θρύλοι της μοτοσικλέτας

maik900

Administrator
Δημοσιεύσεις
15.118
Ηλικία
60
Περιοχή
Αγρινιο
Μοτοσυκλέτα
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
MODENAS X CITE 135 2009
Όνομα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗΣ
Περιοχή
ΑΓΡΙΝΙΟ

40 χρόνια από τον θάνατο του Mike Hailwood​

B_Honda_500_6_cilindri.jpg
Ένας από σπουδαιότερους πρωταθλητές μοτοσυκλέτας που φώτισαν τον κόσμο μας έφυγε από ζωή άδοξα και πρόωρα πριν από ακριβώς τέσσερεις δεκαετίες.
Γεννημένος στις 2 Απριλίου 1940 στο Great Milton του Oxfordshire στην Αγγλία, ο Mike Hailwood εμφανίστηκε ως κομήτης στους αγώνες μοτοσυκλέτας για να δημιουργήσει μια μαγική καριέρα: έτρεξε σε 747 επίσημους αγώνες, κερδίζοντας 380 εξ αυτών, με 76 από αυτές τις νίκες σε αγώνες παγκοσμίου GP.
B_AA074143_4DImageDoc.jpg
Όταν ολοκλήρωσε την αγωνιστική του δράση σε δύο τροχούς το 1968 είχε κατακτήσει τρία παγκόσμια πρωταθλήματα 250 με τη Honda (1961, 1966, 1967), δύο στα 350 πάλι με τη Honda (1966, 1967) και τέσσερα στα 500 με την MV Agusta (1962, 1963, 1964, 1965). Επιπλέον, το παλμαρέ του μετρά και 14 νίκες στο Isle of Man TT.
B_Col_padre_e_la_Ducati_125c.jpg
Αυτά μας κάνουν εννιά (9) παγκόσμιους τίτλους σε όλες τις κατηγορίες από έναν αναβάτη που έτρεξε για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα το 1957 και κυριάρχησε ολοκληρωτικά καθ’ όλη τη δεκαετία του 1960!

Αφότου άφησε τους δύο τροχούς, ο Hailwood δοκίμασε την τύχη του και στη F1 με την ομάδα του John Surtees (1972-1973) και με τη McLaren (1974), καταφέρνοντας να αφήσει το στίγμα του, δίχως όμως να πάρει νίκη ή πρωτάθλημα. Καλύτερο αποτέλεσμά του μετά από τρεις γεμάτες σεζόν και 50 αγώνες ήταν μια δεύτερη θέση στο Ιταλικό GP του 1972 πίσω από τον Emerson Fittipaldi.
B_1977.jpg
Την ίδια χρονιά φρόντισε να προσθέσει στην τροπαιοθήκη του και ένα Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Formula Two το 1972, πιθανότατα στην ίδια βιτρίνα με το έπαθλο της τρίτης θέσης στον 24ωρο αγώνα αντοχής αυτοκινήτων του Le Mans το 1969.

Σε περίοπτη θέση θα πρέπει να βρίσκεται και το Μετάλλιο του Βασιλιά Γεωργίου (George Medal) με το οποίο τιμήθηκε αφότου στον αγώνα F1 του 1973 στη Νότια Αφρική είχε βοηθήσει με κίνδυνο της ζωής του τον Clay Regazzoni να δραπετεύσει από το φλεγόμενο μονοθέσιό του, μετά από ένα ατύχημα στο οποίο είχε εμπλακεί και ο ίδιος με επίσης φλογερό αποτέλεσμα για το δικό του Surtees-Ford μονοθέσιο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο Hailwood έκανε μια μικρή επιστροφή στα μοτοσυκλετιστικά αγωνιστικά δρώμενα, φυσικά με το απίστευτο ταλέντο του σε πρώτο πλάνο. Το Isle of Man ΤΤ του 1979 ο 39χρονος Hailwood πήρε την τελευταία νίκη της καριέρας του στο Senior TT με Suzuki RG500.
B_JA021801_4DImageDoc.jpg
Δυστυχώς ωστόσο το μέλλον του έμελλε να είναι πολύ σύντομο. Το Σάββατο 21 Μαρτίου 1981 πήγε με τα δύο του παιδιά με το αυτοκίνητο να αγοράσει φαγητό και στην επιστροφή μια παράνομη στροφή φορτηγού είχε ως μοιραίο αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της η κόρη του, Michele, ενώ ο ίδιος και ο γιος του, David, μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
B_JA044392.jpg
Αν και ο David βγήκε σύντομα καθώς δεν έφερε βαριά τραύματα, ο Mike Hailwood υπέκυψε μετά από δύο μέρες νοσηλείας, στις 23 Μαρτίου 1981, σκάρτες δέκα μέρες πριν τα 40ά του γενέθλια. Κατά τραγικό τρόπο, ο ίδιος φερόταν να έχει εκμυστηρευτεί στους δικούς του πως ένας μάντης στη Νότια Αφρική του είχε πει κάποτε πως δεν θα προλάβαινε να φτάσει στα 40 και αιτία θα ήταν ένα φορτηγό...

