80s και παλιότερα.. Αναμνήσεις!!!
- Thread starter User V
- Ημερομηνία δημιουργίας
karellen
old member
- Δημοσιεύσεις
- 5.718
- Ηλικία
- 63
- Μοτοσυκλέτα
- Honda DAX 72 Τρου Αντβέ
- Όνομα
- Νίκος
- Περιοχή
- Καλαμάτα
Μερικά σπίτια δεν είχαν ηλεκτρικό ψυγείο και έβαζαν τα τρόφιμα στο 'φανάρι' ένα διχτυωτό κουτί (για να μην μπαίνουν μύγες) κρεμασμένο ψηλά.
Και το ψυγείο του πάγου Πότη?
N
notakos600
Guest
Αυτό κι αν ήταν vintage
- Δημοσιεύσεις
- 20.054
- Περιοχή
- Λεπτοκαρυά Κατερίνη
- Μοτοσυκλέτα
- Voge 300 & Αστρέα Grand 100 σε μπλε
- Όνομα
- Γιαννης
- Περιοχή
- Pieria
Κεινοι ηταν πιο εξυπνοι πετρογκαζ αυτοσχεδιο ειχαν:(
- Δημοσιεύσεις
- 30.145
- Ηλικία
- 65
- Περιοχή
- Αγρινιο
- Μοτοσυκλέτα
-
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
Varadero 1000 MK1 1999
MODENAS X CITE 135 2009
- Όνομα
- ΜΙΧΑΛΗΣ
- Περιοχή
- ΑΓΡΙΝΙΟ
Τούτο ήταν σαν μεγάλο φανάρι, με τις πλευρές κατασκευασμένες από σήτα (κρησάρα).
Ο παγοπώλης έσπρωχνε το μικρό καροτσάκι ή το τραβούσε ή το έσερνε κάποιο υπομονετικό γαϊδουράκι. Σταματούσε κάτω από το σπίτι, έσπαζε με το πριόνι τον πάγο, τον έπαιρνε με την τσιμπίδα και τον άφηνε στην πόρτα του σπιτιού. Από κει και πέρα τον έπαιρνε η νοικοκυρά μ’ ένα βρεγμένο πανί και τον τοποθετούσε στο πάνω μέρος του ξύλινου ψυγείου.
ξυλινο ψυγειο παγου
Τα νερά που έτρεχαν προς τα κάτω, έψυχαν τις επιφάνειες (από λαμαρίνα) του ψυγείου κι έτσι διατηρούσαν τα φαγητά παγωμένα. Στο κάτω μέρος υπήρχε ο συλλέκτης των νερών, που γέμιζε κάποια στιγμή και πολλές φορές ξεχείλιζε. Τα νερά, οι νοικοκυρές, τα έριχναν στις αυλές (όχι βέβαια στα φυτά ή στα δέντρα).
Ο παγοπώλης έσπρωχνε το μικρό καροτσάκι ή το τραβούσε ή το έσερνε κάποιο υπομονετικό γαϊδουράκι. Σταματούσε κάτω από το σπίτι, έσπαζε με το πριόνι τον πάγο, τον έπαιρνε με την τσιμπίδα και τον άφηνε στην πόρτα του σπιτιού. Από κει και πέρα τον έπαιρνε η νοικοκυρά μ’ ένα βρεγμένο πανί και τον τοποθετούσε στο πάνω μέρος του ξύλινου ψυγείου.
ξυλινο ψυγειο παγου
Τα νερά που έτρεχαν προς τα κάτω, έψυχαν τις επιφάνειες (από λαμαρίνα) του ψυγείου κι έτσι διατηρούσαν τα φαγητά παγωμένα. Στο κάτω μέρος υπήρχε ο συλλέκτης των νερών, που γέμιζε κάποια στιγμή και πολλές φορές ξεχείλιζε. Τα νερά, οι νοικοκυρές, τα έριχναν στις αυλές (όχι βέβαια στα φυτά ή στα δέντρα).
Κάποτε η βασική θέρμανση !! Πόσα και πόσα σπιτικά ζεστενοτουσαν με την κουκουνάρα (και πόσα είχαν λαμπαδιαζει από αυτές) Θυμάμαι τη γιαγιά να κάθεται δίπλα της και να πλέκει!! Τώρα κάνει χρέη βοηθητικής θέρμανσης όταν χρειάζεται στο εργαστηριο μια στο τόσο αλλά δουλεύει ακόμα το ίδιο καλά όπως τότε!!
