Ταξίδι σε τρεις χώρες και ένα σουλτανάτο .

[2 travel on motorcycle]

Στο Μπαλί είχα πάει ξανά πριν από 28 χρόνια . Ήμουν νέα και άβγαλτη και νόμιζα ότι στο μέλλον θα περνούσα τις διακοπές μου ξαπλωμένη σε παραλίες με λευκή άμμο πίνοντας κοκτέιλ. Μετά γνώρισα τον Κώστα . Τελεία .

Ο Κώστας όταν άκουγε προορισμούς όπως Μπαλί , Μαλδίβες , Μαυρίκιο πάθαινε κάτι σαν αλλεργικό σοκ . Δεν μπορούσε να καταλάβει πως κάποιοι άνθρωποι προτιμούσαν να περνάνε τις διακοπές τους χαλαρώνοντας κάτω από τον ήλιο αντί να σπρώχνουν μηχανάκια που έχουν κολλήσει σε άμμο ή λάσπη ενώ είναι μούσκεμα από την βροχή ή στην καλύτερη περίπτωση βρίσκονται στα πρόθυρα ηλίασης .

Μετά όμως από την ¨σωτήρια¨ επέμβαση του Τραμπ στη Βενεζουέλα βρεθήκαμε Γενάρη μήνα να ψάχνουμε προορισμό για τον Φεβρουάριο που να συνδυάζει καλό καιρό , νοικιάρικο μηχανάκι και φθηνό αεροπορικό . Και εδώ πέφτει στην συζήτηση το Μπαλί σαν αφετηρία ενός νέου ταξιδιού στην Νοτιοανατολική Ασία .

Βρίσκουμε ένα γραφείο στο οποίο μπορείς να νοικιάσεις μοτοσυκλέτα σε ένα νησί της Ινδονησίας και να την αφήσεις σε άλλο και κλείνουμε ένα CFMOTO 450 MT . Θα μου πεις Κινέζο ; Κινέζο . Πριν 2 χρόνια ο γιος μας είχε ανακοινώσει ότι θα πάρει CFMOTO . Ο Κώστας έπεσε να τον φάει . Τι να το κάνεις το κινέζικο; Όλο προβλήματα θα έχεις . Τόσα μηχανάκια έχουμε . Θα σου φτιάξω το 1100 και τέτοια … Εγώ από την άλλη κλασσική μάνα . Άφησε το παιδί να κάνει ότι θέλει . Δουλεύει και μπορεί να το αγοράσει και άλλα … Και όταν 2 μέρες αργότερα είπα στον Χρήστο να πάρει το CF και εμείς θα τον βοηθήσουμε αυτός απάντησε . Μπα τώρα άλλαξα γνώμη . ΑΝΤΡΕΣ .

Κάτι πάντως τον έτρωγε τον Κώστα να το οδηγήσει και όταν του το πρότεινα ενθουσιάστηκε . Μα εσύ δεν ήσουν που το κατηγορούσες του είπα ; Εγώ ποτέ !!! Δεν θυμάσαι λέει … ΑΝΤΡΕΣ (ΞΑΝΑ) .

Ετσι βρεθήκαμε 4 Φεβρουαρίου και μετά από μία ατελείωτη πτήση στο Μπαλί .


To Μπαλί μας υποδέχτηκε με βροχή . Φτάσαμε αργά το βράδυ και ο ταξιτζής μας πήγε να κάνουμε συνάλλαγμα και να αγοράσουμε κάρτα sim πριν μας πάει στο ξενοδοχείο .

Για το πρώτο μας βράδυ είχαμε διαλέξει ένα ξενοδοχείο με πισίνα και πρωινό στα 30 ευρώ . Τα επόμενα καταλύματα του ταξιδιού θα ήταν αρκετά οικονομικότερα .

Νωρίς το πρωί και με ένα τζετ λανγκ που μας έσπαγε το κεφάλι πήγαμε να παραλάβουμε τη μοτοσυκλέτα και αμέσως ξεκινήσαμε για την πρώτη μας βόλτα στο νησί της Ινδονησίας .

Αν νομίζετε ότι το Μπαλί έχει μόνο παραλίες κάνετε λάθος . Έχει και βουνά . Και στα βουνά έχει κάποιους καταπληκτικούς ναούς . Την πρώτη μέρα στο νησί ανεβήκαμε στον ναό Besakih . Και αν και το κέντρο του νησιού έχει απίστευτη κίνηση μόλις βγήκαμε στην επαρχία όλα άλλαξαν .

Η διαδρομή ήταν μαγευτική μέσα σε τροπική βλάστηση και ορυζώνες .

Φτάσαμε μέχρι την κεντρική πύλη όπου παρκάραμε τη μοτοσυκλέτα . Φορέσαμε το απαραίτητο σάρι και περπατήσαμε 2 χλμ μέχρι το ναό . Με τις μπότες , 30 βαθμούς θερμοκρασία και απίστευτη υγρασία . Ο ναός ήταν απερίγραπτα όμορφος και με έναν διάχυτο μυστικισμό . Πλήθος κόσμου προσευχόταν και έκανε προσφορές με την ηρεμία των Ανατολικών θρησκειών . Παντού μουσικές και θυμιάματα και μία μαγική ιεροτελεστία . Ο ναός , χτισμένος αμφιθεατρικά στο βουνό , είναι εμβληματικός .

Στο τέλος του ναού αγοράσαμε φρούτα ( με πολλά παζάρια ) και ανεβήκαμε ( χωρίς κράνος ) σε 2 μηχανάκια – ταξί που με 1 ευρώ μας κατέβασαν μέχρι το parking . Ο δρόμος της επιστροφής ήταν ακόμα πιο όμορφος μέσα από χωριά με παραδοσιακούς οικισμούς .

Τα μηχανάκια στην Ινδονησία είναι αμέτρητα . Είναι ο βασικός τρόπος μετακίνησης συχνά μιας ολόκληρης οικογένειας .

Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκεις βενζίνη παντού . Στα απομακρυσμένα χωριά την πουλάνε σε μπουκάλια και στους μεγαλύτερους οικισμούς βρίσκεις αντλίες .

 

[2 travel on motorcycle]

Τη δεύτερη μέρα πήραμε πάλι τα βουνά και φτάσαμε στον ναό Candikuning .

Αυτός ο ναός είναι ακόμα ομορφότερος . Ήμασταν τυχεροί αφού πέσαμε σε λιτανεία και ακολουθήσαμε την πομπή . Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας με τους λιγότερους τουρίστες στην Ινδονησία και μπορέσαμε να περπατήσουμε χωρίς πλήθη τουριστών .

 

[2 travel on motorcycle]

Συνεχίσαμε σε μία ορεινή διαδρομή προς το ηφαίστειο .

Οδηγήσαμε ακριβώς στον κρατήρα του ηφαιστείου και καταλήξαμε στο λιμάνι .

Εδώ πήραμε το καράβι που θα μας οδηγούσε στην Ιάβα , το νησί της Ινδονησίας που ήταν ο πρώτος στόχος μας . Τώρα αν αναρωτιέστε πως είναι η θάλασσα στο Μπαλί θα απαντήσω την είδαμε μόνο από μακριά !!!

 

[2 travel on motorcycle]

Η διαδρομή με το πλοίο θα έπρεπε να κρατήσει περίπου 2 ώρες όμως κράτησε σχεδόν 5 ! .

Αυτό μάλλον είναι η εξήγηση για τα κρεβάτια – κουκέτες που υπήρχαν στο πλοίο ώστε να μπορεί κάποιος να ξαπλώσει .

Φτάνοντας στην Ιάβα ήταν σαν να πήγαμε σε άλλη χώρα . Η πρώτη εντύπωση ήταν μάλλον άσχημη . Κίνηση , αναρχία και βρωμιά . Και τζαμιά , πολλά τζαμιά ,σχεδόν σε κάθε γωνία . Γιατί αν και στο Μπαλί είναι κυρίως Ινδουιστές και Βουδιστές στην υπόλοιπη Ινδονησία είναι μουσουλμάνοι και μάλιστα σε κάποιες περιοχές όπως η Σουμάτρα αρκετά φανατικοί .

Αμέσως μόλις βγήκαμε από το πλοίο ξεκίνησε να βρέχει και τότε καταλάβαμε τι θα πει εποχή των μουσώνων . Τις δύο πρώτες μέρες στην Ινδονησία έβρεχε μόνο για λίγη ώρα το απόγευμα , μια βροχή με ένταση αλλά και ανεχτή στο σώμα . Τώρα αντικρίσαμε κάτι διαφορετικό . Ο ήλιος χάθηκε και άρχισε να φυσάει δυνατά . Πρώτα μυρίσαμε τη βροχή και μετά τη νιώσαμε . Οι δρόμοι πλημμύρισαν σε λίγα λεπτά και οι συνθήκες οδήγησης έγιναν τρομερά δύσκολες . Μας έκανε εντύπωση ότι οι ντόπιοι συνηθισμένοι από τον καιρό σταματούσαν στην άκρη του δρόμου , φορούσαν αδιάβροχα και συνέχιζαν κανονικά τις περισσότερες ξυπόλητοι .Το ίδιο κάναμε και εμείς. ( με τα αδιάβροχα ,όχι με τα παπούτσια ).
Με μικρές στάσεις όταν βρίσκαμε κάποιο υπόστεγο προχωρούσαμε αφού η βροχή μπορεί να κρατήσει ώρες .

Φτάσαμε αργά το βράδυ σε ένα ξενοδοχείο έχοντας διασχίσει τη μισή από την απόσταση που θέλαμε . Εμείς έχουμε βραχεί μέχρι το κόκαλο αλλά το χειρότερο είναι ότι το κούμπωμα της μίας βαλίτσας δεν εφάρμοζε καλά και τα μισά μας ρούχα είναι βρεγμένα .

Το τηλέφωνό μου δεν φορτίζει από την υγρασία και μου φέρνουν λίγο ρύζι για να το βάλω μέσα αλλά και ένα γλυκό για τα γενέθλιά μου .

 

[2 travel on motorcycle]

Ξημερώνει μια όμορφη μέρα και οδηγούμε προς το όρος Bromo .

Το Όρος Μπρόμο είναι ένα από τα πιο εμβληματικά και ενεργά ηφαίστεια της Ινδονησίας, στην Ανατολική Ιάβα. Αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου και είναι παγκοσμίως γνωστό για το απόκοσμο τοπίο του και τις μαγευτικές ανατολές . Βρίσκεται μέσα στην τεράστια καλντέρα Tengger, περιτριγυρισμένο από την "Θάλασσα της Άμμου" (Sea of Sand).

Σε αυτή τη θάλασσα άμμου θέλαμε να φτάσουμε και να οδηγήσουμε . Είναι μία απόσταση 30 περίπου χιλιομέτρων μέσα στον κρατήρα που αποτελεί πρόκληση για τους Ινδονήσιους μοτοσικλετιστές . Μόνο μηχανές και 4Χ4 επιτρέπονται και όταν φτάσαμε καταλάβαμε τη δημοφιλία της περιοχής . Ζευγάρια , παρέες και μοναχικοί οδηγοί διασκέδαζαν σε μία προσπάθεια να σταθούν όρθιοι στη βαθειά άμμο .Για τους Ινδονήσιους μοτοσικλετιστές είναι η Μέκκα . Είναι κάτι σαν τον Μπράλο ή την Αετομηλίτσα ένα πράγμα . Τις επόμενες μέρες κάθε φορά που θα πιάναμε κουβέντα με κάποιον μοτοσικλετιστή θα του λέγαμε ότι οδηγήσαμε στο Bromo και θα μας κοίταζε με θαυμασμό …

 

[2 travel on motorcycle]

Μπορεί φυσικά σε ηφαιστειακή τέφρα να μην έχουμε οδηγήσει πολλές φορές αλλά σε άμμο έχουμε . Και αυτή δεν ήταν δύσκολη . Η βροχή των προηγούμενων ημερών έκανε την άμμο σφιχτή και την οδήγηση ευκολότερη . Νωρίς το απόγευμα είχαμε βγει στην κορυφή του ηφαιστείου .