Πηγη www.bikeit.gr
 

maik900

Administrator
Δημοσιεύσεις
15.118
Ηλικία
60
Περιοχή
Αγρινιο
Μοτοσυκλέτα
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
MODENAS X CITE 135 2009
Όνομα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗΣ
Περιοχή
ΑΓΡΙΝΙΟ

Ο Άγνωστος Πρωταθλητής​

img.jpg
Ο Franco Uncini, ο πρωταθλητής στο Grand Prix του 1982 στα 500 κ.εκ. είναι ίσως ένας από τους λιγότερους γνωστούς πρωταθλητές της εποχής του. Για τους Αμερικανούς, αυτός και ο Marco Lucchinelli που κέρδισε το πρωτάθλημα την προηγούμενη χρονιά είναι απλά ένα σύντομο ιταλικό διάλειμμα ανάμεσα στον “Βασιλιά Kenny” και τον “Γρήγορο Freddie“.
O Uncini θεωρείται από πολλούς ήρωας καθώς γύρισε την πλάτη σε πολλές προσφορές από εργοστασιακές ομάδες και έτρεξε με χρηματοδότηση από την ίδια του την οικογένεια, μία οικογένεια που έκανε το παν για να τον αποτρέψει να ασχοληθεί με τις μοτοσυκλέτες. Ωστόσο, μόλις κατάλαβαν ότι ο νεαρός Franco ήταν αποφασισμένος να αγωνιστεί, τον στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις.
Ακόμα και σήμερα, λίγα είναι γνωστά για τον Uncini και αυτό είναι κρίμα γιατί είχε μία από τις πιο γεμάτες καριέρες στους αγώνες Grand Prix. Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι ο Uncini ήταν ανώνυμος στην Αμερική, παρόλο που είχε αγωνιστεί ως εργοστασιακός αναβάτης της Harley-Davidson, φορώντας τα ίδια μαύρα και πορτοκαλί χρώματα που φορούσαν οι Jay Springsteen και Corky Keener. Επιπλέον ο Uncini επέζησε από δύο πολύ φρικτά δυστυχήματα του MotoGP. Επίσης ήταν ο τελευταίος Ιταλός που κέρδισε παγκόσμιο τίτλο πριν τον Valentino Rossi, ενώ παρασκηνιακά έκανε πολλά για να αλλάξει η μορφή των αγώνων Grand Prix, βοηθώντας στο να γίνουν οι πίστες πολύ ασφαλέστερες για τις επόμενες γενιές αναβατών.
gettyimages-130192288-1024x1024.jpg
Απ΄όλες τις πλευρές ο Uncini είχε μία σχεδόν ειδυλλιακή ανατροφή. Η οικογένειά του είχε μία διεθνή εταιρεία ηλεκτρονικών που παρήγαγε ηλεκτρονικά πληκτρολόγια. Ο Ennio Uncini απολάμβανε να βοηθά τους γιους του Franco και Henry να ασχολούνται εις βάθος με όποια από τα πιο περίεργα χόμπυ αποφάσιζαν να ασχοληθούν, και αυτά δεν ήταν λίγα. Τα αγόρια κάποια στιγμή ξεκίνησαν τους αγώνες καρτ και ο μπαμπάς τους σκέφτηκε ότι ήταν μία ακόμη φάση που θα περνούσε. Στη συνέχεια ο Franco άρχισε να “παίζει” με τους 2 τροχούς. Στην αρχή ήταν ένα σκούτερ 50 κυβικών, σε ηλικία 14 ετών και στη συνέχεια ήταν μία μοτοσυκλέτα 125 κ.εκ. Όταν πήρε το δίπλωμά του, απέκτησε ένα Laverda 750 κ.εκ. και τότε ο Franco ανακοίνωσε στην οικογένεια ότι επρόκειτο να λάβει μέρος σε αγώνες.
franco-uncini-harley-davidson.jpg
Ο Ennio και η Antonia Uncini επέτρεπαν στα παιδιά τους να ακολουθούν τις επιθυμίες τους αλλά αυτό ξεπερνούσε τα όρια. Όπως όλοι οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν, απείλησαν και στο τέλος δωροδόκησαν τον Franco σε μία προσπάθεια να του αλλάξουν γνώμη. Όταν όμως συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να το αποτρέψουν, αποφάσισαν να τον στηρίξουν και συναισθηματικά και οικονομικά.
