Ταξίδι σε τρεις χώρες και ένα σουλτανάτο .

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε για μια βόλτα στην ενδοχώρα . Πρώτη στάση έξω από το παλάτι του σουλτάνου . Διαθέτει 1788 δωμάτια και 257 μπάνια . Το δε πάρκινγκ του σουλτάνου έχει περισσότερα από 5 χιλιάδες αυτοκίνητα . Το παλάτι είναι επισκέψιμο μόνο τρεις μέρες το χρόνο και δεν καταφέραμε να δούμε και πολλά .

Σειρά είχε το Billionth Barrel Monument ένα διαφορετικό μνημείο . Το μνημείο χτίστηκε το 1991 για να τιμήσει την εξόρυξη του δισεκατομμυριοστού βαρελιού πετρελαίου . Τριγύρω μας γεωτρήσεις και αντλίες εξόρυξης . Το ίδιο και μέσα στην θάλασσα . Παντού πετρέλαιο .

Στην επιστροφή παίρνουμε ένα δρόμο που φαίνεται στον χάρτη αλλά όχι στο gps .

Ο δρόμος αυτός σίγουρα δεν χρησιμοποιείτε εδώ και καιρό . Κάποια στιγμή δεν υπήρχε ούτε χωματόδρομος μόνο λακκούβες με νερό . Ωστόσο μας οδήγησε σε ένα υπέροχο μέρος με μία φανταστική λίμνη γεμάτη ψάρια και κροκόδειλους .

Γυρνώντας περάσαμε από παραλίες και ζούγκλα μέχρι που καταλάβαμε ότι δεν έχουμε καύσιμα . Βρίσκουμε ένα βενζινάδικο και σταματάμε αλλά δεν μπορεί να μας βάλει βενζίνη γιατί η μηχανή δεν έχει πινακίδες Brunei . Αυτό το βενζινάδικο έχει μόνο φτηνή βενζίνη για τους ντόπιους . Οι ξένοι πρέπει να αγοράζουν την πιο ακριβή “super “ που όμως υπάρχει μόνο στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο . Αφού παρακαλέσαμε λίγο δέχτηκε να μας βάλει 5$ ώστε να φτάσουμε κάπου κεντρικά και να γεμίσουμε . Από όλες τις αναποδιές που έχουμε σε ταξίδι σκέψου να μέναμε από καύσιμα στη χώρα που είναι ολόκληρη μια μεγάλη πετρελαιοπηγή !!!

Γυρνώντας πίσω ψάξαμε να βρούμε κάτι να φάμε αλλά λόγω του Ραμαζανιού έπρεπε να περιμένουμε τη δύση . Δεν υπήρχε τίποτα ανοιχτό . Η λύση βρέθηκε στο ξενοδοχείο . Η κουζίνα του μπορούσε να φτιάξει κάτι ελαφρύ και να μας το φέρουν στο δωμάτιο για να μην τρώμε σε δημόσια θέα .

 

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα περνώντας πάλι από την εντυπωσιακή γέφυρα μπήκαμε ξανά στο Μαλαισιανό Βορνέο .
Για άλλη μια φορά περνάμε πολλά σύνορα και καταλήγουμε στην πρωτευούσα .

Στον δρόμο της επιστροφής βρίσκουμε ένα KFC και σταματάμε .

Βρήκαμε ένα δωμάτιο με θέα στο Kota Kinabulu . Από εδώ τις 2 επόμενες μέρες κάναμε διαδρομές στο εθνικό πάρκο .

Κάνουμε στάσεις σε μικρά χωριά , οδηγάμε σε βροχή και ομίχλη και δροσιζόμαστε σε ποτάμια .

Βρίσκουμε ένα γάμο και μας προσκαλούν να καθίσουμε στο τραπέζι . Ο Κώστας παλεύει με κάτι λάσπες στα λάστιχα αλλά εγώ χόρεψα έναν χορό με τη νύφη ..