Βγαίνοντας από την καλντέρα άρχισε να βρέχει ξανά . Σιγά σιγά , με τα αδιάβροχα μας πάντα , συνεχίσαμε μέχρι την πρώτη πόλη με ξενοδοχείο . Ο δρόμος ήταν κακός και στο δρόμο πετάγονταν μαϊμούδες και τεράστιες σαύρες . Λίγο πριν σκοτεινιάσει φτάνουμε σε ένα όμορφο δωμάτιο που κόστιζε λιγότερο από 10 ευρώ .

 

[2 travel on motorcycle]

Συνεχίζουμε το ταξίδι προς τα βόρεια σε μία από τις πιο γραφικές διαδρομές στην Ινδονησία .

Το μεσημέρι τρώμε νουντλς σε καντίνες στο δρόμο και πληρώνουμε 20 λεπτά του ευρώ .

Αγοράζουμε περίεργα και νόστιμα φρούτα που αποτελούν το βασικό μας σνακ όλη την ημέρα .

Βγαίνουμε για πρώτη φορά σε κεντρικό δρόμο και βρίσκουμε διόδια . Στις περισσότερες ασιατικές χώρες τα μηχανάκια δεν πληρώνουν διόδια . Εδώ έδιναν κάπου 5 λεπτά αλλά εμάς μας είδαν τουρίστες και μας άφησαν .

Στους γεμάτους κίνηση δρόμους μας βοηθάνε να περάσουμε οι ανεπίσημοι τροχονόμοι … Βρίσκονται παντού , σε όλο το νησί ,σε όλες τις διασταυρώσεις . Με κέφι και υπομονή αναλαμβάνουν να ρυθμίσουν την κυκλοφορία με αντάλλαγμα κάποια ψιλά ή ένα τσιγάρο . Τις ημέρες που οδηγήσαμε στην Ιάβα υπήρχαν φορές που αν δεν έδιναν προτεραιότητα σε οχήματα που ήθελαν να βγουν σε κεντρικούς δρόμους ή αν δεν κρατούσαν ανοιχτές τις διασταυρώσεις θα περνούσαμε ώρες ακινητοποιημένοι .

Έχουμε συνηθίσει τη βροχή και δεν βγάζουμε πια τα αδιάβροχα . Όταν η οδήγηση γίνεται δύσκολη σταματάμε στην άκρη του δρόμου και περιμένουμε να κοπάσει .

Αργά το απόγευμα φτάνουμε στη Yogyakarta . Η Yogyakarta είναι ο λόγος που ακολουθήσαμε αυτή την διαδρομή και ένα από τα ομορφότερα και σημαντικότερα μέρη της χώρας ..Εδώ θα μείνουμε δύο μέρες .

 

[2 travel on motorcycle]

Η Yogyakarta είναι η πολιτιστική καρδιά της Ιάβας στην Ινδονησία, διάσημη για τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, όπως ο ινδουιστικός ναός

Prambanan και ο βουδιστικός Borobudur .

Στην αρχή επισκεφτήκαμε τον Borobudur . Ο μεγαλύτερος βουδιστικός ναός στον κόσμο είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός . Για εμάς το πιο όμορφο μέρος που βρεθήκαμε στην Ινδονησία και ένας από τους πιο ωραίους ναούς που έχουμε δει σε ταξίδι . Διαθέτοντας 1.460 ανάγλυφες παραστάσεις και 72 στούπες, αποτελεί δικαιολογημένα κορυφαίο τόπο προσκυνήματος και ( ταυτόχρονα ) τουριστικό αξιοθέατο .

Η ξενάγηση στο ναό είχε μια οργάνωση που δεν την περιμέναμε . Μαζί με το εισιτήριο μας έδωσαν νερό και ψάθινες παντόφλες για να μπορέσουμε να περπατήσουμε πάνω στις πέτρες . Ένας ξεναγός ( στην τιμή του φθηνού εισιτηρίου ) μας έδωσε πληροφορίες για τη ζωή και τη λατρεία του Βούδα και μας έδειξε πως να να προσευχόμαστε και να ζητάμε γαλήνη και συγχώρεση .

Όσο ήμασταν στο ναό είχε έναν απίστευτο ήλιο που έκαιγε . Όταν όμως ανεβήκαμε στο 450MT άρχισε πάλι να βρέχει . Αποφασίσαμε να μην γυρίσουμε πίσω και με δυνατή βροχή φτάσαμε στον Prambanan .

Ο ινδουιστικός ναός Prambanan είναι το μεγαλύτερο ινδουιστικό συγκρότημα ναών στην Ινδονησία , και ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Νοτιοανατολικής Ασίας .Μετά από 2 ώρες απερίγραπτης βροχής σταμάτησε να βρέχει και καταφέραμε να τον θαυμάσουμε και από κοντά .

Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση . Αν σας πει ο/η σύντροφός σας να πάτε κάπου με μοτοσυκλέτα την εποχή των μουσώνων μην δεχτείτε . Δεν βρέχει λίγο το απόγευμα και μετά σταματάει . Βρέχει συνέχεια και πλημμυρίζουν οι δρόμοι και δεν βλέπεις μπροστά και δεν μπορείς να βγάλεις φωτογραφίες και και και ….

 

[2 travel on motorcycle]

10 Φεβρουαρίου και συνεχίζουμε δυτικά . Δεν έχουμε κάποιο στόχο . Θέλουμε απλά να κάνουμε όσο πιο πολλά χιλιόμετρα γίνεται . Κάνουμε μικρές στάσεις μόνο για νερό και καύσιμα .

Έχουμε πιάσει παραλία . Παντού υπάρχουν χρωματιστές ψαρόβαρκες . Στο δρόμο πάγκοι πουλάνε παστά ψάρια . Η μυρωδιά σε μερικά μέρη απλά δεν αντέχεται .

