rantanplan
member
- Δημοσιεύσεις
- 861
- Ηλικία
- 58
- Περιοχή
- φραπεδούπολη, χαλλλλαρά,
- Μοτοσυκλέτα
- ένα από αυτά που φτιάχνουν αυτοί με τα πιάνα...
- Όνομα
- Γιώργος
- Περιοχή
- Θεσσαλονίκη
Να 'σαι καλά Τασούλη, (το υποκοριστικό, πάει όχι με την ηλικία, αλλά με την συμπάθεια),
Ωραίο θρεντάκι, με ωραία αφήγηση εκ μέρους σου, που ξυπνάει αγαπημένες αναμνήσεις σε μάς τα ραμολιμέντα, βλέπεις στις εποχές μας το παπί ήταν το κυρίαρχο, δέν είχαμε σκουτεροειδή κλπ, και πολλοί απο εμάς έχουμε συνδέθει άρρηκτα με αυτά. Επίσης όπως ανέφερε και ο Μανώλης, ο ινδιάνος μας, στα γραφόμενά σου φαίνεται η αγάπη σου για την μοτοσυκλέτα, και ο μοτοσυκλετιστής του αύριο.
Εγώ έμαθα να οδηγώ σε RV50(γουρουνάκι το λέγαμε), ήταν του βενζινά απέναντι απο το σπίτι, η αγάπη μου για τα τροχοφόρα είχε ξεκινήσει απο πολύ μικρή ηλικία, πού με έχανες πού με έβρισκες χωμένος στο βενζινάδικο, στο πλυντήριο να μπαίνω σε αυτοκίνητα, λόγων του ότι το βενζινάδικο ήταν ακριβώς απέναντι, και λόγω της γνωριμίας με τους γονείς, ξέραν και την ψώρα μου, είχα υποστηρικτή και τον μπαμπά, και με άφηναν, ξέραν ότι δέν ξεκολούσα απο εκεί. Μέσα λοιπόν στο βενζινάδικο έκανα τα πρώτα μέτρα μου, (μέσα σε εκείνο το βενζινάδικο μπορεί να είχα κάνει καμια 100χλμ), ο Θωμάκος με είχε αδυναμία (ο βενζινάς ), είχε θέμα με το στομάχι, κάποιο απόγευμα, τον πονούσε το στομάχι, η ευκαιρία για να βγώ παραέξω (φυσικά με το RV) ήταν μπροστά μου, με πολύ πάρα πολύ παρακάλι να πάω να του πάρω γάλα, ενέδωσε... άντε ρε σπόρε πάνε........ Πόσο χαρά..... , ακόμα και τώρα όταν το σκέφτομαι το ξαναζώ. Ήταν να μην γίνει η αρχή, τσιμπούρι εγώ στον Θωμάκο......
Κουβέντες ατελείωτες και σχέδια με το φιλαράκι στο θρανίο, και στα διαλείμματα, η απόφαση είχε παρθεί, μαζεύουμε φράγκα για παπί, το χαρτζιλίκι ιερός σκοπός, τις γιορτές πλέον πάντα με προθυμία σε όλους τους συγγενείς
με χαρά (μπάς και παίξει κανα φράγκο), τα καλοκαίρια ότι μπορούσε ο καθένας, τα φράγκα πολλά, εμείς νιάνιαρα, έπεσε ιδέα
, να πουλήσουμε τις αλυσίδες μας με τον βαφτιστικό, κοπάνα απο το σχολείο, γύρα στην Εγνατία στα κοσμηματοπωλεία, όλοι μας έδιωχναν, βρίσκετε ένας μας λέει εντάξει ελάτε αργά το μεσημέρι, πάμε, και μας λέει ότι το μετάνοιωσε, βγαίνοντας από το μαγαζί μας πιάνουν αγκαζέ δύο άτομα... ασφάλεια πάμε στο τμήμα......., αλλαγή βρακάκια..., κλάμα..., μας πήραν χαμπάρι ότι είμασταν καλά παιδιά μας άφησαν, η συνέχεια στο σπίτι.........., φανερώθηκε και το σχέδιο που ήταν κρυφό, τί να λέω φαντάζεστε........
