Iστοριες γι'αγριους.

[maik900]

Η μηχανή στις θεωρίες του Κουμφούκιου σε ανάλυση Φουμαντσού βουδιστών !​

Άρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης
Στα χρόνια της Αγγλίας ήταν ένας καθηγητής , ο οποίος τότε κιόλας , ήταν σε μια ηλικία αρκετά πάνω του ελληνικού ορίου συνταξιοδότησης . Ο τύπος ήταν όπως ακριβώς έχετε στο μυαλό σας , έναν άγγλο, ηλικιωμένο πανεπηστημιακό … κουστούμι , πουλόβερ , σκαρπίνι , όλο το σετ . Σας βεβαιώ πως δεν ήξερε τίποτα παραπάνω για μοτοσυκλέτες απ τον μέσο άγγλο πολίτη , χαρακτηριστικά όταν έμαθε την ιπποδύναμη του ZZR1100 (τότε ήταν νέο μοντέλο) , έλαμψαν τα μάτια του απο θαυμασμό ! Όμως , κάθε πρωί έφθανε στο πανεπιστήμιο με βροχή , χιόνι , ήλιο , καμία σημασία δεν είχε ,με το μεταφορικό του όχημα που σε ρεαλιστικά νούμερα , το άκουγες απ την Δαβάκη στο Κουκάκι , ήταν βλέπεις μια Vincent Black Shadow !

Ήταν δώρο γάμου απ τον πεθερό του σε μια εποχή που η εν προκειμένω μοτοσυκλέτα ήταν με διαφορά η καλύτερη του κόσμου . Μαθηματικός γαρ , δεν είχε πολύ ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στον κόσμο κι έτσι , δεν άλλαξε ποτέ στην ζωή του μεταφορικό μέσο ….να φανταστείτε , τον χειμώνα , είχε μία κουκούλα(γνήσιο αξεσουάρ) που περιλάμβανε αυτόν και την μηχανή απ την οποία εξείχε μόνο το κράνος .Σε μηχανικό δεν είχε πάει ποτέ ,ενώ δεν ήξερε πολλά μέρη της μοτοσυκλέτας του τι είναι και τ ανάφερε περιγραφικά ή με τα νούμερα του manual .

Η μηχανή φυσικά και είχε χαλάσει άπειρες φορές αλλά με το μάνουαλ και υπομονή την έφτιαχνε μόνος , είχε βρει ακόμα και μαγαζί(μηχανουργείο ) στο οποίο έφτιαχνε χιτώνια και πιστόνια ( προσοχή ,όχι επισκεύαζε , έφτιαχνε) . Όπως είναι αναμενόμενο του την έπεφταν συνέχεια να πουλήσει την μηχανή και σίγουρα αν το έκανε το πακέτο θα ήταν αρκετό για να μην κάνει τίποτα πια στην ζωή του και να κυκλοφορεί μόνο με ταξί ή αν θέλετε με σωφέρ … όμως , αυτό θα ήταν αδύνατο μια και εκτός του ότι πάνω σ αυτήν την μηχανή μεγάλωσε τα παιδιά του και έζησε ο ίδιος , του ήταν και πολύ δύσκολο ν αλλάξει την καθημερινότητα του ….. έμενε σε μια τυπική οικία της αγγλικής υπαίθρου και το σπίτι του ήταν φτιαγμένο πάνω στην μηχανή … το πορτάκι της αυλής άνοιγε τόσο όσο ώστε να περνάει η μηχανή , το γκαράζ είχε μέσα στημένα εργαλεία μόνο γι αυτήν την μηχανή , είχε ράφια για τα εκατοντάδες ανταλλακτικά της μηχανής που είχε ενώ στο προθάλαμο του σπιτιού ήταν κρεμασμένο το κράνος , η νιτζεράδα της μηχανής και διάφορα άλλα αξεσουάρ της ( τσαντάκια , τρόμπες κτλ) … η ζωή του όλη λοιπόν , ήταν φτιαγμένη με γνώμονα πως θα είχε την μηχανή για πάντα .

Έρχεται λοιπόν ο άλλος και σε καλεί να πεις τι είναι μοτοσυκλέτα ή μιας και δεν μ αρέσουν οι μοντέρνοι όροι αλλά ούτε και οι γαλλικές μηχανές , τι είναι μηχανάκι και τι είναι μηχανόβιος ….. και τότε φθάνουν αυτά τα αποφθέγματα του άγνωστου σύγχρονου Φου Μαν Τσου που μαθήτευσε στις τάξεις των μεγάλων βουδιστών μοναχών …. είναι ιδέα , είναι τρόπος ζωής , ταξιδεύει την ψυχή , είναι ο αέρας της φύσης που μαστιγώνει γλυκά το πρόσωπο , είναι η ελευθερία, είναι , είναι ,είναι … μάλιστα , το μόνο που μου μοιάζει κομμάτι σωστό αν και ακραία περιεκτικό είναι το «τρόπος ζωής» , δεν μπορώ να φανταστώ άλλωστε πως κάποιος δεν θεωρεί μηχανόβιο τον ως άνω αναφερόμενο κύριο και σίγουρα δεν ταξίδευε την ψυχή του αλλά απλά , ξερά και πεζά , ενώ είχε αυτό που όλοι έχουν κρυφό ή όχι πόθο , αυτός έκανε μ αυτόν απλά την δουλειά του .

Φυσικά και δεν έχω απάντηση κι ούτε πρόκειται να δώσω παρακάτω μία σχετικά με το τί είναι μηχανή , μια και το ερώτημα είναι λάθος εξ αρχής . Βλέποντας γύρω σας , θα δείτε πολλές φυλές … άνθρωποι που δουλεύουν με τα μηχανάκια , άλλοι που ζουν με τα μηχανάκια , άνθρωποι που ακολουθούν τη μόδα ενός GS ή που ένεκα του χαμηλού οικονομικού υπόβαθρου έχουν πετσοκόψει κάποιο φθηνό γερασμένο γιαπωνέζικο ονομάζοντας το cafe racer ,βεσπάκηδες , ήρωες του Σαββατοκύριακου , νοσταλγοί με κάποιο αναπαλαιωμένο , κάγκουρες …. τόσοι μα τόσοι που δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος λόγος ν αναφέρω την κάθε φυλή .

Πως μπορώ να ξέρω εγώ, τι είναι ανάγκη , τι απολαμβάνει ο κάθ ένας απ αυτούς στην μηχανή και πως μπορώ να ξέρω γιατι καβαλάν όλοι αυτοί και στην τελική , είτε μ αρέσει αυτό που φαντάζομαι ότι κάνουν είτε δεν μ αρέσει , λόγος δεν μου πέφτει , ο καθ ένας , εν όσο δεν ενοχλεί τους άλλους , ζει όπως γουστάρει … τα τι , που , πως και γιατι , δεν απασχολούν αυτό το κείμενο αλλά ίσως κάποιο άλλο , που θα ήταν τύπου τι μου αρέσει και τι όχι .

Τι είναι λοιπόν μηχανή …. θα δώσω λοιπόν , την μόνη δυνατή απάντηση , δηλαδή , αυτήν που αφορά μόνο εμένα . Το 1974 – 75 , ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι το πρώτο πράγμα που είχε στην ιδιοκτησία του (και το σπίτι νοίκι ήταν ) , ένα βεσπάκι πράσινο … ελάχιστα μεταχειρισμένο με κάγκελα γύρω γύρω και κλασσικό αξεσουάρ εποχής … τα σημαιάκια στην μπροστινή ρόδα . Ολυμπιακός γαρ ο κύρης μου , το μηχανάκι δεν άντεξε πράσινο ούτε μερικές ώρες , νέος επίσης , σημαιάκια, κάγκελα και χαϊμαλιά έφυγαν αυθημερόν και … μας έμεινε , ένα κόκκινο , γυμνό βεσπάκι .

Μ αυτό ως μοναδική περιουσία , την μάνα πίσω κι εμένα όρθιο μπροστά , μετακομίσαμε απ την Καλλιθέα , στην μητέρα Κρήτη , ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο . Θυμάμαι τον εαυτό μου σε κάθε στιγμή της χαμένης πια παιδικότητας μου , μ αυτό το μηχανάκι … στα μπάνια , τα βράδυα στης ταβέρνες , στην βόλτα … ανάλογα την ηλικία , εγώ , είτε μπροστά να παίζω με τα δάκτυλα μου το φως στο φανάρι , είτε πίσω να προσπαθώ να ξεμυτίσω απ την πλάτη του πατέρα μου και να δω μπροστά . Φυσικά και το έχω ακόμα το μηχανάκι , το χω και παίζω , ακολουθώντας το παραδοσιακό του πατρός μου , κάθε δύο χρόνια βάψιμο … έτσι χωρίς μαστόρους , μόνος μου με πλήρη αποτυχία και μεγάλη χαρά .

Έχω περάσει όμως κι άσχημα με τα μηχανάκια , έχω βιώσει πόνο που σε κανέναν να μην τυχαίνει , πράγματα που αντίθετα με τα παραπάνω , δεν θα ήθελα ούτε περιληπτικά να περιγράψω και όλοι πιστεύω καταλαβαίνετε . Για μένα λοιπόν , η μηχανή είναι , το πάθος , το λάθος και η ζωή μου όλη …. Φυσικά και ξέρω να οδηγώ αυτοκίνητο , φυσικά και μ αρέσουν τ αυτοκίνητα αλλά μεγάλωσα σε σέλα , όταν μπω σ αυτοκίνητο ανακατεύομαι , οι φίλοι με βάζουν στο εμπρός κάθισμα μπας και καθυστερήσω λίγο αλλά δεν.. . Χωρίς μηχανή δεν μπορώ να συγχρονίσω το χρόνο στην δουλειά μου , νοιώθω πως δεν προλαβαίνω τίποτα , ζω για να πάει Κυριακή βράδυ να κάτσω στο μηχανάκι να κάνω γύρους με την γυναίκα μου στα φώτα της πόλης … θέλω να ζω με της μηχανές , να μιλάω για μηχανές , να διαβάζω για μηχανές ,να φτιάχνω μηχανες, να καταγράφω της μηχανές σε εικόνα και σε ιστορία …θέλω ακόμα κι όταν φθάνω το βράδυ σπίτι και τρώω να μιλήσω για μηχανάκια … να γκρινιάσω για την βέσπα που πάλι θέλει υγρά ή καίει πολύ βενζίνα , να πω για ένα μηχανάκι που είδα ή για κάτι που έπαθε το μηχανάκι ενός φίλου .

Οι αμερικάνοι τ ονομάζουν Motorhead και οι άγγλοι petrolhead , εγώ όμως και πάλι δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία του γενικού και θα μείνω στο ειδικό που αφορά εμένα και μόνο όπως το περιέγραψα παραπάνω . Δεν είναι ούτε λιγότερο , ούτε περισσότερο απ τους άλλους είναι όμως αυτό που εγώ πιστεύω ως μηχανή . Σας θέλω όλους ωραίους , μ ένα δικό σας αέρα μοναδικότητας, σας θέλω με μια παρατεταμένη εφηβεία που θα σταματήσει μόνο στην τελευταία σας ανάσα και φροντίστε αυτή η τελευταία εφηβική ανάσα , ν αργήσει πολύ να έρθει .

Πηγη www.motoinactiontv.gr/mavrafegaria

 

[maik900]

Είναι ψηλό αυτό….;;;​

Άρθρο:Ιωάννης Αλεξανδράκης
Καμιά φορά γράφω κάτι πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το έκανα …. η πραγματικότητα μάλλον είναι , πως μπορεί να μην μπορώ να καταλάβω το λόγο , αλλά είναι ανίκητη η ώθηση που νοιώθω για να γράψω.

Απ την άλλη ίσως να έχω μεγαλώσει και όντας ανίκανος να φάω ένα καπάκι χωρίς να σπάσω κόκκαλο προσπαθώ να βρω άλλους τρόπους εκτόνωσης . Λοιπόν παιδιά πήρα μηχανάκι , θα μου πεις και τι έγινε ? το ποίημα άλλωστε είναι ίδιο … εδώ και μερικές μέρες , λέω ….είναι το τελευταίο μηχανάκι που παίρνω !κάτι που φυσικά το λέω σε κάθε αγορά μηχανής τα τελευταία πολλά χρόνια . Θυμήθηκα όμως τον σχωρεμένο τον πατέρα μου και τι έπαιζε μαζί του , όποτε ήταν να πάρω μηχανάκι .

Λοιπόν , ο πατέρας μου , ήταν ένας ωραίος τύπος …. λίγο βαρύς , λίγο αμίλητος ,λίγο αλανιάρης , πολύ μάστορας , σίγουρα καλόβολος και δεν μπορώ να πω , πως με πίεζε ιδιαίτερα .Έκανε όμως κάτι ωραία στην προσπάθεια του να μην έχω μηχανή που μπορώ να πω πως αν και τότε μ εκνεύριζαν σήμερα τα βλέπω μ ένα ποιο ανάλαφρο βλέμμα .

Στην αρχή σχεδόν μου υπαγόρευσε να πάρω ένα βεσπάκι , ενώ εγώ ήθελα ένα Honda με συμπλέκτη ( CD,SS και κυρίως CB …) στην συνέχεια όταν πήρα το πρώτο μου χωματερό ( ένα RM125 ) το πήγε στην αστυνομία και είπε πως το έκλεψα …. τέλος , πήγε και μου κανε δώρο μια R25 , την οποία διέλυσα και την έβαλα σε καλάθια από παραγάδια και την έκρυψα σ ένα πατάρι του μηχανουργείου που είχε χρόνια ν ανέβει .Ξέρετε τώρα , έκανε ότι περνούσε απ το χέρι του για να μπω στον σωστό το δρόμο .

Η αλήθεια είναι πως όντας κατά μία έννοια δημόσιο πρόσωπο τουλάχιστον δύο νοματαίοι κάθε μέρα του έλεγαν τα κατορθώματα μου εφιστώντας του την προσοχή σχετικά με το πόσες όχι μέρες αλλά ώρες ζωής έχω ακόμα . Δεν θα πω ψέματα μισό κιλό ιώδιο τον μήνα το ήθελα, έπεφτα … δεν λέω όχι έπεφτα αλλά δεν ήμουν δα ούτε για τάφο ούτε για γλάστρα αλλά τέλος πάντων .

Πέρασε η πρώτη εφηβεία , μπήκαμε λίγο σ έναν δρόμο , η αστυνομία δεν τον απασχολούσε μια και πέρα απ τα μηχανάκια δεν έκανα τίποτα επιλήψιμο , οπότε ακόμα κι αυτό βοήθησε κάπως να ηρεμήσει η κατάσταση με τον πατέρα μου και της ανησυχίες του .

Είχε πολύ πλάκα διότι είχα αρχίσει να παλεύω τα husqvarna και τα διάφορα ακοινώνητα ευρωπαϊκά , οπότε είχα τον πατέρα μου βοηθό … τι βοηθό ? μάστορα …. όλο πατέντες , εξατμίσεις , σκελετά κομμένα , τόρνοι , παπαράκια , καβλιτσέκια κι όποτε έβλεπα τίποτα κουλό , έβαζα τον πατέρα μου που σίγουρα ήταν καλύτερος από μένα .

Τον είχα βάλει σε μία τάξη …. έλεγε δυο χριστοπαναγίες , μου πετούσε κανά σφυρί , έκανε το μεσημέρι μια πλήρη ανάλυση στην μάνα μου για το επίπεδο αυτόχειρης πεοπαλινδρόμησης που δέρνει αλλά γενικά τον είχα του χεριού μου .

Έλα μου όμως που έκανα λάθος ….γενικά όταν επρόκειτο να πάρω μηχανάκι … εποχή που ήταν εντελώς αναγνωρίσιμη μια και προϋπόθετε να έχω βγάλει δύο φράγκα και να έχω πουλήσει το προηγούμενο …. έπαιζε μπάλα . Είχε λοιπόν έναν χαμηλό πάγκο ,όπου εκεί δουλεύαμε το πλάσμα .

Το πλάσμα , το τιγκ κι όλα αυτά εκείνη την εποχή ήταν νέες κι εντυπωσιακές τεχνολογίες οπότε ο χώρος ήταν και ποιο καθαρός . Ένεκα τούτου , συνήθιζε να πίνει εκεί τον καφέ του . Κάθιζε λοιπόν εκεί στο κοντό σκαμνάκι , άναβε το άφιλτρο sante , έβαζε στο βαζάκι της bebelac τον καφέ του , κι άραζε , ξύνοντας την κοιλιά του σκύλου του , που μόλις τον έβλεπε εκεί , ξάπλωνε στα πόδια του ανάσκελα .

Εκεί τώρα και πάνω στην χαλάρωση μου λεγε …και τι έχεις σκοπό να πάρεις ? του λεγα κι εγώ , θέλω να πάρω ένα Η7 … ξανα ρωτούσε …είναι ψηλό αυτό ? ναι ρε πατέρα ! του έλεγα και του έδειχνα με το χέρι που μου φτάνει η σέλα … στην συνέχεια του λεγα …είναι δίχρονο , δυνατό , ισπανικό και αλλά δεν έδειχνε και πολύ ενδιαφέρον οπότε κι εγώ σταματούσα . Άλλαζα δύο με τρεις φορές μηχανάκια το χρόνο οπότε όπως μπορείτε να καταλάβετε , είχε παίξει αρκετές φορές αυτό .

Μια φορά γύρο στο 90-89 δεν θυμάμαι καλά ήταν πριν πάρω το RD πάντως . Έπαιξε το γνωστό και του λέω θα πάρω ένα SRX 600 , τι είναι αυτό μου απαντάει , να του λέω … σαν το ΧΤ είναι …. α ωραία ! μου απάντησε . Μετά απο δυό τρεις μέρες , πάω το SRX στο μαγαζί …. φρικάρει ο πατέρας μου , τον βλέπω αλλάζει πέντε χρώματα.

Ξεροκαταπίνει και μου λέει … αυτό είναι χαμηλό , δεν είναι σαν το ΧΤ … Σώπα ρε πατερα , ίδια μ άλλες αναρτήσεις είναι , του αποκρίθηκα αλλά …. είχα καταλάβει ακριβώς ποια , γιατι η μοναδική ερώτηση που τον ενδιέφερε ήταν αν είναι ψηλό το μηχανάκι . Είναι αλήθεια , έκρυψα πολλές φορές μηχανάκια απλά και μόνο για να μην τον στεναχωρήσω , στο κάτω κάτω εύκολο ήταν σ άλλο σπίτι ζούσαμε .

Γάτα ήταν πάντως , λίγο πριν μας αφήσει και εκμεταλευώμενος την κατάσταση του γυρνά και μου λέει με βραχνή φωνή και θλιμμένο ύφος …το εννιακόσια να το σκοτώσεις , εμένα δεν με νοιάζει αλλά για αυτό το φουκαριάρικο που σε παντρεύτηκε το λέω ….. του απαντάω λοιπόν , χωρίς δεύτερη σκέψη και ντροπή μου …μη φας , έχουμε γλαρόσουπα ! να δεις για πότε δεν έφτιαξε κι η φωνή και το βλέμμα κι όλα .

Έτσι λοιπόν , έβλεπα το sachs και μου θύμιζε το SRX και δεν μπορούσα να μην κάνω τον συσχετισμό … τι θα έλεγε ο κος Τάκης , μόλις το έβλεπε ? Ιστορίες …. αλλά στο κάτω κάτω , γι αυτό υπάρχουν οι ιστορίες … είναι τα ζουζούνια που κάνουν βόλτες στο απύθμενο του μυαλού μας και ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα βγουν απ την φανταστική τους κυψέλη .