Μετά από 11 ώρες και 300 χλμ. φτάνουμε στην πόλη Bandung . Ήταν η πιο δύσκολη μέρα οδηγικά . Δεν ήταν μόνο η βροχή , ήταν και η απίστευτη κίνηση . Τα εκατοντάδες μηχανάκια δυσκόλευαν οποιαδήποτε μετακίνηση .

Κάποια στιγμή ακολουθήσαμε ένα ασθενοφόρο και καταφέραμε να προχωρήσουμε λίγο . Αλλά όταν αυτό άλλαξε κατεύθυνση τα πράγματα δυσκόλεψαν πάλι .

Τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα τα κάναμε σε δύο ώρες με βροχή .Και το χειρότερο τα πόδια μου ήταν σε τόσο κλειστή γωνία ( τα μαρσπιε του CF MOTO είναι σε πολύ ψηλή θέση ) που λίγο πριν φτάσουμε στο ξενοδοχείο ήθελα να κλάψω (ή να ουρλιάξω ) . Δράμα …

 

[2 travel on motorcycle]

Και έχουμε πάρει το δρόμο για την Τζακάρτα .

Η πόλη είναι χαοτική με απίστευτη κίνηση και αρκετά βρώμικη . Αμέτρητα μηχανάκια – ταξί μεταφέρουν κόσμο .

Τίποτα δεν θυμίζει την Μπατάβια του Καββαδία .

( Μπατάβια ήταν το παλιό όνομα της Τζακάρτα)

Μέχρι που φτάνουμε στην παλιά πόλη .Εδώ είναι σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος και να έχεις γυρίσει στο παρελθόν . Μια τεράστια πλατεία και κτίρια διατηρημένα από την εποχή των αποικιοκρατών συνθέτουν μία όαση χαλάρωσης .Η πλατεία είχε αρκετό κόσμο και πολύ μας ζητούσαν να φωτογραφηθούν μαζί μας . Κάτι κοριτσάκια από ένα σχολείο δεν με αφήνουν ούτε να περπατήσω Το σημείο είναι τουριστικό αλλά είχε και ντόπιους επισκέπτες από άλλα μέρη της χώρας .

Τα περισσότερα κτίρια λειτουργούν σαν μουσεία ή καφέ . Εδώ είναι και το διάσημο καφέ Batavia . Σε ένα πανέμορφο κτίριο του 17ου αιώνα μπορείς να δοκιμάσεις απίστευτες σπεσιαλιτέ και γλυκά . Εδώ δοκιμάσαμε και τον καφέ Luwak τον ακριβότερο καφέ στον κόσμο που παράγεται από κόκκους που τρώει, ζυμώνει στο πεπτικό της σύστημα και αποβάλλει η μοσχογαλή . ( Αυτή ήταν η πιο ευγενική περιγραφή που μπόρεσα να κάνω για την επεξεργασία του κόκκου ) . Καλός ήταν …

 

[2 travel on motorcycle]

Συνεχίσαμε την περιήγηση στην παλιά πόλη μέσα σε δαιδαλώδη στενά σοκάκια . Κάποια στιγμή ήταν τόσο στενά που σταματήσαμε και πήγαμε να επιστρέψουμε αλλά ένας ντόπιος μας είπε ότι περνάει και να συνεχίσουμε . Δεν είχε υπολογίσει όμως τις βαλίτσες . Λίγο αργότερα βρεθήκαμε σφηνωμένοι χωρίς να μπορούμε να πάμε μπροστά ή πίσω .Τι να πω … Ευτυχώς που οι γύρω δεν ήξεραν ελληνικά .

Πάντως οι κάτοικοι μας βοήθησαν αρκετά . Βγήκαν από τα σπίτια τους και τραβούσαν τα μηχανάκια και τα έπιπλά τους για να περάσουμε .

Και έφτασε η μέρα να αφήσουμε την πρώτη μοτοσυκλέτα του ταξιδιού μας . Κάναμε 1800 χλμ σε 7 ημέρες .

Η Ινδονησία μας εντυπωσίασε για τους απίστευτα ευγενικούς ανθρώπους , τις πολύ χαμηλές τιμές και τις καθαρές τουαλέτες .

Οι καθαρότερες κοινόχρηστες που έχουμε δει σε χώρα , ακόμα και από την Ιαπωνία .

Κοιμηθήκαμε κοντά στο αεροδρόμιο όπου την επόμενη μέρα το πρωί θα παίρναμε πτήση για το νησί του Βόρνεο , τον βασικό μας προορισμό .

 

[2 travel on motorcycle]

Το Βόρνεο το κυνηγούσα τρία χρόνια τώρα . Έστελνα mail, ρωτούσα σε σελίδες στο facebook αλλά άκρη δεν είχα βγάλει . Μηχανάκι διαθέσιμο γιοκ. Φέτος σταθήκαμε πιο τυχεροί . Στην αναζήτηση βρήκαμε το Ride Borneo μια εταιρία με λίγα CF MOTO που τα νοίκιαζε . Η κράτηση ήταν πολύ απλή . Έστειλα ένα μήνυμα στο Whats up , o AHMAD μου απάντησε αμέσως και τέλος . Λίγες μέρες πριν πάμε επιβεβαιώσαμε τις ημερομηνίες ( άλλωστε ήμασταν οι μόνοι πελάτες ) και μας έστειλε προτάσεις και διαδρομές .

Από την Τζακάρτα φτάσαμε στο Borneo μετά από 2 ώρες πτήση με Air Asia , μια low budget αεροπορική που ενώνει πολλές χώρες και πόλεις της νότιας και νοτιοανατολικής Ασίας . Το ταξίδι μας στοίχησε κάπου 50 ευρώ .

Από το αεροπλάνο βλέπουμε ένα νησί καταπράσινο , μια ζούγκλα με ελάχιστες πόλεις . Και αυτό είναι το Βόρνεο . Ένας επίγειος παράδεισος . ( αν σου αρέσει η ζούγκλα φυσικά )

Το Βόρνεο το μοιράζονται τρεις χώρες . Η Μαλαισία , η Ινδονησία και το Μπρούνει .