Όπως αποδείχτηκε, ο Franco ήταν φυσικό ταλέντο. Στα 19 του εντυπωσίαζε τους πάντες με τις επιδόσεις του. Μετά την πρώτη του σεζόν στους αγώνες, η Ducati προσέφερε στον Uncini μία “εργοστασιακή” βόλτα. Μία χρονιά αργότερα, ο Uncini ξεκίνησε να μπαίνει στα Grand Prix. Στην αρχή, το 1976, με μία ιδιωτική Yamaha, αγωνίστηκε 3 φορές και κέρδισε 2 θέσεις στο βάθρο στην κατηγορία των 350 κ.εκ. Ήταν τόσο υποσχόμενη η παρουσία του στις παγκόσμιες πίστες που για το 1977 είχε 2 προτάσεις από εργοστασιακές ομάδες. Η μία ήταν από την Aermachi Harley-Davidson και η άλλη από την Suzuki του Roberto Gallina στα 500 κ. εκ. Παραδόξως ο Uncini προτίμησε την Harley, αναγνωρίζοντας ότι ίσως χρειαζόταν περισσότερο χρόνο πριν πάει στην μεγάλη κατηγορία.
Franco-Uncini-7.jpg
Ο Franco τα πήγε καλά στην Harley, ειδικά στα 250, όπου κέρδισε και στην Imola και στο Brno τερματίζοντας δεύτερος στην παγκόσμια κατάταξη. Ωστόσο παρά τα επιτεύγματά του, ο Uncini ήταν μη δημοφιλής στην Ιταλία. Στην Αυστρία, στο Salzburgring έγινε η αιτία να χάσει τη ζωή του ο Hans Stadelmann, χωρίς να φταίει ο ίδιος. Αυτό πυροδότησε μία τραγική αλυσιδωτή αντίδραση.
Στη συνέχεια, στο τέλος της σεζόν στην κατηγορία 250 κ. εκ., στο τσέχικο GP, o Uncini κλήθηκε την τελευταία στιγμή να αφήσει τον συμπαίκτη του Villa να προηγηθεί. Ο Villa έφτανε στο τέλος της καριέρας του και η ομάδα θεώρησε ότι αυτό θα ήταν μία ευγενική χειρονομία. Ο Uncini δεν είχε την ίδια άποψη. Θεωρούσε ότι ο Villa δεν είχε καμία πιθανότητα να κερδίσει το πρωτάθλημα και έτσι δεν βρήκε κανένα λόγο να τον αφήσει να περάσει. Μετά από έναν σκληρό αγώνα, ο Uncini κέρδισε τον Villa αλλά ο Τύπος το χαρακτήρισε ως απόλυτα εγωιστικό από την πλευρά του. Ο νεαρός Franco, από το αγαπημένο παιδί της Ιταλίας είχε γίνει το πιο κακό μέσα σε ένα καλοκαίρι.
Ο Uncini αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος να είναι χαρούμενος θα ήταν να αγωνίζεται με την δική του ομάδα. Ανέβηκε στην μεγάλη κατηγορία για πρώτη φορά. Ο πατέρας του, του αγόρασε μία Suzuki RG500 custom και ο Franco κέρδισε 8 από τους 10 αγώνες καθώς και ένα βάθρο στην Γιουγκοσλαβία. Ήρθε πάλι πρόταση από την Gallina Suzuki αλλά η προσφορά δεν ήταν αυτή που ο Uncini θεωρούσε ότι άξιζε. Και έτσι συνέχισε να τρέχει με τη δική του ομάδα.
Στην πορεία, η αντίληψη των οπαδών των αγώνων για τον Uncini άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει. Στα paddocks έγινε ο εκπρόσωπος των οδηγών και οι ανεκτικές, ευγενικές και μελετημένες παρεμβάσεις του ξεκίνησαν να προκαλούν θετικές αλλαγές στην ασφάλεια των αγώνων. Στα τέλη του 1981, ο Roberto Gallina έχασε τον Marco Lucchinelli. Έκανε τότε μία καλύτερη προσφορά στον Uncini, ο οποίος δέχτηκε. Η συνεργασία αποδείχτηκε τέλεια. Αφού ο Roberts κέρδισε τον πρώτο αγώνα στην Αργεντινή, ο Uncini κέρδισε στην Αυστρία. Ο Roberts έτρεξε και του είπε: “Πολύ καλό ήταν αυτό Franco. Αλλά τώρα κόφ’το. Πώς θα σε κερδίσω αν οδηγείς τόσο γρήγορα;” “Δεν ξέρω“, απάντησε ο Franco, “το διασκέδασα και μπορεί να θελήσω να το ξανακάνω“.
Παρά το ότι ήταν αντίπαλοι, οι δύο τους έγιναν γρήγορα φίλοι. Ο Uncini έλεγε ότι ο Roberts ήταν ο καλύτερος οδηγός που είχε γνωρίσει ποτέ. Οι δύο εναλλάσσονταν στις νίκες μέχρι που ο ερχομός του Freddie Spencer σταμάτησε την κυριαρχία τους. Ο Uncini βρισκόταν στο βάθρο στο Silverstone όταν του είπαν ότι ο Roberts είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Όταν μαθεύτηκε ότι ο Roberts θα έχανε το υπόλοιπο της σεζόν, ο Uncini σταμάτησε να δέχεται συγχαρητήρια καθώς ο φίλος του βρισκόταν σε τέτοια δύσκολη κατάσταση.

Ο Uncini κόντεψε να χάσει τη ζωή του στο Assen το 1983. Τον επόμενο χρόνο συνέχισε τους αγώνες αλλά δεν ξαναβρήκε ποτέ την φόρμα του. Αποσύρθηκε μετά την σεζόν του 1985 σαν ήρωας.


