Caesarsk
well know member
- Δημοσιεύσεις
- 3.754
Τι να πρωτοχαζέψουν και που να σταμάτησουν για φωτογραφίες; Τα σημεία που περνούν μέσα από πυκνό δάσος που τους κλείνει τον ήλιο, τα τοξωτά πέτρινα γεφύρια που συναντούν στον δρόμο, τις ψηλές κορφές που έχουν απέναντι τους; Απλά γεμίζουν με κλικς το μυαλό τους. Τους έχει γεμίσει το μυαλό τόσες εικόνες που δεν μιλούν. Απλά κοιτάζουν τριγύρω και προσπαθούν να θυμούνται τα πάντα. Η άσφαλτος κυλάει κάτω τις ρόδες τους και το περιβάλλον αλλάζει συνεχώς. Χωριά με πετρόχτιστα σπίτια, χείμαρροι με πλατάνια, ελατοδάσος στις πλαγιές και χέρσες κορφές που υψώνονται πάνω από αυτά.
Τον Προυσσό είχε χρόνια να τον επισκεφτεί. Πάντα ο δρόμος τους ήταν για κάτι άλλο. Αυτό που θυμόταν ήταν ο γκρεμός μπροστά από το μοναστήρι. Την ίδια εικόνα είχε μπροστά του όταν το 2004 ανέβαινε ως φόρο τιμής στην νεογέννητη τότε Ναυσικά στον Μύτικα. Οχι όμως από το λούκι. Πρώτα έπιασε την Αετοράχη, κατέβηκε και πέρασε πάνω από τον γκρέμο που χωρίζει τις δυο κορφές και ανέβηκε από την Βόρεια Όψη του Μύτικα για να γράψει το όνομα της στο βίβλιο των αναρριχητών που έφτασαν μέχρι εκεί. Μια ιεροτελεστία που επαναλήφθηκε και στην γέννηση του γιου του. Βλέπετε η γέννηση της κόρης του, του ακύρωσε το προγραμματισμένο ταξίδι για ανάβαση στην K2 στα Karakoram των Ιμαλαϊών. Μια προετοιμάσια ετών που απλά ακυρώθηκε. Σε εκείνη την αποστολή που δεν πήγε, χάθηκε ένας γνωστός του στην κατάβαση. Ενας από τους πολλούς που κράτησε το βουνό κοντά του.
Λίγο πριν τον Προυσσό συναντούν την ταμπέλα για την πηγή της Μαύρης Σπηλιάς. Δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτούν. Πάρκαραν την μηχανή, έβαλαν τις μπότες στην βαλίτσα και φόρεσαν τα αθλητικά τους και μπήκαν στο μονοπάτι. Ενα χιλιόμετρο παρακάτω βρέθηκαν στον καταρράκτη. Αραξε κάτω από έναν πλάτανο, ξαπλωμένος στο χώμα και άφησε την Ναυσικά να εξερευνήσει τριγύρω. Δεν τον ένοιαζε πλέον ούτε τι ώρα θα έφτανε στο Καρπενήσι, ούτε τι ώρα θα γύριζε σπίτι. Ηταν η στιγμή της απόλυτης απελευθέρωσης. Δεν χρειαζόταν ούτε ταβέρνες με ψητά, ούτε καφετέριες, ούτε μπαρ. Μόνο το πλατάνό του, τα κρακεράκια του και το νέρο του. Είχε βρεθεί στον δικό του παράδεισο έστω και λίγο.



(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)
Τον Προυσσό είχε χρόνια να τον επισκεφτεί. Πάντα ο δρόμος τους ήταν για κάτι άλλο. Αυτό που θυμόταν ήταν ο γκρεμός μπροστά από το μοναστήρι. Την ίδια εικόνα είχε μπροστά του όταν το 2004 ανέβαινε ως φόρο τιμής στην νεογέννητη τότε Ναυσικά στον Μύτικα. Οχι όμως από το λούκι. Πρώτα έπιασε την Αετοράχη, κατέβηκε και πέρασε πάνω από τον γκρέμο που χωρίζει τις δυο κορφές και ανέβηκε από την Βόρεια Όψη του Μύτικα για να γράψει το όνομα της στο βίβλιο των αναρριχητών που έφτασαν μέχρι εκεί. Μια ιεροτελεστία που επαναλήφθηκε και στην γέννηση του γιου του. Βλέπετε η γέννηση της κόρης του, του ακύρωσε το προγραμματισμένο ταξίδι για ανάβαση στην K2 στα Karakoram των Ιμαλαϊών. Μια προετοιμάσια ετών που απλά ακυρώθηκε. Σε εκείνη την αποστολή που δεν πήγε, χάθηκε ένας γνωστός του στην κατάβαση. Ενας από τους πολλούς που κράτησε το βουνό κοντά του.
Λίγο πριν τον Προυσσό συναντούν την ταμπέλα για την πηγή της Μαύρης Σπηλιάς. Δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτούν. Πάρκαραν την μηχανή, έβαλαν τις μπότες στην βαλίτσα και φόρεσαν τα αθλητικά τους και μπήκαν στο μονοπάτι. Ενα χιλιόμετρο παρακάτω βρέθηκαν στον καταρράκτη. Αραξε κάτω από έναν πλάτανο, ξαπλωμένος στο χώμα και άφησε την Ναυσικά να εξερευνήσει τριγύρω. Δεν τον ένοιαζε πλέον ούτε τι ώρα θα έφτανε στο Καρπενήσι, ούτε τι ώρα θα γύριζε σπίτι. Ηταν η στιγμή της απόλυτης απελευθέρωσης. Δεν χρειαζόταν ούτε ταβέρνες με ψητά, ούτε καφετέριες, ούτε μπαρ. Μόνο το πλατάνό του, τα κρακεράκια του και το νέρο του. Είχε βρεθεί στον δικό του παράδεισο έστω και λίγο.



(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)
















