Οι μυρωδιές που ένα πρώιμο φθινόπωρο ντύνει μελαγχολικά το τοπίο, το μπόλιασμα του βουνού και της θάλασσας, το ρετσίνι των πεύκων που χρωματίζει αγχολυτικά το ιώδιο της θάλασσας.
Ένας ήλιος που χαιδεύει, αλλά συνάμα σκληραίνει την απαλότητα των χρωμάτων, πράσινο, καφέ, γαλάζιο, σε μια παλέτα που αγγίζει κάθε τόσο το πινέλο της εξιλέωσης από μια καθημερινότητα που κόβει σαν καλοακονισμένο μαχαίρι κάθε υποψία ρομαντισμού.
Οι χορδές του ονείρου όμως είναι τόσο γερά δεμένες στην άρπα της ψυχής, που δεν μπορούν παρά να σκορπίζουν τις νότες τους χωρίς φειδώ σε αυτόν τον μαγικό πίνακα της φυγής...P.H.
Χάρηκα που γνωριστήκαμε και από κοντά Γιάννη και βολτάραμε όμορφα!
Κώστα, Πάνο, Νίκο και Κωστή σας ευχαριστώ για την υπέροχη βόλτα.
Άντε και στην επόμενη παίδες