Τελικά …είναι ψηλό αυτό?

Πηγη www.motoinactiontv.gr/mavrafegaria

 

[maik900]

Η επίθεση των κινέζων​

Αρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης

Σαν μικρό παιδί είχα αρχίσει ν αντιλαμβάνομαι τον κόσμο της μοτοσυκλέτας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 70 . Φυσικά δεν μπορούσα να διαβάσω περιοδικά μοτοσυκλέτας ( δεν υπήρχαν άλλωστε , αυτά του αυτοκινήτου όμως την περιελάμβαναν στην βασική τους θεματολογία ) , οπότε οι πηγές μου ήταν … ποιο παιδικές .

Η εποχή άλλαζε κι από τον Σεραφίνο , είχαμε περάσει στα πρώτα δειλά βήματα του περιοδικού Αγόρι αλλά και Μπλεκ , τα οποία είχαν κάποιες αφίσες κυρίως με μοτοσυκλέτες ΜΧ . Ταυτόχρονα οι κάρτες υπερ-ατου , που έκαναν την εμφάνιση τους κατά το τέλος της δεκαετίας, μας εισήγαγαν σ έναν καινούριο κόσμο , αυτό των τεχνικών χαρακτηριστικών . Αυτές λοιπόν οι κάρτες αλλά και η εικόνα του δρόμου , επηρέασαν τους ποιο πολλούς από εμάς , στο τι και γιατί μας αρέσει .

Το γιατί , ήταν εύκολο ερώτημα ,μια και μας άρεσε αυτό που στην κάρτα υπερ-ατου τα κέρδιζε όλα ή γιατί ήταν η τεράστια μηχανή που περνούσε απ’ την γειτονιά και μας κρεμούσαν τα στόματα . Το τι , είναι κι αυτό μια εύκολη ερώτηση μια και ήταν , συνήθως ψηλά ευρωπαϊκά μηχανάκια …sachs, montesa, maico, Husqvarna ,Simonini αλλά και guzzi , laverda, benelli και τόσα άλλα με παραπάνω από έναν κύλινδρο .

Ήταν όλα μαγικά , κάθε φορά που άνοιγες και μια τράπουλα υπερ ατου , έβλεπες καινούριες μάρκες …Bultaco , Morini ,Ducati …ακόμα και κάτι απίστευτες μάρκες όπως οι Hesheth, Bimota, Harris, Bakker, Egli….
Ατέλειωτη λίστα .

Υπήρχαν και λίγες , κυρίως δίχρονες γιαπωνέζικες μοτοσυκλέτες που όμως κακά τα ψέματα , δεν μας εξιτάραν την φαντασία , ωραίο το Daytona ,ωραίο και το mach αλλά όταν έκανες πως διάβαζες κι έβλεπες για ώρες τον απέναντι τοίχο , δεν ήταν αυτά στην φαντασία σου αλλά εσύ , με την στολάρα στην γραμμή εκκίνησης πάνω στο γαλάζιο εργοστασιακό Simonini σου.

Μεγάλωνες λίγο κι έβγαζε η Derbi ή η Fandic κάτι τρέλα πενηντάρια που έλεγες ας το πάρω κι ας μην πάρω ποτέ μου τίποτα άλλο! Ήταν και τα GP που ήταν ακόμα παγκόσμιο πρωτάθλημα κι είχαν τα 80 κυβικά όπου γρήγορες οι φλωρέτες αλλά ο ντερμπαρός πήγαινε 220 χαα !

Τα εγγλέζικα , δεν τα ξέραμε , αυτά είχαν χαιρετήσει κάθε δραστηριότητα κατ’ ουσία χρόνια πριν αλλά κακά τα ψέματα στο δρόμο άντε να βλεπες κανά του πολέμου , σπάνια κανά ταγκεράκι ή καμιά νταυτόνα κι αυτά ήταν τόσο οπισθοδρομικά στην σχεδίαση που αν σ άρεσαν στα 10-15 σου χρόνια , το μόνο που μπορούσε ο πατέρας σου να προσδοκεί από σένα ,ήταν ν ανοίξεις γραφείο κηδειών . Γερμανικά … τίποτα , όλα μαύρα και τα μισά με καλάθι , να κουβαλάν από μπετά μέχρι ντομάτες στην λαϊκή και καλά έκαναν οι άνθρωποι , πρώτα απ’ όλα έπρεπε να ζήσουν και μετά να σκεφτούν την γνησιότητα της R12 ή του KS .

Κάπου εκεί και μέσα σε πέντε το πολύ χρόνια , είδαμε την ιστορία της μοτοσυκλέτας ν αλλάζει . Κατά την δεκαετία του 70, η μετά τον πόλεμο ιαπωνική βιομηχανία είχε ανακάμψει , μεγάλοι ιαπωνικοί οίκοι και κατασκευαστές μοτοσυκλετών είχαν κλείσει ή αλλάξει αντικείμενο … οι Mitsubishi ,Tohatsu, Bridgestone,Fuji , Rikuo και άλλοι έφυγαν απ’ τα μηχανάκια ενώ ο μέχρι τότε ιάπωνας γίγαντας του είδους ,η Meguro πουλήθηκε στην Kawasaki . Στην Ιαπωνία λοιπόν , μετρημένα κουκιά … η honda που πριν δούλευε για την ΤΟΥΟΤΑ , η ΥΑΜΑΗΑ που πριν έφτιαχνε μουσικά όργανα , η SUZUKI που πριν έφτιαχνε αργαλειούς και φυσικά η Meguro που συνέχιζε ως Kawasaki .

Δίχρονα μικρά μεγάλα αλλά και μικρά τετράχρονα στην αρχή … μηχανάκια που γι’ αρχή χτυπούσαν ανατολικούς κατασκευαστές (Simson , Jawa, MZ )αλλά και όχι μόνο, με κυριότερο όπλο , την καλή τιμή . Αντέγραψαν τους ευρωπαίους σαν τρελοί , γεγονός που περιγράφει εξαιρετικά και παραδειγματικά ο Διονύσης Χοΐδας στο πρώτο τεύχος της Μοτοττεχνικής Επιθεώρηση (Δεκέμβριος – Ιανουάριος 1980) χρησιμοποιώντας μάλιστα το γλαφυρό παράδειγμα του TR1 και της Vincent εκτός των άλλων . Ο Διονύσης που για μένα είναι γραμμές , σχεδιαγράμματα και γνώση ,μια και δεν ξέρω καν πως είναι το πρόσωπο του , είχε γράψει άλλο ένα πολύ σοβαρό άρθρο για την πτώση της αγγλικής βιομηχανίας μοτοσυκλέτας ( στο περιοδικό AUTO αν θυμάμαι καλά και συγνώμη αν κάνω λάθος ) .

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80 , δεν υπήρχε τίποτα , οι ιάπωνες τους είχαν φάει όλους … η επίθεση ήταν σαρωτική και τα είχαν καταπιεί όλα ! Το μόνο που δεν κατάφεραν να βάλουν κάτω ήταν η Sachs η οποία συνέχιζε να πουλάει μοτέρ σαν τρελή αλλά….τι ανάγκη είχε ? πως να βάλεις κάτω την εταιρία που ανακάλυψε το ρουλεμάν , όταν για κάθε ρουλεμάν που υπάρχει στον πλανήτη παίρνει δικαιώματα . Η sachs ήταν κι εκτός των ιαπώνων, ο μοναδικός κερδισμένος απ’ την επίθεση τους , αγόρασε μερικά ονόματα κι έτσι εκτός των άλλων τα ονόματα DKW, Victory,Hercules της ανήκουν σήμερα .

Μεγάλοι κατασκευαστές πήγαν άπατοι … οι άγγλοι έγιναν σχεδόν όλοι μια εταιρία , οι ιταλοί χρεοκοπούσαν και περνούσαν στο δημόσιο … Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80 έγινε μια κυρίως ιταλική αλλά και εν μέρει γερμανική αντεπίθεση …. Η Aprilia Το πάλεψε , η Gilera το ίδιο , βγήκαν τα RX , Saturno ,Dakota , ωραία μηχανάκια , ήρθαν και οι Castiglioni που μέσω της Aermachi εδραίωσαν το group Cagiva , οι γερμανοί έβγαλαν την σειρά Κ … έγιναν πράγματα …έβγαλαν φθηνά μηχανάκια ποιότητας , με τα μπρέμπα και τα μαρτζόκια τους όλα τζετ . Ίσως αν δεν έκαναν κι όλα αυτά να μην υπήρχαν καν σήμερα οι ευρωπαίοι , δεν ξέρω ….

Τώρα μπαίνει και το εξής ερώτημα …ποιοι ευρωπαίοι και ποιοι ιάπωνες ? ? ?

Θα έπρεπε τώρα να βάλω κι ένα χρονοδιάγραμμα της επίθεσης των κινέζων , ώστε να δικαιολογήσω και τον τίτλο του άρθρου αλλά …. Δεν βλέπω καμιά επίθεση , οι κινέζοι είναι εδώ , εδώ και δεκαετίες . Ξέρετε στην Ελλάδα για την οποία μπορώ να πως , βλέπουμε την «ούγια» πάνω στο τεπόζιτο , η οποία μπορεί να γράφει Keeway , Zongshen , SYM ή ότι αμιγώς κινέζικο και να λέμε ….»κινεζιά» …ωραία … τώρα ,το σούπερ πανάκριβο ,ένεκα της περίοπτης ιαπωνικής , ευρωπαϊκής και σύντομα αμερικανικής φίρμας μηχανάκι , που ακριβώς είναι φτιαγμένο ?

Νομίσαμε πως οι κινέζοι ήρθαν , όταν κάτι τραγικές κατασκευές κατακλύσαν κάποια σουπερμάρκετ , τα οποία τα βλέπαμε ως φθηνά αλλά επι της ουσίας δεν ήταν καθόλου . Για θυμηθείτε όμως λίγο … θυμάστε όταν διαλέγατε το astra σας απ’ το στυλ της ουράς ώστε να είναι «γιαπωνέζικο» όπως λέγατε ? Θυμάστε που οι άδειες κυκλοφορίας των επώνυμων μοτοσυκλετών μας απ’ την δεκαετία του 90 , έγραφαν κάτι παράξενα εργοστάσια και οι αντ\ποι μας έλεγαν …υποκατάστημα ! κι εμείς το καταπίναμε και δεν τρέχει τίποτα που σκάγαμε ένα μπασμό λεφτά και την μηχανή μας τελικά,την είχε φτιάξει , ένας κόκκινός δράκος , τρίτο πύργο Σινικού τοίχους αριστερά …. Προσωπικά πιστεύω ότι τα μοναδικά γιαπωνέζικα cub που ήρθαν στην Ελλάδα , ήταν αυτά που ήρθαν το 90 μεταχειρισμένα απ’ την Ιαπωνία αλλά δεν έχει καμία σημασία , η πραγματικότητα είναι , πως αν κάνετε ένα γύρο και ανεξάρτητα με το τι γράφουν στο τεπόζιτο , πάνω απ’ τα μισά δίκυκλα της αγοράς είναι made in China . Οι κινέζοι δεν κάνουν καμιά επίθεση , είναι απλά εδώ και μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια .

Ζητούν το αυτονόητο … μερίδιο στην αγορά ! Η σκέψη είναι απλή … τόσα χρόνια πουλούν τα μηχανάκια τους στην Ευρώπη κι αυτά πάνε καλά , για ποιο λόγο το μηχανάκι να πουλάει ως ΥΑΜΑΗΑ,Honda ,Kawasaki ή ότι και να μην πουλάει αν γράφει στο τεπόζιτο Qingqi ? Απλά είναι τα πράγματα , όλοι αυτοί , δεν είναι θυγατρική κανενός , είναι εργοστάσια με τεράστιες παραγωγές ( φανταστείτε τι παράγουν για να καλύψουν μόνο την Κίνα) και ως τέτοια , μοναδικό σκοπό έχουν το κέρδος .

Είναι σκουπίδια , θα πουν πολλοί αλλά μην γελιέστε , ότι θέλουν μπορούν να φτιάξουν…. Σίγουρα ευρωπαίοι , ιάπωνες αλλά και άλλοι που τους κάνουν παραγγελίες, της κάνουν ο καθ’ ένας με άλλες προδιαγραφές ποιότητας , οπότε …ότι θέλουν φτιάχνουν . Έφθασαν λοιπόν ! πουλάνε σε φυσιολογικές τιμές , ενώ οι άλλοι , έχουν ξεφύγει και όχι μόνο έχουν την ίδια ποιότητα μαζί τους, αλλά πολλές φορές έχουν φτιάξει αυτοί το προϊόν των άλλων .

Πιάστε τώρα και το παραδειγματάκι … piaggio το Zip αλλά… άλλος το φτιάχνει και μάλιστα το κυκλοφορεί και στην Ελλάδα με τ όνομα του αλλά… κι όταν το πάρεις απ την Piaggio ,πάλι τ όνομα του κινέζου γράφει η άδεια , είναι όμως ποιο ακριβό και στο δεύτερο ρολόι απ τα δύο που έχει, αντί για το βολτόμετρο που έχει ο γνήσιος κινέζος , έχει μια πλάκα και γράφει Zip . Τα πράγματα είναι απλά η αγορά αλλάζει και οι κινέζοι δεν πουλάν δίκυκλα αξεσουάρ αυτοκινήτου σε πενηντάρηδες όπως η AUDI αλλά πουλούν σε πρώτη φάση , μηχανάκια εργασίας και είναι ζήτημα χρόνου το πότε θα παρουσιάζουν όλη την γκάμα τους .

Ναι, έχουν πια , αρκετά καλό προϊόν και σε σωστή τιμή ( δεν είναι φθηνοί οι κινέζοι , οι άλλοι έχουν ξεφύγει και καλά το κάνουν αφού βρίσκουν και τα παίρνουν) .Πιστεύω πάντως πως και οι κινέζοι , μόλις εδραιωθούν ,δυστυχώς θα αλλάξουν τιμολογιακή πολιτική αν και ελπίζω να μάθουν απ τους προηγούμενους και να μην κάνουν το αυτό λάθος .

Το παιχνίδι αλλάζει , δεν είναι μόνο οι κινέζοι , είναι και οι εξαιρετικοί ινδοί κατασκευαστές , κορεάτες , μαλαισιανοί αλλά και πολλοί ακόμα . Οι κατασκευαστές θα γίνουν πολλοί , ονόματα πολλά έχουν κιόλας αλλάξει αλλά κι αλλάζουν χέρια … είδαμε παλιότερα,την νεκρανάσταση της Triumph από ντόπιους , της Indian μετά από καναδούς , της benelli από κινέζους , οπότε να περιμένετε πολλά και σίγουρα τα μισά θα έρθουν απ’ την Κίνα …είδατε τι ωραία πουλάει η keeway τα TRK με το λόγκο της bennelli στο τεπόζιτο … θα δείτε πολλά , μα πολλά τέτοια ακόμα .

Πηγη www.motoinactiontv.gr/mavrafegaria

 

[maik900]

Πηγη ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΙ Συγγραφέας : Συλλογικό έργο

 

[maik900]

Πηγη ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΙ Συγγραφέας : Συλλογικό έργο

 

[stelios62]

Μου 'χανε κλέψει και μένα το καπάκι τότε από το 6βολτο ... αλλά ευτυχώς .... δανειστηκα και γω απο άλλο ....!

 

[giamar]

Μου 'χανε κλέψει και μένα το καπάκι τότε από το 6βολτο ... αλλά ευτυχώς .... δανειστηκα και γω απο άλλο ....!

 

[maik900]

Αποπλύματα και αστικοί μύθοι.​

Άρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης
Ο Κώστας είναι γύρω στα 55 ,αν δεν είχαν κάνει έντονη την παρουσία τους τα γκρίζα στην κεφαλή του θα έλεγες πως είναι κάποιο ζωντανό Ιουρασικό απολίθωμα .

Προσπαθώντας να σκεφθώ άλλον έναν που να κυκλοφορεί με devil εξάτμιση, αρχίζω και έχω την εντύπωση ότι ναι , τελικά είναι απολίθωμα ! Κάτω απ το μηχανάκι δείχνει το ίδιο τελειωμένος μ εμένα αλλά πάνω σ αυτό … κάτι αλλάζει , η κατάσταση παίρνει την χροιά του αστικού θρύλου …. ξέρετε ο τύπος που δεν έχει χάσει κόντρα, που μετά από 3 χιλιόμετρα σούζα στραβοπόδι πάνω στο ΚΖ το έριχνε για να κυκλοφορήσουν τα λάδια … ο τύπος που είχε πάντα μαζί του δεύτερα κλειδιά οπότε μόλις του πήραν οι μπάτσοι τα κλειδιά απ το διακόπτη έβγαλε τα δεύτερα έβαλε μια πρώτη και την έκανε μετρώντας δεξιά αριστερά , πεζοδρόμια και με το τιμόνι στης κόντρες !

Στην πραγματικότητα αν και κάποτε ήταν μεγάλος πιλότος και δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι είναι άνθρωπος με σάρκα και οστά .

Ξερακιανός με μπούκλα και χαίτη, τζην ζωσμένο ψηλά, με την μπλούζα από μέσα φαντάζει σαν σούπερ ήρωας πάνω στο απίστευτα φτιαγμένο γυαλισμένο μπαρουτοκαπνισμένο αλλά γέρικο Κάπα Ζήτα του .

Ο τύπος έχει ένα δικό του κόσμο στον οποίο ζει μια δική του πραγματικότητα κι ένα δικό του ταξίδι που όμως δεν το λες πλανεμένο . Όταν λέει μηχανάκι εννοείτε πως μιλάμε για kawasaki κι όταν λέει για 900 εννοείτε πως μιλάμε για ΚΖ και μάλιστα το δικό του το οποίο μάλιστα δεν γεννήθηκε και εννιακόσια .

Αράζει σ ένα απ αυτά τα περίεργα καφενεία που το πρωί σερβίρει καφέ κάποια μεγάβυζη Ουκρανή και το βράδυ η επιχείρηση θα έλεγα πως αλλάζει πρόσωπο . Εκεί λοιπόν με την φράπα στο χέρι, τραπεζάκι πεζοδρόμιο και στο μέτρο, πάντα πεζοδρόμιο το ΚΖ.

Που και που σταματώ και λέω το γειά μου, ειδικά άμα είμαι με το ninja , τρουλαυτίζει από μακρυά και όταν φθάνω τον βλέπω πως περιμένει έτσι να πούμε δυο κουβέντες να την κάνω .

Έλα ρε Κωστή , τι κάνεις εδώ ?
-να ρε φίλε περιμένω να περάσει κάνα απόπλυμα για μας
-γιατί απόπλυμα ρε Κώστα-έλα ρε φίλε , εδώ τελευταίοι είμαστε , να τον βουτήξουμε κι ότι να ναι, ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κ@λος μας ?