Φτάσαμε στο Κότα Κιναμπούλου τη μεγαλύτερη πόλη στο Μαλαισιανό κομμάτι του νησιού . Εδώ υπάρχουν μεγάλα κτήρια και ξενοδοχεία ( μέχρι και Χίλτον ) γεγονός που μας ξενίζει και μας χαλάει ταυτόχρονα .

. Η Μαλαισία είναι η 100η χώρα που ταξιδεύουμε και θέλουμε να το γιορτάσουμε .

Βγαίνουμε βόλτα στην Κινέζικη συνοικία . Το Βόρνεο έχει πολλούς Κινέζους οι οποίοι ελέγχουν το εμπόριο . Παντού τεράστια ενυδρεία με ψάρια και περίεργα θαλασσινά .

Φτάνουμε στο λιμάνι στην Filippino Fish market . Ψαροκάικα κατεβάζουν τελάρα με φρέσκα ψάρια και θαλασσινά , το μέρος μυρίζει άσχημα .

Καθόμαστε για φαγητό . Είναι Τσικνοπέμπτη και οι δικοί μας μας στέλνουν φωτογραφίες με κοψίδια . Τους στέλνουμε πίσω φωτογραφίες με αστακούς . Όταν ο αστακός κάνει 20 ευρώ είναι πιο νόστιμος .

Ή μήπως όχι ; Ο Κώστας πάντως θα προτιμούσε τα παϊδάκια .

Βάρκες μεταφέρουν κόσμο από τη μια μεριά του νησιού στην άλλη .

Περπατάμε στην αγορά . Παντού στον αέρα η απίστευτα άσχημη μυρωδιά των ντούριαν . Ο κόσμος εδώ τρελαίνεται για αυτά . Κάνουν ουρές στους πάγκους για να τα φάνε . Όμως αυτά τα φρούτα μυρίζουν τόσο χάλια που απαγορεύονται σε ξενοδοχεία ή μέσα μεταφοράς .
Φοράμε γάντια και τα δοκιμάζουμε . Δεν ενθουσιαστήκαμε .

 

[2 travel on motorcycle]

Το πρωί παραλαμβάνουμε τη μοτοσυκλέτα μας , ξανά ένα CFMOTO 450MT.

Φορτώνουμε και ξεκινάμε . Όμως η ανάρτηση είναι αρκετά μαλακή και με το φορτίο όταν βάζουμε το σταντ το μηχανάκι γέρνει επικίνδυνα . Πάμε σε ένα συνεργείο CF MOTO ( υπάρχουν 3 στο Βόρνεο )και ζητάμε ένα κλειδί να σφίξουμε την ανάρτηση . Μας βοηθάνε και δεν δέχονται χρήματα .

Κάνουμε μια απίστευτη διαδρομή , με αρκετή βροχή όμως , και φτάνουμε στην είσοδο του Kota Kinabulu national park . Σε αυτό το γεωπάρκο της UNESCO ζουν αρκετές φυλές με παραδοσιακό ακόμα τρόπο .

Μετά από μία δύσκολη χωμάτινη διαδρομή και αρκετή λάσπη επισκεφτήκαμε ένα longhouse . Τα longhouses στο Βόρνεο αποτελούν παραδοσιακές, κοινοτικές κατοικίες των αυτοχθόνων πληθυσμών, κυρίως των φυλών Dayak και των Rungus στο Sabah. Πρόκειται για εντυπωσιακές κατασκευές που στεγάζουν ολόκληρα χωριά κάτω από μια στέγη, λειτουργώντας ως κέντρα κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής ζωής . Κατασκευάζονται παραδοσιακά πάνω σε ξύλινους πασσάλους για προστασία από πλημμύρες και άγρια ζώα. Εδώ μπορείς να διανυκτερεύσεις και να περάσεις μια μέρα με τους ντόπιους . Δυστυχώς όταν πήγαμε είχαν κιόλας επισκέπτες και δεν μπορέσαμε να μείνουμε .

Συνεχίσαμε σε μία απίστευτα όμορφη διαδρομή και φτάσαμε στο tip of Borneo το βορειότερο και ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία του νησιού .

Εδώ ενώνεται η θάλασσα της νότιας Κίνας με την Sulu sea ( την θάλασσα των Φιλιππινών ) .

Η διαδρομή που κάνουμε φεύγοντας θεωρείται ,όχι άδικα , από της ομορφότερες του νησιού .

Κοιμόμαστε σε ένα χόστελ και τρώμε το παραδοσιακό φαγητό νουντλ με θαλασσινά και αυγό . Αυτό θα είναι το γεύμα μου σχεδόν καθημερινά .

Μας κάνει εντύπωση ότι όλες οι ταμπέλες είναι γραμμένες στα Μαλαισιανά , στα Κινέζικα και στα Κορεάτικα .

Για τους Κορεάτες το Βόρνεο είναι ένας κοντινός , οικονομικός προορισμός όπου έρχονται για να παίξουν γκολφ.

 

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα ξεκινάμε για εξερεύνηση μέσα στο Kinabulu park .

Στο Μαλαισιανό Βόρνεο έχει ανοιχτεί μόνο ένας δρόμος που σχεδόν το κυκλώνει . Το υπόλοιπο κομμάτι είναι ζούγκλα και υπάρχει πρόσβαση μόνο με βάρκες ή με μονοπάτια .

Περνώντας από μικρά χωριά χτισμένα δεξιά και αριστερά του δρόμου κάνουμε μία στάση για μπάνιο στις θερμές πηγές του Ranau .Οι πηγές είναι άλλο ένα μνημείο φύσης της Unesco . Με αντίτιμο 2 ευρώ μπαίνουμε μέσα σε μία από τις πριβε μπανιέρες . Το εισιτήριο διαρκεί τρεις ώρες και μπορείς να χαλαρώσεις μέσα σε ένα περιβάλλον με απίστευτη βλάστηση . Αλλά δεν συγκρίνεται με τα Πόζαρ ( όταν δεν έχουν κόσμο) .