Πηγη https://motoria.gr
 

KostasT

well know member
Δημοσιεύσεις
3.595
Περιοχή
Αθηνα
Μοτοσυκλέτα
Honda CBF1000FA
Όνομα
Δες nickname

Ο Άγνωστος Πρωταθλητής​

View attachment 35935
Ο Franco Uncini, ο πρωταθλητής στο Grand Prix του 1982 στα 500 κ.εκ. είναι ίσως ένας από τους λιγότερους γνωστούς πρωταθλητές της εποχής του. Για τους Αμερικανούς, αυτός και ο Marco Lucchinelli που κέρδισε το πρωτάθλημα την προηγούμενη χρονιά είναι απλά ένα σύντομο ιταλικό διάλειμμα ανάμεσα στον “Βασιλιά Kenny” και τον “Γρήγορο Freddie“.
O Uncini θεωρείται από πολλούς ήρωας καθώς γύρισε την πλάτη σε πολλές προσφορές από εργοστασιακές ομάδες και έτρεξε με χρηματοδότηση από την ίδια του την οικογένεια, μία οικογένεια που έκανε το παν για να τον αποτρέψει να ασχοληθεί με τις μοτοσυκλέτες. Ωστόσο, μόλις κατάλαβαν ότι ο νεαρός Franco ήταν αποφασισμένος να αγωνιστεί, τον στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις.
Ακόμα και σήμερα, λίγα είναι γνωστά για τον Uncini και αυτό είναι κρίμα γιατί είχε μία από τις πιο γεμάτες καριέρες στους αγώνες Grand Prix. Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι ο Uncini ήταν ανώνυμος στην Αμερική, παρόλο που είχε αγωνιστεί ως εργοστασιακός αναβάτης της Harley-Davidson, φορώντας τα ίδια μαύρα και πορτοκαλί χρώματα που φορούσαν οι Jay Springsteen και Corky Keener. Επιπλέον ο Uncini επέζησε από δύο πολύ φρικτά δυστυχήματα του MotoGP. Επίσης ήταν ο τελευταίος Ιταλός που κέρδισε παγκόσμιο τίτλο πριν τον Valentino Rossi, ενώ παρασκηνιακά έκανε πολλά για να αλλάξει η μορφή των αγώνων Grand Prix, βοηθώντας στο να γίνουν οι πίστες πολύ ασφαλέστερες για τις επόμενες γενιές αναβατών.
View attachment 35934
Απ΄όλες τις πλευρές ο Uncini είχε μία σχεδόν ειδυλλιακή ανατροφή. Η οικογένειά του είχε μία διεθνή εταιρεία ηλεκτρονικών που παρήγαγε ηλεκτρονικά πληκτρολόγια. Ο Ennio Uncini απολάμβανε να βοηθά τους γιους του Franco και Henry να ασχολούνται εις βάθος με όποια από τα πιο περίεργα χόμπυ αποφάσιζαν να ασχοληθούν, και αυτά δεν ήταν λίγα. Τα αγόρια κάποια στιγμή ξεκίνησαν τους αγώνες καρτ και ο μπαμπάς τους σκέφτηκε ότι ήταν μία ακόμη φάση που θα περνούσε. Στη συνέχεια ο Franco άρχισε να “παίζει” με τους 2 τροχούς. Στην αρχή ήταν ένα σκούτερ 50 κυβικών, σε ηλικία 14 ετών και στη συνέχεια ήταν μία μοτοσυκλέτα 125 κ.εκ. Όταν πήρε το δίπλωμά του, απέκτησε ένα Laverda 750 κ.εκ. και τότε ο Franco ανακοίνωσε στην οικογένεια ότι επρόκειτο να λάβει μέρος σε αγώνες.
View attachment 35937
Ο Ennio και η Antonia Uncini επέτρεπαν στα παιδιά τους να ακολουθούν τις επιθυμίες τους αλλά αυτό ξεπερνούσε τα όρια. Όπως όλοι οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν, απείλησαν και στο τέλος δωροδόκησαν τον Franco σε μία προσπάθεια να του αλλάξουν γνώμη. Όταν όμως συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να το αποτρέψουν, αποφάσισαν να τον στηρίξουν και συναισθηματικά και οικονομικά.
Όπως αποδείχτηκε, ο Franco ήταν φυσικό ταλέντο. Στα 19 του εντυπωσίαζε τους πάντες με τις επιδόσεις του. Μετά την πρώτη του σεζόν στους αγώνες, η Ducati προσέφερε στον Uncini μία “εργοστασιακή” βόλτα. Μία χρονιά αργότερα, ο Uncini ξεκίνησε να μπαίνει στα Grand Prix. Στην αρχή, το 1976, με μία ιδιωτική Yamaha, αγωνίστηκε 3 φορές και κέρδισε 2 θέσεις στο βάθρο στην κατηγορία των 350 κ.εκ. Ήταν τόσο υποσχόμενη η παρουσία του στις παγκόσμιες πίστες που για το 1977 είχε 2 προτάσεις από εργοστασιακές ομάδες. Η μία ήταν από την Aermachi Harley-Davidson και η άλλη από την Suzuki του Roberto Gallina στα 500 κ. εκ. Παραδόξως ο Uncini προτίμησε την Harley, αναγνωρίζοντας ότι ίσως χρειαζόταν περισσότερο χρόνο πριν πάει στην μεγάλη κατηγορία.