- Δημοσιεύσεις
- 20.054
- Περιοχή
- Λεπτοκαρυά Κατερίνη
- Μοτοσυκλέτα
- Voge 300 & Αστρέα Grand 100 σε μπλε
- Όνομα
- Γιαννης
- Περιοχή
- Pieria
thanosgp
Μαθουσάλας member
- Δημοσιεύσεις
- 11.511
- Ηλικία
- 54
- Περιοχή
- Τρίκαλα
- Μοτοσυκλέτα
- Τίγρης ξεδοντιασμένος 220 τελική
- Όνομα
- Θάνος
- Περιοχή
- Τρίκαλα
Για τον Μάνο.. Τον Βαγγέλα..
Τον Μιχάλη.. κι όλοι τρέλα!!!!
:p:D
Εσείς οι υπέργηροι γεροντολάγνοι γιατί δεν κάνετε δικό σας φόρουμ (πχ "Τίλιο και φιδές-ρετρό μηχανές") ,γιατί εμείς οι νέοι δε φταίμε σε τίποτα!
User V
Μαθουσάλας member
- Δημοσιεύσεις
- 12.083
Να κι ο "αυθαδιασμός" από τον Γιατρόοοοο.....Εσείς οι υπέργηροι γεροντολάγνοι γιατί δεν κάνετε δικό σας φόρουμ (πχ "Τίλιο και φιδές-ρετρό μηχανές") ,γιατί εμείς οι νέοι δε φταίμε σε τίποτα!
fgh
stelios62
Μαθουσάλας member
- Δημοσιεύσεις
- 8.098
- Περιοχή
- Πειραιας
- Μοτοσυκλέτα
- Honda Cbr650r Cbf250
- Όνομα
- Στελιος
- Περιοχή
- Κερατσινι
Εσείς οι υπέργηροι γεροντολάγνοι γιατί δεν κάνετε δικό σας φόρουμ (πχ "Τίλιο και φιδές-ρετρό μηχανές") ,γιατί εμείς οι νέοι δε φταίμε σε τίποτα!
...... πολυ σωστα , εγω ηδη νοιωθω σαν πεσιμιστης . Υπαρχει σωτηρια? .....! :confused:
User S-T
well know member
- Δημοσιεύσεις
- 3.617
να δω τι θα κανετε ρε λιανοπαιδια αν γινη κανας πυρινικος. μονο η πλατινες θα επιζησουν.Εσείς οι υπέργηροι γεροντολάγνοι γιατί δεν κάνετε δικό σας φόρουμ (πχ "Τίλιο και φιδές-ρετρό μηχανές") ,γιατί εμείς οι νέοι δε φταίμε σε τίποτα!
apache
Μαθουσάλας member
- Δημοσιεύσεις
- 30.145
- Ηλικία
- 65
- Περιοχή
- Αγρινιο
- Μοτοσυκλέτα
-
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
Varadero 1000 MK1 1999
MODENAS X CITE 135 2009
- Όνομα
- ΜΙΧΑΛΗΣ
- Περιοχή
- ΑΓΡΙΝΙΟ
ΤΟ ΚΑΡΟΤΣΙΝΙ
Τη δεκαετία του ’60 και ’70 στα χωριά μας δεν είχαμε παιχνίδια, εμείς τα εξάχρονα και πάνω παιδιά, ούτε μπορούσαμε να αγοράσουμε. Μόνοι μας φτιάχναμε διάφορα αντικείμενα ,κάποια από αυτά τα χρησιμοποιούσαμε ως παιχνίδι, παίρνοντας την τέχνη από τους πατεράδες μας. Ένα από αυτά ήταν και το Καροτσίνι. Τι ήταν