, ομηρικοί καυγάδες του τύπου δέν θα πάρεις μηχανάκι, το φιλαράκι έκανε πίσω μετά τους καυγάδες, πάμε σε πλάν Β, τον επόμενο χρόνο,(σωτήριον έτος 83) και μετά απο συνδρομή της θείας που με είχε αδυναμία, μετά απο υποσχέσεις και όρκους ότι θα προσέχω, την έκανα συνένοχο, και ορκιστήκαμε στο κοινό μας επτασφράγιστο μυστικό(είμαι μαλαγάνας...). Το ποθούμενο ήταν το V50,
η φωτό είναι δανεική, σας την χρωστάω, τις έχω καταχωνιασμένες, και θέλουν και σκανάρισμα(είχαμε φίλμ τότε Τάσο).Έτσι λοιπόν ήρθε στα χέρια μου το πρώτο μου παπί η διχρονίλα, δέν έχω λόγια να περιγράψω, άλλωστε δέν χρειάζεται γιατί τα έχετε ζήσει και εσείς. Κοντά στο χρόνο το κράτησα μυστικό, προδόθηκα από κάτι φωτό, και τους μπήκαν ψιλοι στ' αυτιά, όπως εγώ το έπαιζα αδιάφορος έτσι και αυτοί, ξέραν με τί τερατάκι έχουν να κάνουν, άρχισε η παρακολούθηση, και με πιάσαν επ' αυτοφόρω, να ξεκλειδώνω 3 τετράγωνα πιο κάτω, (όταν ανοίξει κανα θρεντάκι για το XT400-550, θα σας πώ και για το πραγματικό αυτόφορο, που πήραν τηλέφωνο στο σπίτι, έχουμε τον γιό σας.... Μααα ο γιός μου δέν έχει μηχανάκι...., καλά... ελάτε από το τμήμα.....λουλούδι για μύρισμα ήμουν.....) Το παπί κλειδώθηκε με καραβίσιες αλυσίδες στο βενζινάδικο του Θωμάκου, (έρε καζούρα που μου έκανε...), δέν άργησε να ξαναβγεί κανα 2 μήνες μου πήρε, άσχετα εάν δέν το παραδεχόταν είχα σύμμαχο το μπαμπά απέναντι στην μάνα μου....
Πολλά γράφω και σας ζαλίζω, ένεκα οι αγαπημένες αναμνήσεις.
Ωραίο θρεντάκι, με ωραία αφήγηση εκ μέρους σου, που ξυπνάει αγαπημένες αναμνήσεις σε μάς τα ραμολιμέντα, βλέπεις στις εποχές μας το παπί ήταν το κυρίαρχο, δέν είχαμε σκουτεροειδή κλπ, και πολλοί απο εμάς έχουμε συνδέθει άρρηκτα με αυτά. Επίσης όπως ανέφερε και ο Μανώλης, ο ινδιάνος μας, στα γραφόμενά σου φαίνεται η αγάπη σου για την μοτοσυκλέτα, και ο μοτοσυκλετιστής του αύριο.
Εγώ έμαθα να οδηγώ σε RV50(γουρουνάκι το λέγαμε), ήταν του βενζινά απέναντι απο το σπίτι, η αγάπη μου για τα τροχοφόρα είχε ξεκινήσει απο πολύ μικρή ηλικία, πού με έχανες πού με έβρισκες χωμένος στο βενζινάδικο, στο πλυντήριο να μπαίνω σε αυτοκίνητα, λόγων του ότι το βενζινάδικο ήταν ακριβώς απέναντι, και λόγω της γνωριμίας με τους γονείς, ξέραν και την ψώρα μου, είχα υποστηρικτή και τον μπαμπά, και με άφηναν, ξέραν ότι δέν ξεκολούσα απο εκεί. Μέσα λοιπόν στο βενζινάδικο έκανα τα πρώτα μέτρα μου, (μέσα σε εκείνο το βενζινάδικο μπορεί να είχα κάνει καμια 100χλμ), ο Θωμάκος με είχε αδυναμία (ο βενζινάς ), είχε θέμα με το στομάχι, κάποιο απόγευμα, τον πονούσε το στομάχι, η ευκαιρία για να βγώ παραέξω (φυσικά με το RV) ήταν μπροστά μου, με πολύ πάρα πολύ παρακάλι να πάω να του πάρω γάλα, ενέδωσε... άντε ρε σπόρε πάνε........ Πόσο χαρά..... , ακόμα και τώρα όταν το σκέφτομαι το ξαναζώ. Ήταν να μην γίνει η αρχή, τσιμπούρι εγώ στον Θωμάκο......