View attachment 35933
Ο Franco τα πήγε καλά στην Harley, ειδικά στα 250, όπου κέρδισε και στην Imola και στο Brno τερματίζοντας δεύτερος στην παγκόσμια κατάταξη. Ωστόσο παρά τα επιτεύγματά του, ο Uncini ήταν μη δημοφιλής στην Ιταλία. Στην Αυστρία, στο Salzburgring έγινε η αιτία να χάσει τη ζωή του ο Hans Stadelmann, χωρίς να φταίει ο ίδιος. Αυτό πυροδότησε μία τραγική αλυσιδωτή αντίδραση.
Στη συνέχεια, στο τέλος της σεζόν στην κατηγορία 250 κ. εκ., στο τσέχικο GP, o Uncini κλήθηκε την τελευταία στιγμή να αφήσει τον συμπαίκτη του Villa να προηγηθεί. Ο Villa έφτανε στο τέλος της καριέρας του και η ομάδα θεώρησε ότι αυτό θα ήταν μία ευγενική χειρονομία. Ο Uncini δεν είχε την ίδια άποψη. Θεωρούσε ότι ο Villa δεν είχε καμία πιθανότητα να κερδίσει το πρωτάθλημα και έτσι δεν βρήκε κανένα λόγο να τον αφήσει να περάσει. Μετά από έναν σκληρό αγώνα, ο Uncini κέρδισε τον Villa αλλά ο Τύπος το χαρακτήρισε ως απόλυτα εγωιστικό από την πλευρά του. Ο νεαρός Franco, από το αγαπημένο παιδί της Ιταλίας είχε γίνει το πιο κακό μέσα σε ένα καλοκαίρι.
Ο Uncini αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος να είναι χαρούμενος θα ήταν να αγωνίζεται με την δική του ομάδα. Ανέβηκε στην μεγάλη κατηγορία για πρώτη φορά. Ο πατέρας του, του αγόρασε μία Suzuki RG500 custom και ο Franco κέρδισε 8 από τους 10 αγώνες καθώς και ένα βάθρο στην Γιουγκοσλαβία. Ήρθε πάλι πρόταση από την Gallina Suzuki αλλά η προσφορά δεν ήταν αυτή που ο Uncini θεωρούσε ότι άξιζε. Και έτσι συνέχισε να τρέχει με τη δική του ομάδα.
Στην πορεία, η αντίληψη των οπαδών των αγώνων για τον Uncini άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει. Στα paddocks έγινε ο εκπρόσωπος των οδηγών και οι ανεκτικές, ευγενικές και μελετημένες παρεμβάσεις του ξεκίνησαν να προκαλούν θετικές αλλαγές στην ασφάλεια των αγώνων. Στα τέλη του 1981, ο Roberto Gallina έχασε τον Marco Lucchinelli. Έκανε τότε μία καλύτερη προσφορά στον Uncini, ο οποίος δέχτηκε. Η συνεργασία αποδείχτηκε τέλεια. Αφού ο Roberts κέρδισε τον πρώτο αγώνα στην Αργεντινή, ο Uncini κέρδισε στην Αυστρία. Ο Roberts έτρεξε και του είπε: “Πολύ καλό ήταν αυτό Franco. Αλλά τώρα κόφ’το. Πώς θα σε κερδίσω αν οδηγείς τόσο γρήγορα;” “Δεν ξέρω“, απάντησε ο Franco, “το διασκέδασα και μπορεί να θελήσω να το ξανακάνω“.
Παρά το ότι ήταν αντίπαλοι, οι δύο τους έγιναν γρήγορα φίλοι. Ο Uncini έλεγε ότι ο Roberts ήταν ο καλύτερος οδηγός που είχε γνωρίσει ποτέ. Οι δύο εναλλάσσονταν στις νίκες μέχρι που ο ερχομός του Freddie Spencer σταμάτησε την κυριαρχία τους. Ο Uncini βρισκόταν στο βάθρο στο Silverstone όταν του είπαν ότι ο Roberts είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Όταν μαθεύτηκε ότι ο Roberts θα έχανε το υπόλοιπο της σεζόν, ο Uncini σταμάτησε να δέχεται συγχαρητήρια καθώς ο φίλος του βρισκόταν σε τέτοια δύσκολη κατάσταση.

Ο Uncini κόντεψε να χάσει τη ζωή του στο Assen το 1983. Τον επόμενο χρόνο συνέχισε τους αγώνες αλλά δεν ξαναβρήκε ποτέ την φόρμα του. Αποσύρθηκε μετά την σεζόν του 1985 σαν ήρωας.