Βγαίνουμε για «κυνήγι» της ραφλέσια . Η Ραφλέσια είναι ένα από τα πιο παράξενα και εντυπωσιακά φυτά στον κόσμο, γνωστό κυρίως για το γεγονός ότι παράγει το μεγαλύτερο λουλούδι στον πλανήτη. Είναι επίσης διάσημη και για την ανυπόφορη μυρωδιά της, που μοιάζει με σάπια σάρκα. Αυτή η οσμή δεν είναι τυχαία, καθώς χρησιμεύει για την προσέλκυση μυγών και άλλων εντόμων που βοηθούν στην επικονίαση. Το λουλούδι αυτό είναι τόσο σπάνιο και παραμένει ανθισμένο για τόσες λίγες μέρες που έχει γίνει αξιοθέατο . Μάλιστα όταν φυτρώσει στον κήπο κάποιου χωρικού βάζουν μία σημαία και μπορείς να πας και να το δεις από κοντά με αντίτιμο σχεδόν 10 $ !!! .Σιγά μην δώσω 10 $ για να δω ένα λουλούδι μου λέει ο Κώστας που δεν κατεβαίνει από τη μηχανή . Εγώ πάντως τα έδωσα και δεν μετάνιωσα .

 

[2 travel on motorcycle]

Διανυκτερεύουμε στην πανέμορφη πόλη Sandakan που είναι η πύλη για τη ζούγκλα του Βόρνεο .

Από αυτό το μέρος συνήθως μεταφέρονται οι τουρίστες στον ποταμό Kinabatangan με βάρκες . Εμείς αποφασίσαμε να πάμε όσο πιο βαθειά στη ζούγκλα μπορούμε με τη μοτοσυκλέτα ακόμα και αν μας προειδοποίησαν για τη δυσκολία του δρόμου αλλά και για τις συχνές απαγωγές τουριστών .

 

[2 travel on motorcycle]

Η πρώτη στάση που κάναμε ήταν στο Sepilok . Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο διάσημα κέντρα στον κόσμο για τη διάσωση και επανένταξη ορφανών ουρακοτάγκων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Την ώρα του ταΐσματος εκατοντάδες ζώα κατεβαίνουν από τα δέντρα για να φάνε φρούτα και φλούδες αλλά μόνο όταν φάει ο αρχηγός τους που δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει μέχρι να χορτάσει . Το γεγονός ότι έχουν 97% κοινό DNA με τον άνθρωπο δικαιολογεί αυτή την συμπεριφορά .

Οι μικροί ουρακοτάγκοι μας εντυπωσίασαν με τα παιχνίδια τους και τα κόλπα τους . Τις επόμενες μέρες θα βλέπαμε αρκετούς στο δρόμο ελεύθερους να μας κοιτάζουν περίεργα .

Δίπλα στο Σεπιλόκ, υπάρχει ένα κέντρο που φιλοξενεί και προστατεύει τις «αρκούδες του ήλιου», το μικρότερο είδος αρκούδας στον κόσμο. Είναι κάτι σαν τον δικό μας Αρκτούρο . Τα ζώα περιθάλπονται και όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες αφήνονται ελεύθερα . Αυτές οι μικρές αρκούδες δεν μας έδωσαν καμία σημασία .

Κάτι πραγματικά περίεργο στο νησί είναι ότι εδώ υπάρχει το μεγαλύτερο λουλούδι και το ψηλότερο δέντρο αλλά επίσης εδώ ζει η μικρότερη αρκούδα και ο μικρότερος ελέφαντας .

 

[2 travel on motorcycle]

Στη διαδρομή περνάμε από φυτείες φοινικόδεντρων . Υπάρχουν πινακίδες που απαγορεύουν την είσοδο και προειδοποιητικές πινακίδες που απειλούν με πυροβολισμό τους παραβάτες . Το Βόρνεο έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή φοινικέλαιου παγκοσμίως . Αυτό δυστυχώς έχει σαν αποτέλεσμα την αποψίλωση τεράστιας έκτασης ζούγκλας . Στο δρόμο συναντάμε μόνο φορτηγά που μεταφέρουν φοινικέλαιο .

Στρίβουμε για τη ζούγκλα και κάνουμε μία μαγική διαδρομή .

 

[2 travel on motorcycle]

Νωρίς το μεσημέρι φτάσαμε στον ποταμό , εκεί που σταματάει ο δρόμος . Εδώ θα μείνουμε 2 μέρες . Είμαστε στο τέλος των μουσώνων εδώ στο Βόρνεο και η στάθμη του νερού είναι πολύ ψηλά . Μένουμε σε ένα δωμάτιο ακριβώς δίπλα στο νερό . Μπαίνουμε σε μία βάρκα μαζί με άλλους τουρίστες και ξεκινάμε την ‘’εξερεύνηση ‘’ στον ποταμό .

Συναντάμε ένα από τα πιο εντυπωσιακά ζώα που βρίσκεις μόνο στο Βόρνεο , τον πίθηκο με την προβοσκίδα .
Αυτοί οι πίθηκοι είναι διάσημοι για τη μεγάλη, κρεμαστή μύτη των αρσενικών, η οποία χρησιμοποιείται για την προσέλκυση θηλυκών και την επίδειξη κυριαρχίας . Το κυρίαρχο αρσενικό κάθεται σε ένα δέντρο και τα θηλυκά το φροντίζουν . Μόνο ένα αρσενικό έχει σχέσεις με τα θηλυκά της ομάδας . Οι υπόλοιποι αρσενικοί κάθονται σε
ένα διπλανό δέντρο και περιμένουν τη σειρά τους .

Η πρώτη βόλτα στο ποτάμι κράτησε 2 ώρες και είδαμε και ουρακοτάγκους και μακάκους και πολλά πουλιά με εντυπωσιακά χρώματα .

