγαν), στέκονταν εμπόδιο στις δουλειές του, επειδή πλέον όλοι είχαν δικά τους σκάφη και σπάνια νοίκιαζαν ανεξάρτητα τάνκερ.

Λέγεται, μάλιστα, πως έγραψε κάποτε σε επιστολή του πως ένιωθε σαν… ταξιτζής του οποίου όλοι οι πελάτες αγοράζουν Ι.Χ. Ο Ωνάσης, ήθελε κομμάτι της πίτας και ήταν αποφασισμένος να το κερδίσει.
Από τη στιγμή που οι Αμερικάνοι βρήκαν πετρέλαιο στη Σαουδική Αραβία, η κοινοπραξία ARAMCO ήλεγχε τα πάντα, από τη γεώτρηση ως τη διύλιση.

Ο Ωνάσης κάνει μια πρόταση στο νέο, άπειρο βασιλιά: Του ζητά να μεταφέρει τον κύριο όγκο του σαουδαραβικού μαζούτ και σε αντάλλαγμα, θα ναυπηγούσε στόλο πετρελαιοφόρων με σαουδαραβική σημαία.


Η συμφωνία της Τζέντα –όπως έμεινε στην ιστορία- θα του επέτρεπε να καθορίζει τα ναύλα στο διεθνές πετρελαϊκό εμπόριο.

Αν ο Ωνάσης κατάφερνε να σφραγίσει τη συμφωνία θα γινόταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, καθώς δε θα υπήρχε όριο στα κέρδη διότι θα έπαιρνε όλο και μεγαλύτερα ποσοστά από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας. Η απειλή για ξένες κυβερνήσεις και εφοπλιστές ήταν μεγάλη. Ο Ωνάσης δεν είχε ούτε φίλους, ούτε εχθρούς. Μόνο ανταγωνιστές, όπως συνήθιζε να λέει. Οι ανταγωνιστές του λοιπόν μαθαίνουν για την επικείμενη συμφωνία και οργανώνουν τη γραμμή άμυνάς τους, παίζοντάς τον φουλ επίθεση.

Ο Νιάρχος μεθοδεύει την εξόντωση του Ωνάση​

Ο μεγάλος αντίπαλος του Ωνάση, ο Νιάρχος, προσλαμβάνει τον ειδικό ερευνητή, Ρόμπερτ Έιμι Μέιχιου, ο οποίος ασχολούνταν με την… επίλυση προβλημάτων και του αναθέτει την αποστολή να χαλάσει (με κάθε κόστος) τη συμφωνία: «Μισούσαν ο ένας τον άλλο. Η προσωπική τους γνωριμία αύξανε τη δολοφονική τους διάθεση. Ο Νιάρχος ένιωσε πραγματικά απειλούμενος από επαγγελματικής άποψης. Αν συνεχιζόταν η εχθρότητα μεταξύ τους δεν θα υπήρχε αγορά για το νικητή», δήλωσε μετά από χρόνια ο Μέιχιου.

Ρόμπερτ Έιμι Μέιχιου​

Ως πρώην πράκτορας του FBI, καταφέρνει να παγιδεύσει τον Ωνάση, πείθοντας τις διεθνείς μυστικές υπηρεσίες πως η συμφωνία της Τζέντα θα απειλούσε την ασφάλεια των ΗΠΑ. «Συμπτωματικά, μία εβδομάδα πριν με προσλάβει ο Νιάρχος, με είχε μισθώσει η CIA για κάποιες ιδιαιτέρως ευαίσθητες αποστολές. Συνεπώς, είχαμε τώρα σύμμαχο στο έργο μας. Είχα πρόσβαση στο παγκόσμιο σύστημα επικοινωνιών της CIA και –μεταξύ άλλων- δυσκολέψαμε –για να το θέσω ήπια- και τη ζωή του Ωνάση», συνέχισε.