-τι λες ρε φίλε , τι είμαστε τίποτα αδερφές ? ότι φάμε , ότι πιούμε κι ότι ψεκάσει η π@ύτσα μας. Μετά , μουλωχτά μουλωχτά έρχεται κοντά αφήνει τα πράγματα να ηρεμήσουν και μου χτυπά προς τα κάτω τον δεξί μου πήχη … πάντα την περιμένω πάντα τον αφήνω … το χέρι κατεβαίνει κι όπως φυσικά , είναι η γκαζιέρα στην παλάμη αντιλαλούν τα μικούνια … στην συνέχεια , θα πέσει η ατάκα

-παίξτου ρε καριόλη !!! ε … τότε είναι ώρα να ξορκίσω κι εγώ του μύθους μου …. μετράω δυό τρία πεζοδρόμια το ισιώνω και φεύγω . Ξέρετε συχνά διηγούμαι μια ιστορία απ τα παλιά , που θέλει το Κωστή να φεύγει φανάρι να μετράει πεζοδρόμια να σηκώνει ρόδα, να πέφτει να σηκώνει το μηχανάκι , να μετράει πεζοδρόμια και να χάνετε στην μία πραγματικά δεν θυμάμαι να την έχω δει πραγματικά την σκηνή και αλήθεια , κόβω το κεφάλι μου πως πράγματι την έχω δει …. αστικοί μύθοι , ήρωες με κολάν κι άλλες ιστορίες…αλήθεια και παραμύθι μπερδεύτηκαν στο πέρας του χρόνου … .

Μια μέρα μου λέει …έλα ρε μλκα να σου δώκω ένα 900 …μα έχω ρε Κώστα … όχι τέτοιο αληθινό …. που θα το βρεις ? …μη σε νοιάζει , έχω στοκ! …Τι να λέμε … πρόσφατα έβαλε πρώτη φορά στην ζωή του κράνος … όπου μπάτσος , πρώτα έδειχνε με το δείκτη το κράνος στο κεφάλι του και μετά σήκωνε το μεσαίο δάκτυλο …σα παιδί έκανε ο μπαγάσας …. Ινδιάνος… πόσοι να υπάρχουν ακόμα ? να είναι 20-30 ? δύσκολο απ αυτούς τα δύο τρίτα θα κυκλοφορούν σήμερα με Vstrom …. πόσοι να χουν μείνει ακόμα καβάλα στα «μασήνια «?

Βλέπω καμιά φορά τον Κώστα εν κινήσει, καραμέσα στην μοτοσυκλέτα, λέμε εντελώς φέτα το σερβιετάκι ανοικτά τα χέρια στην πεταλούδα γόνατα κλειστά πάνω στο τεπόζιτο αστράγαλοι γυρισμένοι προς τα μέσα άκρη στα πατητήρια και το κεφάλι προς τα πάνω …. είναι μια εικόνα κίνησης μια αίσθηση που ενώ μια μοτοσυκλέτα δεν κινείται ουσιαστικά μοιάζει σαν να ντριφτάρει στο isle of man … είναι τα χρόνια που άνθρωπος και σίδερα μαζί έχουν πάρει την πορεία της ταχύτητας σκάβουν μέσα στο χρόνο και κολάζουν τα φεγγάρια μας .

Γυρνάω το χρόνο σε μια εποχή που ερώτηση της παρέας ,ήταν Kerker ή laser μια εποχή που η κατοχή και μόνο μιας devil ήταν ταυτοποίηση … θα μπορούσα να ήμουν κι εγώ ο Γιάννης,ποιος Γιάννης;; έλα ρε το παιδί με την devil και για να μην αφήνω απορίες αφού δεν υπάρχει devil Laser δαγκωτό . Ταξίδι στο χρόνο ο φίλος μας ο Κώστας αρκεί βέβαια να θέλει κάποιος να ταξιδέψει . Ξέρεις ποιο είναι το αστείο ? οι ποιο πολλοί σήμερα που κατέχουν μοτοσυκλέτες μεγάλου κυβισμού είναι στην ηλικία μου «μεγάλοι», κάποιοι βέβαια είχαν μηχανάκια από πάντα κάποιοι άλλοι όμως, όχι, μπήκαν σε κρίση μέσης ηλικίας και θυμήθηκαν κάτι τύπους σαν τον Κωστή και είπαν,ας πάρω ένα μηχανάκι και μόλις πήραν το μηχανάκι έγιναν μοτοσυκλετιστές, διότι οι μηχανόβιοι ήταν αλήτες κακοποιά στοιχεία και οι ινδιάνοι νονοί της νύχτας .

Τι να κάνεις, σημάδια των καιρών μπορεί να έχουν και δίκιο εγώ πάντως θα συνεχίσω να περνάω απ το καφενείο διότι διασκεδάζω πολύ την ολιγόλεπτη παρέα μας και θα συνεχίσω να θεωρώ φοβερό μηχανόβιο και άλλον έναν τύπο που συναντώ κάθε μέρα έξω απ την πόλη βρέξει χιονίσει καμιά 80αριά χρονών με μια πενηντάρα βέσπα του 1821 πνιγμένη στο αστάρι και την οποία πηγαίνει τάπα . Τώρα όσο αφορά την κρίση μέσης ηλικίας οκ, ας ενηλικιωθώ πρώτα και μετά βλέπουμε κι αν κρίνω απ τον Κώστα θα περιμένω πολύ για αυτήν την μέρα .

Πηγη Μαύρα Φεγγάρια

 

[stelios62]

Τελειωμενες καταστασεις απ΄οπου δεν μπορεσαν ποτε να συνελθουν μερικοι ... απο την δεκαετια ΄80 που ετυχε και βρηκαν την φθηνη ασπαστη ιαπωνικη μοτοσυκλετα μπροστα τους ... αλλοι βρηκαν αλλα ...!

 

[maik900]

αλλοι βρηκαν αλλα ...!

 

[maik900]

 

[maik900]

Πηγη ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΙ Συγγραφέας : Συλλογικό έργο

 

[maik900]

Παλιά, (μέρος πρώτο…το ΤΤ και το νταμάρι).​

Άρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης.

Το άσπρο πεντέμισι είχε σταματήσει ένα τετράγωνο παραπέρα , ο Γιώργος ήταν πάνω κι έχοντας την μανιβέλα έξω είχε τα μάτια του δεκατέσσερα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει . Το ΤΤ ήταν δεμένο σ ένα δέντρο πάνω στο πεζοδρόμιο ενώ ακριβώς από κάτω ήταν ο Κώστας πάνω σ ένα κλεμμένο GS κι ο Θόδωρας με έναν μεγάλο κόφτη στο χέρι . Πρέπει να ήταν τρεις η ώρα το πρωί και αν και η νύχτα ζεστή άρα και ακατάλληλη για τέτοιες δουλειές , όμως … η δουλειά έπρεπε να γίνει σήμερα . Περίμεναν πολλές μέρες τον καιρό να χαλάσει αλλά τίποτα , οπότε , αν περίμεναν ακόμα λίγο, ίσως το χελιδόνι να είχε πετάξει .

Η δουλειά πάντως ήταν καλοφτιαγμένη μια και η κατάλληλη μανιβελιά στο πεντέμισι θα κάλυπτε τον ήχο της αλυσίδας που σπάει , ενώ η στην συνέχεια διέλευση του , θα κάλυπτε τον ήχο από πιθανός 3-4 αποτυχημένες μανιβελιές στο ΤΤ . Όταν λοιπόν θεωρήθηκε η στιγμή κατάλληλη , ο Κώστας έκανε νεύμα στο απέναντι τετράγωνο να ετοιμαστεί , ο Θόδωρας κατέβηκε κάτω απ’ το GS βάζοντας την αλυσίδα μέσα στο ψαλίδι . μάγκωσε την μία χειρολαβή στο δρόμο , την πάτησε καλά με το δεξί του πόδι και έβαλε τα δύο του χέρια κι όλο το κορμί του , πάνω στην άλλη πλευρά . Γύρισε το κεφάλι προς την πλευρά του Γιώργου , περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή .

Μια στον αποσυμπιεστή , πάνω το πόδι και με δύναμη κάτω …. Μπαααρρρρ κάνει το ΧΤ και ταυτόχρονα ο Θόδωρας χώνει όση δύναμη είχε πάνω στο ψαλίδι …. Το τακ απ’ την αλυσίδα που έσπαγε ήταν τόσο δυνατό που το ΧΤ το κάλυψε με μια καλή έξτρα ξερογκαζιά . Ο Θόδωρας ανέβηκε πάνω στο ΤΤ και βλέποντας το ΧΤ να πλησιάζει προς το μέρος του , έριξε της καλύτερες μανιβελιές της ζωής του … το ΤΤ δεν του αρνήθηκε τίποτε και καθώς πλησίαζε το πεντέμισι , μπήκε κι αυτό στην πορεία του και συνέχισαν . Όμως ο σταυρός που είχε αντί για κλειδί στο κλεμμένο GS αρνήθηκε να κάνει τον διακόπτη να φέρει ρεύμα κι ο Κώστας έμεινε εκεί . Τα δευτερόλεπτα ήταν λίγα , αλλά οι στιγμές για όλους τους εμπλεκόμενους ήταν παραπάνω από μεγάλες , ίσως να έμοιαζαν κι ατελείωτες .

Το παράθυρο πάνω απ’ το πεζοδρόμιο άνοιξε και ο ιδιοκτήτης του ΤΤ , είδε την μηχανή να λείπει , την αλυσίδα κάτω κομμένη και το ψαλίδι στην σέλα του GS , κάτω απ’ τα αχαμνά του Κώστα …. π@υτάνας παιδί θα σε γ@μήσω του φώναξε και σε μια αψυχολόγητη και άκρως αποτυχημένη κίνηση , αντί πηδήξει απ’ το παράθυρο , αποφάσισε να υποχωρήσει και να πάει προς την πόρτα . Η πιθανή γύμνια του ύπνου ίσως να ήταν αυτή που τον έσπρωξε να κάνει κάτι τέτοιο .Όσο αυτός υποχωρούσε , ένα boldor κατέβαινε κομμάτια απ’ τον απέναντι δρόμο , ουρλιάζοντας ! Ήταν ο Μπάμπης … το ψυχρό αίμα της παρέας … ένα ψιλόλιγνο καστανό αγόρι , που μπορούσε με την ίδια άνεση ή καλύτερα αναισθησία να πιεί τον καφέ του ή ίσως να σκοτώσει έναν άνθρωπο ή και γιατί όχι να πηδήξει από μια ταράτσα …μαζί με το Booldor .

Ο μονός προβολέας του Boldor πλησίαζε γρήγορα και το σέταρε με πίσω φρένο ακριβώς κάθετα στο πεζοδρόμιο και δίπλα στο Κώστα που ακόμα πάνω στο GS , είχε τόσο κοντά το εννιακόσα , που μέσα στην νύχτα μπορούσε να δει της κόρνες του . Χωρίς καμία συζήτηση και φυσικά χωρίς καθυστέρηση , πηδάει πάνω και παρατάει το GS εκεί . Ο χρόνος , ήταν τόσο οριακός , που ο ιδιοκτήτης του ΤΤ πρόλαβε ν ακουμπήσει λίγο την μπλούζα του … αν την είχε πιάσει ποιο γεμάτη , η ιστορία θα είχε μάλλον άλλη έκβαση . Η απώλεια του GS , δεν ήταν σημαντική μια και για τον σκοπό που ήθελαν , χρειάζονταν δύο χωμάτινα μηχανάκια , που οπωσδήποτε , η πιθανή απώλεια τους , δεν θα οδηγούσε με τίποτα σ αυτούς .

Ο Κώστας , ήταν μάλλον ο αρχηγός της παρέας και ίσως ο κατά κάτι μήνες μεγαλύτερος . Εικοσιπέντε χρόνων κι είχε κιόλας περάσει έναν χρόνο στην φυλακή , ενώ όλα αυτά που εκκρεμούσαν και δεν είχαν δικαστεί ακόμα , θα τον έστελναν για λίγο καιρό ακόμα στην «Αμερική» . Στο επάγγελμα ήταν κατά μία έννοια μπετατζής όπως όλοι οι άλλοι αλλά , μάλλον είχε ξεχάσει την τελευταία φορά που πήγε για μεροκάματο , βλέπεις το νυχτοκάματο είναι αρκετά επικερδές και βγάζει γούστα .

Γερό παιδί πάντως κι αν και κλέφτης , είχε και την καλή πλευρά του , πρόσεχε τους δικούς του , βοηθούσε και κάνα ανήμπορο , κάνα πρεζάκι , κάνα τελειωμένα δηλαδή απ’ αυτούς που τους έχει ξεχάσει ακόμα κι η Μοίρα . Καβαλούσε ένα μαύρο με κόκκινα φιλέτα ΚΖ900 , το οποίο μπορεί να ήταν και πάζλ από είκοσι μηχανάκια των οικογενειών ΚΖ , Ζ και GPZ . Πάντως είχε άδεια κυκλοφορίας , σε κάποιο συρτάρι και πινακίδα … σε κάποιο ντουλάπι . Τ άρεσε πάντως και το συντηρούσε μανιβελάτο για να κάνει και το εφέ του… ξέρετε τώρα , τουριστριάκια γύρω , κολλητό τζινάκι , μπλούζα NIKE με κομμένα μανίκια , πήδημα στην μανιβέλια και το devilι να παίζει στέρεο γιαπωνέζικα σουξε .

Το επόμενο πρωί … πρωί !!!! λέμε τώρα… μεσημέρι τέλος πάντων ,που είναι το δικό τους πρωί , η παρέα μαζεύεται σε μια καφετέρια που την λένε Ματζέστικ . Ουσιαστικά ένα ψευτοκαφενείο είναι , με μερικά τραπέζια στην πλατεία , μπας και τσιμπήσει κάνα τουρίστα . Τυπικό μαγαζί για την εποχή … τα τραπεζάκια έξω στρόγγυλά , οι καρέκλες τυλιχτές με λάστιχο , στερεοφωνικό με τραγούδια αμερικάνικα και δυό τρία ουφάκια μέσα για τους πιτσιρικαίους της γειτονιάς , μην φανταστείτε τίποτα το φοβερό , μια προσγείωση , ένας φοίνικας κι ένα βατραχάκι . Ο κυρ Μήτσος , ο μπάρμπας που το χε , ήταν καλό παιδί , έντιμο και μπεσαλίδικο , όποτε χρειάστηκε να παίξει μπάλα για να ξελασπώσει κάποιον ή να κάνει καμιά καλή σε κάνα κατατρεγμένο , ήταν εκεί .

Άπαντες παρόντες , τραπεζάκι πλατεία , κάτω απ’ την καλογυρισμένη μουριά και οι φραπέδες με το ποτήρι μέσα στο τσίγκινο . Μεσημεράκι λοιπόν , σκιά , μια τζούρα φραπόγαλο με δεκαεφτά ζάχαρες , μια τζούρα camel και το μπεγλέρι να παίρνει σβούρες … η καταλληλότερη στιγμή για να ειπωθούν οι πλέον φιλοσοφημένες μ@λακίες . Ρε σεις , λέει ο Κώστας , τα χούμε τα χωματερά και πρέπει να προχωρήσουμε το σχέδιο γιατί αν παίξουν τελικά τα δικαστήρια , δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ . Ρε φίλε απαντάει ο Μπάμπης , μα τώρα σοβαρά θ ανατινάξουμε τα δικαστήρια ? Ναι ρε φίλε , σωστά τα λέει ο Κώστας , μπαίνει στην συζήτηση ο Γιώργος … μπορεί να είναι άνθρωποι μέσα και να σκοτώσουμε κάποιον , ανταπαντά ο Μπάμπης που εξ αρχής δεν ενθουσιάζονταν απ’ το όλο σχέδιο .

Τι λες τώρα , ποιος θα είναι στα δικαστήρια τα άγρια χαράματα και τι έπαθες ? τους λυπάσαι , τόσο ξύλο σου χουν ρίξει και τόσες φορές σ έχουν τραβήξει… οκ ρε παιδιά αλλά πρέπει να προσέξουμε , μη σκοτώσουμε κανένα… είπαμε ναι ,θα προσέξουμε , η δουλειά θα γίνει το βράδυ , απάντησε ο Κώστας κι έκλεισε το θέμα . Η πραγματικότητα είναι πως κανείς τους δεν ήθελε να σκοτώσει άνθρωπο αλλά και οι τρείς , είχαν πολύ βεβαρημένα μητρώα και αρκετές δίκες που θα μπορούσαν να τους στείλουν και δέκα χρόνια φυλακή τον κάθε ένα . Μια καταστροφή του κτηρίου των δικαστηρίων , κατά την γνώμη τους , θα κατέστρεφε όλα τα έγγραφα μαζί και αυτά που εκκρεμούσαν εναντίων τους , ταυτόχρονα , όπως έλεγαν , πολλοί άνθρωποι θα τους ευχαριστούσαν γι’ αυτήν τους την κίνηση .

Το ΤΤ αλλά κι ένα XR λίγες μέρες πριν , είχαν κλαπεί αποκλειστικά για το σχέδιο τους . Τώρα που έχουμε τα μηχανάκια , μπορούμε να πάμε άνετα , είπε ο Γιώργος και όλοι συμφώνησαν . Λοιπόν , θα κάτσουμε δύο σε κάθε μηχανάκι και θα προσεγγίσουμε το νταμάρι της Αγίας Σοφίας απ’ την πίσω πλαγιά που έχει το σχετικά καλύτερο πέρασμα είπε ο Κώστας και ενημέρωσε την ομάδα πως η δουλειά καλά ήταν να γίνει σήμερα και να τελειώνουν . Όλοι συμφώνησαν κι έδωσαν το ραντεβού στην αποθήκη του μπάμια που είχαν τα κλεμμένα για εκείνο το βράδυ στης εννιά .

Η αποθήκη του Μπάμια ήταν σε μία θέση σχετικά μακριά από σημεία που σύχναζε η αστυνομία , άλλωστε γι’ αυτό είχε επιλεχθεί κι εξ αρχής . Το μόνο που έμενε , ήταν να βρουν ένα καλό δρομολόγιο για να φτάσουν στο μονοπάτι της πλαγιάς πίσω απ’ το νταμάρι , πράγμα σχετικά εύκολο μια και ήταν πολύ έξω απ’ την πόλη αλλά , ένεκα της απόστασης , ήταν περίπου δέκα χιλιόμετρα , υπάρχει η πιθανότητα κακού συναπαντήματος . Το πλάνο βγήκε και ξεκίνησαν απ’ την αποθήκη περίπου στης έντεκα το βράδυ , ήταν και αρκετά βράδυ για να βρεθεί κάποιος εκεί αλλά και κατάλληλη ώρα για ν αλλάζουν βάρδια οι χωροφύλακες και να μην τους βρουν εκτός απροόπτου στους δρόμους .

Το ένα μηχανάκι το καβάλησε ο Μπάμπης με τον Θόδωρα πίσω ενώ στο ΤΤ ανέλαβε την οδήγηση ο Γιώργος με το Κώστα και τα σύνεργα πίσω . Είχαν βάλει σε έναν ναυτικό σάκο , πένσες , κόφτες , φακούς , καρακούτσο και φυσικά το μεγάλο ψαλίδι … αν έβλεπαν στον δρόμο αστυνομία , θα έπρεπε να πετάξουν τον σάκο μια και από μόνος του, θα μπορούσε να τους στείλει στον εισαγγελέα . Τα πράγματα όμως , πήγαν καλά και έφτασαν μετά από περίπου μισή ώρα στην αρχή του μονοπατιού που θα τους οδηγούσε στον τελικό τους προορισμό .

Συνεχιζεται.....