Πηγη https://motoria.gr
Το χτύπημα του φέρνει λίγο από το χτύπημα του SIC.
 

maik900

Administrator
Δημοσιεύσεις
15.118
Ηλικία
60
Περιοχή
Αγρινιο
Μοτοσυκλέτα
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
MODENAS X CITE 135 2009
Όνομα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗΣ
Περιοχή
ΑΓΡΙΝΙΟ

R.I.P. Paul Smart - Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στα 78 του​

14-1972_Smart_e_Spaggiari_UC30156_High.jpg11-imola200-72_UC30128_High.jpg
Ο θρυλικός αγωνιζόμενος της Ducati, Paul Smart σκοτώθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 2021, όταν συγκρούστηκε με όχημα, ενώ οδηγούσε τη μοτοσυκλέτα του στο East Sussex, στη Βρετανία.
Spaggiari_stringe_la_mano_a_Smart_UC30127_High.jpg
Ο Smart ήταν από τα μεγαλύτερα αστέρια αγώνων μοτοσυκλέτας στην ιστορία, έχοντας νίκες και επιτυχίες, πιο γνωστή αυτή με τη Ducati στην Imola, αλλά και με τις Suzuki, Triumph, Kawasaki και Yamaha, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α., πριν την απόσυρση του από την αγωνιστική δράση το 1978.

Ο Βρετανός αναβάτης ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία του 1960, μετά τη συμμετοχή του στο Charles Morrtimer Race School στην πίστα του Brands Hatch, πίστα που παρέμεινε η μεγάλη του αγάπη μέχρι το τέλος.
Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του αγωνιζόταν με Bultaco, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε με διάφορες μοτοσυκλέτες στις πίστες της Βρετανίας.
_FER2221_UC51931_High.jpg
Με συμμετοχές και νίκες στα 125 και 250 κυβικά, το 1966 συμμετείχε και στο Manx GP, ενώ το 1967 κατέκτησε τη 2η θέση στο Isle of Man TT, επίδοση που επανέλαβε και το 1969, και τις 2 φορές στην κατηγορία 750cc Production.
Από το 1969 οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη, ενώ το 1970 ο Smart ξεκίνησε να αγωνίζεται στη Βόρεια Αμερική για την Hansen Kawasaki Team με την εμβληματική τρικύλινδρη δίχρονη μοτοσυκλέτα H2R.
Ο Smart έγινε διάσημος για τη νίκη του στην Imola 200 στις 23 Απριλίου του 1972, με την πρωτότυπη αγωνιστική Ducati 750, που βασιζόταν στην GT750 παραγωγής. Για τη συμμετοχή του αυτή, η Ducati πλήρωσε το αεροπορικό του εισιτήριο και μισθό 500 βρετανικών λιρών, ενώ του χάρισε και την πρωτότυπη μοτοσυκλέτα! Σημαντικές απολαβές για αγωνιζόμενους της εποχής, ενώ η νίκη αυτή του Smart βοήθησε στο να γίνει ευρέως γνωστή στις Η.Π.Α. αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο η ιταλική εταιρεία.
Timo_Schaefer_and_Paul_Smart_UC39748_High.jpg
Αξίζει να σημειωθεί πως στη νίκη του στην Imola, ο Smart άφησε πίσω του στη δεύτερη θέση τον έτερο θρύλο Bruno Spaggiarι, επίσης με Ducati, αλλά και τον Giacomo Agostini με MV Agusta!
Κατόπιν η Ducati έβγαλε στην παραγωγή την 750SS, που αργότερα εξελίχθηκε στην 900SS του 1975.
Ο Smart αγωνιζόταν επίσης στα GP στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατακτώντας τη δεύτερη θέση γενικής τόσο στα 250 όσο και στα 350 με μοτοσυκλέτες της Yamaha.

Το 1978 ο Smart αποσύρθηκε από την αγωνιστική δράση, για να επικεντρωθεί στα καταστήματα μοτοσυκλέτας που διέθετε, ενώ αργότερα τα πούλησε, για να πάρει δίπλωμα Skipper, και να αφοσιωθεί στην ιστιοπλοΐα που ήταν το αγαπημένο του χόμπι.
Το 2006, η Ducati παρήγαγε μια περιορισμένης παραγωγής μοτοσυκλέτα αφιερωμένη στη νίκη του Paul Smart στην Imola το 1972, την PaulSmart 1000 LE.
15_Paul_Smart_Perf_UC62348_High.jpg
Ο Smart παντρεύτηκε την αδελφή του έτερου θρύλου των αγώνων Barry Sheene, ενώ με την Maggie έκαναν έναν γιο, τον Son Scott, που επίσης αγωνίστηκε με μοτοσυκλέτα ενώ εργάζεται ως Τεχνικός Διευθυντής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα WorldSBK, και μια κόρη, την Paula

Στις 27/10/2021, ο Paul Smart σκοτώθηκε οδηγώντας τη μοτοσυκλέτα του, σε τροχαίο δυστύχημα. Ήταν 78 ετών.