Ο Μέιχιου ενεργοποιεί τους πολιτικούς του συνδέσμους στην Ουάσιγκτον ξεκινώντας από την κορυφή: «Καταφέραμε να κλείσουμε συνάντηση με τον Νίξον, τον τότε αντιπρόεδρο των ΗΠΑ. Αναγνώρισε από την πρώτη στιγμή πως το θέμα έπρεπε να παρουσιαστεί στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας γιατί δεν υπήρχε καιρός για χάσιμο. Την ώρα που φεύγαμε μας είπε πως «αν χρειαζόταν να σκοτώσουμε το κάθαρμα» να μην το κάναμε σε δικό τους έδαφος».

Το επόμενο χτύπημα του Μέιχιου θα γίνει σε γερμανικό ναυπηγείο. «Το πρώτο υπερ-τάνκερ κατασκευασμένο μόνο γι’ αυτό το σκοπό ήταν στο Αμβούργο και θα έπαιρνε το όνομα του τότε βασιλιά. Είδαμε πως αν γινόταν η πρώτη παράδοση πλοίων, δε θα σταματούσαμε τη συμφωνία ποτέ. Για να κερδίσουμε χρόνο οργανώσαμε, μέσω κάποιων συνδέσμων μου στη CIA, απεργία στο ναυπηγείο του Αμβούργου», παραδέχεται.

Παρά τις δυσκολίες, ο Ωνάσης ολοκληρώνει το πλοίο του, ενώ δε διστάζει να καλέσει ακόμα και Αμερικανούς, στελέχη πετρελαϊκών στην παρουσίαση του τάνκερ. Ήξερε πως μια άρνησή τους θα σήμαινε προσβολή προς το Σαουδάραβα βασιλιά του οποίου το όνομα έφερε το πλοίο. Ο Μέιχιου από τη μεριά του ξεκινά να σχεδιάζει νέο σχέδιο (αντ)επίθεσης.

Περουβιανή επίθεση στο στόλο του Ωνάση​

«Ήμασταν σίγουροι πια πως η οικονομική δομή ήταν αδύναμη και πως αν του δημιουργούσαμε ένα σοβαρό πρόβλημα, όλος ο πύργος του από τραπουλόχαρτα θα κατέρρεε. Ξέραμε ότι ο στόλος του ψάρευε σε παράνομα νερά έξω από το Περού. Έτσι, συμφωνήσαμε με την κυβέρνηση του Περού να κατασχέσει το στόλο του», αποκαλύπτει ο Μέιχιου.

Πράγματι, έστειλαν πλοία και αεροπλάνα, τα οποία βομβάρδισαν το πλοίο του Ωνάση. Το «γάζωσαν» με πολυβόλα και το ανάγκασαν να προσαράξει, με τους Περουβιανούς να ζητούν επιτακτικά να πληρωθεί πρόστιμο ύψους τριών εκατομμυρίων δολαρίων. «Τη νύχτα που συνέβη αυτό το γλεντήσαμε, πιστεύοντας πως σκοτώσαμε οριστικά το Τέρας. Προς μεγάλη μας έκπληξη όμως, μάθαμε ότι ο Ωνάσης είχε ασφαλίσει το πλοίο για τέτοια ακριβώς περίπτωση στους Λόιντς του Λονδίνου! Είχε συμπεριλάβει και την αποζημίωση», διηγείται ο ερευνητής.


Ο πανούργος Ωνάσης πήρε 50 εκατομμύρια δολάρια από την ασφάλεια και 30 χιλιάδες ημερησίως για κάθε χαμένη φαλαινοθηρική μέρα. Όχι μόνο έβγαλε χρήματα με την ευγενική χορηγία των ανταγωνιστών του, αλλά το διασκέδασε τόσο, που πήγε γελώντας μέχρι την τράπεζα για την είσπραξη!