 

[maik900]

Παλιά, (μέρος πρώτο…το ΤΤ και το νταμάρι).​

Το ΤΤ με τον Γιώργο που ήταν κι ο χωματερός της παρέας μπήκε μπροστά να οδηγήσει , άλλωστε έπρεπε να πηγαίνουν με το έντονο φεγγάρι και χωρίς φώτα σ ένα μονοπάτι όμως , που το είχαν κάνει πρόβα δυό τρεις φορές της προηγούμενες μέρες . Στα μηχανάκια είχαν βάλει ροδέλες και έτσι δεν έκαναν πολύ παραπάνω θόρυβο από μια εργοστασιακή φιμωμένη εξάτμιση . Η αλήθεια είναι , πως είχαν δουλέψει αρκετά το σχέδιο τους και τίποτα πέρα κάποιας αιφνίδιας παρουσίας δεν θα μπορούσε να το χαλάσει.

Ακούμπησαν τα μηχανάκια σ ένα ριζιμιό βράχο στο τέλος του μονοπατιού . Είχαν σκεφτεί να τα ρίξουν κάτω και να τα σκεπάσουν με κάποια κλαδιά όπως της ταινίες , αλλά σκέφτηκαν και ορθός, πως ίσως τα καρμπυλατέρ να μην συγχωρούσαν αυτήν την χολιγουντιανή κίνηση . Προσέγγισαν το μονοπάτι απ την πλευρά του νταμαριού , όπου ήταν μάλλον χαλαρή και θα ήταν μάλλον απίθανο κάποιος να ήταν εκεί .

Ουσιαστικά , ήταν στα γραφεία της επιχείρησης , κάτι σαν μια πλατεία ,όπου γύρω της υπήρχαν μερικά δεύτερης ποιότητας κτήρια …. Ένα για γραφείο , ένα για προσωπικό , το συνεργείο , 3-4 αποθήκες , υπόστεγα και φυσικά η πύλη με το σπιτάκι του νυχτοφύλακα .

Όλα αυτά , ήταν περιτριγυρισμένα μ ένα τοίχο , σχετικά ψηλό , πλεκτό και φυσικά στην κορφή συρματόπλεγμα . Στην θέση που ήταν , υπήρχε μια ξεχασμένη πύλη , που μάλλον είχε να πλησιάσει άνθρωπος αρκετά χρόνια . Ήταν δύο μεγάλες πλευρές παραλληλόγραμμες με πλέγμα κι ένα τεράστιο λουκέτο να της ενώνει , το οποίο απ’ τα χρόνια είχε πάρει όλα τα χρώματα της φύσης .

Ο Κωστής πήγε εμπρός , περπατώντας σχεδόν στα τέσσερα , ενώ οι άλλοι τρεις έμειναν πίσω να βλέπουν την σκηνή . Θεώρησε πως το λουκέτο ήταν μάλλον πολύ μεγάλο και για ν ανοίξει , σίγουρα θα ήθελε πάνω από δύο άντρες να σπρώξουν τον καρακούτσο και σίγουρα θα έκανε αρκετό θόρυβο , οπότε , επέλεξε το ψαλίδι .

Σύρθηκε ο Θόδωρας κοντά του και σιγά σιγά , προσπαθώντας να κάνουν το δυνατόν λιγότερο θόρυβο , έκαναν μια τρύπα στο πλεκτό που θα χωρούσαν άνετα να περάσουν μέσα . Όλα μέχρι εκεί πήγαιναν καλά και βρέθηκαν μέσα στην πλάτη μιας αποθήκης, προσπαθώντας να δουν σε τι σημείο ήταν ο φύλακας . Ο Μπάμπης κινήθηκε στον χώρο και βρέθηκε σε θέση που είχε οπτική επαφή με την πύλη και τον φύλακα . Ευτυχώς η νύχτα δεν ήταν και τόσο χαλαρή , οπότε είχε κλείσει την πόρτα και το παράθυρο του , ενώ όπως έμοιαζε , μάλλον κοιμόνταν μπροστά απ’ την μικρή τηλεόραση που είχε στο γραφείο .

Η ώρα πρέπει να ήταν αρκετά περασμένα μεσάνυχτα και σ ένα μικρό συμβούλιο που έκαναν αποφάσισαν πως με βάση της πληροφορίες τους , τα εκρηκτικά και οι πυροκροτητές θα ήταν μάλλον στο γραφείο διοικήσεως και όχι σε κάποια αποθήκη . Αυτό θα έκανε και την δουλειά τους μάλλον ποιο εύκολη μια και οι αποθήκες είχαν ισχυρότερα αντικλεπτικά μέτρα απ’ ότι τα γραφεία . Ο Γιώργος πήρε τον καρακούτσο και κινήθηκε στο πλάι της πόρτας του φύλακα , η δουλειά του ήταν απλή μια και έπρεπε να μείνει εκεί μέχρι να τελειώσουν όλα κι απλά αν ο φύλακας ξυπνούσε , να το βοηθούσε να κοιμηθεί ακόμα βαθύτερα .

Οι άλλοι , κινούμενοι με την ασφάλεια που πλέον τους παρείχε ο Γιώργος , κινήθηκαν ποιο απελευθερωμένα προς τα γραφεία . Εκεί τους περίμενε μια φοβερή έκπληξη μια και η πόρτα των γραφείων ήταν απλά …ξεκλείδωτη ! Ρε συ , πλάκα μας κάνουν , είπε ο Θόδωρας ενώ ο Μπάμπης κι ο Κώστας , σχεδόν μέσα στην απογοήτευση , άρχισαν να πιστεύουν πως δεν θα υπήρχε τίποτα εκεί …. Οπα ! αναφώνησε όμως ο Θόδωρας όταν είδε μπροστά του , τουλάχιστον δέκα ξύλινα κιβώτια , ύψους ένα μέτρο και κάτι , με αυτοκόλλητο «προσοχή εκρηκτικά» πάνω .

Ρε σεις … δείτε εδώ είπε αμέσως , ενώ ο Κώστας άνοιξε ένα που ήταν κλειστό απλά μ ένα στριφτό σύρμα και μια σφραγίδα ασφαλείας . Ήταν πράγματι δυναμίτης … αρκετός για να ρίξει όλο το βουνό που λέει ο λόγος , ενώ αυτοί ήθελαν λιγότερο για να γκρεμίσουν μερικά γραφεία στα δικαστήρια της πόλης . Βρήκαν κάτι σάκους πλαστικούς εκεί κι έβαλαν στον κάθε ένα από δέκα μασούρια και μετά το έριξαν στον ναυτικό τους σάκο που ήταν επι τούτου σχεδόν άδειος .

Ουσιαστικά ήταν ένα ολόκληρο κιβώτιο και φυσικά ήταν αρκετό για να ρίξει ολόκληρο το κτήριο κι όχι μόνο μερικά γραφεία . Υπήρχε μια αίσθηση ευφορίας αλλά …. Οκ , είχαν βρει πολλά μέτρα βραδύκαυστο , είχαν πάρει καμιά τριανταριά αλλά … δεν είχαν πυροκροτητές και το κακό ήταν πως μέσα στο χώρο , υπήρχε ένα μικρό θησαυροφυλάκιο , σε μέγεθος μισού πλυντηρίου και απ’ ότι φαίνεται δεν είχε χρήματα μέσα .

Το να τ ανοίξουν προφανώς και ήταν αδύνατο ,αλλά έμοιαζε καλή ιδέα να το πάρουν μαζί τους , μόνο που…. ήταν μέσα σ ένα ντουλάπι που προφανώς έπρεπε να σπάσει για να απελευθερωθεί . Βγήκε ο Κώστας σε γωνιά κι έκανε σήμα στο Γιώργο να προσέχει ένα παραπάνω τον φύλακα , ο Γιώργος κατανόησε την κατάσταση και έγνεψε με τρόπο δείχνοντας πως κατάλαβε . Άρχισαν με πολύ προσοχή να ξηλώνουν το ντουλάπι αλλά έκαναν κάποιο θόρυβο , όχι πολύ αλλά δεν θα τους έλεγες αθόρυβους .

Ο Γιώργος τους άκουγε και ήταν εντελώς έτοιμος μια πίστευε πως είναι θέμα χρόνου να ξυπνήσει κι φύλακας . Αυτός όμως δεν ξύπνησε και δύο απ’ τους τρεις βγήκαν έξω απ’ το γραφείο κουβαλώντας το θησαυροφυλάκιο , ενώ ο τρίτος είχε τον σάκο με τα λίγα εργαλεία και πολύ δυναμίτη .

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που το θησαυροφυλάκιο έπεσε κάτω κάνοντας έναν τόσο τρομακτικό θόρυβο που θα ήταν αδύνατον να μην ξυπνήσει ο φύλακας . Ο Γιώργος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά , απλά άνοιξε την πόρτα της σκοπιάς και προτού καταλάβει ο φύλακας γιατί ξύπνησε και τι συνέβη του είχε κατεβάσει τον καρακούτσο στο κεφάλι και τον είχε ρίξει ξερό .

Έσκυψε και βεβαιώθηκε πως ήταν ζωντανός μια και σίγουρα δεν θα ήθελε ν αφήσει στον τόπο άνθρωπο του νυχτοκάματου και βγήκε έξω . Κινήθηκε τρέχοντας προς τους άλλους και φωνάζοντας ποια χωρίς να έχει τίποτα φοβηθεί …πάμε γρήγορα παιδιά για λίγο δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε .

Βοήθησε με τον σάκο ενώ οι άλλοι δύο συνέχισαν να κινούνται όσο ποιο γρήγορα μπορούσαν με το θησαυροφυλάκιο , ρίχνοντάς ευθύνες ο ένας του άλλου για το συμβάν . Βρέθηκαν στο σημείο που μπήκαν αλλά έπρεπε να καθυστερήσουν λίγο ακόμα για ν ανοίξουν κάπως παραπάνω την τρύπα και να χωρέσει το μεγάλο μεταλλικό κουτί που υποθέταν πως έχει τα πυροκροτητές .Οι τρεις πέρασαν πίσω κι ο Μπάμπης γύρισε για να βεβαιωθεί πως τίποτα δεν είχε μείνει πίσω το οποίο θα πρόδιδε το γεγονός πως ήταν εκεί .

Αφού τα είχε τσεκάρει όλα , γυρίζοντας πίσω , είδε μια αμηχανία στους φίλους του …. Τι έγινε ρε παιδιά ? Δεν έγινε τίποτα του είπε ο Κώστας αλλά έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα … πως θα πάρουμε από εδώ το κουτί και πως θα βγούμε έξω στον δρόμο μ αυτό?

Τέλος πρώτου μέρους ……..

 

[maik900]

Παλιά, ( μέρος Δεύτερο ….Ο Μπάμιας)​

Άρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης

Είχαν κάνει πράγματι μια μεγάλη κλοπή και είχαν ότι ακριβώς ήθελαν , οι απώλειες ήταν λίγες μια και λίγο αίμα και πέντε έξι ράμματα που θα έκανε ο φύλακας όταν θα ξυπνούσε δεν τα λες και κάτι φοβερό όμως…. η λεία είχε ένα πρόβλημα μεγέθους και υπήρχε μια σίγουρη δυσκολία στην μεταφορά της . Ο σάκος με τα εκρηκτικά δεν θα ήταν μεγάλο πρόβλημα , όμως το θησαυροφυλάκιο με τους πυροκροτητές έμοιαζε λιγάκι βαρύ για ένα ΤΤ κι ένα XR !

Ο Μπάμπης η αλήθεια είναι πως σάστισε εμπρός στην παρέα και δεν ήξερε τι να πει αλλά την αμηχανία έκλεισε ο Κώστας , όταν φώναξε …τράβα ρε μλκα και βρες τίποτα βαριά σχοινιά . Το μάτι του Μπάμπη είχε πάρει κάτι σχοινιά σ ένα από τα φορτηγάκια της εταιρίας και δεν άργησε να τα φέρει αλλά …και πάλι , το πράγμα έμοιαζε κάπως δύσκολο . Ο Κώστας το πείρε γι’ άλλη μια φορά στην πλάτη του και είπε …. Το δένουμε σ ένα μηχανάκι και όλοι οι άλλοι μαζί με τον σάκο , πηδάμε στ’ άλλο και μόλις απομακρυνθούμε , βλέπουμε και κάνουμε . Το θησαυροφυλάκιο που δεν ζύγιζε φοβερά πολύ αλλά είχε πολύ μπατάλικο σουλούπι , μπήκε πάνω στο ΤΤ που θεωρήθηκε ασθενέστερο μια και το άλλο θα έφευγε τρικάβαλο . Το πακέτο δέθηκε πάνω όπως να ναι και πάνω σε κάποια καδρόνια που βρήκαν , προσπαθόντας να το βάλουν σε κάποια τάξη και να επιβιώσει μέχρι το τέλος του μονοπατιού .

Στο τιμόνι κάθισε ο Γιώργος που μια και για προσωπική μηχανή είχε το συγγενές ΧΤ550 , θεωρήθηκε ο καταλληλότερος για να φέρει εις πέρας τον συγκεκριμένο άθλο . Τα φώτα και πάλι δεν θα μπορούσαν να τ ανάψουν μια και δεν ήξεραν ως που θα μπορούσαν να φανούν αλλά έπρεπε σε κάθε περίπτωση να είναι στο τέλος του μονοπατιού σύντομα για να φέρουν βοήθεια , πριν φτάσει η αυγή . Ο Κώστας ανάλαβε το XR με τους άλλους δύο πίσω και τον ναυτικό σάκο να κρέμεται ουσιαστικά πίσω απ’ το φτερό . Τα μηχανάκια πήραν μπροστά και τράβηξαν το μονοπάτι .

Ο Γιώργος πήγαινε ανέλπιστα καλά το ΤΤ αλλά ο Κώστας δεν την πάλευε καθόλου με το τρικάβαλο XR που δεν θύμιζε καθόλου το εννιακόσια του . Είχαν τελειώσει σχεδόν την ανάβαση χωρίς καθόλου απώλειες αλλά διακόσια περίπου μέτρα πριν το τέλος , τα ξύλα στο ΤΤ δεν άντεξαν άλλο , το πακέτο έπεσε , παρέσυρε μαζί και τον Γιώργο και το ΤΤ . Ο Κώστας αν και έξω απ’ τα νερά του , κατάφερε να σταματήσει έγκαιρα το XR πριν γίνουν όλοι ένα ! ο Θόδωρας έτρεξε και έσπρωξε όλο το φορτίο πάνω απ’ το Γιώργο κι αυτός δεν είχε μάλλον τίποτα . Το πρόβλημα ήταν , πως όλη η πίσω πλευρά του ΤΤ , θύμιζε κουτάλι της σούπας και η γενική εικόνα της ψηλής ΥΑΜΑΗΑ ήταν αποκαρδιωτική .

Έλα μην το σκέφτεστε φώναξε ο Θόδωρας κι έλυσαν το κιβώτιο πάνω απ’ το ΤΤ ….το φορτώνουμε στο XR και πάμε πάνω με τα πόδια , είμαστε κοντά , απάντησε ο Κώστας αλλά όλοι ήξεραν πως και το ΤΤ , αν και κλεμμένο , έπρεπε να φύγει από κει . Ο Μπάμπης κάθισε στο XR και έκατσαν το πακέτο πίσω , δεν το έδεσαν πουθενά μια και δεν είχαν πια μαδέρια να το κρατήσουν … έμειναν όλοι γύρω γύρω κι αποφάσισαν μ αυτόν τον τρόπο να το πάνε μέχρι την κορυφή του μονοπατιού .

Τους πήρε τουλάχιστον ένα τέταρτο και κόντεψαν να χτυπήσουν πολλές φορές αλλά τελικά έφτασαν πάνω ! Ο Κώστας γύρισε και είπε στον ελαφρά χτυπημένο και αρκετά κουρασμένο Γιώργο να πάρει το XR και να πάει άνεμος στο σπίτι του Μπάμια και να τον φέρει με την Ford Κλούβα τους ως εκεί . Δεν υπήρξε κανένα κόλλημα , ο Γιώργος καβάλησε το XR και έφυγε οδηγώντας χωρίς αύριο και σε κατάσταση που ακόμα και σε αστυνομία πάνω να έπεφτε δεν θα υπήρχε καμιά λογική να τον κυνηγήσουν .

Ο Κώστας πίσω λέει … παιδιά , να βάλουμε κάπως απόμερα το πακέτο και μετά να πάμε να φέρουμε το ΤΤ . Έτσι και έγινε , το πακέτο απομακρύνθηκε απ’ την διασταύρωση δρόμου και μονοπατιού , σε μία ασφαλή γωνιά , ενώ ο Θόδωρας έμεινε σχετικά κοντά του και σε μία θέση που θα μπορούσε να παρακολουθεί τον δρόμο . Ο Μπάμπης με τον Κώστα κατέβηκαν πάλι κάτω το μονοπάτι μέχρι το ΤΤ που το είχαν αφήσει όρθιο , ακουμπισμένο σ ένα βράχο . Ρε Κώστα , γμησε το , αφού είναι κλεμμένο ! όχι ρε , τι λες τώρα , το μηχανάκι πρέπει να φύγει από εδώ ποτέ δεν ξέρεις .

Το ξάπλωσαν κάτω και βάζοντας πέτρες για κόντρες άρχισαν να πηδούν πάνω στον σκελετό προσπαθώντας να τον φέρουν σε μια θέση που θα έμοιαζε λίγο φυσιολογική . Όταν αυτό κάπως ήρθε , οι πέτρες έπαψαν να είναι κόντρες και έγιναν σφυριά για να κάνουν την δουλειά καλύτερη . Κουτσά στραβά , το μηχανάκι μπήκε σε μία τάξη και μπορούσες με περίσσευμα ηρωισμού να το καβαλήσεις και να πας κάπου … αυτό πάντως δεν ήταν και κάτι φοβερό μια και από κότσια η παρέα , δεν είχε στέρηση .

Φτάνει στην πόρτα του σπιτιού του Μπάμια ο Γιώργος … το σπίτι ήταν κάνα χιλιόμετρο απ’ την αποθήκη σ ένα τριτοκοσμικό και όχι τόσο κατοικημένο προάστιο της πόλης , ήταν μια μονοκατοικία πάνω από ένα μαγαζί που κι αυτό αν και το νοίκιαζε άνηκε στον Μπάμια . Ανέβηκε τρέχοντας την σκάλα και σχεδόν έπεσε πάνω στην πόρτα χτυπώντας το κουδούνι ….δεν ήταν επίμονος , ήταν ήρεμος και έδωσε στον Μπάμια όλο το χρόνο να σηκωθεί να έρθει στην πόρτα . Τον άκουγε να σκουντουφλάει ως εκεί , βρίζοντας την τύχη του και όποιον χτυπούσε το κουδούνι … όταν άνοιξε την πόρτα κι είδε τον Γιώργο, τα μάτια του γούρλωσαν και είπε με απόγνωση και θυμό στο βλέμμα …τι κάνατε ρε μλακισμένα ? σε είδε κανείς ρε μλακιστίρι να έρχεσαι εδώ ? ήταν η δεύτερη κουβέντα του και τον τράβηξε μέσα στο σπίτι .

Ο Γιώργος του εξήγησε την κατάσταση και το πόσο ανάγκη τον είχαν … αυτός με την σειρά του δεν έκανε και μεγάλες χαρές γι’ αυτό που θα έκανε αλλά ο Γιώργος κι οι άλλοι τρεις ήταν βασική πηγή εσόδων του και θα ήταν πολύ επισφαλής η θέση του αν τους έπιαναν οι μπάτσοι μια και είχαν πολλά και για την γούνα του . Μπήκε στην κλούβα και ξεκίνησε για το σημείο , ενώ ο Γιώργος ξέροντας πως πρέπει να εξαφανίσει και το μηχανάκι , ακολούθησε μ αυτό .