 

[2 travel on motorcycle]

Όταν νύχτωσε κάναμε άλλη μία βαρκάδα . Εκτός από κάποιους κροκόδειλους λίγα φίδια και κάποιες πυγολαμπίδες δεν καταφέραμε να δούμε άλλη ζωή . Όμως είδαμε έναν τόσο έναστρο ουρανό βαθειά μέσα στη ζούγκλα , χωρίς καθόλου φωτορύπανση ,που έκανε την εμπειρία μας αξέχαστη και μία από τις δυνατότερες του ταξιδιού .

Τα ξημερώματα μπήκαμε ξανά στη βάρκα αυτή τη φορά με στόχο να δούμε πυγμαίους ελέφαντες , που είναι πρωινά ζώα , αλλά δεν τα καταφέραμε .Η εποχή που έχουμε έρθει δεν είναι η κατάλληλη για να δεις ζώα μέσα στη ζούγκλα . Είναι πιο εύκολο να τους συναντήσεις σε περιόδους ξηρασίας όταν βγαίνουν στο ποτάμι να πιουν νερό . Τις επόμενες μέρες κάναμε πολλές προσπάθειες αλλά δεν καταφέραμε να συναντήσουμε αυτό το σπάνιο ζώο .

 

[2 travel on motorcycle]

Το μεσημέρι αφήνουμε το χόστελ και συνεχίζουμε την εξερεύνηση .

Θέλουμε να συνεχίσουμε ακόμα πιο βαθειά και παίρνουμε το καράβι που ενώνει τα χωριά των ιθαγενών . Ο δρόμος όμως ήταν κλειστός λόγω των βροχοπτώσεων , οδική σύνδεση μεταξύ των χωριών δεν υπάρχει και αναγκαστικά γυρίζουμε πάλι πίσω .

 

[2 travel on motorcycle]

Την επόμενη μέρα βγαίνουμε ξανά στην άσφαλτο . Παντού φορτηγά που μεταφέρουν ηλιέλαιο .

Αργά το απόγευμα βρεθήκαμε στην περιοχή του TAWAU και στο Cocoa village . Εδώ υπάρχουν φυτείες κακάο και είναι το καλύτερο μέρος για μια ζεστή σοκολάτα .

Η πόλη είναι γεμάτη Κινέζους και κινέζικα μαγαζιά . Παντού φώτα και χρωματιστά φαναράκια .

Το βράδυ είναι παραμονή της κινέζικης πρωτοχρονιάς . Την γιορτάζουμε σε ένα κινέζικο εστιατόριο . Πίνουμε μπύρα μετά από πολλές μέρες χωρίς αλκοόλ αφού στα μουσουλμανικά κράτη είναι δύσκολο να βρεις σε εστιατόρια και ξενοδοχεία .

Βέβαια το Βόρνεο είναι μια ξεχωριστή περίπτωση . Ενώ η Μαλαισία είναι μουσουλμανική χώρα εδώ τα βλέπεις όλα. Εκκλησίες απέναντι ή δίπλα από τζαμιά . Βουδιστικοί ναοί συστεγάζονται με ινδουιστικούς . Και τόση ποικιλία σε χριστιανικά δόγματα που μόνο στην Αμερική έχουμε ξανασυναντήσει . Εκκλησία της Δευτέρας παρουσίας , του Ναζωραίου , της έβδομης μέρας, της Αναστάσεως και τόσες άλλες .

 

[2 travel on motorcycle]

Η διαδρομή της επόμενης μέρας ήταν από τις πιο όμορφες αλλά και τις πιο δύσκολες . Όμορφη γιατί οδηγούσαμε μέσα σε ένα από τα αρχαιότερα δάση του κόσμου και δύσκολη γιατί ο δρόμος ήταν χαλασμένος σε πολλά σημεία ή ακόμα χειρότερα γίνονταν έργα που σε συνδυασμό με το ψιλόβροχο μας ανάγκαζε να πηγαίνουμε πολύ σιγά .

Διασχίζουμε το Το Maliau Basin . Γνωστό και ως ο «Χαμένος Κόσμος» (The Lost World) του Βόρνεο είναι μια από τις πιο παρθένες και απομονωμένες περιοχές άγριας φύσης στον κόσμο. Αποτελεί μια τεράστια λεκάνη που περιβάλλεται από απότομους γκρεμούς . Μόνο οχήματα 4Χ4 και μοτοσυκλέτες επιτρέπονται . Εμείς πήγαμε εως το σημείο που επιτρεπόταν χωρίς συνοδό και υπάρχει δρόμος . Αν κάποιος θέλει να πάει πιο βαθειά γίνεται μόνο με επίσημο ξεναγό , με τα πόδια , και αφού έχεις κλείσει ραντεβού και έχεις πάρει την ειδική άδεια .

Σε αντίθεση με την Ινδονησία εδώ στο Βόρνεο δεν υπάρχουν παντού βενζινάδικα . Ίσως γιατί τα μηχανάκια είναι ελάχιστα και οι κάτοικοι δεν μετακινούνται εύκολα από την μια περιοχή στην άλλη . Κάποια στιγμή στην πορεία φοβηθήκαμε ότι δεν θα μας φτάσει η βενζίνη μέχρι την επόμενη στάση . Και εκεί στο πουθενά υπήρχε ένα κοντέινερ που πουλούσε καύσιμα . Στη λίγη ώρα που μείναμε δεκάδες αυτοκίνητα ήρθαν , τα περισσότερα γέμιζαν μπιτόνια και έπαιρναν μαζί τους .

Δίπλα μας μικρά ποταμάκια και πινακίδες που προειδοποιούν για κροκόδειλους . Είναι αμέτρητοι . Στο Maliau basin μάλιστα όταν κατεβήκαμε από τη μηχανή και περπατήσαμε λίγο δίπλα στο ποτάμι ένας εμφανίστηκε μόλις ένα μέτρο δίπλα μου . Ήταν μικρός αλλά το γεγονός ότι κάπου κοντά ήταν η μαμά του μας έκανε να πάρουμε γρήγορα το δρόμο της επιστροφής .