Λίγο αργότερα όμως το χαμόγελο στα χείλη του θα παγώσει καθώς ελβετικό δικαστήριο ευνοεί τις πετρελαϊκές Ο Ωνάσης αναγκάζεται να υποχωρήσει από τη συμφωνία της Τζέντα, αφού η έως τότε εμμονή του στην ολοκλήρωση του σχεδίου, τον είχε γονατίσει οικονομικά. Οι πετρελαϊκές δείχνουν να κερδίζουν το παιχνίδι, όμως ο Ωνάσης ακολουθώντας τη ρήση «τα πράγματα είναι μόνο, όσο άσχημα, εσύ πιστεύεις ότι είναι» παρά το ανελέητο σφυροκόπημα που δέχεται στα σχοινιά, δεν πέφτει.

Οι πετρελαϊκές τον χτυπούν με κάθε δυνατό τρόπο για να καταρρεύσει η συμφωνία. Αρχικά, μποϊκόταραν το στόλο του, μετά αναζήτησαν παραθυράκια στις ήδη υπάρχουσες συμφωνίες και τέλος, διαμαρτυρήθηκαν στην κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, η οποία βρέθηκε σε αδιέξοδο. Ο Ωνάσης είναι αναγκασμένος να πουλήσει το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του, όμως αρνείται να ρίξει λευκή πετσέτα. Ήξερε να αντιπαρέρχεται τα οικονομικά σκαμπανεβάσματα και ως το τέλος δεν έχασε το ένστικτό του στις δουλειές.

Ο κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες​

Οι ανταγωνιστές του, αρπάζουν τα χαμένα συμβόλαιά του, ενώ ο Ωνάσης μιλά με τους τραπεζίτες του. Και ενώ όλα δείχνουν να έχουν τελειώσει, ένας απρόσμενος σύμμαχος θα τείνει χείρα βοηθείας στον Έλληνα εφοπλιστή: Ο εξαιρετικά δημοφιλής, νέος πρόεδρος της Αιγύπτου, Νάσερ, δημιουργεί κρίση στο Σουέζ και αλλάζει τα δεδομένα. Με ποιο τρόπο;

Ο Γκαμάλ Αμπτούλ Νάσερ κρατικοποιεί τη διώρυγα του Σουέζ που ήταν η πιο κρίσιμη θαλάσσια οδός για όλα τα πετρελαιοφόρα. Πιστεύοντας πως απειλούνται τα εθνικά τους συμφέροντα, Βρετανία και Γαλλία του κηρύσσουν τον πόλεμο, με το Κάιρο να πέφτει αμέσως και τον αιγυπτιακό στρατό να βιώνει μεν την ήττα, αλλά με σοβαρό τίμημα για τη Δύση.

Τα βυθισμένα πλοία μπλοκάρουν τη διώρυγα και το μεσανατολικό πετρέλαιο περνά τώρα από το Ακρωτήρι κάνοντας διπλή απόσταση. Τι σήμαινε αυτό πρακτικά; Ότι χρειάζονταν τα διπλά τάνκερ και μόνο ένας είχε απόθεμα. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης.

Αποτέλεσμα; Τα ναύλα αυξήθηκαν 1.000% και μέσα σε 6 μήνες ο Ωνάσης ήταν πλουσιότερος κατά 80 εκατομμύρια. Δεν ήταν όμως τα λεφτά που τον έκαναν να χαμογελάσει. Γιατί όπως θα πει αργότερα «Μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο, τα λεφτά δεν έχουν σημασία. Παύουν να είναι ο στόχος. Το παιχνίδι είναι που έχει σημασία». Και σ’ αυτό το παιχνίδι, νικητής κόντρα σε όλα τα προγνωστικά ήταν ο ίδιος…

Πηγη www.e-radio.gr

 

[stelios62]

Mηδενα προ του τελους "κακαριζε" .... τι σου ηνταν κι αυτοι οι αρχαιοι ....!