 

[2 travel on motorcycle]

Την τελευταία μας μέρα στο Βόρνεο πηγαίνουμε στην υπαίθρια ψαραγορά . Εδώ μυρίζει τόσο άσχημα που δεν μπορέσαμε να μείνουμε ώρα .

Αφήσαμε τη μοτοσυκλέτα και βρήκαμε ευκαιρία να πλύνουμε τα ρούχα μας για τον επόμενο προορισμό . Για να περάσει η ώρα μας μέχρι να πάμε στο αεροδρόμιο πήγαμε στο mall και πέσαμε πάνω σε εορτασμούς για την Κινέζικη Πρωτοχρονιά .

Στη βόλτα είδαμε και ένα μαγαζί που θύμιζε Ελλάδα .

Και αργά το απόγευμα είμαστε σε ένα μικρό και βρώμικο αεροδρόμιο για να πάρουμε την πτήση της AIR ASIA που θα μας οδηγήσει στις Φιλιππίνες .

Για την είσοδο στις Φιλιππίνες χρειάστηκε να συμπληρώσουμε διάφορες ηλεκτρονικές φόρμες ( σαν μία μορφή on line βιζα) που ζητούσαν απίστευτες πληροφορίες . Από προσωπικά μέχρι ιατρικά δεδομένα .Σπαταλήσαμε τουλάχιστον 2 ώρες την προηγούμενη μέρα της πτήσης για να το ετοιμάσουμε αλλά χωρίς αυτό δεν θα μπορούσαμε να επιβιβαστούμε . Και είδαμε κάποιους να χάνουν την πτήση γιατί δεν πρόλαβαν να την φτιάξουν .

 

[2 travel on motorcycle]

Φτάσαμε αργά το βράδυ στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει κοντά στο αεροδρόμιο . Η γειτονιά φαινόταν επικίνδυνη αλλά ελπίζαμε σε ένα καλό δωμάτιο . Δεν ήμασταν τυχεροί . Το δωμάτιο ήταν χάλια , βρωμούσε και κατσαρίδες περπατούσαν στο μπάνιο . Ζητήσαμε αλλαγή και μας πήγαν σε ένα λίγο καλύτερο .Ύστερα από όλα αυτά δεν θέλαμε να βγούμε έξω και κοιμηθήκαμε νηστικοί . Αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση από τις Φιλιππίνες που ευτυχώς τις επόμενες μέρες θα αντιστρεφόταν .

Είναι 23 Φεβρουαρίου . Είμαστε στη Μανίλα και παίρνουμε το τελευταίο μηχανάκι για αυτό το ταξίδι ένα Transalp 750 .

Αφήνουμε την πρωτεύουσα για το τέλος του ταξιδιού και μπαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο που θα μας οδηγήσει στα περίχωρα . Η κίνηση για να βγούμε από την πόλη είναι απερίγραπτη . Βγαίνουμε εθνική και μπλέκουμε σε ένα περίεργο σύστημα διοδίων . Εδώ είναι όλοι υποχρεωμένοι να έχουν πάσο για τα διόδια και το δικό μας όχημα δεν έχει . Πρέπει λοιπόν να περνάμε μαζί με κάποιον άλλο , να πηγαίνουμε άκρη (δεν υπήρχε σήμανση δεξιά ή αριστερά και πάντα επιλέγαμε το λάθος ) και να πληρώνουμε μετρητά . Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα ποτέ πως περνούσαμε . Κατάλαβα όμως ότι τα διόδια στις Φιλιππίνες δεν είναι φτηνά αφού πληρώσαμε σχεδόν 30 ευρώ μέχρι να βγούμε σε έναν επαρχιακό δρόμο .

Πρώτη στάση το Carranglan ένας προορισμός που φημίζεται κυρίως για την άγρια φυσική ομορφιά του, τα βουνά και τους καταρράκτες του. Εδώ βρίσκεται το Dalton pass , ένα ιστορικό πέρασμα γνωστό για τη στρατηγική του σημασία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την εκπληκτική ορεινή διαδρομή του.

