Ηθικό Δίλλημα
Την Τετάρτη το βράδυ φεύγοντας από τον Τηνιακό πήγα να πάρω την κόρη μου από το φροντιστήριο. Σταματώ απ'έξω, βγάζω το κράνος και μένω πάνω στην μηχανή περιμένοντάς την. Ξαφνικά ακούω από πίσω ένα δυνατό μπάμ και γυαλιά να σπάνε, και ταυτόχρονα τραντάζομαι ολόκληρος. Δεν έπεσα, κατεβαίνω, ένα αυτοκίνητο από πίσω μου κάνει όπισθεν και ήρθε και έπεσε πάνω μου. Τα γυαλιά που έσπασαν ήταν από το φανάρι του που βρήκε στην πινακίδα μου και την στράβωσε. Από το τράνταγμα το κράνος βρήκε πάνω στην ζελατίνα και έσπασε ένας αεραγωγός. Η μηχανή χτες ελέγχθηκε και δεν έχει τίποτα!
Να γυρίσουμε λίγο τον χρόνο πίσω. Ο άνθρωπος βγήκε από το αυτοκίνητο σοκαρισμένος, ένας τρελαμένος μπάμπας ήταν να τρέχει για όλες τις υποχρεώσεις. Μου έδειξε όλα τα χαρτιά του και είχε ασφάλεια, δίπλωμα τα πάντα. Εμφανώς σοκαρισμένος μου λέει ότι ήδη έχει κάνει δυο δηλώσεις αυτόν τον μήνα στην ασφαλιστική για τέτοια χαζά και να ελέγξω την ζημιά και αν μπορεί να την πληρώσει σε μένα, αλλιώς να μου κάνει δήλωση.
Το δίλλημα τώρα. Σε κάθε τέτοια χαζοπερίπτωση που μου έχει τύχει, έχω πληρώσει και έχω πληρώσει πολλά χωρίς να ρωτήσω τίποτα. Φταίω, οκ τι να κάθομαι να τσακώνομαι. Το κόστος της ζημιάς μου ήταν 30 Ευρώ και ο άνθρωπος φαινόταν ότι τα έβγαζε δύσκολα πέρα (από το ντύσιμο, το αυτοκίνητο, την δουλειά που κάνει). Να φερθώ όπως αρμόζει στους κανόνες και να ζητήσω τα 30 Ευρώ ή να το αφήσω όπως λέει η καρδιά μου και το μυαλό μου; Θα μου πεις 30 Ευρώ είναι 30 Ευρώ αλλά προτιμώ να χάσω μια έξοδο παρά να τα στερήσω από κάποιον που έχει περισσότερη ανάγκη.