 

[maik900]

Όταν η Volvo εφηύρε τη ζώνη ασφαλείας έκανε κάτι σπουδαίο​

Μια απόφαση που έσωσε άμεσα χιλιάδες ζωές​

​

Στις 13 Αυγούστου του 1959, ο μηχανικός της Volvo Nils Bohlin, εφηύρε τη ζώνη ασφαλείας τριών σημείων. Τη δεκαετία του 1950, οι πιλότοι και οδηγοί αγώνων φορούσαν ιμάντες. Αλλά οι ζώνες ασφαλείας που τοποθετούνταν στα αυτοκίνητα, είχαν μια υποτυπώδη συγκράτηση σε δυο σημεία. Και αρκετές φορές, αυτό προκαλούσε περισσότερο κακό, αντί για καλό.​

Όταν η Volvo λοιπόν είχε στα χέρια της αυτή την πατέντα, επέλεξε να μην κερδίσει χρήματα από αυτό, αλλά να τη δώσει δωρεάν και στους υπόλοιπους κατασκευαστές αυτοκινήτων, γιατί πίστευαν ότι είχε περισσότερη αξία ως ένα δωρεάν εργαλείο που σώζει ζωές και όχι ως ένα εμπορικό προϊόν.
Ο διευθυντής της εταιρείας Alan Dessel είχε πει πως «η απόφαση να απελευθερώσουμε την πατέντα της ζώνης ασφαλείας τριών σημείων ήταν ένα όραμα σύμφωνο με την κατευθυντήρια γραμμή της εταιρείας για την ασφάλεια».
Ο Nils Bohlin

Ο Nils Bohlin έλαβε ένα χρυσό μετάλλιο από τη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Μηχανικής επιστήμης το 1995. Ο ίδιος ήταν πρώην μηχανικός αεροσκαφών στη Saab και γνώριζε ότι μια αποτελεσματική ζώνη θα έπρεπε μα απορροφά τη δύναμη από όλο το σώμα και ταυτόχρονα, να είναι τόσο εύκολη στη χρήση της, που ακόμα και ένα παιδί να μπορούσε να την κουμπώσει.
Η έξυπνη λύση που βρήκε ήταν ο συνδυασμός μιας ζώνης στην περιοχή της κοιλιάς και μιας διαγώνιας στο στήθος. Τη σχεδίασε έτσι ώστε οι ιμάντες να κουμπώνουν χαμηλά δίπλα στο κάθισμα, ώστε να σχηματίζεται ένα «V». Με αυτόν τον συνδυασμό, ο ιμάντας θα παρέμενε στη θέση του και δεν θα μετατοπιζόταν κάτω από φορτίο.
Μέχρι σήμερα η συγκεκριμένη ζώνη έχει σώσει εκατομμύρια ζωές και εδώ και πολλά χρόνια τοποθετείται υποχρεωτικά σε όλα τα αυτοκίνητα. Και αυτό έγινε άμεσα, λόγω της απόφασης μιας εταιρείας να μην κοιτάξει το κέρδος αλλά την ασφάλεια των ανθρώπων.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[maik900]

Το τρανς μοντέλο που μάγεψε τον Ελβις Πρίσλεϊ​

Η ζωή της μοιάζει με σενάριο ταινίας​

Η χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου, μπορεί τώρα να είναι μια δύσκολη, αλλά απλή επέμβαση, αλλά πίσω στο 1960 ήταν μια επίπονη και επικίνδυνη επέμβαση, με τις πιθανότητες θανάτου από επιπλοκές να είναι μεγάλες.​