Σταματάμε σε όλες τις αγορές προσπαθώντας να πάρουμε κάρτα sim . Την αγοράζουμε εύκολα αλλά για να την ενεργοποιήσουμε χρειάζονται τόσα πολλά που κάθε φορά που προσπαθούμε μας απορρίπτουν . Ζητάμε βοήθεια από τους εργαζόμενους σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας αλλά δικαιολογούνται ότι δεν έχουν ιντερνετ . Στους τοίχους υπάρχουν κολλημένες αφίσες που γράφουν ότι με 2$ κάνουν τη διαδικασία . Τους το δείχνω και απαντούν αρνητικά .

Οι Φιλιππινέζοι είναι από τους λιγότερο φιλικούς ανθρώπους που έχουμε συναντήσει σε ταξίδι . Κανένας δεν χαμογελάει , κανένας δεν βοηθάει . Μιλάνε Αγγλικά αφού είναι η επίσημη γλώσσα που διδάσκεται στα σχολεία αλλά με το ζόρι σου απαντάνε σε ένα χαιρετισμό .
Κοιμόμαστε σε ένα χάλια ξενοδοχείο και τρώμε χάλια φαγητό . Είναι φτηνά πολύ αλλά δεν είναι όπως η Ινδονησία . Είναι φτηνά γιατί τόσο αξίζουν .

 

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα ύστερα από μια πανέμορφη διαδρομή φτάνουμε σε ένα από τα εντυπωσιακότερα μέρη στις Φιλιππίνες . Την περιοχή του Banaue .Το Banaue είναι διάσημο για τις εντυπωσιακές Rice Terrace, οι οποίες έχουν λαξευτεί στα βουνά εδώ και 2.000 χρόνια από τους ιθαγενείς Ifugao. Θεωρούνται ως το όγδοο θαύμα του κόσμου. Ποτίζονται από ένα αρχαίο σύστημα ύδρευσης και ακόμη και σήμερα οι ντόπιοι, καλλιεργούν ρύζι και λαχανικά. Λέγεται ότι αν τοποθετήσει κάποιος τις πλάκες τη μία δίπλα στην άλλη, αυτές θα κυκλώσουν τη μισή υφήλιο.

Στόχος μας ήταν να περπατήσουμε πάνω στις πλάκες και να φτάσουμε σε ένα χωριό ιθαγενών . Ιθαγενείς μένουν σε όλη τη περιοχή και τους συναντήσαμε . Τα σπίτια τους είναι σαν καλύβες ,η ενδυμασία τους διαφορετική και μιλούν διάλεκτο. . Όμως μέσα στη ζούγκλα υπάρχουν και κάποια χωριά ,που δεν πηγαίνει δρόμος και οι άνθρωποι μένουν με πιο απλό τρόπο και χωρίς ανέσεις .Η πεζοπορία για τα πρώτα χωριά είναι περίπου 2 ώρες . Σύντομα καταλάβαμε ότι με τις μπότες , τα μπουφάν , τη ζέστη και την υγρασία να φτάσουμε ήταν αδύνατο . Άσε που εδώ κλέβουν και κουβαλούσαμε και κράνη και τιμαλφή … Γυρίσαμε λοιπόν πίσω μετά από μία ώρα ιδρωμένοι και κουρασμένοι.

Και από ψηλά ωραία ήταν . Βρήκαμε 3-4 σημεία θέας , θαυμάσαμε και φωτογραφίσαμε τους εντυπωσιακούς ορυζώνες .

Αυτή ήταν μια απίστευτη μέρα με διαδρομές συγκλονιστικές . Αποκορύφωμα ο 109 , ένας από τους πιο γραφικούς δρόμους της χώρας .

Εντύπωση μας έκαναν οι αυτοσχέδιες κατασκευές στην άκρη του δρόμου για να κατεβάζουν καλάθια με προμήθειες στους κατοίκους του δάσους .

 

[2 travel on motorcycle]

Κοιμηθήκαμε κάπου σε μια μικρή πόλη και την επόμενη μέρα μετά από μία ακόμη όμορφη διαδρομή φτάσαμε στην Sagada . Είναι μία από τις πιο όμορφες ορεινές περιοχές των Φιλιππίνων .

