Οι ασφαλτινοι θεωρουν οτι ειμαι για τα σιδερα και οι χωματινοι με κοιταν στραβα...και καλα κανουν,οταν με βλεπουν με ασφαλτινα.Μονοδρομος λοιπον οι μοναχικες βολτες για καποιον ασφαλτινο που ξεστρατιζει.
Βασικη προυποθεση να εχω μονο τον ακρως απαραιτητο εξοπλισμο...τεντα-υπνοσακο και ελαχιστες προμηθειες...λιγο νερο-τσιπουρακι-μαχαιρι-αναπτηρας-τηλεφωνο-καπνο.
Μειονεκτημα τα λαστιχα,το βαρος της μηχανης,οι λιγες γνωσεις για το χωμα και πλεονεκτημα κανενα...αν εξαιρεσω το οτι δεν εχω κανεναν πανω απο το κεφαλι μου.Φυσικα πριν ξεκινησω υπαρχει το αγχος για τα λαστιχα,υπαρχει το αγχος της πτωσης γιατι αν πεσω δεν ξερω αν θα σηκωθω,ενα μικρο αγχος για τον αν θα βρω νερο η φαγητο,το που θα κοιμηθω,αν μου την πεσει καμμια αρκουδα,τι καιρο θα κανει κλπ κλπ.
Οταν ομως ξεκινησω,ειναι τοσο μοναδικο και δυνατο το συναισθημα να εισαι μονος σε καποιο βουνο και να μην σε νοιαζει που θα πας,τι θα κανεις,η τι θα παθεις που ξεχναω τα παντα.Πρωτη-δευτερα και οπου με βγαλει.
Το συνιστω ανεπιφυλακτα.:D