το καροτσίνι; ήταν το χειροποίητο αυτοκίνητο της εποχής μας ,για παιχνίδι φυσικά! Ο κορμός του ήταν ένα ίσιο χοντρό καλάμι 2μ που το κόβαμε από τις καλαμιές στο ποτάμι. Τις δυο ρόδες τις φτιάχναμε από πολύ χοντρό σύρμα ,αυτό που ονόμαζαν τηλέγραφο, τις οποίες τις τοποθετούσαμε στη μια άκρη του καλαμιού που σχίζαμε ελαφρώς για να τις τοποθετήσουμε και μετά τι σχισμή την δέναμε με ένα ψιλό σύρμα για να νη βγαίνουν οι ρόδες. Στην άλλη άκρη 10με 15 εκατοστά ποιο μέσα ανοίγαμε μια μικρή τρυπά ,όχι διαμπερές από όπου θα έβγαινε η άκρη του τιμονιού. Το τιμόνι το φτιάχναμε και αυτό με τηλέγραφο που στη μέση προεξείχε λίγο σύρμα βάζοντας το από την άκρη του καλαμιού να έβγαινε από την τρύπα που είχαμε ανοίξει πριν. Αυτό θα χρησίμευε ώστε το τιμόνι να μη κάνει στροφή 360 μοιρών αλλά στροφή όπως τα σημερινά αυτοκίνητα .Την προεξοχή του σύρματος την είχαμε και σα λεβιέ ταχυτήτων αλλά κρεμάγαμε και διάφορα μπιχλιμπίδια για ομορφιά. Κατά μήκος του καλαμιού για ομορφιά κολλούσαμε διάφορες αυτοκόλλητες εικόνες .Με μια απλή πλακέ μπαταρία ,καλώδιο και ένα η περισσότερα μικρά λαμπάκια είχαμε και φώτα για τη νύχτα .Όλα τα παιδιά είχαμε καροτσίνια και κάθε απόγευμα πηγαίναμε στο γήπεδο και από εκεί αρχίζαμε δρομολόγια και αγώνες ταχύτητας μουγκρίζοντας κιόλας όπως ο ήχος των αγωνιστικών αυτοκινήτων. Κάποιοι από εμάς που μας έστελνε η μάνα μας στο μαγαζί για ψώνια πηγαίναμε με το καροτσίνι και τα ψώνια τα φορτώναμε σε αυτό με διάφορες πατέντες. Κάποιοι επίσης για περισσότερο χώρο έσερναν και πλαστικές καρότσες από αυτοκινητάκια που βρίσκαμε στα σκουπίδια η στο ποτάμι η που μας είχαν αγοράσει οι γονείς μας. Οι ποιο εφευρετικοί, όπως ο Τάκης Παύλος (Μπικιτόλας)που ήταν εξπέρ στο φωτισμό ,έβαζαν καθρεφτάκια και στέκα για να το παρκάρουν όπως τα σημερινά μηχανάκια. Το δράμα μας ήταν όταν τσακωνόμασταν και στον εκνευρισμό μας πατούσαμε το καρότσι του φίλου μας, το σπάγαμε και το κλάμα δεν είχε σταματημό!!!
Σημ. Η φωτογραφία πάρθηκε από το πολύ καλό ημερολόγιο του συλλόγου Λιθοβουνίου.