Το πιο διάσημο αξιοθέατο της Sagada είναι τα ξύλινα κρεμαστά φέρετρα που είναι στερεωμένα σε απόκρημνους βράχους, μια αρχαία ( χιλιάδων ετών ) ταφική παράδοση των ντόπιων που πιστεύουν ότι έτσι οι ψυχές τους είναι πιο κοντά στον ουρανό. Τα φέρετρα είναι συχνά μικρά, καθώς οι νεκροί τοποθετούνται σε εμβρυϊκή στάση, συμβολίζοντας την επιστροφή στην ίδια στάση που γεννήθηκαν. Το έθιμο συνεχίστηκε και στα Χριστιανικά χρόνια με παραλλαγές . Μόνο όσοι είχαν εγγόνια ή τα παιδιά μπορούσαν να ταφούν σε κρεμαστό φέρετρο . Απαγορεύτηκε την εποχή του κορονοιου με τον φόβο μετάδοσης της νόσου και από τότε δεν επιτράπηκε πάλι . Βέβαια είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι εξακολουθούν να κρεμάνε φέρετρα στη ζούγκλα .

Εδώ χρειάζεται αρκετό περπάτημα για να πλησιάσεις κοντά στους βράχους και στις σπηλιές και έτσι βρήκαμε πρώτα δωμάτιο , αλλάξαμε ρούχα και ξεκινήσαμε .

Για να επισκεφθείς το νεκροταφείο χρειάζεται ειδική άδεια και ξεναγός συνοδός . Το κόστος ήταν 10 ευρώ .

 

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα προχωρήσαμε προς την περιοχή Quirino . Όλη η διαδρομή είναι σε υπέροχη βλάστηση . Το οδόστρωμα όμως ήταν κακό . Σε πολλά σημεία είχε έργα ή χώμα με πέτρες .

Στις Φιλιππίνες επιτρέπονται οι κοκορομαχίες . Στις πόλεις βλέπαμε αφίσες που διαφήμιζαν αγώνες . Σε κάποια στάση βρεθήκαμε δίπλα από ένα σπίτι όπου κάποιος προσπαθούσε να εκπαιδεύσει τον κόκορα του δίνοντας του χαστούκια .Τρομακτικό ...

Κάνουμε την πρώτη στάση στην εκκλησία της Παναγίας (Our Lady of the Assumption) μία από τις 4 μπαρόκ ρυθμού εκκλησία των Φιλιππινών που έχει ανακηρυχτεί μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO .Οι Φιλιππινέζοι είναι Χριστιανοί και μάλιστα αρκετά πιστοί . Προσφέρουν εθελοντική εργασία στην ενορία τους και γεμίζουν τις εκκλησίες στις λειτουργίες .

Τώρα βέβαια ότι κλέβουν , σκοτώνουν και βασανίζουν ανθρώπους και ζώα είναι άλλο θέμα . Την Κυριακή πάνε εκκλησία .

 

[patsavour]

Σε όλες τις θρησκείες τα ίδια γίνονται.Οι μεγαλύτεροι εγκληματίες ήταν πολύ θρήσκοι.

 

[2 travel on motorcycle]

Νωρίς την επόμενη μέρα φτάνουμε στο Βίγκαν . Το Βίγκαν δεν είναι μια πόλη που όλη τρώνε μπρόκολα . Είναι μια από τις παλαιότερες και πιο εντυπωσιακές πόλεις στις Φιλιππίνες, διάσημη παγκοσμίως για την εξαιρετικά διατηρημένη ισπανική αποικιακή αρχιτεκτονική της. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού Λουζόν και έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, καθώς και μία από τις «Νέες 7 Θαυμάσιες Πόλεις» του κόσμου .

Παρκάραμε και περπατήσαμε στην Calle Crisologo που είναι ο πιο διάσημος πλακόστρωτος δρόμος της πόλης. Είναι γεμάτος με αρχοντικά του 18ου αιώνα που συνδυάζουν ισπανικά, κινέζικα και φιλιππινέζικα στοιχεία. Η κυκλοφορία αυτοκινήτων απαγορεύεται και οι μετακινήσεις γίνονται με calesas (παραδοσιακές άμαξες με άλογα).