Όταν έφτασαν στο σημείο, ο Μπάμιας ήταν ο επαγγελματίας κακοποιός που δεν είχαν γνωρίσει ποτέ … ήταν σοβαρός , ξερός , αποφασιστικός και ήξερε ακριβώς τι ήθελε . Κατεβαίνει κάτω και λέει , φορτώνουμε το πακέτο , τα εκρηκτικά κι ο Κώστας με τον Θόδωρα μαζί μου , εσύ Μπάμπη κι ο Γιώργος στα μηχανάκια , πάτε Παλιόπολη , καθαρίζετε με τα μηχανάκια , καθαρίζουμε εμείς τα υπόλοιπα και σας μαζεύω από κει .
Τα μηχανάκια έφυγαν σφεντόνα , ήταν στον κακό βράχο της Παλιόπολης σε ένα τέταρτο . Η περιοχή ήταν ένα πλάτωμα καμιά τριανταριά μέτρα πάνω απ’ την θάλασσα ενώ το απόκρημνο του βράχου , συνέχιζε και μέσα στην θάλασσα για αρκετές δεκάδες μέτρα ακόμα . Πέρασαν πίσω απ’ της μπάρες του δρόμου και κάθισαν για λίγα λεπτά , ώστε να βεβαιωθούν πως αν και απόμακρη περιοχή, δεν έχει κάποιον παράξενο τύπο γύρω . Έπιασε ο Μπάμπης το XR και στάθηκε στα πέντε μέτρα απόσταση απ’ το βράχο που του έδιναν οι μπάρες του δρόμου , το βάλε μπροστά , κατέβηκε στο πλάι και του κάτσε την πρώτη .

Άνοιξε λίγο το γκάζι και άρχισε ν αφήνει τον συμπλέκτη , ενώ έκανε γοργά βήματα εμπρός …. Λίγο πριν το τέλος του βράχου , άνοιξε το γκάζι κι άφησε την μοτοσυκλέτα να φύγει στην βαθιά θάλασσα . Αυτήν ήταν μια φάση που ποτέ δεν τους άρεσε διότι τα γουστάραν τα μηχανάκια αλλά ειδικά αυτά τα δύο , απ’ την μέρα που τα πήραν , είχαν αυτόν τον τελικό προορισμό . Στην συνέχεια , μ ακριβώς τον ίδιο τρόπο , ακολούθησε και το ΤΤ κι έτσι οι δυο τους , είχαν καθαρίσει εαυτούς και μηχανάκια , περιμένοντας απλά τους άλλους να έρθουν να τους πάρουν .

Ο Μπάμιας έφυγε αντίθετα απ’ της μηχανές και ανέβηκε προς το βουνό. Μετά από μισή ώρα , είχαν μπει κιόλα σ ένα μονοπάτι εκτός δρόμου που οδηγούσε στο πουθενά ! Σ αυτό το πουθενά , και πάνω από ένα ρέμα που δεν θα έλεγες πως είχε νερό με δύναμη , άλλωστε ήταν και πρόσφατο το καλοκαίρι , σταμάτησε . Πέταξε το πακέτο έξω και απομακρύνθηκε με το βαν και τα εκρηκτικά μέσα για καμιά εικοσαριά μέτρα , Κατέβηκε κάτω και είχε βάλει της μπουκάλες με τ οξυγόνο και την ασετιλίνη σαν τον βατραχάνθρωπο στην πλάτη και πήγε προς το πακέτο . Θεώρησε πως μπορούσε να τ ανοίξει μ ασφάλεια μια και ήξερε απ’ την εμπειρία του που είναι τα μάσκουλα και φυσικά δεν θεωρούσε πως η έκρηξη που ίσως να προκαλούσαν οι πυροκροτητές θα μπορούσε να του κάνει κάτι , αφού τα εκρηκτικά ήταν μακριά στο βαν .

Συνεχιζεται....

 

[maik900]

Παλιά, ( μέρος Δεύτερο ….Ο Μπάμιας)​

Άρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης

Πράγματι , δεν του πήρε πάνω από ένα πεντάλεπτο και …. Ναι ! ήταν οι πυροκροτητές μέσα . Δόξα το Θεό είπε ο Κώστας κι ο Μπάμιας γύρισε με μισό μάτι και τον είδε , λέγοντας … ήθελα να ξέρα τι θα κάνεις ρε μλακισμένο μ αυτά ! αλλά όπως και να χει , τα παίρνεις , παίρνεις και τ άλλα απ’ το βαν και τα κρύβεις , δεν κυκλοφορούμε άλλο μ αυτά . Το πε κι έριξε μια κλωτσιά στο ανοιγμένο πακέτο που το πήρε η κατηφόρα στο ρέμα . Μπήκαν όλοι στο βαν και μετά από κάνα χιλιόμετρο κι ενώ δεν έχουν βγει απ’ το μονοπάτι σταματάει και λέει , Κώστα , στα διακόσια μέτρα από δω , τ αμάξι δεν πάει , έχει μια γέφυρα παλιά , τράβα και κρύψε τα πράγματα σου εκεί κι όταν θες έλα πάρτα .

Έτσι και έγινε , έχωσαν τον σάκο , που του είχαν βάλει και τους πυροκροτητές μέσα , στην βάση της γέφυρας . Η γέφυρα , ήταν μεγάλη τοξωτή και είχες την απορία , ποιος και γιατί την έφτιαξε εκεί αλλά ήταν απόμακρος τόπος και επίσης θα μπορούσαν εύκολα να βρουν ξανά το σημείο . Κάλυψαν τα πράγματα και με κάτι μεγάλες πέτρες , έβαλαν και πάνω βλάστηση , οπότε θεώρησαν πως όλα θα ήταν εντάξει και τα πράγματα απόλυτα ασφαλή .

Πεντέμισι , έξι παρά , ο Μπάμπης με τον Γιώργο είχαν πάει κάνα χιλιόμετρο μακριά απ’ τον βράχο στης Παλιόπολης , σ ένα μέρος που είχε δυο δέντρα και είχαν αράξει κιόλα , όταν το βαν σταμάτησε εμπρός τους . Ο Κώστας κι ο Θόδωρας άνοιξαν την πλαϊνή πόρτα και βγήκαν έξω , σταμάτησαν εμπρός απ’ το ανοιχτό παράθυρο του Μπάμια και του λέει ο Κώστας … ευχαριστώ αδερφέ , δεν ξέρω τι θα κάναμε χωρίς εσένα . Αυτός έκανε έναν μορφασμό που έδειξε παραπάνω τα άγρια χαρακτηριστικά του προσώπου του , σαν ν αποδέχεται το ευχαριστώ . Έβγαλε ένα πακέτο με καμιά διακοσαριά χιλιάρικα που είχε βρει μέσα στο πακέτο μαζί με τους πυροκροτητές , μέτρησε είκοσι και τα βαλε στο χέρι του Κώστα …. Να προσέχετε , είπε , έβαλε ταχύτητα κι έφυγε .

Τα μάθατε ? έκλεψαν το νταμάρι , είπε ο κυρ Μήτσος , την ώρα που τους πήγαινε τα φραπεδάκια στον ίσκιο της μουριάς . Έλα ! και τι πήραν , απάντησε ο Κώστας αλλά η συζήτησε τελείωσε απότομα , όταν ο κυρ Μήτσος αποκρίθηκε , ξέρω γω , κανας μλκας ψαράς θα πήγε να πάρει πράμα να φτιάξει μασούρια . Είδαν ο ένας τον άλλο και αν και δεν είπαν τίποτα , ένιωσαν την υπόθεση του κυρ Μήτσου σαν προσωπική επιτυχία . Το γκάλαντ όμως της ασφάλειας δεν τους άφησε να χαρούν και πολύ μια και σταμάτησε στην πλατεία . Ο χωροφύλακας έβγαλε το χέρι απ’ το ανοικτό παράθυρο και έγνεψε στον Κώστα να πάει κοντά του .

Ο Κώστας όπως κι όλοι που έχουν μπει μέσα βαθιά ή όχι , έδινε πληροφορίες … συνήθως αφορούσαν ασήμαντα πράγματα μια και δεν ήθελε να δώσει κόσμο αλλά η αλήθεια είναι πως αν η αστυνομία ήθελε να πάρει παραπάνω , είχε τον τρόπο της ,απλά δεν ήταν ακόμα η ώρα του . Τσίμπησαν χρήμα και μασούρια απ’ το νταμάρι χθες , του πε ο μπάτσος και πες οκ το χρήμα αλλά τα μασούρια γιατί τα πήραν , συνέχισε . Να υποθέσω πως τα πήρε κανείς ψαράς απάντησε ο Κώστας , έχοντας στο μυαλό του , την ατάκα του κυρ Μήτσου . Αν μάθεις κάτι , να μου το πεις , ξέρεις εγώ πως σε προσέχω , απάντησε ο μπάτσος , ενώ στο μάτι του μέσα , μια δυσπιστία είχε φανεί . Ο Κώστας , έγνεψε καταφατικά και γύρισε στην παρέα , ενώ το γκάλαντ έφυγε έτσι αθόρυβα όπως ήρθε .

Το ίδιο απόγευμα , ο Κώστας καβάλησε το ερείπιο 45άρι YUGO ενός μπάρμπα του για να μην τον σχετίσουν και πήγε μαζί με τον Μπάμπη στην γέφυρα , σκοπός ήταν να πάρει δυο τρεις πυροκροτητές κι δυο τρία μέτρα βραδύκαυστο , ώστε να κάνει πρόβες . Φυσικά κι άφησαν τ αυτοκίνητο αρκετά μακριά , τόσο που περπάτησαν σχεδόν μισή ώρα για να φτάσουν και να πάρουν αυτό που ήθελαν . Αποφάσισαν να κάνουν της πρόβες τους εκεί μια και ο θόρυβος απ’ το ρέμα αλλά και η δυνατότητα να πετούν στο νερό τους επικρουστήρες , θα βοηθούσε στην προσπάθεια τους να μην ακουστούν .

Απλό ήταν το πράγμα τελικά …. Έχωναν το φυτίλι μέσα στον πυροκροτητή , το μάγκωναν μ ένα πενσάκι καλά , έδιναν φωτιά με το τσιγάρο και το πετούσαν στο νερό . Ουσιαστικά , πέταξαν μ επιτυχία τρεις πυροκροτητές μ ένα μέτρο βραδύκαυστο όλο κι όλο , έκαναν κι ένα πείραμα καίγοντας το υπόλοιπο φυτίλι που χε μείνει ώστε να υπολογίσουν και την απόσταση που θα έπρεπε να έχουν κατά την έκρηξη .

Όλο τ απόγευμα ο Μπάμπης έπλενε το BOLDOR διότι είχε τσεκάρει γκομενάκι να περνάει απ’ την Ματζέστικ και δεν ήθελε να το χάσει . Είχε αράξει λοιπόν πλατεία και περίμενε το μωρό να περάσει , να σηκωθεί , να κάνει τα δικά του , να το κεράσει καφέ και βλέπουμε . Πού σε μπέμπα , κερνάω καφέ γιατί είσαι φοβερό μωρό κι έχω γλύψει το εννιακόσια για πάρτη σου της είπε μόλις πέρασε . Σε βλέπω λίγο βήτα και λιγούρη αλλά δεν έχω και κάτι καλύτερο να κάνω , οπότε έναν καφέ θα σ αφήσω να τον κεράσεις αποκρίθηκε . Το μωρό δεν ήταν βήτα , ήταν άλφα και θα μπορούσε να παίξει μπάλα και σε καλύτερες μεριές απ’ την Ματζέστικ . Κορδέλα στο μαλλί , που ήταν μαύρο και σπαστό , μπλούζα νυχτερίδα και σορτσάκι ποιο καυτό ακόμα κι από άγριο καλοκαίρι … Στέλλα την έλεγαν κι ήταν φρέσκο φρούτο απ’ τα περάσματα της γειτονιάς .

Η παρέα σιγά σιγά μαζεύτηκε κι ήταν και τσεπωμένη μια και είχε τα μαρούλια που ρειξε ο Μπάμιας αλλά βλέποντας τον Μπάμπη με το μωρό , αποφάσισαν να παίξουν σ άλλο τραπέζι . Την ίδια ώρα , μέσα στο μαγαζί και μπροστά στην οθόνη του Φοίνικα , ήταν ένας τύπος που τάιζε το εργαλείο κανονικά , είχε ρίξει μέσα τρία τέσσερα τάλιρα και το πήγαινε μάλλον για μακρύτερα . Καινούριο φρούτο κι αυτός …ψηλός , λεπτός , με χύμα ρούχα για την ηλικία του , πρέπει να ήταν το πολύ εικοσιπέντε , stan smith παπούτσι και έμοιαζε κομμάτι ζαβός θα έλεγα .

Ο μαγκάκος , είχε πάρει το φραπεδάκι του , το χε μαγκώσει στα κουμπιά , μονό-διπλό , τραβούσε τζούρα όποτε έχανε και είχε απομακρύνει το τασάκι στο δίπλα ουφάκι μιας και μάλλον δεν κάπνιζε . Κανένας εκτός απ’ τον κυρ Μήτσο δεν είχε δώσει σημασία στην παρουσία του … κάτι δεν του κάθιζε , ήταν πολύ κανένας ο τύπος για να είναι πραγματικά κανένας . Σύντομα όμως , σταμάτησε να τον απασχολεί το θέμα και ήρθε στην ουσία των πραγμάτων , που ήταν φυσικά το μαγαζί και οι πελάτες του .

Το χρήμα του Μπάμια μάλλον βοηθούσε τον Μπάμπη να εντυπωσιάσει τόσο το γκομενάκι που το είχε απόψε παρέα στην κάμαρα του . Τελικά είσαι πολύ άγριο αγόρι του πε αφήνοντας τον καπνό απ’ το τσιγάρο της να ταξιδέψει προς το ταβάνι . Ήταν με την πλάτη ακουμπισμένη στον πίσω απ’ το κρεβάτι τοίχο , κρατώντας με το αριστερό χέρι το παρδαλό σεντόνι πάνω στο στήθος της . Δεν έχεις δει τίποτα , έχω πολλά ακόμα να κάνω και θα τα κάνω σύντομα , της αποκρίθηκε , αφήνοντας ένα σαρδόνιο χαμόγελο να ξεφύγει γυρνώντας στο μέρος της και τραβώντας την ξανά κάτω . Ω !!! είσαι και κακό αγόρι , αποκρίθηκε αυτή και χαζογελώντας ετοιμάστηκε για δεύτερο , ίσως και τρίτο γύρο .

Τέλος Β μέρους .

 

[maik900]

Παλιά (μέρος τρίτο και τελευταίο )​

Άρθρο: Ιωάννης Αλεξανδράκης
Δώδεκα το βράδυ κι ο Μπάμπης μ ένα μπιτόνι , να ‘χει τραβήξει το καβλιτσέκι του τεπόζιτου από ένα εξελάκι και να ρίχνει την βενζίνη σ ένα μεγάλο γυάλινο της κόκα κόλας , ώστε να το βάλει στο εννιακόσια που το χε καμιά εικοσαριά μέτρα παρακάτω . Έλεος ρε Μπάμπη, του λέει η Στέλλα … δηλαδή ούτε για βενζίνη ρε π@ύστη μου ! Έλα μπέμπα μην κλαις και θα σου δώσω γλειφιτζούρι αποκρίθηκε αλλά ….. Η αλήθεια ήταν , πως αν και μόλις τρεις μέρες είχαν περάσει , τα λεφτά του Μπάμια είχαν τελειώσει στους λεπάδες και σε μια Kerker για το 900 , οπότε αυτή, κυρία και το πρώτο γκομενάκι στην αγορά , πόσο να παίζει ακόμα με τον ινδιάνο ? Είχε βαρεθεί , της την χάλαγαν κι άλλοι τρεις αν και δεν μπλέκαν στα πόδια τους , οπότε το κορίτσι ουσιαστικά είχε κουνήσει μαντήλι κι απλά δεν το ξέρε ακόμα .

Το απόγευμα που το μωρό έκανε την κομμώτρια στο μαγαζί της Ντέπης , η τετράδα ήταν αραχτή με τα φραπόλαγα στου κυρ Μήτσου . Έξω στην πλατεία αυτοί αλλά μέσα στο πάγκο και με στάση προς τα έξω ήταν ο περίεργος τυπάκος που τόσο δεν άρεσε του κυρ Μήτσου . Χαλαρός και κακοντυμένος , έπινε έναν καφέ που είχε φτάσει σε απόγνωση , το καλαμάκι είχε απ’ της δαγκανιές γίνει σερπαντίνα κι απ’ το λίγο που περνούσε , φυσούσε κι έκανε μπουρμπουλήθρες στο ποτήρι . Ρε σεις , τον ξέρετε αυτόν , τρεις μέρες τώρα , εδώ είναι , είπε ο κυρ Μήτσος αλλά , άσε ρε μπάρμπα το παιδί , είναι ζαβό , δε το βλέπεις ? αποκρίθηκε ο Θόδωρας και γύρισε στην συζήτηση που ήταν αρκετά σοβαρή . Οι τρεις συγκεντρωμένοι πάνω στον Κώστα ,που κάνοντας φανταστικά σχήματα πάνω στο λευκό τραπέζι με το δάκτυλο του , εξηγούσε το κόλπο για την οριστική διαγραφή των αρχείων του δικαστικού μεγάρου .

Η δουλειά , έπρεπε να γίνει το την μεθ επόμενη μέρα , ήταν ιδανικά όλα , θα έπεφτε το Σαββατοκύριακο στην αργία της 28ης οπότε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν πως οι αίθουσες θα ήταν άδειες . Το σχέδιο ήταν απλό …εύκολα θα μπορούσαν να επιλέξουν για ν ανοίξουν ,κάποια απ’ της τρεις πίσω πόρτες που επικοινωνούσαν με το κεντρικό κτήριο . Από εκεί θα έφταναν στης αίθουσες με τ αρχεία που αν και με βαριά λουκέτα και μπάρες , θα είχαν σχετική άνεση για να τα σπάσουν . Στην συνέχεια , θα μοίραζαν το βραδύκαυστο στα δύο και θα κρατούσαν πέντε μέτρα έξτρα , θ άφηναν τα μισά εκρηκτικά στο ένα δωμάτιο , τ άλλα στο άλλο και θα τραβούσαν γραμμή δέκα μέτρων που σημαίνει πως θα είχαν 70 με 100 δεύτερα για να φύγουν .

Τέλος θα εξασφάλιζαν ένα παραπάνω την έκρηξη , έχοντας συνδέσει τα δύο δίκτια με το πεντάμετρο που χαν φυλάξει , ενώ με τα 80 δεύτερα , μπορούσαν να είναι ένα οικοδομικό τετράγωνο μακρύτερα . Έπρεπε απλά να δανειστούν ένα καθαρό όχημα διαφυγής ώστε να μην δημιουργήσουν υποψίες τ οποίο καλά θα ήταν να μην είναι μηχανή αλλά κάτι αδιάφορο και ουδέτερο , ίσως κάποιο αγροτικό .