Κουβέντες ατελείωτες και σχέδια με το φιλαράκι στο θρανίο, και στα διαλείμματα, η απόφαση είχε παρθεί, μαζεύουμε φράγκα για παπί, το χαρτζιλίκι ιερός σκοπός, τις γιορτές πλέον πάντα με προθυμία σε όλους τους συγγενείς
με χαρά (μπάς και παίξει κανα φράγκο), τα καλοκαίρια ότι μπορούσε ο καθένας, τα φράγκα πολλά, εμείς νιάνιαρα, έπεσε ιδέα, να πουλήσουμε τις αλυσίδες μας με τον βαφτιστικό, κοπάνα απο το σχολείο, γύρα στην Εγνατία στα κοσμηματοπωλεία, όλοι μας έδιωχναν, βρίσκετε ένας μας λέει εντάξει ελάτε αργά το μεσημέρι, πάμε, και μας λέει ότι το μετάνοιωσε, βγαίνοντας από το μαγαζί μας πιάνουν αγκαζέ δύο άτομα... ασφάλεια πάμε στο τμήμα......., αλλαγή βρακάκια..., κλάμα..., μας πήραν χαμπάρι ότι είμασταν καλά παιδιά μας άφησαν, η συνέχεια στο σπίτι.........., φανερώθηκε και το σχέδιο που ήταν κρυφό, τί να λέω φαντάζεστε........ , ομηρικοί καυγάδες του τύπου δέν θα πάρεις μηχανάκι, το φιλαράκι έκανε πίσω μετά τους καυγάδες, πάμε σε πλάν Β, τον επόμενο χρόνο,(σωτήριον έτος 83) και μετά απο συνδρομή της θείας που με είχε αδυναμία, μετά απο υποσχέσεις και όρκους ότι θα προσέχω, την έκανα συνένοχο, και ορκιστήκαμε στο κοινό μας επτασφράγιστο μυστικό(είμαι μαλαγάνας...). Το ποθούμενο ήταν το V50, η φωτό είναι δανεική, σας την χρωστάω, τις έχω καταχωνιασμένες, και θέλουν και σκανάρισμα(είχαμε φίλμ τότε Τάσο).Έτσι λοιπόν ήρθε στα χέρια μου το πρώτο μου παπί η διχρονίλα, δέν έχω λόγια να περιγράψω, άλλωστε δέν χρειάζεται γιατί τα έχετε ζήσει και εσείς. Κοντά στο χρόνο το κράτησα μυστικό, προδόθηκα από κάτι φωτό, και τους μπήκαν ψιλοι στ' αυτιά, όπως εγώ το έπαιζα αδιάφορος έτσι και αυτοί, ξέραν με τί τερατάκι έχουν να κάνουν, άρχισε η παρακολούθηση, και με πιάσαν επ' αυτοφόρω, να ξεκλειδώνω 3 τετράγωνα πιο κάτω, (όταν ανοίξει κανα θρεντάκι για το XT400-550, θα σας πώ και για το πραγματικό αυτόφορο, που πήραν τηλέφωνο στο σπίτι, έχουμε τον γιό σας.... Μααα ο γιός μου δέν έχει μηχανάκι...., καλά... ελάτε από το τμήμα.....λουλούδι για μύρισμα ήμουν.....) Το παπί κλειδώθηκε με καραβίσιες αλυσίδες στο βενζινάδικο του Θωμάκου, (έρε καζούρα που μου έκανε...), δέν άργησε να ξαναβγεί κανα 2 μήνες μου πήρε, άσχετα εάν δέν το παραδεχόταν είχα σύμμαχο το μπαμπά απέναντι στην μάνα μου....
Πολλά γράφω και σας ζαλίζω, ένεκα οι αγαπημένες αναμνήσεις.