Η πόλη φημίζεται για τις empanadas και το παγωτό της . Τα δοκιμάσαμε όλα .

 

[2 travel on motorcycle]

Σε όλες τις θρησκείες τα ίδια γίνονται.Οι μεγαλύτεροι εγκληματίες ήταν πολύ θρήσκοι.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτά τα εγκλήματα συνεχίζουν να γίνονται και σήμερα .

 

[2 travel on motorcycle]

26 Φεβρουαρίου και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πιάνουμε τις παραλίες . Η διαδρομή είναι όμορφη δίπλα σε λιμνοθάλασσα γεμάτες ψαρόβαρκες .

Φτάνουμε στο Bolinao , βρίσκουμε ένα resort με πισίνες και ιδιωτική παραλία ( στα 40 ευρώ ) και κάνουμε το πρώτο μας μπάνιο στη θάλασσα . Μετά από ένα μήνα και 4 νησιά δεν θα γυρίσω πιο άσπρη από ότι έφυγα .

Η θάλασσα είναι ρηχή και ζεστή . Σαν το Κατάκολο αν έχει μπει κανείς και ξέρει . Μείναμε στον ήλιο όλο το απόγευμα και το βράδυ φάγαμε φρέσκα θαλασσινά .

 

[2 travel on motorcycle]

Μια μέρα κράτησε η χαρά μου .
Την επόμενη καβαλήσαμε πάλι και οδηγήσαμε προς την Μανίλα .
Πρώτη στάση στο φάρο του Μπολινάο . Eναι ένα μέρος τουριστικό και χρειάζεται να πληρώσεις για να πας κοντά . Έχουμε δει αρκετούς φάρους και απλά τραβήξαμε μια φωτογραφία από μακριά .

Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας . Η μέρα ήταν εφιαλτική . Ξανά κίνηση , ξανά διόδια , ξανά έργα και ταλαιπωρία .

Ήμασταν στα όρια της εξάντλησης .Στον δρόμο βλέπουμε ένα Dunkin Donuts . Δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα αλλά όταν εμείς ήμασταν μικροί στο Αιγάλεω τρελαινόμασταν για αυτά . Η εποχή που δεν έπρεπε η τροφή μας να είναι gluten free , sugar free και protein full μου φαίνεται ονειρική . Κάναμε μία στάση και φάγαμε από δύο .

Οι συνθήκες οδήγησης στις Φιλιππίνες είναι άσχημες . Όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες τα μηχανάκια δεν τα υπολογίζει κανείς και ο κίνδυνος ατυχήματος είναι μεγάλος . Αυτή την ημέρα δύο φορές γλυτώσαμε στο τσακ , σαν από θαύμα . Ήταν και η μέρα που είδαμε τα πιο πολλά ατυχήματα .

 

[esel]

dunkin donuts εκει θα μενα....

 

[2 travel on motorcycle]

dunkin donuts εκει θα μενα....

Σκέψου να έτρωγες για ένα μήνα καθημερινά νουντλς και να το δεις μπροστά σου…


Sent from my iPhone using Tapatalk

 

[2 travel on motorcycle]

Φτάσαμε στην πρωτεύουσα μετά από πολλά χιλιόμετρα και πάρα πολλές ώρες .

Το ξενοδοχείο μας είναι μέσα στην Κινέζικη συνοικία . Αυτή είναι μάλλον η πιο κακόφημη συνοικία της πόλης ( αυτό δεν το ξέραμε όταν κάναμε την κράτηση ). Βγήκαμε για φαγητό . Εδώ οι δρόμοι ήταν γεμάτοι καντίνες με street food . Όταν όμως απομακρυνθήκαμε κάπως διαισθανθήκαμε τον κίνδυνο και γυρίσαμε πίσω . Μάλιστα σε ένα στενό είδαμε και κάτι κότες δεμένες στο πεζοδρόμιο .