Η Στέλλα είχε βγει στο δρόμο για να γυρίσει σπίτι απ’ την δουλειά και φυσικά δεν περνούσε αδιάφορη , ατάκες τύπου , κάνε την παρέλαση σου στυλοβάτη μου και γοργόνα μου τι θες στην στεριά , ήταν δεδομένες κι απόλυτα φυσιολογικές μια και το μωρό έκανε μπαμ ! Το… δεσποινίς πλησιάστε παρακαλώ … που ακούστηκε απ’ το εν παράπλευρο κίνηση αυτοκίνητο , δεν της φάνηκε όμως και τόσο φυσιολογικό . Κάνει μια έτσι και βλέπει έναν τύπο γύρω στα σαράντα που χε φορέσει ένα κάθε άλλο από φυσικό χαμόγελο . Τράβα και γ@μήσου ρε μ@λ@κα του απάντησε και επιτάχυνε τον ρυθμό της μια κι ο συνοδηγός , βγήκε και την ακολούθησε .

Έσφιξε την τσάντα της και γύρισε κάπως πλάι και λέει , φύγε ρε μ@λ@κ@ , θα φωνάξω …. Αστυνομία ρε παλιοπ@υτανάκι , μπες στ’ αυτοκίνητο , ήταν απάντηση και πιάνοντας το δεξί μπράτσο της, άνοιξε την πόρτα και την πέταξε στ’ όχημα που είχε σταματήσει . Άκου μπέμπα της λέει ο οδηγός , πάμε κάπου έξω , σε ρωτάω πέντε πράγματα , τ απαντάς και δεν σε ξέρω , δεν με ξέρεις , γκέγκε ? Αυτή κούνησε το κεφάλι και μαζεύτηκε ακόμα παραπάνω . Βγαίνουν λίγο έξω απ’ την πόλη σ ένα χώρο που μάλλον δεν φόβιζε μια και είχε μια σχετική κίνηση από διερχόμενα οχήματα κι ήταν κι ανοιχτάδα .

Της άνοιξαν την πόρτα απ’ έξω και μόλις αυτή βγήκε , ο οδηγός , έχωσε τον δείκτη και τον αντίχειρα του σαν δαγκάνες στα μάγουλα της και κουνώντας της το πρόσωπο λέει … λοιπόν τσουλίτσα , ότι ρωτάω απαντάς και δεν θέλω ούτε δισταγμούς , ούτε φωνές . Τι ρόλο βαράει ο μλκας που νταραβερίζεσαι ? δεν τον ξέρω παρά τρεις μέρες απάντησε …κοίτα είναι κλέφτης , απατεωνάκος και γενικά χαμένο κορμί αλλά αυτά και τα ξέρεις και δεν με νοιάζουν , της απάντησε .

Μήπως σου είπε κάτι ποιο βαρύ απ’ αυτό , κάτι ποιο άγριο , της είπε ενώ τα μούτρα του είχαν φτάσει στους δέκα πόντους τα δικά της και το βλέμμα του , σ έκανε πράγματι να πιστέψεις πως το να πεις ψέματα , δεν είναι καλή ιδέα . Την πρώτη μέρα που βγήκαμε μου είπε πως έχει πολλά να κάνει ακόμα και θα τα κάνει σύντομα , αλλά δεν ξέρω τίποτα παραπάνω …. Την κοίταξε στα μάτια και με βαθιά βαριά φωνή που θύμιζε την ηρεμία χιλίων δαιμόνων , ρωτάει ξανα , είσαι σίγουρη ? με τα πόδια έτοιμα σχεδόν να καταρρεύσουν , απάντησε κουνώντας καταφατικά το κεφάλι της . Οι μπάτσοι μπήκαν στ’ αμάξι κι έφυγαν , ενώ η Στέλλα , έλεγε και ξανά έλεγε στον εαυτό της , πως δεν θα ξανά μπλέξει με μλκες και προσπαθούσε να στυλωθεί για να κάνει οτοστόπ και να γυρίσει πίσω .

Ο Μπάμπης ήταν στο δωμάτιο που νοίκιαζε σε μια αυλή κι έχοντας γλύψει το boldor , ήταν έτοιμος να την κάνει , να βρει τους άλλους και να βγουν στην γύρα . Είχε στην διαπασών την μουσική στο κασετοφωνάκι και δεν πήρε πρέφα την κίνηση έξω . Η πόρτα χτύπησε με αρκετή δύναμη ψηλά , στο ύψος του προσώπου σε τρεις συνεχόμενες φορές , δεν υπήρχε λόγος να ρωτήσει ποιος είναι… ήξερε, μόνο μπάτσος χτυπάει έτσι πόρτα , οπότε την στιγμή που πηδούσε απ’ το παράθυρο ακούστηκε και το αστυνομία ανοίξτε .

Ψυχρόαιμος όπως ήταν , είδε την έξω κατάσταση και την έκρινε δύσκολη αλλά θα έκανε ότι μπορούσε . Τα περιπολικά ήταν δύο , στην αυλή δεν υπήρχε χωροφύλακας αλλά μόνο στην πόρτα του κι έξω στο πεζοδρόμιο , κάπου εκεί ήταν και το boldor , οπότε , ήθελε απλά λίγη τύχη και πολύ ψυχραιμία . Κινήθηκε μέσα στην αυλή και στην πλάτη αυτών που χτυπούσαν την πόρτα, ήρεμα και χαλαρά ,βγήκε έξω .Έκανε ένα νεύμα και χαμογέλασε στους αστυνομικούς και καθώς του ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό ανέβηκε στο εννιακόσια.

Έβαλε το κλειδί και ήταν έτοιμος να μιζάρει έχοντας μια εκπληκτική για την στιγμή ηρεμία . Στην πρώτη πρώτη μιζιά πήρε μπρος αλλά και οι αστυνομικοί της πόρτας γύρισαν προς το μέρος του . Έβαλε πρώτη και ξεκίνησε μπροστά απ’ τους έξω αστυνομικούς ενώ οι μέσα φώναξαν … αυτός είναι πιάστον ! είχε κάνει 4-5 μέτρα , όταν ο ένας αστυνομικός τράβηξε πιστόλι και το σήκωσε με σκοπό να ρίξει , όταν ο άλλος του χτυπούσε με την δεξιά παλάμη το πάνω μέρος των χεριών του . Τι κάνεις ρε μλκα , θα σκοτώσεις το παιδί για πλάκα … σαστισμένος ο πρώτος , σηκώνει ξανά το όπλο και το γυρίζει προς το εννιακόσια που έφευγε …ξεκόλλα ρε , τι θα πεις σπίτι στο παιδί σου , του λέει ξανά ο άλλος και μετά από ένα δυο δευτερόλεπτα που φάνηκαν αιώνας , κατέβασε οριστικά το πιστόλι κάτω .

Έτσι , δεν πειράζει , δεν χάθηκε κι ο κόσμος , θα τον πιάσουμε στην πόλη είπε , άνοιξε την πόρτα του περιπολικού και μπήκε μέσα ακολουθώντας την πορεία του boldor ενώ ταυτόχρονα , ενημέρωνε στον ασύρματο . Ανοιχτές οι σειρήνες και πίσω απ’ το Μπάμπη ,τα περιπολικά όμως, ως άνευρος που ήταν , ήξερε πως δύσκολα θα μπορούσαν να τον πιάσουν και οδηγούσε γρήγορα αλλά όχι ριψοκίνδυνα . Ακούγοντας της σειρήνες όλο και ποιο μακριά , έκανε και τα σουζάκια του αλλά το θέμα ήταν , που θα πήγαινε τώρα … Σίγουρα δεν θα μπορούσε να πάει να βρει τους άλλους , ο Μπάμιας θα ήταν πολύ κακή ιδέα , οπότε η κάμαρα της Στέλλας θα ήταν μια καλή κι απόλυτα λογική λύση . Βγαίνοντας στην ευθεία για την Στέλλα , έχει Δευτέρα , σηκώνει στην τσιτιά και στο ζύγιασμά χώνει τρίτη κι αφήνει το μηχανάκι να κυλήσει στο καπάκι με το φρένο του…και τι πιλότος ! να πηγαίνει το Boldor κατάρτι με σαράντα και η ουρά να είναι στον πόντο απ την άσφαλτο .

Του άρεσε αυτή η ευθεία , είχε κόσμο να τον δει , έκανε εφέ στο γκομενάκι και η ακουστική τον έκανε περήφανο για την καινούρια του εξάτμιση . Ούτε καν είδε τον μπάτσο στην άκρη του δρόμου που στην ουσία πέταξε το μπατσικό Guzzi στην μέση και το εννιακόσια μαζί με τον Μπάμπη άρχισε να κάνει τούμπες για τα επόμενα σχεδόν τριάντα μέτρα . Ώσπου να συνέλθει να ξεζαλιστεί και να σηκωθεί , είχαν φτάσει και τα δύο περιπολικά που ακολουθούσαν απ’ το σπίτι του , χωρίς σειρήνες μια και όπως αυτός , θεώρησαν κι αυτοί λογικό να πάει στην Στέλλα . Το πρώτο που άκουσε μόλις είδε τους μπάτσους από πάνω του ήταν …ήρθες να βρεις την Δουλτσινέα αγόρι μου ? μην σε τρομάξω αλλά σ έχει πουλήσει .

Τσέκαραν αν είχε χτυπήσει και μετά του πέρασαν χειροπέδες με τα χέρια μπροστά και τον σήκωσαν απ’ τα μπράτσα . Αυτός σηκώθηκε ήρεμα και βλέποντας την Στέλλα έξω μια και ουσιαστικά όλα είχαν γίνει έξω απ’ την κάμαρα της , απλά γύρισε το κεφάλι προς το μέρος της , την είδε και ξανά γύρισε μπροστά του , χωρίς να κάνει καμία γκριμάτσα και κανένα μορφασμό .

Κύριε κλείνουμε είπε ο κυρ Μήτσος στον περίεργο πελάτη του και συνέχιζε να μαζεύει τα τραπεζάκια του απ’ έξω . Πέρασαν δέκα λεπτά και είχε ολοκληρώσει όλες της εργασίες , όταν ξανά στήθηκε μέσα στον πάγκο του και έλεγε για δεύτερη φορά στον παράξενο πελάτη του… πήγαινε σπίτι σου αγόρι μου , κλείσαμε …αυτό ακριβώς περίμενα κι εγώ , του αποκρίθηκε και συνέχισε … Λοιπόν μπάρμπα δεν έχεις και καλό αλλά δεν έχεις και κακό όνομα στην αγορά , τόσες μέρες που είμαι εδώ , παράξενο μου φαίνεται αλλά δεν απασχολείς .

Συνεχιζεται....

 

[maik900]

Πηγη ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΗΤΕΙΑΣ

 

[patsavour]

Όλη η αλήθεια για τα ντουκατι εποχής.

 

[maik900]

Ο γύρος του θανάτου – Όταν οι αναβάτες φλερτάρουν με το θάνατο​

Μια κυκλική κόλαση από σανίδια, βενζίνη και παράλογη αφοσίωση. Κι εκεί μέσα, άντρες –και μερικές φορές γυναίκες– που οδηγούσαν σαν να είχαν κάνει συμφωνία με τη βαρύτητα να μη δουλέψει.

Τσίρκο, ένα ξύλινο βαρέλι και μια μοτοσυκλέτα στον τοίχο
Από την Αμερική στον κόσμο – με Indian και Harley-Davidson
Παίζανε με τη φυγόκεντρο για το θέαμα με ρίσκο τη ζωή τους
Ρομαντισμός, τρέλα και παράδοση που δεν ήταν για όλους

Τσίρκο, ένα ξύλινο βαρέλι και μια μοτοσυκλέτα στον τοίχο​

Δεν υπάρχει τίποτα φυσιολογικό σΆ ένα τσίρκο με μοτοσυκλέτες να γυρνάνε κατακόρυφα μέσα σε ένα ξύλινο βαρέλι. Και όμως, για δεκαετίες, αυτό ακριβώς ήταν το απόλυτο θέαμα: το «Τείχος του Θανάτου». Μια κυκλική κόλαση από σανίδια, βενζίνη και παράλογη αφοσίωση. Κι εκεί μέσα, άντρες –και μερικές φορές γυναίκες– που οδηγούσαν σαν να είχαν κάνει συμφωνία με τη βαρύτητα να μη δουλέψει.

Από την Αμερική στον κόσμο – με Indian και Harley-Davidson​

Το σόου ξεκίνησε στην Αμερική, γύρω στο 1915. Πήρε φόρα στις δεκαετίες του Ά20 και του Ά30, και μετά σκόρπισε σε όλο τον κόσμο. Οι αναβάτες χρησιμοποιούσαν κυρίως Indian Scout και Harley-Davidson 750, ελαφριές και γεροδεμένες. Ανάμεσά τους, μερικά ονόματα έγιναν θρύλοι: ο Don Daredevil, η Lillian La France, ο Tornado Smith – μαζί με το λιοντάρι του. Ναι, είχε λιοντάρι πάνω στη μοτοσυκλέτα.

Παίζανε με τη φυγόκεντρο για το θέαμα με ρίσκο τη ζωή τους​

Οι θεατές ανέβαιναν σε εξέδρα, κοιτούσαν από ψηλά, κι έβλεπαν τις μηχανές να ανεβαίνουν τους τοίχους με απίστευτη ταχύτητα. Οι αναβάτες χαιρετούσαν, έπιαναν χαρτονομίσματα από τα χέρια του κοινού, σηκώνονταν πάνω στη σέλα, κι όλα αυτά μέσα σε μια δίνη θορύβου και φόβου. Η φυγόκεντρος δύναμη τους κρατούσε επάνω – ή τους εκσφενδόνιζε αν έκαναν λάθος.

Ρομαντισμός, τρέλα και παράδοση που δεν ήταν για όλους​

Οι περισσότεροι είχαν σημάδια, σπασμένα πλευρά και βλέμμα χαμένο κάπου ανάμεσα στο ρίσκο και στην πίστη. Το «Wall of Death» δεν ήταν για όλους. Ήσουν εκεί για να δοκιμάσεις τη μοίρα σου. Ή για να χαθείς μαζί της. Και όταν τελείωνε η παράσταση, οι αναβάτες έβγαιναν γελαστοί, κουρασμένοι, μυρίζοντας λάδι και θάνατο – και ξεκινούσαν να στήνουν την επόμενη.

Σήμερα υπάρχουν ακόμα μερικά τέτοια σόου, σε φεστιβάλ ή vintage events. Αλλά είναι σπάνια, σαν πνεύματα παλιάς εποχής που δεν λένε να φύγουν. Το «Τείχος του Θανάτου» παραμένει μια από τις πιο σουρεαλιστικές, άγριες και ρομαντικές ιστορίες που γεννήθηκαν στους δύο τροχούς.

 

[esel]

Eυτυχως τα χω προλάβει......ουπς ...ημανε πολυ μωρο βεβαια τοτενες ....

Στάλθηκε από το SM-N975F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

 

[maik900]

Το Σίμσον – του Δημήτρη Ε. Σολδάτου​

​

Δούλευε ο αδερφός μου σ’ ένα ξενοδοχείο, κάτι χιλιόμετρα απ’ το σπίτι μας, και το βάραγε ποδαράτο. Το πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι, ήταν δύσκολο. Το βράδυ, που είχαν πέσει τ’ αυτιά του απ’ την κούραση, ήταν αβάσταχτο. Βρήκε, λοιπόν, δυο χαλασμένα ποδήλατα κι αρχίνησε την συναρμολόγηση: μια ρόδα απ’ αυτό, ένα φτερό απ’ το άλλο, μάτιασε και την αλυσίδα, έβαψε τον σκελετό, λάδι απ’ το ροΐ για να ξεσκουριάσει το κουδούνι και… νάτο ένα ποδήλατο!

Μια μέρα, όμως, στην μεγάλη κατηφόρα τ’ Αϊ-Νικόλα, κοντά στην Γιώτρηση, έστριψε το τιμόνι, που στηρίζονταν σε αυτοσχέδιο άξονα από… ξύλο, αλλά η ρόδα πάπαλα, πήγαινε ντουγρού στον γκρεμό! Τότε, ξεκαβάλησε στο ένα πετάλι και πήδηξε πλάι, αφήνοντας το ποδήλατο να σαλατιαστεί πίσω απ’ τα πουρνάρια, στο ρέμα. Κι αυτός, όμως, δεν την έβγαλε καθαρή: γρατσούνισε την πλάτη του, έσκισε τους αγκώνες του, έγδαρε τα γόνατά του, και τα ρούχα του κρέμονταν από πάνω του ματωμένα κουρέλια.


Από εκείνη την μέρα, το ’βαλε σκοπό:

«Θα πάρω μηχανάκι! Πάει, τέλειωσε!»

Να πάρεις μηχανάκι, μια κουβέντα είναι… Με τι λεφτά; Με τι δίπλωμα; Από πού να το πάρεις; Και, βέβαια, τι μάρκα, πόσο κυβικά, τι χρώμα;
Αρχίνησε, ο καημένος ο Θωμάς, να γλυκοκοιτάζει τα μηχανάκια των άλλων:

«Να, σαν του Μήτσου του Μπαριάνη το Ζούνταπ θα πάρω. Όλο σίδερο, με φτερό δυνατό και με σκάρα. Ολόκληρη μπάλα τριφύλλι κουβαλάς. Τι λέω, δεμάτι κλαρί απ’ τον λόγγο! Έχει κι ο Νάσος ο Μουζάκης Ζούνταπ, αλλά αυτό είναι κόκκινο, του Μήτσου μπλε. Μπλε ή κόκκινο; Και πόσο κάνει; Φτάνουν τα λεφτά;»

Ύστερα από λίγες μέρες έρχονταν απογοητευμένος:

«Τζίφος το Ζούνταπ! Δεν βγαίνει πια τέτοιο μοντέλο. Κι αν έχει ξεμείνει κανένα, δεν το φέρνουν στην Λευκάδα και θα ’ναι πανάκριβο!»

Κι ύστερα, πάλι το γλυκοκοίταγμα:

«Φλορέτα θα πάρω, σαν του Νιόνιου του Καμαρίλα – αθάνατο πράμα!»

Μα ξανά απογοήτευση:

«Έψαξα παντού… Δεν πουλάνε πια Φλορέτες!»

Τότε ήταν που του πέταξα την ιδέα:

«Να πάρεις παπί!»

Μόνο που δεν με σκότωσε:

«Παπί; Παπίιι; Τι να το κάνω, ρε, το παπί; Πλαστικούρα ολόκληρο! Το δεπόζιτο κάτω απ’ την σέλα! Εγώ θέλω να το σφίγγω ανάμεσα στα ποδάρια μου, όχι να πατάω φρένο και να σέρνεται ο κώλος μου στην άσφαλτο! Άσε που είναι πανάκριβο… Να μου λείπει το παπί! Άκου, παπί! Όνομα είναι αυτό για μηχανάκι; Θ’ αγόραζε, ρε, ο Νάσος παπί; Θα καβάλαγε παπί ο Μήτσος ο Μπαριάνης; Θα έφτυνε πάνω του ο Νιόνιος ο Καμαρίλας;»

Μου έριξε μια απαξιωτική ματιά. Και, φεύγοντας, βρυχήθηκε ακόμα μια φορά:

«Άκου, παπί!»