Η ζωή της Έιπριλ Άσλει,μπορεί να γίνει ταινία, best seller, αλλά κανένα σενάριο και καμία χολιγουντιανή ταινία δεν μπορεί να χωρέσει όλα κεφάλαια της ζωής της.
Γεννήθηκε το 1935 και ήταν το 7ο παιδί μιας φτωχής οικογένειας. Της έδωσαν το όνομα Τζορτζ και ο πατέρας της έλειπε από το σπίτι για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αφού εργαζόταν ως μάγειρας στα πλοία.
Η μητέρα της, ήταν αλκοολική και βίαιη. Μάλιστα μετά από ένα ξυλοδαρμό όπου χρειάστηκε να φωνάξουν γιατρό σπίτι, ο γιατρός την απείλησε ότι θα πάει στις Αρχές και θα ζητήσει την αφαίρεση επιμέλειας του μικρού Τζόρτζ.
Στην εφηβεία της μετά από ένα βιασμό, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Η βοήθεια που του προσφέρθηκε ήταν να τον κλείσουν σε ένα από τα "ειδικά" ιδρύματα της εποχής, όπου του έκαναν ειδική αγωγή για να τονώσουν τον αδρισμό του.
Ενέσεις με ορμόνες, ηλεκτροσοκ, χάπια και συχνοί ξυλοδαρμοί ήταν καθημερινότητα για τον Τζορτζ, που όταν αφέθηκε ελεύθερος αποφάσισε πως ποτέ δεν αφήσει κανέναν ξανά να τον επηρεάσει στο πως θέλει να ζήσει.
Έπιασε δουλειά σαν ρεσεψιονιστ σε ένα ξενοδοχείο και εκεί γνώρισε ένα ιδιοκτήτη κλαμπ όπου του πρόσφερε δουλειά σε ένα από τα μαγαζιά του. Εκεί ήταν η πρώτη φορά όπου ντύθηκε γυναίκα και άλλαξε το όνομα του σε Τόνι.
Αποφάσισε να ξεκινήσει θεραπεία με ορμόνες και 4 χρόνια μετά σε ηλικία 25 ετών πήγε στη Καζαμπλάνκα για την επέμβαση που ονειρευόταν από μικρό παιδί.
Όταν γύρισε αποφάσισε να μη κρυφτεί ποτέ ξανά και να ζήσει μια κανονική ζωή. Όμως η ζωή την διέψευσε. Το πρώτο βράδυ που φόρεσε ένα ωραίο φόρεμα και κυκλοφόρησε για να διασκεδάσει στο νυχτερινό Παρίσι, μία γυναίκα την χαστούκισε τόσο δυνατά που τα σημάδια από το χέρι της έμειναν 3 μέρες στο μάγουλό της.
Εκείνο το βράδυ δέχθηκε επίθεση από 4 διαφορετικές παρέες. Όμως τίποτα δεν θα την έκανε να λυγίσει. Τότε έδωσε ένα νέο όνομα στον εαυτό της, Έιπριλ για τα γενέθλιά της και Άσλεϊ επειδή θαύμαζε την Λέσλι Χάουαρντ ως Άσλεϊ Γουίλκς στο «Όσα παίρνει ο άνεμος».

Ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο, και να την καλούν σε λαμπερά πάρτυ με διάσημους σταρ της εποχής. Ο Πίτερ Ο'Τουλ ήταν ερωτευμένος αλλά δεν ήθελε να κοιμηθεί με μια γυναίκα εξ αλλαγής φύλου, ο Ομάρ Σαρίφ την λάτρεψε και σύναψε σeξουαλικές σχέσεις μαζί της, ο Έλβις Πρίσλει την πόθησε σαν τρελός και πλήθος ανρών έπεφταν στα πόδια της.
Παντρεύτηκε το 1963, τον λόρδο Άρθουρ Κάμερον Κόρμπετ. Όμως ο γάμος κράτησε μόνο 14 μέρες αφού το έσκασε για έναν νεαρό άνδρα, ,εναν ισπανό δούκα.
Το διαζύγιο πήρε διαστάσεις, αφού ο Τύπος της εποχής βρήκε ένα θέμα που θα πουλούσε και οι λεπτομέρειες από τη ζωή της Έιπριλ έγιναν πρωτοσέλιδα.
Εκείνη ζητούσε διατροφή, εκείνος δήλωσε εξαπατημένος, ότι δεν ήξερε περί αλλαγής φύλου και μετά από 7 χρόνια το δικαστήριο έλυσε τον γάμο παρουσιάζοντας σαν θύμα τον τέως σύζυγό της.