Πηγη www.bikeit.gr
 

maik900

Administrator
Δημοσιεύσεις
15.118
Ηλικία
60
Περιοχή
Αγρινιο
Μοτοσυκλέτα
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
MODENAS X CITE 135 2009
Όνομα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗΣ
Περιοχή
ΑΓΡΙΝΙΟ

R.I.P. – Πέθανε ο Αυστριακός θρύλος της μοτοσυκλέτας Hans Bahmer​

Από τον BikerSpirit

Ο πρώην αθλητής και υπεύθυνος ασφαλείας του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος είχε επιρροή στη διαμόρφωση του μέλλοντος του αθλήματος στην πατρίδα του


Ο Αυστριακός θρύλος των αγώνων μοτοσυκλέτας Hans Bahmer έφυγε σε ηλικία 92 την Τρίτη 11 Ιανουαρίου. O πρώην αθλητής, ήταν μια θρυλική φιγούρα στην πατρίδα του που ήταν στην πρώτη γραμμή των αυστριακών αγώνων μοτοσυκλετών από τη δεκαετία του 1950 και μετά.

Ο Bahmer ήταν ιδρυτικό μέλος του Triumph Club Austria, το οποίο βοήθησε στη διαμόρφωση του μέλλοντος των αγώνων με δύο τροχούς στη χώρα. Μετά από μια ενεργή αγωνιστική καριέρα που περιελάμβανε πολλά πρωταθλήματα συλλόγων, η ιστορία αγάπης του με το άθλημα συνεχίστηκε και έγινε δοκιμαστής μοτοσικλετών και δημοσιογράφος.

Αφού βοήθησε τους αυστριακούς αγώνες να κάνουν τεράστια βήματα προς τα εμπρός, ασχολήθηκε με τη Διεθνή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών (FIM) και ανέλαβε το ρόλο του Υπεύθυνου Ασφαλείας για αγώνες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος από το 1991 έως το 2002. Ο Bahmer έγινε επίσης Πρόεδρος του πολυδιαφημισμένου Triumph Club, το οποίο έχει αναδείξει αρκετούς εθνικούς Πρωταθλητές από την ίδρυσή του.

Πηγη https://bikerspirit.net
 

maik900

Administrator
Δημοσιεύσεις
15.118
Ηλικία
60
Περιοχή
Αγρινιο
Μοτοσυκλέτα
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
MODENAS X CITE 135 2009
Όνομα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗΣ
Περιοχή
ΑΓΡΙΝΙΟ

Ο θρύλος του MotoGP Wayne Rainey θα οδηγήσει την 500cc GP μοτοσυκλέτα του για πρώτη φορά μετά το ατύχημα​

Από τον BikerSpirit

Ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Wayne Rainey θα οδηγήσει τη μοτοσυκλέτα 500cc με την οποία κέρδισε τον τίτλο του το 1992 στο Φεστιβάλ Ταχύτητας του Goodwood, η οποία θα τροποποιηθεί ώστε να την ελέγχει με τα χέρια του.


Ο θρύλος του MotoGP υπέστη ένα τραυματισμό που άλλαξε τη ζωή του το 1993 όταν είχε πτώση κατά τη διάρκεια του αγώνα στο Misano, που ήταν αιτία να τερματίσει την καριέρα του και τον άφησε παράλυτο από τη μέση και κάτω.

Ο Rainey κέρδισε τρεις τίτλους στην μεγάλη κατηγορία 500cc του 1990, 1991 και 1992 με τη Yamaha, ενώ συνέχισε να διευθύνει μια ομάδα για την ιαπωνική μάρκα μέχρι το 1998 που αποσύρθηκε.

Από το 2015 είναι πρόεδρος του MotoAmerica, που συνέβαλε στην αναβίωση του AMA Superbike στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Rainey θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο Φεστιβάλ Ταχύτητας του Goodwood αυτόν τον Ιούνιο και θα οδηγήσει μία μοτοσυκλέτα GP 500cc, για πρώτη φορά μετά το ατύχημά του – η οποία θα τροποποιηθεί για να μπορεί να την χειριστεί μόνο με τα χέρια.


«Είμαι απίστευτα ενθουσιασμένος που όχι μόνο θα παρευρεθώ στο πρώτο μου Φεστιβάλ Ταχύτητας του Goodwood αυτό το καλοκαίρι, αλλά θα οδηγήσω τη Yamaha YZR500 του 1992», είπε ο Rainey.

«Είναι πραγματικά μια ευκαιρία που δίνεται μια φορά στη ζωή και που δεν μπορούσα να χάσω.»

«Θέλω να ευχαριστήσω την Yamaha Motor Company που προετοίμασε το YZR500 του 1992 και το προσάρμοσε για μένα, το MotoAmerica που βοήθησε να πραγματοποιηθεί ολόκληρο το έργο και τον Δούκα του Ρίτσμοντ που το έκανε πραγματικότητα.»

«Ανυπομονώ να συναντήσω τους θαυμαστές που έρχονται από όλο τον κόσμο για το Φεστιβάλ Ταχύτητας του Goodwood».