Τη δεκαετία του ’60 και ’70 στα χωριά μας δεν είχαμε παιχνίδια, εμείς τα εξάχρονα και πάνω παιδιά, ούτε μπορούσαμε να αγοράσουμε. Μόνοι μας φτιάχναμε διάφορα αντικείμενα ,κάποια από αυτά τα χρησιμοποιούσαμε ως παιχνίδι, παίρνοντας την τέχνη από τους πατεράδες μας. Ένα από αυτά ήταν και το Καροτσίνι. Τι ήταν το καροτσίνι; ήταν το χειροποίητο αυτοκίνητο της εποχής μας ,για παιχνίδι φυσικά! Ο κορμός του ήταν ένα ίσιο χοντρό καλάμι 2μ που το κόβαμε από τις καλαμιές στο ποτάμι. Τις δυο ρόδες τις φτιάχναμε από πολύ χοντρό σύρμα ,αυτό που ονόμαζαν τηλέγραφο, τις οποίες τις τοποθετούσαμε στη μια άκρη του καλαμιού που σχίζαμε ελαφρώς για να τις τοποθετήσουμε και μετά τι σχισμή την δέναμε με ένα ψιλό σύρμα για να νη βγαίνουν οι ρόδες. Στην άλλη άκρη 10με 15 εκατοστά ποιο μέσα ανοίγαμε μια μικρή τρυπά ,όχι διαμπερές από όπου θα έβγαινε η άκρη του τιμονιού. Το τιμόνι το φτιάχναμε και αυτό με τηλέγραφο που στη μέση προεξείχε λίγο σύρμα βάζοντας το από την άκρη του καλαμιού να έβγαινε από την τρύπα που είχαμε ανοίξει πριν. Αυτό θα χρησίμευε ώστε το τιμόνι να μη κάνει στροφή 360 μοιρών αλλά στροφή όπως τα σημερινά αυτοκίνητα .Την προεξοχή του σύρματος την είχαμε και σα λεβιέ ταχυτήτων αλλά κρεμάγαμε και διάφορα μπιχλιμπίδια για ομορφιά. Κατά μήκος του καλαμιού για ομορφιά κολλούσαμε διάφορες αυτοκόλλητες εικόνες .Με μια απλή πλακέ μπαταρία ,καλώδιο και ένα η περισσότερα μικρά λαμπάκια είχαμε και φώτα για τη νύχτα .Όλα τα παιδιά είχαμε καροτσίνια και κάθε απόγευμα πηγαίναμε στο γήπεδο και από εκεί αρχίζαμε δρομολόγια και αγώνες ταχύτητας μουγκρίζοντας κιόλας όπως ο ήχος των αγωνιστικών αυτοκινήτων. Κάποιοι από εμάς που μας έστελνε η μάνα μας στο μαγαζί για ψώνια πηγαίναμε με το καροτσίνι και τα ψώνια τα φορτώναμε σε αυτό με διάφορες πατέντες. Κάποιοι επίσης για περισσότερο χώρο έσερναν και πλαστικές καρότσες από αυτοκινητάκια που βρίσκαμε στα σκουπίδια η στο ποτάμι η που μας είχαν αγοράσει οι γονείς μας. Οι ποιο εφευρετικοί, όπως ο Τάκης Παύλος (Μπικιτόλας)που ήταν εξπέρ στο φωτισμό ,έβαζαν καθρεφτάκια και στέκα για να το παρκάρουν όπως τα σημερινά μηχανάκια. Το δράμα μας ήταν όταν τσακωνόμασταν και στον εκνευρισμό μας πατούσαμε το καρότσι του φίλου μας, το σπάγαμε και το κλάμα δεν είχε σταματημό!!!
Σημ. Η φωτογραφία πάρθηκε από το πολύ καλό ημερολόγιο του συλλόγου Λιθοβουνίου.
Kostas-Motolover
member
- Δημοσιεύσεις
- 1.360
- Περιοχή
- Αθηνανιστάν
- Μοτοσυκλέτα
- V-Strom (ο ξακουστός tweety)
- Όνομα
- ΜοτοΑγαπούλης
- Περιοχή
- Αθηνανιστάν
5 παιχνίδια του δρόμου που αν τα πρόλαβες, τότε είσαι πια ο θείος που κάθεται με τη νεολαία
Οι αλήθειες να λέγονται.
Της Γεωργίας Τζαγκαράκη
«Αχ! ωραίες εποχές… Τότε βγαίναμε στους δρόμους και παίζαμε με τις ώρες, μέχρι να βγει η μάνα μας στο μπαλκόνι να μας φωνάξει. Όχι σαν τα σημερινά παιδιά που κάθονται με τις ώρες μπροστά από αυτά τα κομπιούτερ και δεν ξέρουν το σχήμα της μπάλας».
Αν έχεις πει αυτή την ατάκα ή αν έστω την έχεις σκεφτεί από μέσα σου, είσαι στην ηλικία που τα παιδιά σου μιλάνε στο πληθυντικό. Αν παρ’ όλα αυτά δεν σε έχουμε πείσει ακόμα, εδώ θα σου φρεσκάρουμε τα πιο κλασσικά παιχνίδια που αν έπαιζες στο δρόμο, τώρα πια είσαι ο αγαπημένος θείος που κάθεται με τη νεολαία.
