Διαβάζοντας τα μεθεόρτια κάθε μέρα, αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο την ομορφιά αυτής της βόλτας...δύσκολη η προσαρμογή στην καθημερινή ρουτίνα, φαντάζομαι για όλους μας .
Ας γράψω και εγώ 2 πράγματα (αν και τα παιδιά που προηγήθηκαν έδωσαν αρκετές πληροφορίες) που ελπίζω να βοηθήσουν μελλοντικούς επισκέπτες αυτού του όμορφου τόπου.
Η ΠΑΡΕΑ: Ουκ εν τω πολλώ το ευ, δεν έλεγαν οι αρχαίοι ;
Ε, δεν θα πάρουμε αυτή την φορά 
Ίσως ακούγεται απαγορευτικός ο αριθμός τόσων αναβατών-μοτοσυκλετών, όχι μόνο σε μια χώρα της ευρύτερης περιοχής και γενικότερα σε μια μοτοεκδρομή, αλλά...
Η δεδομένη εμπειρία και η προσμονή του ταξιδιού από το σύνολο της παρέας, μαζί με την σοβαρότητα-αναγνώριση από την πρώτη στιγμή του περιβάλλοντος που βρισκόμαστε, θεωρώ ότι απομάκρυναν από την αρχή τους όποιους ενδοιασμούς...παράλληλα μας γέμισαν με αυτοπεποίθηση, αλλά και την απαραίτητη χαλαρή διάθεση για να απολαύσουμε την εμπειρία και τις εικόνες που βλέπαμε.
Όπως είπε και ο Γρηγόρης με τον Στέλιο, ουσιαστικά μηδέν παρεξηγήσεις και προβλήματα, με μόνη μας έγνοια........μια μπαταρία (μάρκα δεν λέμε για ευνόητους λόγους

k)
Ο ΤΟΠΟΣ: Αφρική ; Μπα όχι...λες ;
Πράσινο, υγρασία και ζέστη (δεν την λες για Οκτώβρη, φαντάσου το καλοκαίρι

) στο Βόρειο κομμάτι και όσο κατεβαίναμε προς Νότο, μεγάλη αλλαγή περιβάλλοντος και συνθηκών...

Εδώ πρόκειται για το τέλος του κύριου αυτοκινητόδρομου
Α1-ο οποίος συνδέει την Βόρεια με την Νότια Τυνησία από την πλευρά της Μεσογείου και κόβεται στο ύψος της πόλης Sfax-πηγαίνοντας προς την πόλη Douz....την "Πύλη της Ερήμου" δηλαδή
συνεχίζεται.....