 

[2 travel on motorcycle]

Μια διαδρομή γεμάτη λακκούβες μας οδηγεί στο Keningau , την πρώτη πόλη με ξενοδοχείο εδώ και 600 χλμ .

Έχει νυχτώσει και κάνουμε μια βόλτα στη νυχτερινή αγορά για φαγητό .

Την επόμενη μέρα μετά από 200 χλμ περίπου περνάμε σύνορα από Μαλαισία σε Μαλαισία !!!. Από το κρατίδιο του Σαμπάχ στο κρατίδιο του Sarawak ακόμα και αν είναι η ίδια χώρα περνάνε όλοι , ντόπιοι και ξένοι , συνοριακό έλεγχο και σφραγίζουν διαβατήρια . Στη Μαλαισία κάθε κρατίδιο έχει τους δικούς του νόμους , τη δική του κυβέρνηση ακόμα και το δικό του βασιλιά , ενώ υπάρχει ένας «μεγάλος» βασιλιάς στον οποίο είναι υπόλογοι όλοι . Μάλιστα δεν έχουν και μεγάλη συμπάθεια μεταξύ τους .

 

[2 travel on motorcycle]

ΜΠΡΟΥΝΕΙ

Και μερικά χιλιόμετρα αργότερα μπήκαμε στο σουλτανάτο του Μπρούνει . Σίγουρα κάπου θα έχετε διαβάσει για τον Σουλτάνο , την τεράστια περιουσία του και τη μυθική συλλογή του από αυτοκίνητα .

Η διαδικασία εισόδου στα σύνορα ήταν εύκολη αλλά χρειαζόταν μεγάλη προετοιμασία . Έπρεπε δύο 24ωρα πριν να έχουμε κάνει αίτημα εισόδου για εμάς και να έχουμε πάρει ειδική άδεια εισόδου ξένου οχήματος . Τώρα που όλα ήταν έτοιμα απλά σκανάραμε το barcode που μας είχαν στείλει και προχωρήσαμε . Οι στρατιωτικοί ήταν ευγενικοί και δεν μας έψαξαν . Το μόνο που ρώτησαν είναι αν μεταφέρουμε αλκοόλ που απαγορεύεται αυστηρά στη χώρα .

Ακριβώς μετά τα σύνορα συναντήσαμε μια παρέα Μαλαισιανών μοτοσικλετιστών που ήθελαν κουβέντα . Γυρίζανε σπίτι τους στο Kuching. Όμως ο μόνος δρόμος για να πάνε είναι μέσα από το Μπρούνει . Η κατασκευή δρόμου που να το παρακάμπτει έχει τόσο μεγάλο κόστος που αναγκάζονται να περνάνε σύνορα .

Αντίθετα στο Μπρούνει για να αποφύγουν το κομμάτι της Μαλαισίας φτιάξανε μια υπερθαλάσσια γέφυρα μήκους 30 χλμ. Εδώ λεφτά υπάρχουν !

Αυτή η εντυπωσιακή γέφυρα μας οδήγησε στην πρωτεύουσα Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν .

Η πρωτεύουσα έχει πολλά μοντέρνα κτίρια, καταστήματα και οι δρόμοι είναι προσεγμένοι και περιποιημένοι. Είναι λες και μόλις περάσαμε τα σύνορα βρεθήκαμε σε έναν άλλο κόσμο .

Πρώτη στάση το τζαμί Omar Ali Saifuddien . Το ιερό βρίσκεται στην όχθη μιας τεχνητής λιμνοθάλασσας που περιβάλλεται από κήπους. Ο επιχρυσωμένος τρούλος του τζαμιού έχει ύψος 52 μέτρα και φαίνεται από οπουδήποτε στην πόλη. Για να πλησιάσω και να βγάλω φωτογραφία έπρεπε να πληρώσω είσοδο και να φορέσω μαντήλι . Στο Μπρούνει τηρούνται αυστηρά οι Ισλαμικοί νόμοι από τους ντόπιους . Οι τουρίστες μπορούν να ντύνονται όπως θέλουν και μόνο στα τζαμιά είναι υποχρεωτικό να καλύπτουν οι γυναίκες το κεφάλι . Αλκοόλ και χοιρινό απαγορεύονται αυστηρά για όλους , όπως και ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός και τα λοιπά έθιμα .

 

[2 travel on motorcycle]

Αφήσαμε τη μηχανή , πήραμε βάρκα και επισκεφτήκαμε το Kampung Ayer .Εδώ όλα τα σπίτια είναι πάνω στο νερό . Αποτελείται από 28 μικρά χωριά με σπίτια, σχολεία, καταστήματα και τζαμιά, αστυνομικούς και πυροσβεστικούς σταθμούς χτισμένους σε ξύλινους πασσάλους . Τα πρώτα σπίτια σε αυτή τη γειτονιά χτίστηκαν πριν από 1000 χρόνια. Το εντυπωσιακό είναι ότι αν και αρκετοί θα μπορούσαν να μείνουν σε ένα άλλο σπίτι , αφού όλοι έχουν ένα εγγυημένο εισόδημα στο Μπρούνει , προτιμούν αυτά τα σπίτια που μοιάζουν με παράγκες .

Περπατώντας στην πρωτεύουσα ακούσαμε κανονιοβολισμούς . Κόσμος είχε μαζευτεί στην κεντρική πλατεία για να δει την τελετή έναρξης του Ραμαζανιού . Από την επόμενη μέρα στην Ανατολή και στη Δύση του ηλίου ένας κανονιοβολισμός θα σημαίνει την έναρξη και τη διακοπή της νηστείας .

Για φαγητό πήγαμε στην νυχτερινή αγορά για φτηνό ψητό ψάρι και τοπικά γλυκά . Ήμασταν οι μόνοι τουρίστες και μας φωτογράφιζαν . Όταν όμως προσπαθούσαμε να τραβήξουμε εμείς φωτογραφίες πολλές γυναίκες το αρνήθηκαν .