Διάβασε, αναλογίσου και συγκινήσου…
Μήλα
Εμβληματικό παιχνίδι που παιζόταν από μεγάλες παρέες. Δυο έξω, άπειροι μέσα. Οι έξω προσπαθούσαν να χτυπήσουν τους μέσα, οι μέσα προσπαθούσαν να αποφύγουν ή και να μαζέψουν τη μπάλα, πράγμα που τους έδινε ζωές. Ο κάθε παίχτης ξεκινούσε με 3 ζωές και μπορούσε να τις μεταβιβάσει μάλιστα και σε κάποιον φίλο του που είχε βγει εκτός παιχνιδιού.
Μπορούσε ναι, λένε οι φήμες, φυσικά δεν το είχαμε δει ποτέ να συμβαίνει. Συνήθως τα μήλα διασώζονται ακόμα από παρέες 30χρονων ή 40χρονων που όταν ανταμώνουν θέλουν να θυμηθούν τα νιάτα τους.
Κουτσό
Δεν είναι politically correct αλλά στο παιδικό μας μυαλό δεν χωρούσαν αυτά.Το κουτσό ήταν ως επί τω πλείστον το παιχνίδι των κοριτσιών καθώς τα αγόρια σπάνια το καταδέχονταν.
Στα πρώιμα στάδια της παιδικής μας ηλικία κάναμε κουτσό άναρχα. Λίγο αργότερα, ζωγραφίζαμε τετράγωνα με κιμωλία στο δρόμο και προσπαθούσαμε να μην βγούμε από τα πλαίσια. Όταν συνέβαινε αυτό ήμασταν ένα τσακ πριν αφήσουμε το κουτσό στη λήθη.
Κρυφτό
Το κρυφτό δεν θέλει συστάσεις, μόνο μια διευκρίνηση. Το κρυφτό ήταν το παιχνίδι των μεγάλων και όχι των μικρών. Επειδή διαρκούσε συνήθως μια αιωνιότητα, οι γονείς μας είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν το ποτό με τους φίλους τους ατάραχοι ή να παίξουν την μπιρίμπα τους δίχως έγνοιες.
Σου είπε ποτέ η μαμά σου «Παίξε κυνηγητό με τα παιδιά;» όχι μόνο το κρυφτό σου προμόταρε. Bonus το «φτου και βγαίνω» που όσα χρόνια και αν περάσουμε δεν θα καταλάβουμε ακόμα γιατί έπρεπε να φτύνουμε.
Μπιζ
Δέκα έπαιζαν; Εννιά χαίρονταν! Ένα παιχνίδι δίχως κανένα νόημα που το μόνο που εξυπηρετούσε ήταν να βγάλουμε τον παιδικό θυμό μας στο φίλο που δεν συμπαθούσαμε. Πλέον δεν μπορούμε να παίξουμε μπιζ για ευνόητους λόγους. Ευτυχώς εξαλείφθηκε σαν την οστρακιά με την πάροδο των χρόνων.
Σκοτεινό δωμάτιο
Οκ δεν είναι παιχνίδι του δρόμου αλλά μπορούσε να παιχτεί παντού. Στην ουσία ήταν ο τρόπος να ανακαλύψουμε το σώμα μας και ένα βήμα μακρυά από την μπουκάλα. Ένα σκοτεινό δωμάτιο, κάμποσοι παίκτες που κρύβονται και ένας που φοράει ένα μαντήλι δήθεν για να μη βλέπει.
Ο τύπος με το μαντήλι συνήθως «πασπάτευε» αθώα το κοριτσάκι που του άρεσε παριστάνοντας πως δεν το αναγνωρίζει. Και οι γονείς στο σαλόνι έπιναν ήσυχα το ουισκάκι τους..
Πάντως εδώ που τα λέμε, ωραίες εποχές…
Οι αλήθειες να λέγονται.
Της Γεωργίας Τζαγκαράκη
«Αχ! ωραίες εποχές… Τότε βγαίναμε στους δρόμους και παίζαμε με τις ώρες, μέχρι να βγει η μάνα μας στο μπαλκόνι να μας φωνάξει. Όχι σαν τα σημερινά παιδιά που κάθονται με τις ώρες μπροστά από αυτά τα κομπιούτερ και δεν ξέρουν το σχήμα της μπάλας».
