"Ρε μπαμπά αφού εγώ θέλω να μπω μέσα να πάω κοντά στο λιοντάρι", γκρίνιαζε ο μικρός μου. "Εδω γίνεται χαμός από βροχή και εσύ θέλεις να πας κοντά;" συνέχιζα εγώ βλαστημώντας την στιγμή που αποφάσισα να βγω βόλτα μέσα στην καταιγίδα. "Δεν με νοιάζει τίποτα", απάντησε αυτός και έτρεξε προς τον λάκκο που είναι στημένο το λιοντάρι. "Μη...", ίσα που πρόλαβα να φωνάξω, και την ίδια στιγμή ένας κεραυνός έπεσε στα 10 μέτρα από εμάς, ενώ έβλεπα το παρακείμενο ποτάμι να φουσκώνει σηκώνοντας ένα μεγάλο κύμα που θα τον χτυπούσε. Ετρεξα προς την μεριά του να τον προλάβω αλλά ήδη τον είχαν φτάσει τα νερά του ποταμού και τον στροβίλιζαν μέσα στο λάκκο. "Κρατήσου από κάπου", του ούρλιαξα για να με ακούσει πάνω από την θόρυβο της κακοκαιρίας. Γύρισε και είδε το άγαλμα...περνώντας δίπλα του άπλωσε τα χέρια του και αρπάχτηκε από το κεφάλι του λιονταριού. Με δυσκολία τραβήχτηκε πάω και ενώ εγώ ετοιμάζομουν να μπω στα νερά για να τον φτάσω. "Μείνε εκεί...έρχομαι", φώναξα..."ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;", άκουσα μια φωνή και άνοιξα τα μάτια, ενώ με κοιτούσε από πάνω ο Μιχάλης, η Ευη παραδίπλα χαζογελούσε και ο ήλιος Ανατολικά σηκωνόταν στον ουρανό.
Κοίταξα τριγύρω και ήμασταν στα ΣΕΑ Καπανδριτίου και η μέρα μόλις άρχιζε.
Κυριακή 06/11/22 την μέρα που η Πολιτική Προστασία προειδοποιούσε για Φονικά Καιρικά Φαινόμενα, οι γνωστοί μου έλεγαν πως είμαι μαλάκας που ξεκινάω βόλτα, και εγώ ίδρωνα μέσα στα αδιάβροχα σε ένα παγκάκι στα ΣΕΑ Καπανδριτίου με τον ήλιο πάνω μου, να με έχει πάρει ο ύπνος περιμένοντας να έρθει η ώρα να ξεκινήσουμε.
…θα αργήσει αλλά συνεχίζεται!