Στις Φιλιππίνες υπάρχει η πιο παλιά και μεγάλη Κινέζικη συνοικία στον κόσμο ( εκτός κίνας φυσικά ) .

 

[2 travel on motorcycle]

Μείναμε 3 ημέρες στη Μανίλα . Τη δεύτερη μέρα χρησιμοποιήσαμε την μηχανή και πήγαμε στα πιο απομακρυσμένα αξιοθέατα όπως το Rizal park .

Για την παλιά πόλη , την Intramuros όμως παρκάραμε τη μηχανή και περπατήσαμε . Περάσαμε μέσα από την παραγκούπολη που είναι χτισμένη έξω από τα τείχη του φρουρίου Σαντιάγκο . Δύο μέρες πριν κάποιος είχε βάλει φωτιά στο σπίτι του για να εκδικηθεί τη γυναίκα του με αποτέλεσμα εκατοντάδες σπίτια να καούν και χιλιάδες άνθρωποι να μείνουν άστεγοι . Όπου φτωχός και η μοίρα του έλεγε η γιαγιά μου …

Αστυνομικοί μας έστελναν στα πιο τουριστικά μέρη .

Βρεθήκαμε στον Άγιο Αυγουστίνο , άλλη μια μπαρόκ εκκλησία της UNESCO . Εδώ έχει αρκετό κόσμο , ντόπιους και τουρίστες .

Περπατήσαμε στο φρούριο …. Και επισκεφθήκαμε το μουσείο Rizal . Ο Ριζάλ είναι ο εθνικός ήρωας των Φιλιππίνων. Ήταν γιατρός, συγγραφέας και λόγιος, του οποίου τα μυθιστορήματα αφύπνισαν την εθνική συνείδηση των Φιλιππινέζων και οδήγησαν στην επανάσταση ενάντια στους Ισπανούς .

 

[2 travel on motorcycle]

Την τρίτη ημέρα αφήσαμε τη μοτοσυκλέτα . Κάναμε 5000 χιλιόμετρα σε 8 ημέρες .

Πήραμε την τοπική συγκοινωνία και επισκεφτήκαμε τον ναό του Μαύρου Ναζωραίου.

Είναι Κυριακή και πλήθος κόσμου έχει μαζευτεί για να ακούσει το κήρυγμα αλλά και για να αγγίξει το άγαλμα που το έχουν βγάλει στο προαύλιο για προσκύνημα .

Έχει πολύ ζέστη και τρομερή υγρασία . Μπλέκουμε σε ένα παζάρι όπου πουλάνε κρέας και ψάρια σε πάγκους χωρίς πάγο και η μυρωδιά είναι ανυπόφορη .

Και 2 Μαρτίου έφτασε η ώρα να πάμε στο αεροδρόμιο και να πάρουμε την πτήση της επιστροφής Ελλάδα .

Και εδώ τελειώνει το ταξίδι σε 3 χώρες και 1 σουλτανάτο .

Ευχαριστούμε για την παρέα .

 

[esel]

Τρομερο ταξιδι μπραβο σας ναστε καλα και στα επομενα !!!
Ως γνωστον εγω δεν θα το κανα για τους λογους που ξερετε αλλά απολαμβανω να διαβαζω τα δικα σας ...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[scrabler]

Ευχαριστούμε που το μοιραστηκατε και ανεβαζετε τοσες υπεροχες φωτο!
Ταξιδευουμε κι εμείς μαζί σας!

 

[2 travel on motorcycle]

Τρομερο ταξιδι μπραβο σας ναστε καλα και στα επομενα !!!
Ως γνωστον εγω δεν θα το κανα για τους λογους που ξερετε αλλά απολαμβανω να διαβαζω τα δικα σας ...

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

XAXAXA Πρέπει να μου κάνεις λίστα τι τρως ...

 

[2 travel on motorcycle]

Ευχαριστούμε που το μοιραστηκατε και ανεβαζετε τοσες υπεροχες φωτο!
Ταξιδευουμε κι εμείς μαζί σας!

Ευχαριστούμε Γιώργο . Να είσαι καλά