Το καλοκαίρι, όμως, ήταν μακρύ, η δουλειά σκληρή κι ο ποδαρόδρομος ξεπάτωμα. Η απόφαση έπρεπε να παρθεί. Και πάρθηκε εν μια νυκτί.
Κάποιο απόγιομα ήμουν στην αυλή, όταν άκουσα κάτι σαν κακάρισμα κι είδα ένα σύννεφο καπνού, μιαν αμπούρα, να πλησιάζει προς το σπίτι. Σε λίγο, διέκρινα τον Θωμά πάνω σ’ ένα μηχανάκι κόκκινο σαν Φλορέτα, αλλά Φλορέτα δεν ήταν· που έμοιαζε με Ζούνταπ, αλλά Ζούνταπ δεν ήταν, να παρκάρει κάτω απ’ την κληματαριά και να κατεβαίνει σαν κοκοτός με φουσκωμένο λειρί απ’ την περηφάνια:

«Αγόρασα Σίμσον!» είπε, σαν να έλεγε: «Πήγα στο φεγγάρι!»

Έφερα έναν κύκλο γύρω απ’ το μαραφέτι και το περιεργάστηκα επισταμένως. Χμ! Δεν ήταν κι άσκημο! Μόνον εκείνο το σύννεφο που άφηνε πίσω του με προβλημάτισε…

Ο Θωμάς έδινε ρεσιτάλ παρουσίασης:

«Είναι απ’ την Ανατολική Γερμανία, στην μισή τιμή απ’ όσο τ’ άλλα μηχανάκια, φτηνά ανταλλακτικά και δίχρονο!»

Ωπ, εδώ κόλλησα!

«Τι πάει να πει… δίχρονο;» ψέλλισα.

Ο Θωμάς πήρε ύφος καθηγητή (πρόβα για όταν κάποτε θα γινόνταν):

«Πάει να πει πως δίνει ενέργεια σε δύο χρόνους, ενώ τ’ άλλα δίνουν σε τέσσερις. Πράγμα που σημαίνει, τι;» με ρώτησε.

«Που σημαίνει, τι;» επανέλαβα εγώ.

«Σημαίνει πως είναι πιο γρήγορο, κεφάλα – αυτό σημαίνει!» είπε κοροϊδευτικά.

«Πιο γρήγορο, ε;» επανέλαβα μηχανικά, ενώ σκεφτόμουν πως κάποτε θα το πάρω κι εγώ, δεν μπορεί. Κι όλοι οι φίλοι μου, που είχαν παπιά και το ’παιζαν καμπόσοι, θα έτρωγαν την σκόνη μου. Κι οι κοπέλες, που πεζό δεν με υπολόγιζαν, καβαλάρη και πιο γρήγορο απ’ όλους, θα με προσκύναγαν.

«Τι περιμένεις;» μ’ επανέφερε στην πραγματικότητα ο αδερφός μου. «Σάλτα να πάμε καμιά βόλτα. Εεε… Πρόσεχε τους μαρσπιέδες! Δεν πιστεύω να έχεις λάσπες στα παπούτσια;»

Καβάλησα και ξεκινήσαμε. Είχε ωραία αίσθηση, αναπαυτική σέλα και πήγαινε σαν δαιμονισμένο.

Σταματήσαμε στους Παλιοβορούς και ήπιαμε νερό απ’ την κόκκινη βρύση με το μπρούντζινο λιονταράκι. Ο Θωμάς έσβησε την μηχανή, για να μου δείξει πώς παίρνει μπροστά. Άνοιξε το τσοκ του αέρα και πάτησε την μανιβέλα: μία, δύο, τρεις φορές – τίποτα! Μόνον ένα «Γρρρ! Γρρρ!» σαν κριτσόνι, μα μπροστά δεν έπαιρνε. Μ’ έβαλε να το σπρώξω και, με δευτέρα μέσα, άφηνε τον συμπλέκτη κάθε τόσο αλλά… πάπαλα!

«Φαίνεται πως έβαλα περισσότερο λάδι», είπε ο αδερφός μου.

«Τιιι; Λάδιιι;» έκαμα εγώ.

«Ναι, ρε, λάδι! Στα δίχρονα βάνεις και λάδι στην βενζίνα. Να, ξεβιδώνεις μ’ ένα δίφραγκο το καπάκι στο πλάι, προσεκτικά για να μην σου πέσει η βίδα, ανοίγεις το μπουκαλάκι που έχω εδώ, μετράς με την μεζούρα, ρίχνεις λάδι, κλείνεις το μπουκαλάκι, το σκουπίζεις με το πανάκι αν σου «τρέξει», το βάνεις πάλι στην θέση του, βιδώνεις το καπάκι, και τέρμα. Πόσο συχνά θα το κάνεις αυτό; Και πόσο δύσκολο είναι; Μην είσαι τεμπέλης!»

Συνεχιζεται......

 

[maik900]

Το Σίμσον – του Δημήτρη Ε. Σολδάτου​

Έμεινα κόκαλο! Όταν συνήλθα, ξέσπασα:

«Τι λες, ρε Θωμά! “Ντίλι ντίλι ντίλι, ντίλι το καντήλι, που ’φεγγε και κένταγε η κόρη το μαντήλι” μοιάζει! Άκου “ξεβιδώνεις μ’ ένα δίφραγκο το καπάκι στο πλάι, προσεκτικά για να μην σου πέσει η βίδα, ανοίγεις το μπουκαλάκι, μετράς με την μεζούρα, ρίχνεις λάδι, κλείνεις το μπουκαλάκι, το σκουπίζεις με το πανάκι αν σου “τρέξει”, το βάνεις πάλι στην θέση του, βιδώνεις το καπάκι, και τέρμα”. Tι τέρμα, ρε! “Ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι”, έτσι μου φαίνεται εμένα αυτό, σαν να διαβάζω το Ανθολόγιο του Δημοτικού! Δηλαδή οι άλλοι θα φουλάρουν τα παπιά τους στο άψε-σβήσε και θα φεύγουν με τις γκόμενες γαντζωμένες πάνω τους σαν βδέλλες, ενώ εγώ θα κατεβάζω την δικιά μου – όποτε την αποκτήσω, που με τέτοιο μηχανάκι δεν το βλέπω – για να ξεβιδώνω μ’ ένα δίφραγκο το καπάκι να ρίχνω λάδι; Και μετά να μυρίζουν απ’ την καπνούρα τα μαλλιά της, να μαυρίζει το πουκάμισό της και να γελάνε με την πάρτη μας οι παπάκηδες; Α, πα, πα! Αποκλείεται να οδηγήσω εγώ αυτό το μαραφέτι!»

Μόλις πήγε φαντάρος ο αδερφός μου, αυτό το μαραφέτι το οδήγησα εγώ! Μου έσβηνε κάθε τρεις και λίγο. Κι όταν έπαιρνε μπροστά, με τύλιγε σε σύννεφα καπνού, ίσως για να μην βλέπουν οι άλλοι το χάλι μου κι εγώ να μην βλέπω την σκόνη τους. Γιατί, αν και δίχρονο, δεν ήταν πιο γρήγορο απ’ τα «πειραγμένα» παπιά των φίλων μου, με τις κομμένες εξατμίσεις και τα παραπανίσια κυβικά. Ούτε πιο όμορφο από κείνα ήταν: με τις νικελωμένες μηχανές, τα φανταστικά αυτοκόλλητα και τις δερμάτινες σέλες, που πάνω τους καθόντανε αναπαυτικά οι ωραιότεροι κώλοι της περιφέρειας! Τ’ όνειρο έγινε καπνός… Και το Σίμσον κατάντησε για μένα, απλώς, ένα μεταφορικό μέσο, όταν βέβαια με μετέφερε εκείνο και δεν το μετέφερα εγώ.

Θυμάμαι μια νύχτα στην ανηφόρα, μετά το Νιχωρίτικο πηγάδι, που έσβησε και δεν έπαιρνε μπροστά με τίποτα! Δούλευα σ’ ένα εστιατόριο στο Νυδρί και γύριζα σπίτι ψόφιος. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Το νεκροταφείο κοντά. Τα καντηλάκια στους τάφους αναμμένα. Έτρεμαν τα ήπατά μου… Άνοιγα το τσοκ, πατούσα την μανιβέλα, τίποτα! Το πήγαινα στα χέρια μέχρι πιο πάνω, το γύριζα στην κατηφόρα, έβαζα ταχύτητα κι άφηνα τον συμπλέκτη: «Γρρρ! Γρρρ!» ο γνωστός ήχος σαν κριτσόνι. Ύστερα ένα «Βρρρ! Βρρρ!» Κατόπιν κάτι σαν βήξιμο: «Γκχ! Γκχ!» Και μετά «Κλάτς! Κλατς!» κι έσβηνε… Ύστερα από πολλές προσπάθειες, κι αφού απ’ την τσαντίλα ο φόβος του νεκροταφείου πήγε περίπατο, το πέταξα πίσω απ’ το πηγάδι και σήκωσα μια κοτρόνα για να το σπάσω. Εκεί, θυμήθηκα τον αδερφό μου, την χαρά του όταν τ’ αγόρασε, τα λεφτά που ξόδεψε γι’ αυτό, τα βγαλμένα με ιδρώτα και ποδαρόδρομο, και την γλύτωσε το καημένο το Σίμσον.

Μια φορά σκουπ’λιάστ’κα μπροστά στο πορτόνι της θεια-Λένης του Μουζάκη, γιατί είχε βάλει μπουγάδα, οι σαπουνάδες έτρεχαν ποτάμι κι ο δρόμος γλίστραγε σαν χέλι…

Και μιαν άλλη, απέναντι απ’ του Δρόση του Βάλτρα το σπίτι, ακριβώς στην ελιά του Κακάρη, γύρισα να κοιτάξω την εξάτμιση, που είχε μετατραπεί σε λιγνιτωρυχείο, και τράκαρα πάνω στον μεγάλο κυπριακό γάιδαρο του Νίκου του Συνιόδη, που ήταν φορτωμένος σανό: ευτυχώς έπεσα στα μαλακά, ο γάιδαρος δεν έπαθε τίποτα, ο μπαρμπα-Νίκος έκαμε, απλώς, τον σταυρό του, αλλά το μηχανάκι χτύπησε στην λιθιά και βούλιαξε το δεπόζιτο. Προσπάθησα να το επαναφέρω αλλά ματαίως. Με κανέναν τρόπο δεν επανέρχονταν. Κι ο αδερφός μου έρχονταν με άδεια την επόμενη εβδομάδα. Βλέποντάς το, έγινε πιο πράσινος κι απ’ το χακί που φορούσε! Το Σίμσον κλειδώθηκε κι έμεινε στην αποθήκη, μέχρι να σπάσω την κλειδαριά εννοείται…

Μόλις απολύθηκε ο αδερφός μου, το πήρε μαζί του στην Αθήνα. Κι όταν διορίστηκε στην Ρόδο, ως καθηγητής, το Σίμσον διέπλευσε το Αιγαίο. Πριν λίγα χρόνια, το χάρισε σ’ έναν Βούλγαρο εργάτη και τα ίχνη του χάθηκαν…

Σήμερα, η Ανατολική Γερμανία δεν υπάρχει πια. Έπεσε το Τείχος του Βερολίνου κι ενώθηκε με την Δυτική. Η βιομηχανία που έβγαζε τα Σίμσον χρεοκόπησε.

Στην Λευκάδα ξέμειναν ελάχιστα.

Ο Μιχάλης ο Καρτάνος απ’ το Περιγιάλι έχει ένα ολόιδιο μ’ εκείνο που είχα. Το βλέπω καμιά φορά στον δρόμο να το κυκλοφορεί ή αραγμένο έξω απ’ το σπίτι του και με πιάνει η νοσταλγία! Έτσι μου ’ρχεται να του το γυρέψω για καμιά βόλτα, αλλά δεν θέλω να χαλάσω την αίσθηση την παλιά. Όπως αποφεύγεις να συναντήσεις μια γυναίκα απ’ το παρελθόν σου, για να την θυμάσαι πάντα όπως την ήξερες.

Τελικά, το Σίμσον ήταν καλό μηχανάκι! Αν του έβαζες την σωστή αναλογία σε λάδι, όλα πήγαιναν ρολόι. Αλλά εγώ σε τι έβαλα σωστή αναλογία, για να βάλω και σε λάδι;

Πηγή: neoplanodion.gr
* O Δημήτρης Σολδάτος είναι ποιητής, διηγηματογράφος και λατρεύει τις μοτοσυκλέτες. Ζεί στη Λευκάδα

 

[maik900]

Σημεία – και τέρατα – των Καιρών, Νοέμβριος 2025​

Φιλοσοφία και η διάσημη σούζα στην Καλλιθέα των 350 μέτρων!​

Kείμενο: Βασίλης Αντζουλάτος

Αυτόν τον μήνα μιλάμε για τα κράνη, την αγορά ενός σπιτιού αντί για μια μοτοσυκλέτα, για τον αντι-μοτοσυκλετισμό, τη μοτο-φιλοσοφία, τα πίσω φανάρια των αυτοκινήτων και τον “Μοτο-Νόμο” του Μέρφι. Απλά, ξεκάθαρα – και ο νοών, νοείτω…

Μοτοσυκλετιστική φιλοσοφία – Μάθημα 1ο​

Αυτός που καβαλάει μοτοσυκλέτα είναι εκτεθειμένος στα βλέμματα του περίγυρου. Όλοι μπορούν να δουν πλήρως το σώμα του, τη στάση του, η θωριά του, τον τρόπο που χειρίζεται τη μοτοσυκλέτα του, είτε περίτεχνα, είτε άτσαλα.
Για τους φίλους και τους γνωστούς του είναι, παραδείγματος χάρη, “ο Κώστας με το ΚΤΜ” – αναβάτης και μοτοσυκλέτα δένουν και γίνονται εικόνα και brand name.

Δεν ισχύει το ίδιο με το αυτοκίνητο, ακόμα κι αν μιλάμε για πανάκριβα Supercar. Το αυτοκίνητο καταλαμβάνει περισσότερο χώρο, είναι ογκώδες, επιβάλλεται και “επιτίθεται” στο περιβάλλον του, το παραβιάζει.

Ο οδηγός/ιδιοκτήτης δεν φαίνεται, παρά μόνο το κεφάλι του, κι αυτό εφόσον είναι ανοικτά τα – φιμέ συνήθως – τζάμια του.
Μένει λοιπόν να κοιτάς το ωραίο αυτοκίνητο, αλλά όχι αυτόν που το οδηγεί.

Επίσης η μοτοσυκλέτα ή τα δίτροχα γενικότερα, έχουν συνήθως το πλεονέκτημα να σε μεταφέρουν ακριβώς στο σημείο που θέλεις να πας – στην καφετέρια, για παράδειγμα – οπότε ο κόσμος βλέπει αναβάτη και μηχάνημα μαζί, συνδέοντάς τους άμεσα, ενισχύοντας ακόμα παραπάνω την εικόνα του “Κώστα με το ΚΤΜ”.

Με αυτοκίνητο μπορείς να κάνεις την αντίστοιχη δημόσια είσοδο και να σε δει ο κόσμος, μόνο αν είσαι πολύ-πολύ τυχερός και υπάρχει πάρκινγκ εκεί κοντά…

Αντι-μοτοσυκλετισμός (Μέρος 1ο)​

Τίτλος που αναπαρήγαγαν τουλάχιστον 40 ιστοσελίδες (στο τέλος βαρεθήκαμε να μετράμε): “Καλλιθέα: 28χρονος, χωρίς δίπλωμα, έκανε σούζα με τη μηχανή για 350 μέτρα και συνελήφθη”. Αν όντως η σούζα που έγινε στην Καλλιθέα ήταν πραγματικά 350 μέτρα – κάποιοι τα μέτρησαν προφανώς, με κάποιο τρόπο; – όπως έσπευσαν να αναπαράγουν τα πρόθυμα Μέσα, τα οποία είτε θέλουν είτε δεν θέλουν, τροφοδοτούν τη φωτιά του “αντι-μοτοσυκλετισμού”, τότε στον αναβάτη αυτόν, εκτός από τα πρόστιμα, θα πρέπει να του απονεμηθεί και το βραβείο του “τελευταίου Ινδιάνου”. Πώς λέμε “ο τελευταίος των Μοϊκανών”; Ε, αυτός πρέπει να ανακηρυχτεί “ο τελευταίος των Ικανών”…

Το πρόβλημα με τα κράνη στην Ελλάδα​

Τσάμπα ακούμε τα ευχολόγια και τις ψευδο-παροτρύνσεις (σε στυλ δεκαετία του 1970), “φοράτε πάντα το κράνος σας”, τους κινδυνολογικούς “τραγικούς” τίτλους στις ιστοσελίδες, τα πρόστιμα και τις απειλές για όσους δεν φορούν κράνος όταν οδηγούν μοτοσυκλέτες και δίτροχα εν γένει.

Ο κόσμος που δεν φοράει κράνος για διάφορους λόγους, δεν θα το χρησιμοποιήσει εύκολα (διαρκώς και συνειδητά) για να καβαλήσει το μηχανάκι του, εκτός κι αν τον εκπαιδεύσεις και τον πείσεις πραγματικά για την ανεκτίμητη αξία ενός κράνους.

Θα είναι λυτό το λουράκι του, θα είναι το κράνος ακατάλληλο – από σκληρό καπέλο μέχρι κράνος εργασίας – θα είναι λάθος το νούμερο και καθόλου βολικό, θα είναι διαλυμένο, μεταχειρισμένο σε κακή κατάσταση, με διαλυμένη ζελατίνα, “καμένα” εσωτερικά.

Χρειάζονται πραγματικές πρωτοβουλίες και συντονισμένες κρατικές καμπάνιες που να βομβαρδίζουν το κοινό για να πεισθούν και οι τελευταίοι, στοχεύοντας στην ουσία. Τα εύκολα, πρόχειρα ευχολόγια περισσεύουν. Γεμίστε τα κανάλια της τηλεόρασης, για παράδειγμα, με έξυπνα, καίρια, ουσιώδη και στοχευμένα σποτάκια υπέρ της χρήσης κράνους. Τόσα χρήματα χρωστάνε στο κράτος τα ιδιωτικά κανάλια, ας τα ανταποδώσουν με κοινωνική διαφήμιση που θα σώσει κόσμο. Δεν αξίζει τον κόπο, λέτε;

Για να δούμε όμως τι κάνουν στο εξωτερικό με τα τροχαία;​

Πριν από παραπάνω από τριάντα πέντε χρόνια στην Αυστραλία το εκεί Υπουργείο Μεταφορών έτρεχε μια καμπάνια για τη μείωση των ατυχημάτων λόγω κατανάλωσης αλκοόλ.

Για την προώθηση της καμπάνιας, πέρα από τα αμέτρητα βιντεάκια και διαφημίσεις σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, υπήρχαν και γιγαντοαφίσες στους δρόμους, που έδειχναν ένα τρακαρισμένο αυτοκίνητο και μπροστά του ένα σκεπασμένο με σεντόνι νεκρό σώμα, του οποίου το μόνο που φαινόταν ήταν τα μακριά μαλλιά μιας κοπέλας.
Το σύνθημα έλεγε: “Bloody idiot, you killed her!” σε ελεύθερη μετάφραση “Ηλίθιε, τη σκότωσες!” Tο “bloody” έδινε έμφαση στο “idiot”, ενώ ταυτόχρονα αναφερόταν στην αιματοχυσία.

Η αυστραλέζικη καμπάνια με τον τίτλο “If you drink and drive, you are a bloody idiot” του 1989 (!) μέσω της σκληρής της γλώσσας έκανε τη διαφορά, σοκάροντας το κοινό και θεωρείται ακόμα και μέχρι σήμερα, από τις πιο πετυχημένες όλων των εποχών, μειώνοντας ριζικά τις αιματηρές στατιστικές των τροχαίων στη χώρα.