Κορυφαία στιγμή για την ίδια το 2005 όπου με την αλλαγή του νόμου, ήταν και επίσημα για τις αρχές γυναίκα.
«Ποτέ δε ζήτησα να γεννηθώ έτσι» είπε όταν έλαβε το MBE της. «Θα ήθελα να είχα γεννηθεί κανονική όπως όλοι. Ήθελα να ζήσω στον πραγματικό κόσμο και να κάνω αυτά που κάνουν όλοι οι άλλοι. Νομίζω ότι έζησα τη ζωή μου με τεράστια αξιοπρέπεια».
Πέθανε πριν 3 ημέρες από καρδιακή προσβολή.

Πηγη www.e-radio.gr

 

[giamar]

Ένα ωραίο τικ-τοκακι που περιγράφει τα οσα όμορφα μας επιφυλάσσει ο Αυγουστιατικος ουρανός και φετος https://vm.tiktok.com/ZMNp8KNwV/?k=1

 

[maik900]

Δεν είναι στραβή η φωτογραφία, το γήπεδο είναι στραβό: Το πιο extreme που είδατε ποτέ​

Mία από τις βασικές προϋποθέσεις είναι ότι το γήπεδο πρέπει να είναι απότομο​

​

Όπως υποδηλώνει το όνομα, το αλπικό ποδόσφαιρο είναι μια παραλλαγή του πιο δημοφιλούς ανταγωνιστικού αθλήματος στον κόσμο που παίζεται σε απότομες βουνοπλαγιές για να το κάνει πιο δύσκολο.​

Τα περισσότερα αθλήματα λαμβάνουν χώρα συνήθως σε ίσους χώρους, αλλά στην περίπτωση του αλπικού ποδοσφαίρου, μία από τις βασικές προϋποθέσεις είναι ότι το γήπεδο πρέπει να είναι απότομο. Ακούγεται εντελώς αδύνατο, αλλά μια ομάδα οπαδών ποδοσφαίρου στις Αυστριακές Άλπεις ισχυρίζεται ότι είναι ο απόλυτος τρόπος για να παίξουν το αγαπημένο τους άθλημα. Σκέφτηκαν την ιδέα για ακραίο αλπικό ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014, ενώ παρακολούθησαν ένα βαρετό παιχνίδι και έψαξαν για τρόπους να το κάνουν λίγο πιο ενδιαφέρον!
«Βλέπαμε τους αγώνες και τους βρήκαμε πολύ βαρετούς", είπε ο συν-εφευρέτης του αλπικού ποδοσφαίρου, Φραντς Μέιρ. "Τότε, η Peppi – η Peppi Knünz, η άλλη εφευρέτρια του αθλήματος – μου είπε: "Ο τρόπος που παίζουν δεν είναι αρκετά δύσκολος και θα πρέπει να προσπαθήσουν να τρέχουν πάνω και κάτω από τα βουνά μας. Σύντομα θα τους κοπεί η ανάσα…". Και μετά σκεφτήκαμε: "Μπορεί να μην μπορούν καν να παίξουν – αλλά εμείς και τα παλικάρια μας, θα τα καταφέρναμε!"».
Το επίπεδο έδαφος είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί στις Άλπεις, επομένως χρησιμοποιείται συχνότερα για πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο, έτσι οι λάτρεις του αθλήματος σε μια τέτοια ορεινή περιοχή αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το έδαφος για να εφεύρουν μια νέα παραλλαγή. Τώρα, οι ντόπιοι περηφανεύονται που παίζουν μόνο αλπικό ποδόσφαιρο.

Πηγη www.e-radio.gr