Ο επικεφαλής της Yamaha MotoGP, Lin Jarvis, πρόσθεσε ότι ο Rainey οδηγώντας το 1992 YZR500 του είναι κάτι που «δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα ήταν δυνατό».

«Το Φεστιβάλ Ταχύτητας του Goodwood είναι ένα εκπληκτικό γεγονός που αποτελεί βιτρίνα για τους θρύλους του μηχανοκίνητου αθλητισμού στους δύο και τέσσερις τροχούς – τόσο για τους οδηγούς όσο και για τους μηχανικούς»
, πρόσθεσε ο Jarvis.

«Ο Wayne Rainey είναι ένας πραγματικός θρύλος των αγώνων μοτοσυκλέτας που πέτυχε τρεις παγκόσμιους τίτλους 500cc με τη Yamaha πριν από το ατύχημα και τον τραυματισμό του που τελείωσε την καριέρα του.»

«Η σκέψη του Wayne να οδηγεί τη θρυλική μοτοσυκλέτα Factory YZR500 του 1992 που οδήγησε στην τελευταία του νίκη στο πρωτάθλημα είναι κάτι πραγματικά εκπληκτικό που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ήταν δυνατό.»

«Ξέρω ότι θα σημαίνει τόσα πολλά για τον Wayne και θα είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό για όλους τους θαυμαστές στο Goodwood και σε όλο τον κόσμο. Είμαστε περήφανοι που μπορούμε να υποστηρίξουμε τον Wayne να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.»



Πηγη https://bikerspirit.net
 

maik900

Administrator
Δημοσιεύσεις
15.118
Ηλικία
60
Περιοχή
Αγρινιο
Μοτοσυκλέτα
KAWASAKI ΖΧR 900 1999
MODENAS X CITE 135 2009
Όνομα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΚΙΩΤΗΣ
Περιοχή
ΑΓΡΙΝΙΟ

“Καρό” σημαία για τον αναβάτη θρύλο της Honda Kunimitsu Takahashi​

“Έφυγε” σε ηλικία 82 ετών​




Tην Τετάρτη 16 Μαρτίου, ο Kunimitsu Takahashi, μια μεγάλη προσωπικότητα στον χώρο των motorsports, έφυγε σε ηλικία 82 ετών

Ο Takahashi έγινε εργοστασιακός αναβάτης της Honda το 1960, κάνοντας το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grand Prix εκείνης της χρονιάς. Το επόμενο έτος, κέρδισε τον πρώτο του αγώνα στο (δυτικο) γερμανικό Grand Prix, κάτι που όχι μόνο ήταν η πρώτη νίκη της Honda στην κατηγορία των 250cc αλλά και η πρώτη φορά που Ιάπωνας κέρδισε αγώνα grand prix σε 2 ή 4 τροχούς! Το ίδιο έτος κέρδισε τον ένατο αγώνα του Π.Π.., στο Ulster Grand Prix της Βόρειας Ιρλανδίας (125cc), κατετάγη τέταρτος στο Isle of Man TT (250cc), τέταρτος στα 250cc και πέμπτος (125cc) στο Παγκόσμιο. Το 1962 κερδίζει τον πρώτο και δεύτερο αγώνα στην Ισπανία και τη Γαλλία αντίστοιχα (125cc) και τερματίζει τέταρτος στα 125cc στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grand Prix. Το 1963 τρέχει και τους 14 αγώνες της σεζόν και τερματίζει ένατος στα 250cc και έβδομος στα 125cc, ενώ την επόμενη χρονιά μεταπηδά στους αγώνες αυτοκινήτoυ.
rip kunimitsu takahashi 3

Το 1977 έτρεξε στην Formula 1 και το ιαπωνικό Grand Prix ως wildcard, τερματίζοντας ένατος. Το 1995, δηλαδή σε ηλικία 55 ετών, ο Takahashi κέρδισε τον 24ωρο του Le Mans και την κατηγορία GT2 με το πρώτης γενιάς NSX, μέχρι το 1999 συνεχίζει τους αγώνες σε κορυφαίο επίπεδο, ενώ μέχρι το 2020 είχε την ομάδα Kunimitsu, όπου συμμετείχε στο ιαπωνικό πρωτάθλημα GT με Honda NSX-GT και HSV-010 GT.
Ο διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της Honda, Toshihiro Mibe, δήλωσε:
"Είμαι βαθύτατα λυπημένος για τον χαμό του Kunimitsu Takahashi. Έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο ως αναβάτης του παγκοσμίου πρωταθλήματος κατά το ξεκίνημα της Honda στα motorsports ενώ με τα αγωνιστικά αυτοκίνητα της Honda συμμετείχε σε αγώνες για πάνω από 25 χρόνια, φέρνοντας πολλές νίκες στην εταιρεία. Η επιρροή του Takahashi άγγιξε τις καρδιές όσων αγαπούν τον μηχανοκίνητο αθλητισμό".

Πηγη https://2wo.gr
 
Top Bottom