Αν έχεις πει αυτή την ατάκα ή αν έστω την έχεις σκεφτεί από μέσα σου, είσαι στην ηλικία που τα παιδιά σου μιλάνε στο πληθυντικό. Αν παρ’ όλα αυτά δεν σε έχουμε πείσει ακόμα, εδώ θα σου φρεσκάρουμε τα πιο κλασσικά παιχνίδια που αν έπαιζες στο δρόμο, τώρα πια είσαι ο αγαπημένος θείος που κάθεται με τη νεολαία.
Διάβασε, αναλογίσου και συγκινήσου…
Μήλα
Εμβληματικό παιχνίδι που παιζόταν από μεγάλες παρέες. Δυο έξω, άπειροι μέσα. Οι έξω προσπαθούσαν να χτυπήσουν τους μέσα, οι μέσα προσπαθούσαν να αποφύγουν ή και να μαζέψουν τη μπάλα, πράγμα που τους έδινε ζωές. Ο κάθε παίχτης ξεκινούσε με 3 ζωές και μπορούσε να τις μεταβιβάσει μάλιστα και σε κάποιον φίλο του που είχε βγει εκτός παιχνιδιού.
Μπορούσε ναι, λένε οι φήμες, φυσικά δεν το είχαμε δει ποτέ να συμβαίνει. Συνήθως τα μήλα διασώζονται ακόμα από παρέες 30χρονων ή 40χρονων που όταν ανταμώνουν θέλουν να θυμηθούν τα νιάτα τους.
Κουτσό
Δεν είναι politically correct αλλά στο παιδικό μας μυαλό δεν χωρούσαν αυτά.Το κουτσό ήταν ως επί τω πλείστον το παιχνίδι των κοριτσιών καθώς τα αγόρια σπάνια το καταδέχονταν.
Στα πρώιμα στάδια της παιδικής μας ηλικία κάναμε κουτσό άναρχα. Λίγο αργότερα, ζωγραφίζαμε τετράγωνα με κιμωλία στο δρόμο και προσπαθούσαμε να μην βγούμε από τα πλαίσια. Όταν συνέβαινε αυτό ήμασταν ένα τσακ πριν αφήσουμε το κουτσό στη λήθη.
Κρυφτό
Το κρυφτό δεν θέλει συστάσεις, μόνο μια διευκρίνηση. Το κρυφτό ήταν το παιχνίδι των μεγάλων και όχι των μικρών. Επειδή διαρκούσε συνήθως μια αιωνιότητα, οι γονείς μας είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν το ποτό με τους φίλους τους ατάραχοι ή να παίξουν την μπιρίμπα τους δίχως έγνοιες.
Σου είπε ποτέ η μαμά σου «Παίξε κυνηγητό με τα παιδιά;» όχι μόνο το κρυφτό σου προμόταρε. Bonus το «φτου και βγαίνω» που όσα χρόνια και αν περάσουμε δεν θα καταλάβουμε ακόμα γιατί έπρεπε να φτύνουμε.
Μπιζ
Δέκα έπαιζαν; Εννιά χαίρονταν! Ένα παιχνίδι δίχως κανένα νόημα που το μόνο που εξυπηρετούσε ήταν να βγάλουμε τον παιδικό θυμό μας στο φίλο που δεν συμπαθούσαμε. Πλέον δεν μπορούμε να παίξουμε μπιζ για ευνόητους λόγους. Ευτυχώς εξαλείφθηκε σαν την οστρακιά με την πάροδο των χρόνων.
Σκοτεινό δωμάτιο
Οκ δεν είναι παιχνίδι του δρόμου αλλά μπορούσε να παιχτεί παντού. Στην ουσία ήταν ο τρόπος να ανακαλύψουμε το σώμα μας και ένα βήμα μακρυά από την μπουκάλα. Ένα σκοτεινό δωμάτιο, κάμποσοι παίκτες που κρύβονται και ένας που φοράει ένα μαντήλι δήθεν για να μη βλέπει.
Ο τύπος με το μαντήλι συνήθως «πασπάτευε» αθώα το κοριτσάκι που του άρεσε παριστάνοντας πως δεν το αναγνωρίζει. Και οι γονείς στο σαλόνι έπιναν ήσυχα το ουισκάκι τους..
Πάντως εδώ που τα λέμε, ωραίες εποχές…