Ιστορία του Δρόμου​

Μιας και είπαμε για τα διαλυμένα κράνη, θυμήθηκα μια ιστορία. Κινούμαι πίσω από έναν τύπο με ψευδοεντούρο 25ετίας ανάμεσα στα αυτοκίνητα της κίνησης και παρατηρώ πως το Arai που φοράει είναι κάπως ταλαιπωρημένο, ενώ καθώς κινείται το διορθώνει διαρκώς με το αριστερό του χέρι. Βρε τι κάνει κάθε λίγο και λιγάκι με το κράνος; αναρωτιέμαι. Μοιάζει να του πέφτει στα μάτια.

Στο φανάρι σταματάω δίπλα του, ρίχνω μια ματιά κι αυτό που αντικρίζω δεν το χωράει ανθρώπινος νους: ο τύπος φοράει κράνος χωρίς την εσωτερική επένδυση! Φοράει μόνο το κέλυφος! Μένω άναυδος και αποφασίζω να αλλάζω πλανήτη…

Πόσοι φοράνε κράνος όταν οδηγούν σε δυο τροχούς στην Ελλάδα;​

Ας κάνουμε λοιπόν κι εμείς την “καταγγελία μας”, για να δείτε πόσο εύκολο είναι. Αν υποθέσουμε ότι ο ένας ή άντε οι δύο στους δέκα δεν φορούν κράνος στις ελληνικές μεγαλουπόλεις, πού να δείτε (καλά είναι γνωστό σε όλους…) τι συμβαίνει στην επαρχία, όπου τα ποσοστά αντιστρέφονται. Οι δυο φοράνε κι οι άλλοι οκτώ αδιαφορούν, γιατί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει κράνος. Αλήθεια δεν είναι; Γι’ αυτό μιλάμε για ουσιώδη εκπαίδευση με επιχειρήματα και έξυπνες καμπάνιες.

Κάτι γίνεται με τα στοπ στα πίσω φανάρια των μοντέρνων αυτοκινήτων​

Τι καινούργια μόδα είναι αυτή με κάμποσα νέα αυτοκίνητα να φοράνε οπίσθια φωτιστικά σώματα αυτοκινήτων (στοπ) που είναι μικρότερα ακόμα κι από αυτά που φοράνε τα σκουτεράκια;
Δηλαδή θέλετε να μας πείτε πως περνάνε προδιαγραφές ασφαλείας αυτά τα “καντήλια”;
Ίσα-ίσα που φαίνονται όταν ανάβουν, ανάμεσα στα – κατά τ’ άλλα πολύ εντυπωσιακής κι εμπνευσμένης σχεδίασης – οπίσθια φωτιστικά συμπλέγματα!

Μα με αυτά τα λεφτά αγοράζεις σπίτι!​

Επανειλημμένα αυτή η ατάκα βγαίνει από τα στόματα κυρίως ασχέτων με τους δύο τροχούς: “Τι; Πόσο κάνει; Με αυτά τα λεφτά αγοράζεις σπίτι!”. Η λέξη “σπίτι” μπορεί να αλλάζει με “αυτοκίνητο”, “οικόπεδο”, κ.λπ., ανάλογα με τα κέφια του καθενός.
Ναι, σίγουρα με 15 χιλιάρικα, ας πούμε, αγοράζεις σπίτι αντί για ένα ακριβό σκούτερ ή μια μοτοσυκλέτα, αλλά, καταρχάς, τα σκούτερ και οι μοτοσυκλέτες… ουδεμία σχέση έχουν με τα σπίτια, τα οικόπεδα και τα αυτοκίνητα. Άλλο πράμα τα μήλα, κι άλλο οι κουραμπιέδες.
Επίσης με αυτά τα λεφτά θα είναι από τα καλύτερα της αγοράς. Αντίθετα, στα σπίτια και τα αυτοκίνητα, με τέτοια ποσά… πρέπει να κάνεις και κάποιες – τεράστιες συνήθως – υποχωρήσεις. Για ρίξτε μια ματιά στις αγγελίες.

Μοτοσυκλετιστικός Νόμος του Μέρφι Νο2​

Η προσδοκώμενη χρησιμότητα μιας μοτοσυκλέτας είναι στην πραγματικότητα τουλάχιστον 50% λιγότερη, γεγονός που διαπιστώνεται αφού έχει ήδη αγοραστεί. Αλλιώς τα φανταζόμαστε, κι αλλιώς μας έρχονται.

Μοτοσυκλετιστικός Νόμος του Μέρφι Νο3​

Κατά την επισκευή μιας μοτοσυκλέτας, όταν ένα εργαλείο πέσει, θα κυλήσει πάντοτε στην πιο μακρινή γωνιά του χώρου όπου βρισκόμαστε.

Δεν την αλλάζω με τίποτα​

Σε ένα φόρουμ των δύο τροχών, όπου σοβαρά και κακόβουλα σχόλια ανάκατα έδιναν και έπαιρναν για ένα συγκεκριμένο μοντέλο που είχε τσιμπημένη τιμή, ξεχώρισε ένας επισκέπτης που η γλώσσα του πήγαινε κοπίδι.
Αφού λοιπόν κατέκρινε εντόνως ένα από τα τελευταία, πιο σύγχρονα και αξιόλογα δίτροχα της σύγχρονης μοτοβιομηχανίας, έκλεισε το post του λέγοντας: “Εγώ έχω τη διακοσάρα τη Βέσπα, την παλιά με το ταμπούρο, και δεν την αλλάζω με τίποτα!”. Σωστός;

Κουίζ μοτοσυκλετιστικής αργκό​

Κουίζ για τους νεότερους μοτοσυκλετιστές: Τι σημαίνει “Καντήλι”;
Μιας και πιάσαμε τις σούζες. Καντήλι στην ελληνική μοτοσυκλετιστική αργκό σημαίνει όταν μια μοτοσυκλέτα (αλλά όχι απαραίτητα, μπορεί να είναι και σκούτερ και μοτοποδήλατο με πετάλια ή παπί) έχει ανορθώσει τον μπροστινό της τροχό στο υψηλότερο (δυνατό) σημείο… του ουρανού.

Είναι το σημείο όπου το δίτροχο που πατάει μόνο στον πίσω του τροχό ακροβατεί ανάμεσα στο μπροστά και το πίσω, εκεί που στέκεται κάθετα στο δρόμο… σαν καντήλι. Τώρα μη ρωτήσετε τι σχέση έχει το εκκλησιαστικό σκεύος με την ακροβατική οδήγηση μοτοσυκλέτας. Αυτό είναι κάτι που δεν γνωρίζω…

Β.Α.

 

[maik900]

Σημεία και Τέρατα των Καιρών: Mάρτιος 2026​

Οι Αθηνέζοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα… συνεχίζουν να αγοράζουν αυτοκίνητα!​

Κείμενο: Βασίλης Αντζουλάτος

Αυτό το μήνα μιλάμε για την Έκθεση Μοτοσυκλέτας, τις ξένες λέξεις που έχουν γίνει ελληνικές, τα σημεία-καρμανιόλες στους δρόμους μας που εξακολουθούν να είναι καρμανιόλες και για το πόσο “αντιμοτοσυκλετιστικός” είναι ο νέος ΚΟΚ, διατηρώντας το εχθρικό κλίμα εναντίον των δύο τροχών. Δεν γίνεται δουλειά έτσι, αν θες να αποσυμφορήσεις τους δρόμους της πόλης σου. ΑΝ υποθέσουμε ότι θέλεις…

Mια Έκθεση Μοτοσυκλέτας που περιφρονεί τα Μέσα Μοτοσυκλέτας​

Αποψή μου είναι πως η στάση της εταιρίας που έχει αναλάβει τη διοργάνωση της Έκθεσης Μοτοσυκλέτας στην Αθήνα – που τρέχει αυτές τις μέρες στα Σπάτα – είναι από αδιάφορη έως απαξιωτική προς τις ιστοσελίδες και τα περιοδικά που ασχολούνται με μοτοσυκλέτες και σκούτερ.
Είναι σαφές πως οι διοργανωτές δεν ενδιαφέρονται να διαφημίσουν “τη μεγαλύτερη εκδήλωση της χρονιάς” όπως την προβάλλουν, ούτε καν για ένα μήνα στα μέσα του Ειδικού Τύπου των δύο τροχών. Αντίθετα – και δικαίωμά τους είναι, δεν το συζητάμε – προτιμούν να επενδύουν στο Facebook, σε αυτοκινητιστικές ιστοσελίδες και σε πρωινά ραδιόφωνα… τα οποία – τι ειρωνεία! – ακούνε όσοι είναι μποτιλιαρισμένοι στην πρωινή κίνηση μέσα σε αυτοκίνητα! Καμία σχέση…

Πόσο κάνει η είσοδος στην Έκθεση Μοτοσυκλέτας;​

Επίσης, κάτι ακόμα. Απ’ όσο γνωρίζουμε, σε κανένα Δελτίο Τύπου ή ανακοίνωση για την έκθεση δεν αναφέρεται – κάτι που συνέβαινε και στο παρελθόν – ότι πληρώνεις εισιτήριο για να την παρακολουθήσεις.
Πηγαίνει δηλαδή μια οικογένεια ή μία παρέα από την επαρχία – που τους ενδιαφέρει άμεσα η έκθεση, αφού βλέπουν μαζεμένα (όχι όλα, αλλά πολλά) μοντέλα της ελληνικής αγοράς σε έναν χώρο – και ξαφνικά πρέπει να δώσει 30-40 ευρώ, χωρίς προειδοποίηση.

Μοτοσυκλετιστική Αργκό Νο22​

Τι εννοούμε όταν λέμε “Δε Μπα Μι”;
“Δε Μπάει Μία”. “Δεν πάει μία”, όταν ένα μηχανάκι είναι αργό, δεν πηγαίνει. Το αντίθετο του γρήγορου.
Και οι Αθηνέζοι συνεχίζουν να αγοράζουν αυτοκίνητα!
Παρ’όλο τον χαμό που γίνεται καθημερινά σχεδόν οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας στο Λεκανοπέδιο με τα μποτιλιαρίσματα… οι Αθηναίοι συνεχίζουν κι αγοράζουν αυτοκίνητα. +30% πάνω οι πωλήσεις το πρώτο δίμηνο του ’26. Μυαλό δε βάζετε, γι’ αυτό και σας αξίζει να χάνετε μια ζωή εγκλωβισμένοι μέσα στο μεταλλικό κουτί σας. Σαρδελοποίηση…

Αντι-Μοτοσυκλετισμός Νο20: Από το πλήρες χάος στην υπερ-αστυνόμευση​

Από κει που όλα ήταν χύμα και το αλκοόλ έδινε και έπαιρνε (μαζί με τα ατυχήματα που προκαλούνταν από μεθυσμένους οδηγούς αυτοκινήτων κυρίως) περάσαμε στην υπερβολή της υπεραστυνόμευσης. Μπήκε λοιπόν ένα εξαιρετικά αυστηρό όριο αλκοόλ για τους αναβάτες μοτοσυκλέτας, στο 0,10 mg/L εκπνεόμενου αέρα, ενώ το όριο για τους οδηγούς αυτοκινήτου είναι υπερδιπλάσιο, στα 0,25 mg/L εκπνεόμενου αέρα!
Αυτό κι αν είναι μοτο-ρατσισμός και αντι-μοτοσυκλετισμός…

Παγίδες του δρόμου εδώ και χρόνια​

“Α, εδώ παιδί μου γίνονται ατυχήματα κάθε μέρα” ακούω να λέει ο υπάλληλος του φούρνου που βρίσκεται σε κομβικό σημείο/διασταύρωση της Αθήνας, η οποία είναι φανερά προβληματική και γίνονται διαρκώς τροχαία, και μένω άναυδος. “Ξέρεις πόσοι και πόσες φορές έχουμε απευθυνθεί στο Υπουργείο και στην Αστυνομία και στους αρμόδιους φορείς; Πάει χρόνια αυτή η υπόθεση…” Ξανά άναυδος…
Είναι αδιανόητο και πλήρως ανόητο ή μάλλον εγκληματικό, το γεγονός πως υπάρχουν επικίνδυνα σημεία και διασταυρώσεις στην πόλη και στην επαρχία, όπου συμβαίνουν διαρκώς και συστηματικά σοβαρά ατυχήματα… και η πολιτεία δεν κάνει τίποτε για αυτό!
Πώς είναι δυνατόν να υφίστανται επί χρόνια σημεία “καρμανιόλες” και το αρμόδιο Υπουργείο να αδιαφορεί; Αν αδιαφορεί για την ακεραιότητα και τη ζωή των “χορηγών” του, των πολιτών που υπηρετεί, με ποιο ακριβώς αντικείμενο ασχολείται; Μήπως με τον εισπρακτικό νέο ΚΟΚ με τις δεκάδες τρύπες και τους παράλογους νόμους του;

To Μιλάνο, του Μιλάνου… τι λένε και τι μιλάνε;​

Συνηθισμένο λάθος των συντακτών που καλύπτουν το ετήσιο ιταλικό σαλόνι μοτοσυκλέτας, την EICMA. Γράφουν: “Στο σαλόνι του Μιλάνο”. Παιδιά, το Μιλάνο κλίνεται, άρα λέμε “Στο σαλόνι του Μιλάνου”. Θυμηθείτε πως μιλάμε για τον “Καθεδρικό ναό του Μιλάνου” ή την “Σκάλα του Μιλάνου”.
Αν το σαλόνι μοτοσυκλέτας γινόταν στο Λονδίνο θα έγραφαν “Στο σαλόνι του Λονδίνο”;

Οι λέξεις, οι ξένες…​

Το συναντάμε πολύ συχνά σε κείμενα συναδέλφων στα περιοδικά, ηλεκτρονικά ή χάρτινα του χώρου της μοτοσυκλέτας. Γράφουν τις “ξένες” λέξεις… στα “ξένα”.
Μπορούν άραγε οι λέξεις εντούρο, τράιαλ, σκούτερ, μοτοκρός να γράφονται στα ελληνικά; Ή μήπως πρέπει να γράφονται enduro, trial, motocross υποχρεωτικά;
Στο ελληνικό λεξιλόγιο υπάρχουν εξελληνισμένα τα καπό, πορτμπαγκάζ, παρμπρίζ, βολάν, βαλβολίνη, σασμάν, ντιστριμπιτέρ, λεβιέ, πεντάλ, μοτέρ, σασί, μπουζί, ρουλεμάν, αμορτισέρ, αμπραγιάζ, ρεζερβουάρ, καρμπυρατέρ… λίγες παραπάνω λέξεις θα μας βλάψουν;

Είμαστε Γαλλόφιλοι;​

Γιατί χρησιμοποιούμε γαλλικές λέξεις στην ελληνική αυτοκινητιστική – μοτοσυκλετική ορολογία; Πρώτον, γιατί πρώτα απ’ όλα δεν υπήρχαν αυτές οι λέξεις στο λεξιλόγιό μας, ήρθαν με τα πρώτα αυτοκίνητα, άρα δημιουργήθηκαν αργότερα.
Για τον έναν ή τον άλλο λόγο, εμείς είμαστε της γαλλικής σχολής, αφού οι Γάλλοι πρόλαβαν τους Εγγλέζους. Κι επειδή έχουμε συνηθίσει την γαλλική ορολογία. Ευτυχώς από μια πλευρά, γιατί αν πηγαίναμε με τους Εγγλέζους θα οδηγούσαμε αριστερά στο δρόμο και η ορολογία που αναφέραμε παραπάνω, θα είχε γίνει: τρανκ, χουντ, γουίντ-σιλντ (!), στίρινγκ γουίλ, γκίαρμποξ, ντιστρίμπιουτορ, αλλά και σπαρκ-πλαγκ, έντζιν, κλάτς, τάνκ, καρμπουρέιτορ…

Και το Σκούτερ είναι πλέον ελληνική λέξη​

Βλέπω πολλούς να δυσκολεύονται να γράψουν “σκούτερ” και προτιμούν το scooter, παρότι η λέξη στα αγγλικά έχει δύσκολη ορθογραφία και δεν διαβάζεται εύκολα από Έλληνες (αντί για “k” έχει “c” κι αντί για “οu” έχει “οο”).
Όπως δεν γράφουμε party, pub ή bar, έτσι δεν γράφουμε πλέον και scooter. H λέξη σκούτερ έχει εξελληνιστεί. Άσε που υπάρχουν και παλιά, ελληνικά επώνυμα με τη λέξη σκούτερ: Σκουτερίδης, Σκουτερόπουλος… όσο αστείο και να ακούγεται.

Άνθρωποι και Μοτοσυκλέτες​

Πριν από χρόνια μια εταιρία μοτοσυκλέτας είχε γενέθλια, μεγάλα γενέθλια. Ο κόσμος, οι προσωπικότητες και οι “προσωπικότητες” συνέρρεαν κατά ομάδες. Το κλίμα ανεβασμένο.
Ένα σωρό σημαντικές μοτοσυκλέτες είχαν συγκεντρωθεί για αυτή τη γιορτή, αυτές που ήταν η αιτία που βρισκόμασταν εκεί, αυτές που έφερναν όλους αυτούς τους ανθρώπους κοντά, ήταν παρατεταγμένες υπάκουα γύρω τους.
Κι όμως, σχεδόν κανένας δεν έδωσε σημασία στις μοτοσυκλέτες, σχεδόν κανένας δεν τις φωτογράφισε, κανένας σχεδόν δεν τις ανέβασε στα κοινωνικά δίκτυα.
Όλοι ασχολούνταν με τις προσωπικότητες και τις “προσωπικότητες”… τις οποίες όμως κατά σύμπτωση τις είχαν “δημιουργήσει”, αναδείξει, διαμορφώσει, αυτές οι περιφρονημένες μοτοσυκλέτες που κανείς δεν φωτογράφισε και δεν τους έδωσε σημασία. Τι ειρωνεία ε;

Η διαφορά είναι μηδαμινή​

Είναι πολύ συνηθισμένο να ακούς για κάποιο δεύτερο ή τρίτο αναβάτη σε αγώνες, πως είναι “αργός” και γενικά όχι καλός, τη στιγμή που η διαφορά του από τον πρώτο μπορεί να είναι ελάχιστα δέκατα του δευτερολέπτου σε κάθε γύρο.
Παρότι η διαφορά των δύο φαίνεται στο τέλος του αγώνα – εξάλλου, αυτή είναι και η σκοπιμότητα ενός αγώνα με πολλούς γύρους – στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρές οι διαφορές τους, για να δοξάζεται ο ένας και να περιφρονείται ο άλλος. Υπερ-αθλητές είναι και οι περισσότεροι και λίγος σεβασμός προς αυτούς δεν βλάπτει.

Αστείες μοτο-ιστορίες​

Τσοπάνης (κυριολεκτικά) κατεβαίνει από το βουνό και πηγαίνει σε κατάστημα πώλησης μοτοσυκλετών. Βλέπει ένα μεταχειρισμένο μηχανάκι που τον ενδιαφέρει και ρωτάει.
“Αυτό είναι καλό;”
“Καλό είναι” του λέει ο πωλητής
“Εντάξει. Και πόσα αρνιά κάνει;”, ρωτάει ο τσοπάνης.
Κόκαλο ο πωλητής…
Αυτά προς το παρόν, τα λέμε τον άλλο μήνα…

ΠΗΓΗ motorbike.gr